ลานซักล้าง

หัวหน้าช่างก่อสร้างปราสาทคุณชายชื่อตาดี เป็นคนขยันขันแข็ง ครูบากับแม่หวีรับรองฝีมือและความรับผิดชอบ ผมจ่ายค่าแรงเกิน แกก็เอามาคืน เป็นคนธรรมะธรรมโม

ตาดีเป็นลูกบุญธรรมของช่างก่อสร้างฝีมือดีของอำเภอ ซึ่งเป็นเพื่อนนักเรียนกับครูบาและเป็นคนสร้างอาคารใหญ่ของสวนป่า ส่วนตาดีเข้ามาสร้างอาคารใหญ่และสร้างถังเก็บน้ำของสวนป่า เรียกว่ารู้จักคุ้นเคยและรู้ฝีมือกันมานานแล้ว แม่หวีว่าผมโชคดีที่ได้ตาดีมาสร้างปราสาทให้

เมื่อสักสองสามเดือนที่ผ่านมา ตาดีเริ่มมีความดันสูง ผมก็เตือนแกหลายอย่าง ให้ปรับวิถีชีวิตและอาหารการกิน ซึ่งแน่ล่ะครับ แกไม่ได้ปรับหรอก ชีวิตแบบพึ่งพาเงินไม่มีทางเลือกมากนัก ข้าวกลางวันเป็นข้าวกับปลาทอด แห้งๆ น้ำก็ไม่ค่อยดื่ม เมื่อทำงานกลางแดดที่เสียเหงื่อมาก เลือดก็ข้นมากกว่าปกติ เสี่ยงทั้งนั้น

อ่านต่อ »

สายๆ วันนี้ ญาติเฮ 9 ท่าน บุกมาเยี่ยมที่ปราสาท เป็นเรื่องน่ายินดีเสมอที่มีเพื่อนฝูงมาเยี่ยม ถึงบ้านผมจะสร้างไว้อยู่คนเดียวและตัดห้องรับแขกทิ้งเป็นห้องแรกก็ตาม นั่งกับพื้นแบบที่ผมอยู่ก็ไม่เป็นไร

มาถึงก็ฮาแตกตามฟอร์ม พอจะถ่ายรูปหมู่ พี่ตึ๋งเสนอให้ทำท่าเสนอหน้า จึงออกมาเป็นอย่างนี้

อาเปลี่ยนกลับไปเมื่อคืน แต่ได้แวะมาเยี่ยมปราสาทคุณชายก่อนหน้านี้แล้ว ที่เหลือนี้ครูบาอาจารย์ทั้งนั้น อายุอานามก็ไม่น้อยแล้ว แต่เมื่ออยู่ระหว่างเพื่อนพี่น้องนั้น เราฉลาดพอที่รู้ว่าไม่ต้องวางฟอร์มใส่กัน เพราะว่าเมื่อคบกันมานานๆ รู้ไส้กันหมดแล้วครับ… ซึ่งเมื่อเรามองทะลุเปลือกลงไป (ทั้งที่พยายามสร้างภาพขึ้นมา หรือว่าคนอื่นคิดไปเอง) ก็จะเห็นเพียงคนธรรมดาที่เรารับเขาได้อย่างที่เขาเป็น

อ่านต่อ »

ไปสวนป่าเที่ยวนี้ ก็ไปดูความคืบหน้าของบ้านอีกนั่นล่ะครับ ไปอยู่สามอาทิตย์กว่า น้ำหนักลดลงสองกิโล รูปความคืบหน้าของการก่อสร้างบ้าน ดูได้ที่นี่

คราวที่แล้วที่กลับมาบ้าน ก็มาตรวจสุขภาพโดยใช้บริการรถตู้ สะดวกดีครับ ส่วนรถยนต์ผมจอดทิ้งไว้ที่สวนป่า พอกลับไปมันขึ้นไฟ engine check ทำให้เร่งเครื่องไม่ได้ดีนี้ (ยังขับได้ 100 กม/ชม) แต่รถยนต์ในปัจจุบันนี้ ใช้คอมพิวเตอร์ควบคุมทั้งนั้น ปัญหาที่เกิดขึ้น ก็ต้องใช้คอมพิวเตอร์อ่าน diagnostic log ว่าเกิดอะไรขึ้น ทีนี้เครื่องอ่านนี้ราคาแพงมาก ที่บุรีรัมย์ก็ไม่มีศูนย์บริการรถยี่ห้อนี้ จึงต้องกลับมาซ่อมรถที่กรุงเทพ พร้อมๆ กับมาซ่อมสุขภาพตัวเองด้วย

ไปเที่ยวนี้ ฝนตกเยอะ ฝนสาดกระต๊อบด้วยครับ ลมแรง แต่ผมก็นอนกระต๊อบตลอด มีวันหนึ่งเดินไปที่กระต๊อบบัญชาการเพื่อหาของกินกลางดึกในช่วงฝนหยุดใหม่ๆ แต่มีน้ำเฉอะแฉะ เมื่อยืนอยู่เฉยๆ เบบี้แมลงป่องไต่ขึ้นขากางเกงโดยผมไม่รู้ตัว และต่อยเข้าทีหนึ่ง โชคดีไม่แพ้พิษแมลงป่องนะครับ ตัวเล็กก็ต่อยปวด แต่เมื่อรู้ว่าปวดกลับไม่ค่อยปวดเท่าไหร่ วันรุ่งขึ้นก็หาย เดินได้ ทำงานได้ตามปกติ เห็นเบบี้งูบริเวณกระต๊อบด้วยเป็นครั้งแรก เขาก็อยู่ส่วนของเขา เราก็อยู่ส่วนของเรา เขาคงกลัวเราเหมือนกัน ซึ่งเราก็ไม่ยุ่งกับเขาอยู่แล้ว

อ่านต่อ »

ผมเป็นเจ้าของบ้าน 3 หลังใน 3 จังหวัด แต่บ้านที่สร้างที่สวนป่าซึ่งเป็นหลังที่ 4 ในจังหวัดที่ 4 นี้ ต่างกับหลังอื่นในแง่ที่ว่าเป็นบ้านที่ลุยเองตั้งแต่ต้น

บ้านนี้ เริ่มต้นตั้งแต่อยากจะสร้างห้องน้ำและห้องครัว เพราะนอนอยู่กระต๊อบคุณชายที่ชายป่ามาสามเดือนแล้ว สงบและสบายดี แต่ยังขาดห้องน้ำและห้องครัว จึงขออนุญาตครูบาลงไปสร้างข้างๆ ที่ที่ครูบาเตรียมไว้ให้สร้างบ้านผม แต่ไหนๆ ก็จะสร้างแล้ว เพิ่มห้องเก็บของเอาไว้เก็บเครื่องมือสำหรับเวิร์คช็อปส่วนตัวของผม ทีนี้พอเริ่มเพิ่มห้อง ก็เลยเถิดเพิ่มไปเรื่อยๆ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เพิ่มห้องนอนไปด้วยดีกว่า นอนอยู่ชายป่า ทำให้แม่เป็นห่วงอันตรายจากสัตว์ต่างๆ

พอเพิ่มห้องนอนเข้าไป พื้นที่ก็เริ่มงอกเป็นเรื่องเป็นราว เพื่อให้บ้านลงตัว เลยเพิ่มห้องเอนกประสงค์เป็นห้องนั่งเล่น/ห้องรับแขก(ซึ่งคงไม่มี)/ครัวเล็กไม่มีกลิ่น/ห้องกินข้าว(อยู่คนเดียวไม่ต้องมีก็ได้)/ห้องทำงาน

เริ่มต้นตั้งแต่เป็นบ้านขนาด 8×8 เมตร แต่มีต้นไม้ต้นหนึ่งอยู่ใกล้บ้านเกินไป ครูบาว่าต้องเอาลง พอเอาต้นไม้ออก ก็เลยขยายบ้านเป็น 9×9 เมตร มีหลังคาเป็นเพิงหมาแหงนขนาด 12×11 เมตร กักเก็บน้ำฝนไว้ใช้ในยามแล้ว (เผื่อใครไม่รู้ เอลนินโญกำลังมา เมืองไทยจะแล้งจัด)

บ้านนี้จะช่วยให้ผมอาศัยอยู่สวนป่าได้นานๆ ทำโครงการหมู่บ้านโลกได้อย่างต่อเนื่อง โดยเริ่มทำฐานรากเมื่อวันที่ 25 กรกฎาคม 2555 ถึงวันนี้ก็ 45 วันแล้ว ความจริงไม่ควรใช้เวลามากขนาดนี้หากมีการวางแผนที่ดี เมื่อสร้างไปได้สองอาทิตย์กว่า ก็มีการกดปุ่ม Pause เพื่อเสริมความแข็งแรง ทำให้เสียเวลารอบ่มคอนกรีตไปเกือบสองอาทิตย์ เปลี่ยนแปลงแบบจากอิฐดินซีเมนต์อัดทั้งหลัง เป็นใช้โครงสร้างเบา(กว่า)ในครึ่งบน เติมกระดูกบ้านเป็นโครงเหล็ก

อ่านต่อ »

เกิดความคิดว่าอยากนอนในป่าครับ มีวิธีการง่ายๆ เช่นซื้อเต้นท์มานอน แต่ไม่สนุกพอ…

ไหนๆ มีผ้าใบขนาด 6 x 9 เมตรอยู่แล้ว เอามาผูกเป็นหลังคากันฝน เอาเหล็กมาต่อเป็นเตียงที่ยกสูงขึ้นไปนอนข้างบน ส่วนข้างล่าง เอาม่านกั้นเข้าก็สามารถใช้เป็นที่ทำงาน ที่เก็บของ หรือเป็นพื้นที่ส่วนตัว (ในป่า) ก็แล้วแต่ ชั่วคราวอะไรก็พอไหว

ในส่วนของที่นอน เอาไม้ไผ่ผ่าซีก ดัดให้โค้งเสียบลงไปในท่อเหล็กที่หัวเตียงกับปลายเตียง แล้วกางมุ้ง (หลังละ 199 บาท)

อ่านต่อ »

วันนี้ ว่าจะไม่เขียนบันทึกแล้วเชียว เพราะว่าสิ่งที่เห็นว่าสมควรจะเขียน ก็เขียนไปเยอะแล้ว

ในการเรียนรู้นั้น สำคัญที่นำไปปฏิบัติให้เกิดประโยชน์จริง ทั้งต่อตนเองและต่อผู้อื่น ดังนั้นการเรียนรู้จึงไม่ใช่การอ่านเอาอย่างเดียว หรือฟังคำบอกเล่ามา (เรียกว่ารู้แห้งๆ) และการถอดบทเรียนก็ไม่ใช่การเขียนบันทึกเพื่ออะไรก็แล้วแต่ ถ้าหากเกิดการเรียนรู้จริง ก็จะต้องนำไปปฏิบัติได้ คือไม่เพียงแต่ทำได้เหมือนตัวอย่าง แต่จะต้องดัดแปลงแสวงเครื่องได้ตามข้อจำกัด และปรับปรุงได้อีก

วันสิ้นปี มีค่านิยมที่เรียกว่า “ไปเคาท์ดาวน์” ซึ่งผมไม่เคยไปเคาท์ดาวน์ที่ไหนหรอกครับ หลีกเลี่ยงงานกลางคืนมาตั้งแต่เริ่มทำงานแล้ว ยกเว้นโอกาสพิเศษจริงๆ เท่านั้น ทั้งนี้ก็เพราะว่าสิบปีก่อนเกิดป่วยจนไม่ควรขับรถกลางคืน ตอนนี้ไม่มีคนขับรถประจำ ก็ไม่ควรเอาตัวเองไปเสี่ยงกับความไม่สมประกอบของตัวเอง

คืนนี้ก็เช่นกัน ผมก็จะเฝ้าบ้านตามเคย และเนื่องจากรู้ตัวว่าจะเฝ้าบ้าน เมื่อตื่นตอนบ่าย ก็ออกไปซื้อของที่ยังขาดอยู่ที่จตุจักร แต่ไม่ได้ของที่ขาด กลับไปได้ของอื่นๆ อิอิ

ทีนี้เริ่มจะเย็นแล้ว นึกขึ้นได้ว่ามีเลี้ยงกันที่บ้านของอาสาสมัครท่านหนึ่ง ก็เลยไปดูแห่ซะหน่อย ได้พบกับคุณหมูแฮมครับ

อ่านต่อ »

ได้ยินแต่คนขอ EM Ball แต่ไม่ค่อยมีใครคิดทำหัวน้ำเชื้อ EM ขึ้นมา ทีอย่างนี้ละ ไม่รู้จัก viral จะซื้อแหลกเหมือนเดิม

คำว่า EM นั้นมีลิขสิทธิ์ ควรเลี่ยงไปใช้คำว่าน้ำหมักชีวภาพหรือคำอะไรก็แล้วแต่ผู้รู้จะบัญญัติขึ้นมาแทน

EM Ball เป็นการปั้นดินทรายที่ชโลมด้วยหัวน้ำเชื้อ EM จนเข้าเนื้อใน เมื่อโยนลงไปในแหล่งน้ำเสีย จุลินทรีย์ที่อยู่ใน EM Ball ก็จะค่อยๆ ละลายออกมา บำบัดสภาพน้ำเสียให้ทุเลาลงเยอะ แต่ EM Ball มีข้อเสียเหมือนกัน คือดินทรายที่ปั้นเป็นลูก พอละลายแล้ว ก็อาจจะไปขวางทางระบายน้ำ

สำหรับพื้นที่น้ำขังและเน่าเสีย แนะนำให้พิจารณา EM น้ำแทน เมื่อโรย EM น้ำลงไป จุลินทรีย์ทำงานทันที

สูตรและวิธีการทำ EM น้ำอยู่ตรงนี้ ที่จริงแล้วไม่ยาก ใช้น้ำสะอาด ผสมหัวเชื้อในสัดส่วน ผสมน้ำตาลทรายแดงในสัดส่วนที่เป็นครึ่งหนึ่งของกากน้ำตาลในสูตร(ซึ่งหาได้ยากกว่า) หมักไว้ในภาชนะปิดเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์

อย่าบ่นเลยว่าทำไมต้องใช้เวลาตั้งหนึ่งสัปดาห์ น้ำเหนือมาครั้งนี้ มีสัญญาณเตือนมาล่วงหน้าเป็นเดือน เรายังไม่ทำอะไร ทำไมรอแค่ 7 วันจะรอไม่ได้!

โรงงานผลิตหัวน้ำเชื้อ EM ซึ่งมีห้องแล็ปควบคุมคุณภาพ คัดเลือกและผสมจุลินทรีย์ในสัดส่วนที่วิจัยแล้วว่าได้ผลดีที่สุด ตั้งอยู่ในจังหวัดอยุธยาซึ่งน้ำท่วมไปแล้ว ดังนั้นหัวน้ำเชื้อคุณภาพ จึงมีหมุนเวียนอยู่ในตลาดไม่มากนัก จำเป็นต้องหมักเพิ่มแทนที่จะรีบใช้ให้หมดนะครับ

หลังจากประเมินสถานการณ์ สี่ทุ่มคืนวันเสาร์(22) ผมก็ตัดสินใจโทรบอกทุกคนในบ้านกลางดึกให้อพยพทันทีในตอนเช้า(23)

ทุกคนช็อคแน่นอนครับ… มีการเตรียมการป้องกันบ้านมาเป็นอย่างดีแล้ว มีน้ำ-มีอาหารสำรองไว้พอสมควร มีเขื่อน มีปั๊มน้ำ มีเรือ มีความสามารถในการจุดไฟหุงหาอาหารเมื่อครัวหลักใช้ไม่ได้ มีความรู้ และมีข้อมูล… แต่การเตรียมพร้อมนี้ ไม่สามารถจะประเมินความเป็นมือสมัครเล่น และความเป็นอันธพาลของคนบางกลุ่มได้

สำหรับผมแล้ว ยังไงก็ดูความปลอดภัยของพ่อกับแม่ก่อนครับ จึงเดินทางมาบ้านพักตากอากาศ พ่อแม่รู้สึกสบายใจที่จะอยู่ที่นี่และสามารถอยู่ได้เป็นเวลานานๆ ผมมาถึงที่พักก็น็อคไปเลย แบตหมดทั้งคนและโทรศัพท์

ที่ประเมินไว้ สถานการณ์นี้จะนานหลายเดือน เขียนมากไม่ได้ อยากรู้ก็โทรมาถามก็แล้วกัน บอกได้เพียงแต่ว่า แม้ยกเอาอคติออกไป การมองชั้นเดียวก็จะเห็นแต่เปลือก ซึ่งอาจจะทำให้ตัดสินใจผิดพลาดไปได้ ถ้ามองความเชื่อมโยงลึกๆ พูดไปคนก็ว่าบ้า… เรื่องถูกผิดเป็นเรื่องกระจอกครับ ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์อะไร

ก่อนออกมาจากบ้าน เตือนเพื่อนที่อยู่ในบริเวณที่เสี่ยงที่สุดจากความวิปลาส ความดื้อรั้นและการไม่มองสิ่งต่างๆ ตามความเป็นจริง ว่าอย่าเห็นว่าน้ำลดแล้วความเสี่ยงจะลด ให้เตือนเพื่อนคนอื่นๆ แถวนั้น และแนะนำให้ออกมาทันทีที่มีโอกาส

อ่านต่อ »

ผมแทบจะเขียนเรื่องการจัดการภัยพิบัติล้วนๆ มาสักปีหนึ่งแล้วครับ เขียนทุกวัน วันละเรื่องหนึ่ง ก็สามร้อยกว่าเรื่องแล้ว

สำหรับท่านผู้อ่านที่ต้องการความหลากหลายในลานซักล้างเหมือนก่อน คงเต็มกลืนเหมือนกัน (แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ…ผมไม่ถือ) ผมว่าเขียนเรื่องที่ต้องเขียนก่อนดีกว่านะครับ และการเขียนเรื่องเครียดๆ นี้ ก็ไม่ได้เครียดตามหรอกนะครับ ไม่ใช่ว่าอินจัด หรือพยายามสร้างภาพว่าเป็นอย่างโน้นอย่างนี้ เพียงแต่พิจารณาแล้วว่าขืนทำกันอย่างที่เคยทำกันอยู่ คงไม่แคล้วหมดตัวซ้ำซาก โดนภัยแล้วโดนภัยอีก

เพราะคนเราไม่ใช่หุ่นยนต์ จึงไม่มีด้านเดียว ผมก็เช่นกัน มีการบอกบุญบน facebook เพื่อร่วมกันสร้างพระขนาดหน้าตัก 9 ศอก สูง 10 เมตร ที่นครศรีธรรมราชมาสักพักแล้ว ในการนี้ ยังมีการสร้างพระขนาดหน้าตัก 26 นิ้ว อีกสี่องค์ ถวายวัดต่างๆ ในหลายภูมิภาค ซึ่งกำหนดจะถวายองค์แรกที่วัดมงคลชัยพัฒนาในวันศุกร์นี้แล้ว (วัดนี้เป็นพื้นที่แห่งแรกที่ทดลอง “ทฤษฎีใหม่” ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว) แต่ใกล้กำหนดการแล้ว ยังขาดเจ้าภาพอยู่ เมื่อได้ทราบดังนี้ ผมจึงปรึกษากับพ่อแม่ เพื่อที่ครอบครัวจะรับเป็นเจ้าภาพองค์แรกที่เวลากระชั้นชิดที่สุด และได้ตอบตกลงไป ประกอบกับในเวลาใกล้เคียงกัน องค์ที่สองซึ่งจะถวายวัดที่ อ.สีคิ้ว วันเสาร์หน้า ก็มีเจ้าภาพเรียบร้อยแล้ว วันนี้จึงเดินทางไปรับพระทั้งสององค์ที่อุทัยธานี เป็นสมเด็จองค์ปฐม (พระพุทธเจ้าพระองค์แรก) สมเด็จองค์ปฐม ทรงเครื่องพระเจ้าจักรพรรดิ ปิดทอง ประดับแก้ว

อ่านต่อ »

วันนี้ไปประชุมแถวๆ รังสิต แต่ประชุมไม่ค่อยรู้เรื่องหรอกครับ

มีกรรมการท่านหนึ่ง พยายามจะพูดตลอดเวลา ไม่ค่อยฟังผู้ที่มาเสนอขอทุนวิจัย ผมว่ากรรมการมีสิทธิ์จะได้ความกระจ่างนะครับ แต่เวลาเค้าอธิบายก็ไม่ฟังเสียอีก พิลึกจริงๆ

ระหว่างรอให้พูดจบอย่างไม่ค่อยมีประเด็น ผมคิดไปถึงโปรแกรมง่ายๆ ที่จะนำข้อมูลจากพื้นที่ประสบภัย กลับเข้ามายังแนวหลัง เพื่อเตรียมการช่วยเหลือให้ได้อย่างตรงประเด็น ผมก็เลยโหลดโปรแกรมถ่ายภาพที่มี geotagging สำหรับแอนดรอยด์มาลองหลายตัว ตัวที่ชอบใจชื่อ GeoCam ของ SITIS ซึี่งมีรายละเอียดตามลิงก์นี้ โปรแกรมนี้ฟรีครับ

ที่ชอบเพราะโปรแกรมอ่านค่าพิกัด (ได้ทั้งค่าพิกัดหยาบๆ จากสัญญาณโทรศัพท์มือถือหรือ MAC address ของ Wifi (coarse) และพิกัดที่อ่านได้จาก GPS (fine)) ถึงปิด GPS ได้ค่าพิกัดหยาบๆ ก็ยังไม่เป็นไร เพราะอย่างน้อยเรารู้ว่าอยู่บริเวณไหน

อ่านต่อ »