สรรพลี้หวน

โดย Logos เมื่อ 16 July 2009 เวลา 0:08 ในหมวดหมู่ ดนตรี ศิลปะ วรรณกรรม บันเทิง #
อ่าน: 4047

เมื่ออาทิตย์ก่อน ผมไปเพ่นพ่านในบล็อกพี่สร้อย แล้วด้วยอารมณ์สนุกในตอนนั้น จึงแสดงความคิดเห็นไปเป็นคำผวนทั้งย่อหน้า ก็เกิดปัญหาขึ้นมาว่ามีผู้ผวนไม่ออก (ต้องแปลกันทางช่องทางอื่น) ผมก็เลยไปค้นดูว่ามีโปรแกรมอะไร ที่ช่วยผวนกลับหรือไม่ — ไม่เจอหรอกครับ แต่ไปเจอเรื่องอื่น

ไปเจอวรรณกรรมเก่าอันหนึ่ง ชื่อ “สรรพลี้หวน” (อ่านว่า สับ-ลี้-หวน) ซึ่งวิกิพีเดียภาษาไทยให้ความหมายไว้ว่า

สรรพลี้หวน (อ่านว่า สับ-ลี้-หวน) เป็นวรรณกรรมท้องถิ่นทางภาคใต้ (จังหวัดนครศรีธรรมราช) ไม่ปรากฏหลักฐานแน่ชัดว่าใครเป็นผู้ประพันธ์ สันนิษฐานกันว่าคงจะเป็นปลายสมัยกรุงศรีอยุธยา ลักษณะการประพันธ์ เป็นแบบ นิทานคำกลอน หรือ กลอนสุภาพหรือ กลอนแปดตาม ขนบนิยม เนื้อหาเป็นคำผวนเกี่ยวกับเรื่องเพศและอวัยวะเพศ มีเนื้อหาชวนให้ขบขันมากกว่าก่อให้เกิดอารมณ์ทางเพศ มีความยาว 197 บท เนื้อหายังไม่จบสมบูรณ์

สรรพลี้หวนสำนวนเก่าพิมพ์เผยแพร่ครั้งแรกเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2516 โดยขุนพรหมโลก (นามแฝง) ซึ่งผู้พิมพ์ให้ความเห็นไว้ว่า ผู้แต่งอาจเป็นชาวนครศรีธรรมราช แต่งขึ้นประมาณ พ.ศ. 2425 - 2439 ต่อมามีผู้แต่งเลียนแบบขึ้นอีกหลายสำนวน ในหอพระสมุดเองมีหนังสือเรื่องหนึ่งชื่อ “ศัพท์ลี้หวน” ซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกัน

ในวิกิซอร์ซซึ่งมีข้อความฉบับเต็มนั้น บรรยายไว้ว่า

สรรพลี้หวน เป็นวรรณกรรมท้องถิ่นภาคใต้ มีเนื้อหาหยาบโลน แต่แสดงภูมิทางกาพย์กลอนของผู้แต่ง เป็นหนังสือหายากเล่มหนึ่ง

วรรณกรรม”สรรพลี้หวน”นี้ ควรอ่านออกสำเนียงเป็นภาษาใต้ จะสามารถผวนคำได้ถูกต้องและชัดเจนมากขึ้น เนื่องจากคำบางคำไม่มีในภาษาภาคกลาง หรือภาษาที่คนใต้เรียกว่า แหลงข้าหลวง

ถ้าสนใจ อ่านได้ตรงนี้ครับ อ่านแล้วก็อย่าคิดอะไรมาก

« « Prev : เรือโนอาห์

Next : อุดมศึกษา » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

3 ความคิดเห็น

  • #1 BM.chaiwut ให้ความคิดเห็นเมื่อ 16 July 2009 เวลา 13:17
    • คุณโยมมีเรื่องนี้ด้วย (5 5 5…)

    ต้นฉบับขุนพรหมโลกมีอยู่ที่ห้อง นานๆ ค้นหาโน้นหานี้ก็ไปเจอสักครั้ง เป็นของเพื่อนตอนเป็นวัยรุ่นทิ้งไว้ที่บ้าน อาตมาก็เอามาเก็บไว้หลายปีแล้ว…

    หลายปีก่อนเคยคุยเรื่องนี้กับท่านพระครูฯ ชาวมาเลย์ (มรณภาพแล้ว) ท่านก็ท่องสำนวนแถวบ้านเกิดของท่านให้ฟัง ซึ่งต่างไปจากสำนวนนครฯ และสำนวนยะลา แต่ท่านก็จำได้เลอะเลือน ไม่ค่อยปะติตปะต่อ จึงไม่ได้ลอกไว้…

    ตอนอยู่กรุงเทพฯ มีน้องหลวงชาวปักษ์ใต้รูปหนึ่ง เวลาเครียดๆ มักจะมาที่ห้อง มาหยิบหนังสือเล่มนี้อ่าน อ่านไปก็หัวเราะไป ได้ไม่กิ่บรรทัดก็วาง บอกว่า “หายเครียดแล้วหลวงเห่อ” แล้วก็กลับไป… เค้าว่าอ่านมากๆ มันจะจืด หรือไม่ก็อาจหัวเราะตายเสียก่อน (5 5 5…)

    เจริญพร

  • #2 Logos ให้ความคิดเห็นเมื่อ 16 July 2009 เวลา 16:08
    ฮาๆๆๆ จะบอกสาธุ หรือขออนุโมทนา ก็ดูจะไม่รู้กาลเทศะไปนะครับ ฮี่ฮี่
  • #3 sothorn ให้ความคิดเห็นเมื่อ 17 August 2009 เวลา 6:52

    พอดีเจอเรื่องนี้จากบันทึกสุ่มแสดง ไม่รู้ว่าพี่คอนชอบแนวนี้ด้วย
    เคยอ่านบล็อกผมหรือเปล่าครับ http://gotoknow.org/blog/sappaleehuan


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.18732690811157 sec
Sidebar: 0.22756218910217 sec