เรื่องราวส่วนตั้วส่วนตัวของอุ้ยกับปี 2551
ธันวาคม 31, 2008 – 11:33 (เย็น)ไม่น่าเชื่อว่า วันนี้จะเป็นวันสิ้นปี 2551 เวลาผ่านไปรวดเร็วจนแทบจะคิดไม่ถึง
ดูเหมือนว่าในกองของขวัญปีใหม่ที่ได้รับตอนต้นปี 2551 นั้นยังมีบางอย่างที่ทะนุถนอมหยิบมาดู มาวางแล้วยังไม่ใช้ด้วยซ้ำ
เรื่องของเวลานี้เคยแปลคำกลอนบทหนึ่งไว้นานมาแล้ว ว่า
“เวลาช่างช้า ครารอนัด
ช่างรวดเร็ว น่าขจัดยามหลบหนี
ช่างนานเนิ่นนาน ยามเศร้าฤดี
และช่างสุดแสนสั้น ยามที่มีความสุขใจ”
ปี 2551 ที่รู้สึกผ่านรวดเร็วนั้น นอกจากจะเพราะมีความสุขใจในการเรียนรู้หลายเรื่องแล้ว ยังพบว่า มีเรื่องราวดีๆ มากมายให้คิดให้ทำ และได้ทำอย่างใคร่ครวญมากขึ้นกว่าในปีก่อนๆ ด้วย
ความสุขใจในการเรียนรู้ ของปี 2551
เรื่องหนึ่งคือการที่ได้ไป สวนป่าของครูบาฯ 
เขกหัวครั้งแรกคือไปเรียนรู้โครงการอบรมครูพันธุ์ใหม่ที่มหาชีวาลัยอิสาน 15-17 มีนาคม 2551 ที่พบเห็นความอัตตาสูงของตัวเอง กลับมาแล้วก็ร้องอุทานว่า เออ ตัวเรานี้ทั้งโลภ ทั้งหลง ขนาดนี้เลยหรือ หลังจากเขกหัวตัวเองคราวนั้นแล้วความคิดอยากได้การยอมรับยกย่องจากคนอื่นหายไปและเข้าใจสังคมมากขึ้น
เขกหัวตัวเองครั้งที่สองคือไปเฮฮาศาสตร์ครั้งที่5 ไปแล้วก็เห็นโง่ของตัวเองชัดมากขึ้น ทำอวดดีอวดเก่งอวดรู้แต่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าถ้าถูกปล่อยป่าจะรู้จักต้นไม้สักกี่ต้น จะเอาตัวรอดได้อย่างไร ความรู้ที่สะสมเรียนมาเกือบทั้งชีวิตแต่ถ้าไม่ได้อยู่จริง ทำจริง ก็ยังไม่นับว่ารู้อะไรได้เลย ยังคุยกับคนอื่นไม่เป็นด้วยซ้ำ…หลังจากเขกหัวตัวเองรอบสองแล้ว ก็เริ่มหัดฟังคนอื่นมากขึ้น มองเห็นความสามารถของคนอื่นมากขึ้น
