ลานเรียนชีวิต

how about these?

Feeling better now?

(^_______^)

เพิ่งมีเวลาอ่านเมล์ที่เพื่อนส่งมาให้ แล้วเกิดไม่อยากขำกร๊ากๆ อยู่คนเดียว

เลยนำมาแบ่งกันขำค่ะ  (^_^)

เข้าใจว่าคงเป็นกระทู้แหย่กันเล่นมังคะ

จาก Fwd ใน board pantip …

ก่อนอื่นดิฉันขอสาบานว่าสิ่งที่ดิฉันพูดเป็นความจริงค่ะ

ดิฉันอายุ 25 ปีค่ะ ความสูง 170 ซม. น้ำหนัก 50 กิโล สัดส่วน 34-24-36

ผมยาว หน้าตาจัดว่าสวยมาก เซ็กซี่ มีรสนิยม

ดิฉันอยากจะแต่งงานกับผู้ชายรายได้สักสองแสนบาทอัพต่อเดือนสักคน

คุณอย่าเพิ่งมองว่าดิฉันโลภนะคะ

รายได้ประมาณสองแสนเนี้ย แค่ชนชั้นระดับกลาง ๆ ในห้องสินธร หรือวงการตลาดหุ้นเอง

ดิฉันไม่ได้เรียกร้องมากไปใช่ไหมคะ

มีใครในห้องพันทิพ ห้องสินธรนี้ที่รายไได้เกินสองแสนบ้างคะ

พวกคุณแต่งงานไปกันหมดหรือยัง

กรุณาช่วยตอบดิฉันทีค่ะ คือดิฉันอยากแต่งงานกับคนรวย ๆ อย่างพวกคุณ

พวกที่ดิฉันคบด้วยนี่มีแต่พวกธรรมดา ๆ รายได้อย่างมากไม่เกินสามหมื่นเอง

รายได้แค่นี้จะอุตริไปซื้อบ้านแถวสีลมเนี่ย ยังได้แค่มองเลยใช่ไหมคะ

ดิฉันมีคำถามดังนี้ค่ะ  กรุณาช่วยตอบด้วยนะคะ

1.  หลังจากตลาดหุ้นปิด พวกคุณมักไปต่อที่ไหนกันคะ (ชื่อร้าน , ผับ, fitness, ฯลฯ)

2.  ถ้าจะแอบมองสาว คุณจะมองสาววัยไหนคะ

3.  ทำไมคนที่แต่งงานกับคนรวย ๆ ถึงมีแต่พวกอาซิ่มเฉิ่ม ๆ รสนิยมห่วย ๆ ล่ะคะ

4.  คุณใช้อะไรเป็นเกณฑ์ในการเลือกคนที่คุณจะแต่งงานด้วยคะ

……………………………………………….

หลังจากนั้นไม่เกิน 30 นาที  ก็มีเมล์จากชายหนุ่มคนหนึ่งส่งมาถึงเจ้าหล่อนว่า :

อ่านต่อ »

หลังจากขอบคุณคุณรอกอดตอนกระโดดลงจากรถ และกอดกันกลมกับป๋าจุ๋มจนฉ่ำใจแล้ว ก็บึ่งรถไปเคลียร์งานที่ทำงานเพื่อจะได้กลับสุราษฎร์ธานีอย่างโล่งใจเกือบ 1 เดือน (น่าจะกลับมา กทม. ทันงานรพีเสวนา่ 3 พ.ค.)

ฝนตกฟ้าร้องอย่างหนักอยู่เกือบ 2 ชั่วโมง ถนนน้ำท่วมขังตลอดทาง เปียกปอนเพราะเอารถไปเติมน้ำมันและแก๊สให้พร้อมกับการเดินทางไกลพรุ่งนี้ และเปียกอย่างสมบูรณ์แบบอีกทีตอนวิ่งไปเปิดประตูรั้วบ้าน

แต่ทำไมแอบสะใจเล็ก ๆ กับสายฝนที่กระหน่ำลงมาคราวนี้ ก็ไม่รู้ค่ะ อิอิ

อ่านต่อ »

หลากหลายความรู้สึกปะปนกันอย่างบอกไม่ถูก เมื่อต้องเข้าไปในสถานที่คุมขัง ที่ชัดสุดคือความหดหู่ใจ

ทั้ง ๆ ที่พยายามทำความเข้าใจทั้งเหตุและัความจำเป็นเรื่องกติกาที่สังคมต้องมีไว้กำกับและควบคุมพฤติกรรมของสมาชิกในสังคมแล้วก็ตาม  ก็ยังอดไม่ได้ที่จะฟุ้งไปกับความสงสาร ไม่อยากให้มีคนทำสังคมวุ่นวาย จะได้ไม่ต้องมีสถานที่แบบนี้ไว้คุมขังคนด้วยกัน

แค่การถูกริดรอนสิทธิพื้นฐานด้วยการถูกคุมขัง ยังไม่ต้องพูดถึงการถููกทำโทษ เฆี่ยนตี บังคับ ทรมานขืนใจใด ๆ  ครูปูว่าเจ็บปวดและกระทบกระเทือนความรู้สึกของการเป็นมนุษย์ได้มากพอแล้วค่ะ

อ่านต่อ »

ข้อกล่าวหาเรื่องปัญหาการจราจรจากการขับขี่รถยนต์ของผู้หญิง มักได้ยินบ่อยครั้งจากกลุ่มหนุ่มนักซิ่ง จนกลายเป็นวิวาทะ classic ในวงสนทนาหลายแห่งไปแล้ว  นิตยสารบางฉบับ บริษัทน้ำมัน หรือบริษัทรถยนต์ถึงกับจัดงานแนะนำเคล็ดลับการดูแลรักษารถยนต์และแนะนำการขับขี่อย่างปลอดภัยแก่สมาชิกสุภาพสตรีผู้ใช้รถโดยเฉพาะ   พร้อมเชิญชวนให้หันมาเอาใจใส่เรื่องการขับขี่รถยนต์อย่างถูกต้องเพื่อความปลอดภัย  และเพื่อเป็นการไม่จงใจกล่าวหากันมากนักก็ตั้งชื่องานให้เก๋ไก๋สักหน่อย เพื่อถนอมความรู้สึกของสาว ๆ

อ่านต่อ »

เช้านี้จึงได้มีโอกาสกอดเจ้าของงานตัวจริงเสียงจริง พลเอกเอกชัย ศรีวิลาศ หรือลุงเอก ผู้ที่พวกเราเฝ้ารอตาเป็นมัน ที่จะให้กำลังใจเพราะได้ทราบข่าวความเหน็ดเหนื่อยในภารกิจต่าง ๆ มาเป็นระยะ

น้าแป๊ด rattiya ที่ delivery ทันใจมาจากหาดใหญ่ กว่าจะมาได้ต้องคอยดูลาดเลาและสังเกตดัชนีความขุ่นเคืองของพ่อบ้านอยู่ตั้งนานสองนาน หุ หุ

อ่านต่อ »

งานตีแตกอีสานคราวนี้  27 ก.พ.- 1 มี.ค.  ทำใจไว้แต่แรกว่าคงไม่ได้ไปเพราะคำนวณจากภารกิจแล้วไม่น่าจะรอดไปได้ จึงต้องรับปากเจ้าน้อง อ.ขจิต ชิงไปสวนป่าเสียตั้งแต่ต้นเดือนเพื่อไปช่วยพ่อครูบาและ อ.แป๋ว

แต่หลังจากกลับจากสวนป่าครานั้น ทำให้ต้องลงมือจัดลำดับความสำคัญในชีวิตเสียใหม่ งานก็สำคัญแต่ยังไม่เร่งด่วนเท่ากับประสบการณ์ปิ๊งแว๊ปที่จะได้รับจากสังคมอุดมปัญญาแห่งนี้

อ่านต่อ »

เพราะถูกท่านประธานกรรมการบริหารขอร้องแกมบังคับมาตามสายโทรศัพท์จากอเมริกา จึงต้องไปปฏิบัติวิปัสสนากรรมฐาน  7 วัน 6 คืน หลักสูตรการพัฒนาจิตเพื่อให้เกิดปัญญาและสันติสุข   ณ วัดผาณิตาราม   จังหวัดฉะเชิงเทรา ในวันที่ 18 - 24 มีนาคม  2546  แทนท่าน

การเดินจงกรม ด้วยการกำหนดทุกอริยาบถที่ร่างกายทำ แล้วให้ระลึกรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่  แรก ๆ ให้ส่งเสียงเลยว่านี่กำลังก้าวนะ นี่กำลังยกนะ  หลัง ๆ ก็ห้ามพูด ให้กำหนดเงียบ ๆ อยู่ในใจ

ครูปูทำไม่ได้ค่ะ

อ่านต่อ »

ตรวจงานคนงานก่อสร้าง เดินเคาะพื้นกระเบื้องเพื่อรับงานจนได้ฉายาว่าเป็น VBAC รุ่นเคาะกระเบื้อง เช็คยาแนวตรวจความเรียบร้อยของระบบสายไฟ เจรจาต่อรองราคาวัสดุก่อสร้าง วัสดุอุปกรณ์ประกอบการเรียนการสอน   ขับรถกระบะออกติดป้ายประชาสัมพันธ์  เป็น รปภ. เฝ้าโรงเรียนเพื่อสังเกตอาการของระบบสาธารณูปโภคต่าง ๆ ซื้อของขนเข้าสหกรณ์ ขัดห้องน้ำ หุงข้าวทำกับข้าวเลี้ยงครูทั้งโรงเรียน (ตอนโรงเรียนเริ่มตั้งใหม่)   ออกบรรยายแนะแนวประชาสัมพันธ์ เดินแจกโบชัวร์ตามหมู่บ้าน  ตระเวนแนะนำตัวเพื่อทำความรู้จักกับโรงเรียนใกล้เคียง (present face :)  ประสานกับหน่วยงานต้นสังกัดเรื่องระเบียบวิธีการดำเนินกิจการโรงเรียน จนถึงเป็นตัวแทนออกงานสังคม  เป็นกรรมการสภาวัฒนธรรมเขต เป็นพิธีกรรับเชิญ เป็นอาจารย์พิเศษ ออกให้บริการชุมชนและหน่วยงานในบริเวณใกล้เคียงร่วมกับสถานีตำรวจและสำนักงานเขต  งานราษฎร์งานหลวงอะไรที่ทำได้รับหมด  เอาเป็นว่าไม่มีงานไหนจุดใดของโรงเรียนที่ไม่เคยทำก็แล้วกัน  (น้อง ๆ บอกเซ็งเลย  พี่แกทำมาก รู้มาก ทำได้ไปซะทุกอย่าง  เถียงแกไม่ขึ้นซักเรื่อง)

อ่านต่อ »

ช่วงก่อนสอบ Entrance นั่งปรึกษาตัวเองพร้อมตัดสินใจว่า อย่าเรียนต่อเลยนะเรา สงสารแม่  น้อง ๆ ยังเล็ก ให้น้องเรียนแทนดีกว่า  คิดไม่ออกหรอกว่าจะทำมาหากินอะไร รู้แต่ว่าถ้าเราไม่เรียนซักคน แม่คงประหยัดตังค์ไปได้โขอยู่   อยู่ดี ๆ เหมือนฟ้าผ่า  เช้าวันหนึ่งเวลาประมาณตี 5 แม่ขึ้นมาปลุกที่ห้อง บอก “พ่อมาหา” ลงมาเจอหน้าแล้วก็ยังงง ๆ จำได้ว่าพ่อกอดและร้องไห้นานมาก ทุกคนที่เห็นก็มามุงดูกันใหญ่ แล้วพากันน้ำตาไหลตามพ่อไปด้วย   ตอนนั้นครูปูคงช็อคนึกไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร  หรือควรจะพูดอะไรกับพ่อบ้าง   ได้แต่นั่งอยู่ในอ้อมกอดพ่อฟังประสบการณ์ที่พ่อเสียผู้เสียคนตอนแม่ทิ้งมา ออกตระเวณตามหาลูกทั่วประเทศ  สุราษฎร์ธานีก็มา มาหลายรอบด้วย แต่ไม่รู้ว่าอยู่ตรงนี้   แม่ขนเงินออกมาด้วยจนเกลี้ยงบัญชี   พ่อไม่มีแก่ใจจะทำธุรกิจต่อเพราะมัวแต่ออกตามหาลูก  กลับไปอีกทีทางบ้านก็ย่ำแย่จึงต้องใช้เส้นสายของฝรั่งที่รู้จักไปทำงานที่ฮาวาย  พอจะเก็บเงินได้บ้างแล้ว และมีคนเขียนจดหมายไปบอกว่าเจอลูกตัวเองอยู่ที่นี่กับครอบครัวนี้   พ่อจึงกลับมา

อ่านต่อ »