จะลื่นแพร่ด ลื่นพลาด ไม่หวาดหวั่น

ล้มก็ลุก ลุกแล้วมอง หาเพื่อนพลัน

ปรึกษาว่า แบบไหนกัน ที่มั่นคง

สิ่งแปลกใหม่ ก็เปิดใจ ให้น้อมรับ

ยอมเปลี่ยนปรับ ฉับไว ไม่มัวหลง

อยู่กับธรร-มชาตินี้ ที่แสนตรง

บอกว่าจง เข้าใจ ในชีวา

คำตอบที่ แสนยาก อยากเฉลย

จากที่เคย มึนงง เฝ้าสงสัย

ได้เรียนรู้ ได้เดินตาม ธรรมะไป

เพียงนี้ไซร์ ไยผู้คน ค้นกันจัง

สิ่งที่ผ่าน ให้แล้วไป ในชีวิต

ทั้งถูกผิด ปลาบปลื้มใจ อย่าได้หวัง

ให้สิ่งนั้น สิ่งนี้ ถาวรดัง

ความอยากได้ อยากดัง ดั่งใจเรา

ใช้เวลา ที่เหลืออยู่ คนละนิด

มุ่งหามิตร กอร์ปประโยชน์ ดังโจทย์ตั้ง

ตัวไม่อยู่ ฝากของดี คุณค่ายัง

ให้สมดัง ได้เกิดมา หน้าที่คน

เมื่อเดินทางไปถึงบ้านเป้าหมายก็ลงมือทันที ได้เนื้องานด้วยความสนุกสนานครื้นเครงตลอดวัน ชาวบ้านเห็นทีมหนุ่ม ๆ 2-3 คันรถ แห่กันมาช่วยปรับพื้นที่ โกยดิน ขนขยะไปทิ้งให้ ก็คงชอบ ยกขนม กล้วย ข้าวต้ม กับข้าวมาวางไว้ให้ ทำไปทำมาบ้านที่จะบูรณะก็กลายสภาพเป็นบ้านงานไป เพราะแค่พักเดียวก็มีใครไม่รู้ มาปีนเสาติดไฟสี ๆ ให้ มีโต๊ะกลมมาวาง ผ้าแดงปู โต๊ะจีน อย่างไรอย่างนั้นเลยล่ะค่ะ ^^

ทีมเราที่ไปกัน 10 กว่าชีวิต ก็เป็นคอเฮไหนเฮนั่นกันอยู่แล้ว แถมเป็นมือสันทนาการหาตัวจับยากกันทั้งนั้น พักเดียวก็เนียนไปกับชาวบ้านได้ ยิ่งรู้จักก็ยิ่งอาสา ทำไปพูดคุยแลกเปลี่ยนสรวลเสเฮฮากันไป ตกค่ำก็ต่อคาราโอเกะ ร้องรำลั่นทุ่งกันไป โดยไม่มีบุหรี่หรือแอลกอฮอล์เข้ามาเกี่ยวข้องแต่ประการใด ^^

สังเกตว่ามีแต่ผู้ใหญ่เฝ้าบ้านทุกหลังไป พอจะมีสาว ๆ กลางคนบ้างก็คงเพราะมีลูกเล็ก ๆ จึงต้องอยู่ดูแล นอกนั้นเป็นผู้สูงอายุทั้งหมด บ้านของอาจารย์ที่เราไปเยี่ยมนี่คงหนักสุด มีคุณพ่ออายุ 80 อยู่บ้านคนเดียว ยังคงเดินหลังโก่งไปทำนา และทำกิจวัตรทุกอย่างตามลำพังเป็นประจำ  เห็นภาพผลกระทบที่เกิดขึ้นกับผู้สูงอายุในบ้านเรา ที่ลูกหลานหนุ่มสาวเลือกไปใช้วิถีชีวิตในเมืองกันได้อย่างชัดเจน

ครูปูก็นั่งโม้กับลุง ๆ ป้า ๆ บ้างก็เอน บ้างก็นอน ปรับทุกข์เล่าเรื่องลูกเรื่องหลานให้ฟัง ยังกับเราเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวก็มิปาน ^^

เช้าวันกลับสังเกตว่าทุกคนยิ้มแย้มหยอกล้อกันอย่างมีความสุขตลอดเวลา มองไปแล้วเหมือนแต่ละคนเป็นลูกหลานบ้านนั้นจริง ๆ ไม่มีความเขินอาย หรือละล้าละลังจะหยิบจับช่วยเหลืองานใด ๆ เลย  แทนที่จะแสดงความอิดโรย จากการถูกหลอกว่าจะพามาเที่ยวแล้วต้องมาลุยงานหนักกว่าอยู่วิทยาลัยเสียอีก ทุกคนกลับดูอิ่มเอมจากการให้กันโดยถ้วนหน้า

ททมาโน ปิโย โหติ  ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รัก จริง ๆ เนาะคะ ^^

ขากลับยังได้รับขนมของฝากจากบ้านนู้นหน่อยจากบ้านนี้นิด พวกเราก็ไม่ลืมอุดหนุนสินค้าของแต่ละบ้าน ทั้งข้าวโพดหวานที่เด็ดมาจากไร่ใหม่ ๆ และขนมหวานของดีจากศูนย์กลางของชุมชนบางบาล ก่อนจะออกจากหมู่บ้านเจ้าถิ่นกำชับนักกำชับหนาว่าจะต้องแวะไปสักการะหลวงพ่อใหญ่ ที่วัดไทรน้อยให้ได้ ทีมเราจึงดิ่งไปยังจุดหมายดังกล่าวทันที

จอดรถป๊าด… แม่หัวขบวนตาไวก็เริ่มตั้งข้อสังเกตก่อนเพื่อน
“เอ งานบวชใครหว่า ดูดิ่ คุณยายแก่จนจะเดินไม่ไหวอยู่แล้ว รำเฉิบ ๆ อยู่คนเดียว ทำไมขบวนเขาดูเหงา ๆ เซ็ง ๆ กันจังหว่า”

จำไม่ได้ว่าใครตอบกลับมา

“อาจารย์ปูครับ ผมว่าคนเขาก็รำให้มันเสร็จ ๆ ไปพอเป็นพิธีมังครับ”

“อ้าว เหรอ งั้นระหว่างรอเนี่ยะ เราก็ไปช่วยเขารำดีไหม ได้บุญนาเฟ๊ย พี่เคยได้ยิน ว่าแล้วก็ลุยเลยดีกว่านะ อิอิอิ”

แม่คุณไม่รอช้า ตั้งวงรำเฉิบ ๆ ไปโค้งคุณยายขอเข้าขบวนทันที ลูกพี่ออกลูกบ้าอย่างนี้แล้ว ลูกน้องจะรอดไหมล่ะค่ะ ฮ่า…

ชาวบ้านในขบวนมองด้วยความมึนงงกันพักเดียว ก็ยิ้มรับ คนที่เดินเฉย ๆ ไม่รำก็มารำเป็นเพื่อนกับพวกเรา หนุ่ม ๆ ขบวนเราก็ไปอาสารับกลองยาวมาแบกแล้วก็ช่วยตีกันดังลั่นทุ่งกว่ามืออาชีพเขาเสียอีก ใครมีท่าทีเงียบ ๆ เหงา ๆ พวกเราก็ไปรำล้อมหน้าล้อมหลังให้ได้เขินอาย จนต้องตั้งวงรำตอบกับเราไปด้วย

เมื่อเห็นว่าคุณป้าคนโห่ต้นเสียง เสียงเบาและแหบไปแล้ว จึงรีบอาสาทันที

“คุณป้าขา เดี๋ยวหนูช่วยโห่ ดีไหมคะ”
“เออดี ๆ อีหนูเอาเลย โอยมีน้ำใจจริง จริ๊งช่ะ ลูกใครวะเอ็งอะ”

คิดว่าถ้ามัวแนะนำชื่อบุพการีกัน คงเป็นการเสียเวลา เพราะยังไงแล้วคุณป้าแกก็คงไม่รู้จักบุพการีของเราอยู่ดี อย่ากระนั้นเลย

“โห่………………………ฮี้……………..โห่………ฮี้…..โห่….ฮี้….โห่….ฮี้…..โห่….ฮี้… โห่…..ฮี้….โห่ย………….”

ลูกน้องขานรับ

“ฮิ๊ว………………………………………………………………………….”

โห่ด้วยความเมามัน และสำเนียงที่แล้วแต่ขณะนั้นจะนึกครีเอทออกมาได้ไปหลายสิบรอบ ขำก็ขำ ไม่เคยทำอะไรมันขนาดนี้มาก่อน หันไปมองพวกน้อง ๆ  ทุกคนล้วนขำำกันน้ำตาเล็ดน้ำตาไหล เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน แต่ก็สนุก  จนน้องผู้หญิงคนนึง ขำจนรำต่อไม่ไหว นั่งยอง ๆ เช็ดน้ำตาอยู่ข้างทาง

พอโห่และรำรอบโบสถ์จนครบ 3 รอบแล้ว จึงนั่งพัก มีคนเอาน้ำมาเสิร์ฟบริการผ้าเช็ดหน้าเช็ดตา ก็เพิ่งจะมาตั้งข้อสังเกตกัน

“เอ แต่เราเดินรำกันไม่ทันเห็นนาคสัีกรอบนึงเลยเนอะ คงอยู่ในโบสถ์แล้วแหละ เข้าไปกราบพระแล้วชมนาคกันสักนิดก่อนกลับดีกว่าเนอะเรา”

เสียงไอ้เจ้าน้องคนหนึ่งกระซิบข้างหูเบา ๆ

“อาจารย์ปูครับ ผมก็สงสัยเลยเดินไปถามป้าหัวหน้าขบวนมาแล้ว แกบอกว่า แกเป็นคณะรำแก้บนไม่ใช่งานบวชหรอกครับ แต่ผมเห็นอาจารย์ปูเริ่มไปแล้ว ก็เลย เอ่อ… เลยตามเลยอะครับ”

“เง้อ!……………………..”

เพิ่งเข้าใจคำว่า “หน้าแตก” ก็วันนี้แหละค่ะ ความรู้สึกตอนนั้นคือมันเหวอ ๆ โหวง ๆ แสบ ๆ อาย ๆ ระคนกันไปอะค่ะ แต่ก็ไม่วายตะโกนบอกพรรคพวกที่เหลือให้ได้ระเบิดหัวเราะกันเป็นหมู่คณะ รวมทั้งยังหน้าไม่อายไปบอกชาวบ้านแถวนั้นด้วยว่า พวกหนูเข้าใจผิดนะเนี่ยะ นึกว่าขบวนแห่นาค ทีนี้เลยได้ฮากันทั้งตำบลบางบาลไปอะนะ ^^

วันนี้คุยกับน้อง ๆ เรื่องความรับผิดชอบในการทำงาน บอกน้อง ๆ ไปว่าอะไรที่ครูปูมอบหมายไปแล้วขอให้ปฏิบัติตามนั้นได้เลย ได้ผลเป็นอย่างไร ติดตรงไหน ขอให้บอก หากปรากฎว่าเกิดความเสียหายจากคำสั่งนั้น ๆ ความผิดจะอยู่ที่ครูปูแต่เพียงผู้เดียว ขอให้สบายใจได้เลย

พูดไปก็ย้อนเรื่องนี้เอามาขำกัน แล้วบอกน้อง ๆ ว่าการเป็นหัวหน้าเขานี่ ไม่ได้ดูเท่เพราะได้เป็นเจ้าของการตัดสินใจเท่านั้นหรอกนะคะ ต้องมาพร้อมความรับผิดชอบด้วย เพราะวินิจฉัยหรือคำสั่งที่หัวหน้าปล่อยออกไปต้องมั่นใจว่าไตร่ตรองมาอย่างดี มีข้อมูลประกอบเพียงพอ เพื่อให้เกิดผลตามวัตถุประสงค์ที่ตั้งไว้ ด้วยวิธีการที่มีประสิทธิภาพมากที่สุด ส่งผลด้านลบต่อผู้ที่เกี่ยวข้องน้อยที่สุด หากเกิดผลด้านลบดังกล่าวขึ้นจริง ก็ต้องเป็นคนแรกที่แสดงความรับผิดชอบอีกด้วย

เรื่องเล่าขำ ๆ แบบด้านบนนี่ วันหนึ่งคงขำไม่ออก ถ้าครูปูโดนผู้ใต้บังคับบัญชาต่อว่าโทษฐานที่พาเขาไปเหนื่อย ไปอาย ไปร้อน ไปบ้า โดยไม่ใช่หน้าที่ (ดีนะที่เราบ้านำไปก่อน เลยไม่มีใครบ่นว่าอะไร)

เอ หรือว่ามีหว่า ใครผ่านมาทาง VBAC ก็ลองสอบถามทีมนี้ดูก็แล้วกันนะคะ ^^

ุ

หนังสือโมเดลบุรีรัมย์เล่มนี้ พ่อครูบาฯ ได้บอกกับกอง บ.ก.ชัด ๆ เน้น ๆ ถึงความปรารถนาที่อยากจะให้เป็นประจักษ์พยานถึงผลงานที่พ่อครูบาฯ กับแม่หวี ได้ฝ่าฟันบุกสร้างสวนป่าจากพื้นดินแห้งแล้งจนกลายมาเป็นสวนป่าที่ดินน้ำอุดมสมบูรณ์ในวันนี้ นอกจากพึ่งพาตนเองได้อย่างยั่งยืนแล้ว ด้วยความมีน้ำใจและวิสัยทัศน์ของพ่อครูบาจึงเปิดบ้านเป็นแหล่งเรียนรู้ ชื่อว่า มหาชีวาลัยอีสาน อุทิศตนเพื่อการศึกษาค้นคว้าหาวิธีที่จะอยู่ร่วมกับธรรมชาติให้ได้ แล้วนำไปเผยแพร่ต่อ ๆ กันไป

ฟังอย่างนี้แล้ว ต่อให้ต้องเลื่อนกำหนดส่งต้นฉบับเข้ามาอีกกี่ระลอก พวกเราทุกคนก็ยิ่งกว่ายินดีและรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้มีส่วนร่วมกับผลงานชิ้นประวัติศาสตร์ของพ่อครูบาสุทธินันท์ บุคลผู้ที่ถือได้ว่ามีคุณูปการกับผืนแผ่นดินไทยคนหนึ่งทีเดียวเชียวล่ะค่ะ ^^

ถอดบทเรียน การทำหนังสือโมเดลบุรีรัมย์ โดยป๋า Conductor Logos มีอยู่ตรงนี้แล้วค่ะ

ทีนี้เรื่องของเรื่องก็คือ หนังสือที่คณะบรรณาธิการชาวเฮเคยทำออกมาแล้ว ทั้ง 3 เล่ม ได้แก่

เจ้าเป็นไผ ๑

เจ้าเป็นไผ ๒

คนนี้ไง’จารย์ปู ครูพันธุ์ก๊าก

พี่นิด Suwanna Numsuwan สำนักหอสมุด มหาวิทยาลัยนเรศวร เป็นผู้ขอเลข ISBN ให้ทั้งหมด

มาครานี้ พี่นิดป่วยจึงไม่ขอรบกวนเช่นที่ผ่าน ๆ มา  ป๋าส่ง link ขั้นตอนการขอมาให้ ก็คิดว่าคงไม่มีปัญหาอะไร ทำ ๆ กรอก ๆ ส่ง ๆ รอ ๆ น่าจะแค่นั้น

ป๊าด เพิ่งมาทราบระหว่างรอว่า ไอ้วิธีการขอตามแบบฟอร์มที่เราทำน่ะ เขายกเลิกไปตั้งนานแล้ว ต้องทำใหม่ทั้งหมด

“ได้ ๆ ๆ บ่ มี ปั ญ ห า ด อ ก อี่ น า ง เ อ๊ ย”

หน่วยงานที่ให้บริการ มีการปรับปรุงระบบให้ขอทางอิเล็กทรอนิคส์เท่านั้น ต้อง upload หน้าปก ปกใน สารบัญ และเนื้อเรื่องย่อไปให้ดูประกอบการพิจารณาด้วยนะ หากทำตามทุกขั้นตอนจะได้รับเลข ISBN ภายใน 15 นาที

“ก็ดีนะ รวดเร็วดี”

ขอให้ป๋าช่วยตัดแยก file PDF ที่มีเป็นชิ้น ๆ ให้หน่อย เพื่อการจัดส่ง ระหว่างนั้นการตรวจหาคำผิดอย่างบ้าคลั่งก็ยังคงดำเนินควบคู่ไปด้วย ตรวจไปตาก็จ้องกล่องเมล์เข้าไปตลอดเวลา จนได้รับเมล์แจ้งว่า

โปรดรอสักครู่…ระบบกำลังบันทึก จนกว่าจะแสดงข้อความ และรายละเอียดของเลขที่คำร้อง ขอให้ท่าน พิมพ์เก็บหลักฐานเอาไว้เพื่อการประสานงานในการติดตามคำร้องต่อไป

“ได้ค่ะ ได้”

จู่ ๆ ก็มีเมล์แจ้งตามมาอีก

ขอทราบว่า มหาชีวาลัยอีสาน ขึ้นกับหน่วยงานใด หากเป็น
มูลนิธิ ขอหนังสือรับรองการจดทะเบียนด้วย เพื่อนำ
ข้อมูลมาใช้ในการกำหนดเลข ISBN ให้กับหนังสือ
ของท่านได้ ส่งสำเนามาที่ FAX 02-xxx-xxxx

ครูปูจึงส่งเมล์ชี้แจงกลับไปว่า

มหาชีวาลัยอีสาน เป็นหน่วยงานที่เอกชนตั้งขึ้น มิได้เป็นหน่วยงานในสังกัดกรม กอง กระทรวงใดและไม่ได้เป็นมูลนิธิ  รวมทั้งได้เคยจัดทำและขอเลข ISBN สำหรับหนังสือมาแล้ว 3 เล่ม

ตั้งแต่ตอบเมล์ฉบับนี้ไปก็ไม่ได้รับข้อความแจ้งกลับใด ๆ เลย นั่งรอหน้าจออย่างใจจดใจจ่อ เพื่อจะได้นำเลข ISBN นั้น ใส่ลงไปในหนังสือให้ทันกำหนดส่งต้นฉบับในวันรุ่งขึ้น  รอ ๆๆๆๆๆๆ ท้างคืนก็ไม่ได้

ตื่นขึ้นมาก็มานั่งจ้องกล่องเมล์เข้าเหมือนเดิม จน 9.00 น.แล้ว ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตัดสินใจโทรไปตามเบอร์ที่พี่หมอเบิร์ดโพสต์ไว้ให้ใน facebook

“สวัสดีค่ะ ดิฉันพิชญ์สินี โทรมาตามเรื่องคำร้องขอ ISBN ค่ะ”

“ค่ะ ค่ะ จากสำนักพิมพ์ไหนคะ”

“มหาชีวาลัยอีสานค่ะ”

“อ๋ออออ”

(หันไปตะโกนกับใครก็ไม่รู้)

“พี่ ๆ มหาชีวาลัยอีสานโทรมาแล้ว”

หา?  นี่สนใจหนังสือเราถึงขั้นเฝ้ารอกันเลยเชียวหรือ  แหม สมแล้วที่มีอาชีพอยู่กับหนังสืออ่ะ ตาแหลมกันจัง คริคริ ^^

“ใช้ชื่อ มหาวิทยาลัยอีสาน หรือมหาชีวาลัยอีสานคะ”

“มหาชีวาลัยอีสานค่ะ”

“สังกัดหน่วยงานไหนคะเนี่ยะ”

“ไม่ได้สังกัดหน่วยงานไหนค่ะ ไม่มีสังกัดค่ะ เป็นหน่วยงานเอกชนค่ะ”

รออยู่ 5 นาที เปลี่ยนคนรับหน้าใหม่มา

“ไม่ทราบว่ามหาชีวาลัยอีสานนี่อยู่ภายใต้สังกัดของหน่วยงานไหนคะ”

“ไม่มีสังกัดค่ะ เป็นหน่วยงานเอกชนค่ะ”

“ดำเนินการโดยเอกชนเหรอคะ”

“ใช่ค่ะ คืออย่างนี้ค่ะ ครูบาสุทธินันท์ ท่านเปิดบ้านตัวเองเป็นแหล่งเรียนรู้นอกระบบไม่ได้จัดตั้งขึ้นตามระเบียบของกระทรวงศึกษาธิการหรือใด ๆ ทั้งสิ้นค่ะ”

“คืออย่างนี้นะคะ ตอนนี้เรามีระเบียบใหม่ค่ะ คือหน่วยงานที่จะมาขอจดแจ้งทั้งหมดจะต้องระบุหน่วยงานต้นสังกัด หรือหากเป็นในรูปมูลนิธิก็จะต้องมีหนังสือรับรองแนบมาด้วยน่ะค่ะ”

“อ๋อค่ะ แต่เผอิญมหาชีวาลัยอีสานจัดตั้งขึ้นมาในรูปแบบนี้ค่ะ ไม่มีต้นสังกัดและมิได้ดำเนินการในรูปแบบมูลนิธิแต่อย่างใด ตามที่แจ้งไปแล้วนะคะ ก่อนหน้านี้ก็เคยจัดพิมพ์หนังสือมาแล้ว 3 เล่ม ทำเรื่องขอ ISBN ทุกเล่ม ในนามมหาชีวาลัยอีสานนี่ล่ะค่ะ”

“ทราบแล้วค่ะ ทราบแล้วค่ะ อืม งั้นรอเดี๋ยวนะคะ”

หันไปประชุมกันให้แซ่ด แม่คุณคงนึกว่า แค่การถือหูโทรศัพท์ไว้ห่างตัวนิดหน่อย หรือเผลอ ๆ เอาแนบพุงไว้ ปลายสายคงไม่ได้ยิน(มั้ง) ที่ไหนได้ ยังกะอยู่ในที่ประชุมกะเขาด้วยงั้นแหละ เสียงถกกันวุ่นวาย ประมาณว่าพวกเราจะเอาไงกับหน่วยงานพิลึกกึกกือ ไม่เคยพบเคยเห็น แบบมหาชีวาลัยอีสานนี่กันดี เที่ยวนี้รอไปอีก 10 นาที

“สวัสดีคร้าบบบ”

เปลี่ยนเป็นเสียงสุภาพบุรุษผู้ใหญ่ท่านใหม่ เข้าใจว่าน่าจะเป็นระดับหัวหน้า ที่คงอาสามาสรุปเรื่องราวทั้งหมด เนื่องจากครูปูจำเสียงได้ว่า เป็นผู้ที่อยู่ร่วมในที่ประชุมตะกี้ด้วย คงได้คำตอบล่ะครานี้

“ว่ายังไงครับ ว่ามาเลยครับ”

“เอ่อ ว่ายังไงครับนี่ แปลว่าดิฉันต้องแนะนำตัวและเล่าใหม่อีกรอบนึงใช่ไหมคะ ได้ค่ะ ดิฉันพิชญ์สินี จากมหาชีวาลัยอีสานได้ส่งคำร้องขอ ISBN สำหรับหนังสือโมเดลบุรีรัมย์ที่กำลังจัดทำ โดยได้ส่ง file หน้าปก สารบัญ และเนื้อเรื่องย่อมาประกอบการพิจารณาแล้วค่ะ

ไม่ทราบว่ายังติดในขั้นตอนใดค่ะ เพราะกำลังจะส่งต้นฉบับไปโรงพิมพ์ จึงอยากได้หมายเลข ISBN ใส่ไปให้ครบถ้วนเรียบร้อย จึงต้องขอประทานโทษที่รบกวนแต่เช้าอย่างนี้ หวังว่าคงเข้าใจนะคะ”

“คือว่าอย่างนี้นะครับ ทางหน่วยงานเราได้มีการปรับปรุงระเบียบในการขอจดแจ้งหนังสือเพื่อให้ได้รับข้อมูลที่ครบถ้วนมากขึ้น โดยหน่วยงานนั้น ๆ จะต้องระบุหน่วยงานต้นสังกัดของตนเองไม่ว่าจะเป็นกระทรวง กรม กอง หรือหากดำเนินการในรูปมูลนิธิก็ต้องทำหนังสือรับรองเป็นลายลักษณ์อักษรแนบมาด้วย”

“ค่ะ รับทราบเป็นครั้งที่ 3 แล้วค่ะ เท่าที่ดิฉันได้ยินทีมงานประชุมพูดคุยกันกรณีนี้เมื่อครู่ ตกลงได้ข้อสรุปว่า ปัญหาอยู่ที่ตัวดิฉันไม่เข้าใจกฎระเบีัยบข้อนี้หรืออย่างไรคะ ถึงได้วนเวียนเปลี่ยนขยันกันมาแจ้งให้ทราบคนแล้วคนเล่า

ดิฉันเข้าใจตั้งแต่การแจ้งครั้งแรกแล้วค่่า แล้วดิฉันก็ไม่ได้ต่อต้านหรือไม่ได้จะไม่ปฏิบัติตามแต่อย่างใด ทั้ง 4 ขั้นตอนในโปรแกรม ดิฉันดำเนินการตามนั้นครบ มีเมล์คำถามมาดิฉันก็ตอบกลับไปทุกเมล์

คุณต่างหากที่เงียบ จะให้ ไม่ให้ทำไมไม่ตอบกลับภายใน 15 นาที ตามที่คุณโม้ไว้หน้าเพจล่ะคะ

ยังมาแจ้งระเบียบซ้ำแล้วซ้ำเล่าทำไมคะ ไอ้ระเบียบน่ะ มันเป็นวิถีปฏิบัติของคุณ ก็ไปดูกันเองสิคะ ว่ามันขัดไม่ขัดอย่างไร แล้วก็ชี้แจงมา

เรื่องต้นสังกัดก็แจ้งไปแล้วว่าไม่มี

ใจคอจะให้วิ่งไปสังกัดใครเดี๋ยวนี้ให้ได้เลยหรืออย่างไรคะ

จะเปิดตำราทำงานกันก็เอาค่ะ ดิฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร (นี่ขนาดยังไม่ได้ว่าอะไรนะ!)

ดิฉันเป็นแค่คนมารับบริการ มาสอนระเบียบดิฉันทำไม บอกว่า รับทราบแล้ว รับทราบแล้ว ก็ยังพูดกันไม่จบ อันนี้ไม่เข้าใจแล้วล่ะค่ะ”

เซ็งแล้ว…โว๊ยยย อดนอนมาหลายคืนติดต่อกัน

ปวดหัว ปวดตา ยังจะให้มาปวดกบาลกะพวกย้ำคิดย้ำทำ คลำหาทางออกไม่เจอกันอีก

“คือมันไม่เป็นไปตามระเบียบน่ะครับ”

“โอเคค่า โอเคค่า ดิฉันยอมแพ้ดีกว่า ถ้าคำว่า มหาชีวาลัยอีสาน มันมีปัญหานัก ดิฉันขอแก้ไขคำร้องแล้วกันค่ะ ดิฉันพิชญ์สินี จะขอในนามบุคคลค่ะ ทีนี้จะโอเคไหมคะ จะได้จบกันไปเรื่องสังกัด ดิฉันยอมแพ้แล้วค่ะ”

“อือ…”

เที่ยวนี้หายไปโดยไม่บอกให้รอแฮะ จะเอาไงก็ไม่บอก แต่ยังไงก็จะรอค่ะ อุตส่าห์ถือหูอยู่ตั้งนานขนาดนี้แล้ว อีกนิดเดียวหนังสือจะครบสมบูรณ์แล้ว อีกนิดเดียว ใจเย็น ๆ น้า ครูปูเอ๋ย  ใจเย็น ๆ น้าตะเอง (ฝืนยิ้มไป ควันออกหูไปอะ)

คราวนี้เกิดการประชุมใหญ่ เสียงดังลั่นกว่าทุกรอบที่ผ่านมา แย่งกันอ่านระเบียบให้กันและกันฟัง (ทำยังกะอยู่คนละหน่วยงานงั้นแหละ) บางคนก็เจอหาง บางคนก็เจอหัว คลำกันไป เรื่องที่ไม่เข้าใจอย่างยิ่งยวดเลยก็คือ ทำไมช่างไม่คิดกันเลยว่า จะมาถกกันตรงโทรศัพท์ให้ขายขี้หน้าคนโทรมาทำไมกันเนี่ยะะะะะะะ

แอบได้ยินว่ามีสุภาพสตรีท่านนึง ถามขึ้นอย่างสร้างสรรค์ในวงประชุมนั้นว่า

“อ้าว แล้วถ้าต่อไปมันเกิดการรวมกลุ่มของบุคคลทั่วไป อย่างเช่น เพื่อน ๆ กัน รวมกลุ่มกันทำหนังสือขึ้นมาซักเล่มนึง แล้วเขาไม่อยากใช้ชื่อบุคคล แต่อยากใช้ชื่อกลุ่มล่ะ อย่างนี้เราจะออกให้เขาไหม”

ที่ประชุมเงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับ แล้วค่อย ๆ มีเสียงหึ่ง ๆ ฟังไม่ได้ศัพท์ตามมา รอไปเถอะอีกเป็น 10 นาทีกว่าจะมีคนมายกหูคุยด้วย

“สวัสดีค่ะ”

“ค่ะ สวัสดี” (หมดอารมณ์แล้วเรา!)

“คือ เรียนคุณพิชญ์สินีอย่างนี้นะคะ เผอิญระเบียบเราเปลี่ยนใหม่ในเรื่องการระบุหน่วยงานต้นสังกัดเพื่อความครบถ้วนของข้อมูลน่ะค่ะ ที่นี้ปัญหาก็คือมหาชีวาลัยอีสานเป็นหน่วยงานที่ให้ความรู้แต่กลับไม่มีต้นสังกัด ทางเราก็เลยสับสนน่ะค่ะ”

“ค่ะ เห็นถึงความสับสนที่มีอย่างชัดเจนแล้วค่ะ “

“คือโดยปกติแล้ว…”

“มหาชีวาลัยอีสานไม่ได้ผิดปกติอะไรตรงไหนนี่คะน้อง (นั่น ยังจะมีหน้าไปนับญาติกับเขาอีก ใครรุ่นไหนไม่รู้ ฉันขอเป็นพี่ไว้ก่อนล่ะวะ)

พี่เองก็เป็นครูบาอาจารย์นะคะน้อง ไม่้ใช่ไม่รู้เรื่องกฏระเบียบอะไรเลย เข้าใจเรื่องระเบียบที่น้องกำลังอึดอัดกันอยู่นี่แล้วล่ะค่ะ แต่คุณน้องขา… (แน้ มีหวานใส่)

ยุคสมัยไอทีฟรีเวิล์ดขณะนี้นี่ องค์ความรู้และข้อมูลต่าง ๆ เกิดขึ้นอย่างมหาศาล ทำให้เกิดการรวมกลุ่มรวมก้อนเพื่อให้เกิดพลังในการสร้างเครื่องมือขึ้นเพื่อรวบรวมและถ่ายโอนแลกเปลี่ยนองค์ความรู้นั้น ๆ กันขึ้น ในหลายรูปแบบ

พี่ว่านะ น้องน่าจะได้ออกไปศึกษาดูงานหน่วยงานภายนอกบ้างนะคะ เดินวนอยู่แต่ตามชั้นหนังสือเนี่ยะ มันหมุนไม่ทันโลกแล้วนะน้อง

แม้แต่ไอ้หนังสือที่น้องรับเข้ามา รับเข้ามา ทุกวันนี่นะ พอรุ่งขึ้นมันก็เชยไปแล้วล่ะ

รูปแบบองค์กรก็เช่นเดียวกัน มันไม่ได้มีเฉพาะที่รัฐเขากำหนดให้เท่านั้นนะ

เคยได้ยินไหมว่าแถวบ้านเรา บ้านไหนเขาทำอะไรได้ ใครเขาทำอะไรเก่ง แล้วเขาก็บอกต่อกันน่ะ

บ้านนั้นรักษางูสวัดได้มีสมุนไพรดี มีตำราดี บ้านนี้มีเคล็ดลับทำห่อหมกอร่อย อะไรอย่างนี้น่ะ

แล้วสังคมไทยเราก็เป็นสังคมที่มีน้ำใจคิดแต่จะแบ่งปัีนกันเป็นพื้นฐานอยู่แล้ว

ครูบาสุทธินันท์ท่านก็ทำแบบเดียวกัน ท่านทดลองกับพื้นที่ของท่าน แล้วปรากฎว่ามันได้ผล ดินดีอุดมสมบูรณ์ ต้นไม้เติบโตได้ สัตว์ที่เลี้ยงไว้อ้วนพี ท่านก็กรุณาบอกต่อ ๆ กันไป คนเขารู้เข้าก็ยิ่งแห่กันเข้ามาเรียนรู้ ท่านก็ขึ้นป้ายหน้าบ้านตัวเองซะเลย  ตั้งชื่อว่ามหาชีวาลัยอีสาน จะได้เรียกชื่อและเข้าใจตรงกัน

ป้ายนั่นก็แค่กระดานไม้แผ่นเดียว ไม่เห็นต้องไปขอสปอนเซอร์จากกรม กองไหนเลย จะให้ไปแจ้งใครล่ะน้อง กระทรวงศึกษาธิการเหรอ

พ่อครูบาชาวบ้านธรรมดา ๆ ต้องนั่งรถไปยื่นเอกสารอีกกี่ขั้นตอน

เพื่ออะไร

แล้วอยู่ในสังกัดมันดียังไงเหรอน้อง

พี่เนี่ยะอยู่ในระบบ ถามพี่ดิ่

ถ้าระบบมันดีมันครอบคลุมจริง ทำไมถึงยังมีเกษตรกรและผู้สนใจแห่ไปเรียนกันปีละหลายพันคนอย่างนี้ล่ะน้อง (ว่าเข้าไปนั่น ^^)

“อ๋อค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ ตกลงไม่มีสังกัดนะคะ” (ยัง ยังจะถามอีก)

“น้องขา คือว่าถ้ามันยุ่งยากและสร้างความโกลาหลวุ่นวายให้หน่วยงานของน้องขนาดนี้นะคะ พี่ไม่เอาแล้วดีกว่าค่ะ ให้หนังสือมันเถื่อนไปเลยก็ได้ค่ะ

พี่น่ะเป็นครูบาอาจารย์ เข้าใจไปเองว่าพันธกิจของหน่วยงานน้องนี่ คงต้องการรวบรวมสื่อสิ่งพิมพ์ที่บรรจุองค์ความรู้ของประเทศนี้ไว้ ถ้าไม่ช่วยกันนี่มันก็จะเกิดปัญหา ควบคุมติดตามกันไม่ได้อย่างที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน สื่อลามก สกปรก ไม่สร้างสรรค์มันถึงได้เกร่อเกลื่อนกันทั่วบ้านทั่วเมืองแบบนี้นี่ไง

ตอนแรกพี่นึกว่าน้องจะขอบใจพวกพี่เสียอีก ที่มีมารยาทและวิสัยทัศน์ในการมาขอจดแจ้งทุกครั้งที่ออกผลงานใหม่ ๆ

นึกไปเองว่าจะได้รับท่าทีต้อนรับชื่นชม

นึกไปเองว่าจะได้รับเกียรติขนาดที่มีเจ้าหน้าที่ตามไปอ่านผลงานตามที่สั่งให้แนบไฟล์ไปให้ดู แล้วถกกันอย่างเป็นกัลยาณมิตร ตามประสาคนอยู่กับหนังสือ

แต่เปล่าเลย พี่กลับต้องมานั่งโอ้โลมปฏิโลมพาพวกน้องให้รอดจากความไม่รู้ มึนงง สับสนต่าง ๆ นานาอีก”

“ให้ค่ะ ให้ค่ะ ไม่ใช่จะไม่ให้นะคะ แต่”

“?”

“แต่มันอาจเป็นเลขคนละชุดกันนะคะ มหาชีวาลัยอีสานจะไม่ได้เลขหมู่เดิมนะคะ”

ถอนหายใจยาว ๆๆๆๆๆ ฮืมมมมม…

“น้องขา พี่ไม่สนใจหรอกค่ะ มันจะมีกี่หลัก กี่เลข กี่ชุด จะให้ก็เอามาเลยค่ะ ถ้าไม่ให้พี่ก็จะไม่ว่าอะไรแล้วล่ะค่ะ ISBN น่ะมันเรื่องกระจอก วันนี้พี่ได้เรียนรู้อะไรจากหน่วยงานของน้องเพียบเลยล่ะค่ะ ขอบคุณมากแล้วกัน”

“ค่ะ ค่ะ ค่ะ อีก 15 นาที รอรับ ISBN ทางเมล์ได้เลยนะคะ”

อีกเพียง 5 นาทีต่อมา ก็ได้รับหมายเลข ISBN

แถมชุดของตัวเลขด้านหน้า ยังเป็นตัวเลขชุดเดียวกันกับทั้งสามเล่มที่เคยขอในนามมหาชีวาลัยอีสาน????

ว่าแล้วจึงนั่งทอดอาลัยต่ออีก 5 นาที ให้กับระบบที่แสนจะระบมนั่น

ก่อนจะส่ง ISBN ชุดดังกล่าวไปแปะลงในหนังสือเพื่อเร่งส่งโรงพิมพ์ในบ่ายวันเดียวกันนั้นเอง

อาเมน!

ระหว่างนั่งอยู่ในแท็กซี่จึงสบโอกาสสำรวจบรรยากาศวันสงกรานต์แถวบ้านเสียเลย

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

ภาพที่เห็นรายทางทั่วไปคือกลุ่มวัยรุ่นที่มักสวมเสื้อผ้าตัวจิ๋ว เปียกโชก ยืนรวมกันเป็นหย่อม ๆ แต่ละกลุ่มห่างกันแค่ระยะเสาไฟฟ้า 2-3 ต้น  อากัปกริยาบ่งบอกถึงความทุ่มเท ตั้งใจและมุ่งมั่นที่จะยืนรอดักสาดน้ำรถทุกคันที่วิ่งผ่านมา (ความตั้งใจแบบนี้ถ้าอั้นเอาไว้ใช้ตอนเรียนบ้างน่าจะดีนะหนู)

ถนนหนทางถูกรุกล้ำ มีการวางสิ่งกีดขวางตามอำเภอใจ ไม่ว่าจะเป็นราวเหล็กมาปิดถนนไว้เลยเลนหนึ่ง จัดสรรเป็นพื้นที่ของชาวคณะบนถนนได้อย่างสะดวกโยธิน มีลังไม้วางอยู่กลางถนน คงตั้งใจให้เป็นอุปสรรคกับรถที่ผ่านไปมา เพียงเพื่อที่ตัวเองจะได้เล่นสาดน้ำจนพอใจก่อนจึงจะอนุญาตให้ผ่านไปได้  สมาชิกแต่ละคนถือแก้วเหล้า แก้วเบียร์ โชว์หรา พร้อมทั้งลีลาพริ้วไหวไปตามเพลง

หากเป็นรถยนต์ที่บรรทุกคนมาเต็มกระบะเพื่อจะมาเล่นสาดน้ำโดยเฉพาะ มักให้ความรู้สึกเท่าเทียมกับผู้รอคอย ต่างคนต่างสาด กรี๊ด ๆ กร๊าด ๆ มีแซวบ้าง ขอเติมน้ำบ้าง ขอน้ำกินบ้าง แล้วก็ผ่านไป

แต่เมื่อเหยื่อเป็นรถมอเตอร์ไซค์เท่านั้น แก็งค์ริมทางจะรู้สึกเป็นต่อขึ้นมาทันที

เคยเข้าใจว่าเฉพาะสาว ๆ เท่านั้นที่จะขาดทุนกับเทศกาลนี้  แต่บัดนาว มิได้เป็นเช่นนั้นอีกต่อไป

เจอทั้งสาวแท้ สาวเทียมในชุดรัดรูปที่พร้อมปฏิบัติการ กำลังดิ้นกระแด่ว ๆ ตามเสียงเพลงอยู่กลางแดดจ้า บางที่มีการต่อนั่งร้านข้างถนนให้สูงขึ้นไปเหมือนเวที เพื่อเปิดการแสดงอันแสนยั่วยวนกวนสภาพอากาศ ไม่แน่ใจว่าแสบเท้าเพราะแดดร้อนหรือตั้งใจ build ลีลาให้เข้ากับเสียงเพลงจากกองบัญชาการด้านหลังกันแน่

พี่คนขับแท็กซี่บ่นว่า น่าจะให้ฟ้าผ่าลงมาซักเปรี๊ยงนึง จะได้เข็ดแล้วเลิกเล่นกันเสียที ฮ่า…

ทันทีที่ทำให้รถมอเตอร์ไซค์เป้าหมายหยุดนิ่งกับที่ได้  ทั้งสาวทั้งหนุ่มก็จะรุมเข้าไปลูบหน้าปะแป้งทันที สาว ๆ ที่เป็นฝ่ายดัก ก็พากันปรี่เข้าไปโอบกอดชายหนุ่มที่นั่งซ้อน ยื้อยุด ฉุดกระชาก จะลากลงมาจากมอเตอร์ไซค์ให้ได้?

หนุ่มบนมอเตอร์ไซค์ บ้างก็อมยิ้ม บ้างก็เล่นด้วยเสียเลย น้อยรายที่จะเฉย ๆ

ที่ทิ้งปริศนาไว้มากกว่านั้น ได้แก่ กลุ่มผู้ปกครองหรือญาติของเด็กพวกนี้ อายุน่าจะราว ๆ 40 ปีขึ้นไปหมดทุกคนแล้ว กลับให้การสนับสนุนลูกหลานอย่างเต็มที่ ทุกวิถีทาง เดี๋ยว ๆ ก็เอาแก้วเหล้า แก้วเบียร์มาป้อน เดี๋ยว ๆ ก็เอาน้ำแข็งมาเติมในกะละมังให้ คงหวังให้ลูกหลานสนุกสนานจากการแกล้งเอาน้ำเย็นไปสาดคนเขาอะนะ  คอยลากสายยางมาเติมน้ำให้มิได้ขาด

ขณะที่ผู้ใหญ่อีกวงก็นั่งดื่มเหล้าสรวลเสเฮฮากันอยู่ข้าง ๆ  นั่นเอง  ผู้ใหญ่ทุกคนจะคอยปรบมือ เป่าปาก ส่งเสียงเชียร์ทุกครั้ง เมื่อลูกหลานตัวเองสามารถหยุดรถคันใดได้ จะยิ่งออกรสชาติและเรียกเสียงชื่นชมจากบรรดาผู้ใหญ่เหล่านี้ได้มากขึ้น หากสามารถลากใครมากอดรัด ฟัดเหวี่ยง ปะแป้ง หอมแก้มได้สำเร็จ แล้วจึงปล่อยไปเมื่อสาแก่ใจแล้ว

เมื่อเก็บข้อมูลได้จนเกินพอ พร้อมทั้งทดการบ้านไว้ในใจได้บ้างแล้ว

จึงสบโอกาสให้ได้ถอนหายใจไปหลายเฮือก

จนสมองโล่งพอควร

ก็กลับมานั่งรั้งบรรยากาศของเทศกาลนี้กลับมา ด้วยการโทรศัพท์อวยพรญาติผู้ใหญ่หลายท่าน เพื่อจะได้หัวเราะเอิ๊ก อ๊าก อีกเป็นชั่วโมงกับคำอวยพรอันยาวเหยียดที่ได้รับกลับมา

โทรหาเพื่อน ๆ เพื่อส่งต่อความปรารถนาดีและอวยพรให้แคล้วคลาด ปลอดภัย เริ่มต้นสิ่งใหม่ในปีใหม่ไทยนี้ด้วยความมีสติและเป็นสุข

เพราะอยู่ดี ๆ ก็นึกถึงข้อความที่เคยอ่านที่ไหนสักแห่งว่า

“เมื่อใดที่คิดจะเปลี่ยนแปลงใครหรือสิ่งใด จงสำรวจหน้าตักที่ตนมีอย่างถี่ถ้วน แล้วเปลี่ยนที่ตนเองให้ได้เสียก่อน”

สุข สวัสดีรับปีใหม่ไทย ทุกท่านเลยนะคะ ^^

“เมื่อเช้าหนูยังเห็นอยู่เลยค่ะ”

ก็เลยสั่งว่าถ้าเจอก็เก็บไว้ให้ด้วยแล้วกัน ถ้าไม่เจอก็ไม่เป็นไร ช่างมัน ที่บ้านยังมีอีกเยอะ (แนะ)

อาจารย์ในห้องทักกันว่า

“อาจารย์ปูนี่ ง่ายดีเนอะ เห็นของหายประจำ (ว่าเค้าเหรอตะเอง) แต่ไม่เห็นทุกข์ร้อนอะไรเหมือนชาวบ้านเขาเลย ถ้าเป็นคนอื่นไม่ได้นะ ถ้วยชาม ปากกา ข้าวของเครื่องใช้ต้องเขียนชื่อแปะกันไว้ทุกคน ผู้ใหญ่ท่านอื่นของหายชิ้นเดียว วิทยาลัย ฯ แทบแตก”

ได้แต่ยิ้ม ๆ

“อ้าว ก็เซ่อเองนี่คะ ดันวางไว้แล้วลืมเก็บทำไมล่ะ 555 หายแล้วจะไปโทษใครล่ะ ตอนเด็ก ๆ โดนยายว่าบ่อย ๆ ว่า “ชุ่ย”  เพราะนิสัยกระเปิ๊บกระป๊าบ ทำอะไรลน ๆ เร็ว ๆ สมาธิไม่ดีแบบนี้แหละ  เดี๋ยวทำของแตก เดี๋ยวทำของหล่น เดี๋ยว ๆ ของก็หายหาไม่เจอ (เคยอ่านจากที่ไหนสักแห่ง เขาบอกว่าเป็นกรรมเก่าที่เคยลักขโมยของชาวบ้านมาแต่ในอดีตนู่นเชียว :()

หลายครั้งที่เจอข้าวของของตัวเองในความครอบครองของคนอื่น ก็จะไม่เคยทวงหรอกนะคะ ก็มันตั้งนานมาแล้วอะ ช่างเหอะ เขาคงใช้จนชินไปแล้ิวล่ะ  ป๊าด.. บางรายไปเห็นอีกทีเขาเขียนชื่อกำกับไว้ข้างใต้ว่าเป็นของเขาไปเสียแล้ว  ท่าจะนานจัด จนแน่ใจว่าไม่มีเจ้าของอะนะ  คิดไปคิดมา เออ ก็ดีเหมือนกันนะ เขาก็รักก็หวงของดีนะ ไม่เหมือนเรา ดีแล้วที่เขาไม่ชุ่ยเหมือนเรา  :)”

ลองค้นดูความหมายจากพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน ก็พบว่าความหมายแร๊งส์ อยู่เหมือนกัน

ชุ่ย
ชุ่ย ๑, ชุ่ย ๆ
ความหมาย : ว. หวัด ๆ, มักง่าย, ไม่ได้เรื่องได้ราว, เช่น เขียนชุ่ย ๆ ทําชุ่ย ๆ พูดชุ่ย ๆ.

ชุ่ย ๒
ความ หมาย : (วรรณ) ก. เสือกสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป, เสือกสิ่งใดสิ่งหนึ่งให้, เช่น อ้ายพลายแก้วมิ่งเมืองไม่เงื่องงุย เอางาชุ่ยสอยดาวเข้าราวนม. (ขุนช้างขุนแผน).

เคยโทษว่าเป็นเพราะมีแต่เพื่อนเล่นที่เป็นเด็กผู้ชายที่โตกว่าทั้งนั้น  ก็เลยเล่นแต่อะไรพิเรน ๆ แบบเด็กผู้ชาย จึงทำให้ไฮเปอร์ สมาธิเว้า ๆ แหว่ง ๆ แบบนี้หรือเปล่า

ยิ่งตอนนี้สายตาก็ยาวไกลเข้าไปทุกวัน อะไรที่อยู่ใกล้ ๆ ตัว มองไม่เห็นหรอกค่ะ แม่ทิ้ง แม่เหยียบแหลก งานเยอะเรื่องแยะ ความจำก็ไม่ค่อยดี แถมไม่พิถีพิถันอีกต่างหาก

แต่ดีตรงที่เป็นคนไม่ค่อยหวงของ ไม่ยึดติด ไม่ค่อยเสียดาย ก็เลยทำใจให้ขำ ๆ ได้ เมื่อของหายทุกทีไป

ตะกี้พ่อครูบา Video Call มา แล้วบอกว่าได้ไอเดียเรื่องบ้านแล้ว จะทำเป็นกระต๊อบไม้ไผ่ซึ่งไฮโซขึ้นมาอีกนิดตรงใช้ไม้แผ่นใหญ่หน่อย มีที่เก็บของนิด ก็พอ

โป๊ะเชะ ถูกใจวัยโจ๋ เป็นอย่างยิ่ง เพราะก็ไม่รู้จะเอาพื้นที่ เอาอาณาบริเวณไปทำอะไรนักหนา แค่นอนและมีพื้นที่ทำภารกิจส่วนตัวนิดหน่อยก็พอแล้ว

แต่กลับกันค่ะ ถ้าเป็นเรื่องของงาน เรื่องของส่วนรวมแล้วล่ะก็ แม่จำแม่น จำทน จำนาน ใครพูดอะไรไว้เมื่อไหร่สมัยไหน จำได้หมด ทำอะไรมักจะต้องวางแผน 1 แผน 2 แผน 3 กันพลาด  ยิ่งเป็นเรื่องคนจะระมัดระวัง จะคำนึงถึงความรู้สึกของผู้ที่เกี่ยวข้อง จำได้หมดเลยนะ ใครจี๊ดเรื่องอะไร ใครเคยมีแผลเรื่องไหน คนนี้ต้องใช้ไม้นี้ คนนู้นต้องให้คนนี้เป็นคนเข้าไปปะทะ เพราะถูกจริตกัน

แสดงว่าสมองเราก็ไม่ได้สั่งการ อาการชุ่ยไปเรื่อยเปื่อยนี่เนาะคะ  มีการเลือกเรื่องที่จะชุ่ยได้ด้วยแฮะ กลับเลือกใส่ใจ เลือกที่จะละเอียดละเมียดละไมกับบางเรื่องได้  ยังกะเป็นอาการของคนละคนกันแน่ะค่ะ

เอ หรือเป็นเรื่องของการให้ความสำคัญในแต่ละเรื่องของตัวเราเองคะ

เีิ้รื่องไหนเราไม่ถือ ไม่เคร่ง สบาย ๆ ชิว ๆ เราก็ fell free ที่จะชุ่ย

แต่ถ้าเรื่องไหนเราให้ความสำคัญ อยู่ในความสนใจ คาดหวังและตั้งความหวังไ้ว้ เราก็จะใส่ใจ ละเอียดละออ จะไม่ยอมชุ่ยเป็นอันขาด

วันนี้ได้คุยโทรศัพท์กับทางบ้าน เรื่องการเตรียมงานทำบุญเลี้ยงพระให้  คุณยาย ในโอกาสครบรอบ 90 ปี  แล้วรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายเสนออะไรที่ง่าย ๆ ขั้นตอนน้อย ๆ ใช้เวลาน้อย ๆ อยุ่คนเดียว  พอเริ่มรู้สึกตัวว่าเราชักพูดจาไม่เข้าพวกแล้ววุ๊ย!

จึงต้องสรุปแล้วก็เอาตามที่ทางบ้านเขาต้องการทั้งหมดนั่นล่ะค่ะ

คิดไปคิดมาก็เลยนึกขึ้นได้ว่า หลังจากวางหูไปแล้วนี่ต้องโดนหม่อมยายเมาท์ว่าเรา็ยังคงเป็น “นางสาวสมชุ่ย” เหมียนเดิมแหง ๆ เลย

เรื่องนี้ครูปูจะยืนกรานให้ได้ดั่งใจก็ได้นะคะ ถ้าคิดหยาบ ๆ แค่เอาความถูก ผิด สะดวก ประหยัดและความพอสมแก่เหตุแก่ผล แต่ไม่ใช่ทุกเรื่องบนโลกนี้ที่จะแบนราบเป็นแผ่นกระดานให้เราเดินผ่านไปอย่างราบรื่นโดยไม่ต้องเลี้ยว ไม่ต้องหลบ ไม่ต้องยอมใคร หรืออะไรบ้างเลยหรอกนะคะ

แต่ะละเรื่องราวที่เกิดขึ้น มักมีมิติที่ซ่อนเร้นแอบแฝงทะแยงคู่ไปด้วยกันเสมอ ๆ  โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความคิดความรู้สึกของปุถุชนคนธรรมดาเช่นเรา

ข้อพิพาทหลายเรื่องที่หลงทาง จะเอาแต่ชนะคะคานโดยมิได้แสกนซ้ำ ว่าสิ่งที่เราฟังแล้วไม่สมเหตุสมผลจนเราต้องคัดค้านเมื่อครู่ จริง ๆ แล้วมี “สาร” อะไรซ่อนไว้ในความคิดคำนึงของคู่พิพาทหรือไม่  ไม่ว่าจะเป็นความไม่เข้าใจ ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ การแปลความหมายแปลเจตนาซึ่งกันและกันผิด ความกลัว ความอับอาย ความไม่รู้ ความต้องการความสนใจ ความต้องการการยอมรับ ฯลฯ

สังเกตว่า เมื่อเกิดสิ่งที่ทำให้เราไม่พึงใจ “ใคร” หรือ “อะไร” ขึ้นมา เรามักเลือกที่จะละเลย หรือทำ “ชุ่ย ๆ” ใส่  แล้ว action ก็มักจะเท่ากับ reaction ตามสมการแห่งความสมดุลย์เสียด้วย พอโดนเขาทำ “ชุ่ย ๆ” กลับบ้าง เราก็ต่อกรรมด้วยการเขียนชื่อเขาไว้ในบัญชีบุคคลที่เราไม่ไว้วางใจ บุคคลที่เราจะไม่วางตัวสนิทสนม บุคคลที่จะเราจะไม่มีวันคิด มองและรู้สึกดี ๆ แบบที่เคยเป็นอีกต่อไป

นี่ถ้าเราฉลาดได้อีกหน่อย รู้เท่าทันตัวเอง รู้เท่าทันเหตุการณ์หรืออาการของคู่พิพาท หากเรายอมทุ่มทุนอีกนิด ถอยหลังมาบริหารจัดการจากต้นตอของปัญหา โดยไม่ต้องไปดักคอทำเป็นรู้ทัน ให้เขาได้เจ็บ ได้อายล่ะ

ในเมื่อต้องเจอกับปัญหายาก ๆ ที่แก้ไม่ได้ ก็ลองใช้เทคนิคการลดความสำคัญหรือขนาดของมันลงดู ลองทำให้มันเหมือนเป็นเรื่องเล็ก ๆ หรือแกล้งทำเป็นว่ามันไม่เคยมีอยู่จริงจะยิ่งเจ๋ง   ใหญ่โตนักหรือ กระโดดข้ามแ..่งเลย ฮ่า…

ทดลองทำเนียน ๆ เหมือน reset ระบบกันใหม่อีกทีจะดีไหม ลองพยายามตอบสนองความต้องการพื้นฐาน เท่าที่เรารับรู้หรือพอจะทำได้ ก่อนจะเอาชื่อเขาขึ้นบัญชีจะดีไหม  ทำเท่าที่ทำได้และอยากทำอะนะคะ  ไม่เบียดเบียนตัวเอง ไม่โกหกตัวเอง ทำได้วยความเข้าใจ

ถ้ายังไม่สำเร็จอีก ๆ ก็คงต้องปล่อยมันไป จะตีค่ากันว่าไม่น่าสนใจไม่คู่ควร เป็นเพียงอากาศธาตุซึ่งกันและกันทีนี้ก็เอาเลยแล้วกัน ก็ไม่รู้จะทำไงแล้วนี่!

อ้อ  มีอีกอย่างนึงที่พอจะทำได้แต่ยากที่สุดเลยค่ะ นั่นคือการวางเฉย หมายถึงเฉยจริง ๆ ไม่ต้องลบ ไม่ต้องจ้องนะคะ

อย่างน้อยวิธีการนี้ก็มีข้อดีอยู่บ้าง ตรงที่เราจะได้แน่ใจและไม่ลังเลหรือเสียดายภายหลัง ว่ายังไม่ได้ลองพยายามอย่างเต็มทีู่ดูสักตั้ง

จากเดิมอาจจะคุยกันไม่ได้เลย ไม่ยอมกันเลย เปอร์เซ็นต์ความสำเร็จก็ถือว่าเป็นศูนย์อยู่แล้ว ในเมื่อไม่ีมีอะไรจะเสีัย ไฉนจึงไม่เปิดใจทดลองนวัตกรรมใหม่ ๆ ในการบริหารจิตใจ ในการบริหารปัญหาซึ่งกันและกันดูล่ะเนอะ

ชุ่ยกับสิ่งของนี่คงยังไม่เท่าไหร่

แต่ขออย่าให้เป็นเรื่องของหัวจิตหัวใจ ความรู้สึกรู้สาของใครเลย

เนาะคะ

^^

คำว่า “เป็นเกลอกัน”  ก็ไม่รู้หรอกนะคะว่าเขาต้องทำอย่างไร แต่ไอ้คู่นี้ทำอะไรก็ต้องทำด้วยกันหมด เราสองคนเข้านอกออกในบ้านของกันและกันตลอด ลืมตามาก็เดินมาหากันแล้ว กับข้าวบ้านไหนน่ากินกว่ากันเราก็เลือกจ่อมลงบ้านนั้น ถูกที่บ้านใช้ถูบ้าน เราก็ไม่ลืมที่จะไปลากเพื่อนมาร่วมรับชะตากรรมด้วย ถูกใช้ไปซื้อของ ก็ต้องเดินไปลากอีกคนไปเป็นเพื่อนด้วย

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

เรื่องชอบไปรอกันนี่จำได้ว่าวันหนึ่งหม่อมแม่ครูปูกำลังผัดผักอยู่ แล้วเพิ่งรู้ว่าน้ำตาลทรายหมด จึงส่งเสียงเรียกครูปูให้วิ่งไปซื้อน้ำตาลทรายที่ร้านค้าข้างบ้านมาให้หน่อย ไอ้เรานอนดูทีวีอยู่ดี ๆ ก็ไม่ได้วิเคราะห์ความเร่งรีบอะไรหรอกนะคะ แต่โปรแกรมในสมองมีอยู่แล้วว่าไปไหน ต้องไปชวน “เจ้าน้อง” ไปเป็นเพื่อนด้วย พอรับสตางค์เสร็จ ก็เดินไปชวน เจ้าน้อง ที่บ้าน   แม่นั่นก็ยังไม่ตื่น ไอ้เราก็เกิดจะอดทนรอขึ้นมาอีก

“ตื่นเร็ว ๆ ไปเป็นเพื่อนเดินไปซื้อน้ำตาลด้วยกันก่อน”

ว่าแล้วเจ้าน้องก็งัวเงีย ๆ ลุกขึ้น ล้างหน้า แปรงฟัน เข้าห้องน้ำ พร้อมบอกที่บ้านว่าจะเดินไปเป็นเพื่อนปูแป๊บนึง เดี๋ยวมา

กว่าแม่สองเกลอตัวแสบจะไปยืนเมาท์กับอาเจ็กเจ้าของร้านของชำ เมาท์ไปก็หาเรื่องเล่นไป ด้วยการวาดรูปบนข้าวสารที่อยู่ในกระสอบแล้วให้อีกคนหนึ่งทายด้วยความสนุกสนาน ขากลับก็ยังมีน้ำใจเดินไปส่งเจ้าน้องถึงบ้าน  แล้วค่อยกลับมาบ้านตัวเอง ภาพที่ปรากฎตรงหน้าคือหม่อมแม่นั่งหน้าตึงอยู่หลังบ้าน กระทะยังมีผัดผักค้างอยู่ แต่ควันโฉ่ ๆ แบบตะกี้หายไปไหนแล้วหว่า แหะ แหะ

เพราะมีแต่เพื่อนรุ่นพี่ที่เป็นเด็กผู้ชาย เราสองคนจึงต้องพลอยเล่นอะไรแบบเด็กผู้ชายไปด้วย แทนที่จะเล่นแต่งตัวตุ๊กตาแบบเด็กผู้หญิง เราก็เล่นเอาตุ๊กตายางมาทอยเส้นแข่งกันแทน เล่นมวยปล้ำ เล่นต่อยมวย

ต่อยมวย หมายถึงต่อยจริง ๆ นะคะ ถูกจับใส่นวม มีเชือกล้อมทำเวที มีเชือกกล้วยมัดผักแทนสายมงคล มีพระอาจารย์เก๊ ๆ คอยเป่ากระหม่อมให้ เป่าไปหัวเราะคิก ๆ ไป ออกแนวกระดี๊กระด๊าซาดิสม์ คงดีใจที่ได้ส่งเราไปสังเวยบนสังเวียนอะนะ  ซึ่งเราสองคนก็ต้องกลายเป็นคู่ชกกันโดยปริยายอยู่แล้ว เพราะเป็นเด็กผู้หญิงเหมือนกัน แล้วตัวเท่ากันเด๊ะ จบไฟท์แล้ว แพ้ชนะก็ไม่เคยมีผลกับเราค่ะ เข้าใจว่ามันเป็นการเล่นของพวกเราอย่างนึง จบแล้วก็จบ

ไม่ว่าจะถูกชวนไปเล่นพิเรนอะไรก็เอากับเขาด้วยทั้งนั้น ไปเดินหาไส้เดือนมาตกปลา  เล่นซ่อนแอบข้ามแม่น้ำ เรือประมงจะดูดเข้าไปใต้ท้องเรือก็หลายรอบ  แข่งกระโดดน้ำลงมาจากหลังคาเรือประมงความสูงเท่ากับตึก 3 ชั้นน่าจะได้ แล้วมีกรรมการคอยให้คะแนนอยู่ริมฝั่ง ลงผิดท่า ตัวเตอหูเหอ แขนขาแดงเป็นกุ้งต้มสุกอย่างไร ก็ไม่ยอมแสดงอาการหรอกนะคะ เดี๋ยวเสียฟอร์ม ฮ่า…

ตระเวนไปเก็บซองบุหรี่ยี่ห้อต่าง ๆ (อนุรักษ์สิ่งแวดล้อมแต่เด็ก ) มาติ๊ต่างเป็นแบงค์ 10  20  100 แล้วแต่สีของแต่ละยี่ห้อ มาเป็นต้นทุนในการเล่นไพ่ เล่นเป็นหมดทุกประเภทนะคะ ว่ามาเหอะ ยี่อิ๊ด สมสิบ ไพ่คู่ ป๊อกเด้ง (อันนี้ก็ฉลาดรู้ปูพื้นคณิตศาสตร์แต่เด็ก อิอิอิ) วัน ๆ แบกถุงซองบุหรี่พวกนี้ เดินไปเิดินมาเพื่อเตรียมรับคำท้าจากทั่วสารทิศ แจกไพ่และคิดเลขไวเป็นลิง ^^

ทำไมตอนเด็ก ๆ พี่ ๆ เขาให้ทำอะไร เราก็ทำด้วยความเมามันเต็มใจก็ไม่รู้แฮะ ไม่ค่อยทะเลาะ  ไม่ค่อยเถียงกัน  รู้แต่สนุกลูกเดียว ไปไหนก็มีพวกพี่ ๆ ล้อมหน้าล้อมหลัง  พวกพี่ ๆ ก็คงนึกว่าได้เจ้าเตี้ยสองคนนี่มาเป็นลูกสมุนเพิ่ม  ส่วนเราก็นึกในใจเหมือนกันล่ะฟะ เพียงแต่ไม่ได้พูดออกไปว่า  จะไปไหนที ก็มีองค์รักษ์ล้อมล้อมหน้าหลังเหมือนกันนาเฟ๊ย 555

ถึงจะมอมแมมเป็นลูกหมากลับเข้าบ้านแทบทุกวัน ก็สนุกดีค่ะ ชีวิตวัยเด็กแบบนี้ ส่งผลให้เราแข็งแรงกลายเป็นนักกีฬาและไม่ค่อยมีปัญหาเรื่องการปรับตัวเวลาอยู่กับพวกผู้ชาย

ที่เล่ามานี่ก็ไม่ได้โทษหรอกนะคะว่าพวกเด็กผู้ชายพาซน เพราะขนาดอยู่กับเจ้าน้องสองคนก็ยังหาอะไรเล่นกันพิเรนได้อยู่ดี  แล้วอาฆาตอะไรกับรถสามล้อไม่รู้  ชอบไปเล่น  ชอบไปป้วนเปี้ยนแต่กับรถสามล้อถีบ  อย่าให้เห็นว่าคันไหนจอดอยู่เฉย ๆ ยัยสองคนนี่เป็นได้เข็นของลุง ๆ แกไปเล่น  ไปผลัดกันถีบ ไปปีนป่าย โดนไล่ตะเพิดมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังจะเถียงว่าขอลองขี่นิดเดียวเอง ไม่พังหรอกน่า 

เยื้อง ๆ กับบ้านจะเป็นบ้านหมอชาวบ้านที่เขารับกวาดยาที่ลิ้นเด็กอ่อนรักษาไข้ซาง ทีนี้บรรดาคุณแม่หรือคุณยายของเด็ก ๆ  มักจะนั่งสามล้อเข้าซอยมาบ้านหมอท่านนี้ซึ่งอยู่ในสวน  คนถีบสามล้อส่วนใหญ่จะเป็นลุงแก่ ๆ สามล้อเก่า ๆ ถีบไปก็ได้ยินเสียง อ๊อด.. แอ๊ด.. ปานจะขาดใจไป  พอส่งเสร็จก็จะหันหัวรถสามล้อรอกลับได้เลย เพราะใช้เวลาไม่นาน

เจ้าปูกับเจ้าน้องก็นึกสนุกระหว่างที่ผู้โดยสารขึ้นนั่ง ลุงสามล้อกำลังจะเริ่มทิ้งน้ำหนักตัวไปที่แป้นถีบเพื่อออกตัว เจ้าสองคนนี่ก็หัวร่อต่อกระซิกค่อย ๆ ย่อง ปีนไปนั่งอยู่ที่ไม้กระดานด้านหลังที่มักต่อเพิ่มเพื่อให้แม่ค้าเอาไว้วางผักวางข้าวของ

ด้วยความที่ตัวเล็กทั้งคู่ น้ำหนักก็ไม่มาก หัวก็โผล่ไม่พ้นพนักพิง ผู้โดยสารและลุงถีบสามล้อจึงไม่เคยจับได้เลย นั่งห้อยขาแอบหัวเราะคิก ๆ อย่างสนุกสนาน พอสามล้อถึงหน้าบ้านก็ให้สัญญาณนับ นึง ส่อง ส้าม กระโดดลง!

“ฮ่า ๆ ๆ หนุกดีวุ๊ย  เอางี้นะ เราสองคนมากรีดเลือดสาบานกันมั้ย (พูดซะเท่ไปงั้นเอง เข้าใจว่ากำลังฮิต ติดมาจากซี่รี่ส์ทีวีตอนเย็นเรื่อง มังกรหยก มังคะ)  ถ้าถูกจับได้เราจะไม่ทิ้งกัน เราจะโดนด่าด้วยกัน ตกลงมั้ย”

“ตกลง ๆ”

ถึงวันนี้ก็ยังคงโบ้ยกันอยู่ว่าใครเป็นเจ้าของความคิดบ้า ๆ นี่กันฟะ 555

และแล้ว เย็นวันหนึ่งเจ้าเตี้ยสองคนนี่ก็เจอดี

เหตุการณ์เหมือนเดิมทุกอย่าง แม่ลูกอ่อนอุ้มลูกมากวาดยาแล้วขึ้นสามล้อกลับ โดยมีลิงสองตัวแอบย่องขึ้นนั่งท้ายรถ

ที่ต่างไปประการเดียวก็คือ วันนี้คนปั่นกลับเป็นชายรูปร่างกำยำสูงใหญ่ จำได้ว่ากล้ามขาแกใหญ่ยังกะตุ๊กตายางที่เราเล่นทอยเส้นยังไงยังงั้นเลย แค่แกออกแรงถีบรถครั้งแรก เราสองคนก็หงายเงิบจนจะกระเด็นตกรถเสียให้ได้ ตกใจก็ตกใจแต่ไม่กล้าส่งเสียง หันมาทำหน้าตาตื่นมองกันไปมาเลิ่กลั่ก

ไอ้เจ้าน้องเริ่มสติแตก หันมากระซิบ

“ปู ๆ รถวิ่งเร็วแบบนี้ แล้วเราจะกระโดดลงได้ยังไงอะ”

ยายปูเหรอคะ ยังหรอกค่ะ ยังไม่กลัวอะไรง่าย ๆ หรอกค่ะ

“ไม่หรอกน่า เดี๋ยวแกก็เหนื่อย เดี๋ยวผ่านหน้าบ้านเราคงจะไม่เร็วขนาดนี้หรอกมั้ง” แน้ ใจดี สู้สามล้ออีก

แต่กาลไม่เหมือนคาด สามล้อแรงดีคนนี้ แรงดีไม่มีตกจริง ๆ ยิ่งปั่นยิ่งเร็ว แป๊บเดียวก็ถึงหน้าบ้านครูปูซึ่งเป็นจุดนัดกระโดดประจำ  ว่าแล้วก็เกิดอารมณ์ drama กันโดยมิได้นัดหมาย หันมามองหน้ากันแล้ว นึกถึงคำสัญญา

“เอาล่ะ พวกเราจะทำตามที่สัญญากันไว้นะ เราต้องกระโดดพร้อมกัน เราจะกุมมือกันไว้ เราจะไม่พรากจากกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น (บ้ากันเข้าไป!)  เราจะร่วมเจ็บ ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน เราจะเป็นพี่น้องร่วมน้ำสาบานกันตลอดไป!

ตกลงนะ เอาล่ะ นึง ส่อง ส้าม”

สองเกลอกลับมาเจอหน้ากันตอนเย็น ในอีกสองวันถัดมา ต่างคนต่างระเบิดหัวเราะใส่กันโดยมิได้นัดหมาย เพราะสภาพหัวหูบวมปูด แขนขาถลอกเป็นรอยขูดขีดไม่มีใครแพ้ใคร

ไอ้เจ้าน้องหนักหน่อยตรงที่ตาก็บวม หัวก็ปูดอยู่ตรงกลางหน้าผากเด๊ะ

เพื่อนอุตส่าห์หอบสังขารมาทัก ไอ้เราก็อดที่จะแซวไม่ได้

“เง้อ นึกว่าแรดจะวิ่งเข้ามาขวิดเีสียอีกอะ กร๊ากกกก…”

นึกภาพไปก็ยังขำกร๊ากได้อยู่เลยค่ะ ^^

และที่น่าหัวเราะเยาะยิ่งไปกว่านั้นก็คือ ไอ้ที่โม้ว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุข เป็นพี่น้องร่วมน้ำสาบาน จะไม่ปล่อยมือจากกันไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นน่ะ  กระโดดกระเด็นไปทางใครทางมันตั้งแต่แรกแล้ว  แต่ละคนกลิ้งหลุน ๆ ไปฟาดนุ่นฟาดนี่ ทั้งกลัวทั้งตกใจ ต่างคนเลยต่างวิ่งแยกย้ายกระจัดกระจายบ้านใครบ้านมันในทันที  แอบหลบไปนอนเลียแผลกันคนละสองวัน  จึงค่อย ๆ มีหน้าเยื้องกรายออกมาสู่โลกภายนอก

ยังมีหน้ามานั่งกระซิบกระซาบอวดกันอีกนะ

“ปูโดนอะไรบ้าง น้องโดนด่านิดหน่อยเองแหละ รอดไป ๆ อิอิอิ” ^^

ภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต

ยิ่งโตเราสองคนก็ยิ่งมีเพื่อนต่างกลุ่มกันเนื่องจากเรียนคนละโรงเรียน คนละสายการเรียน  ครูปูสอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดได้ในสายสามัญเพื่อสอบ Entrance เข้ามหาวิทยาลัยที่จังหวัดสงขลา   น้องสอบเข้าไม่ได้จึงไปเลือกเีัรียนสายพาณิชยกรรม ปวช. ปวส.ในจังหวัดแทน แล้วสอบทำงานราชการ ไต่เต้าจากการวิ่งสอบเป็นเจ้าหน้าที่การปกครองส่วนท้องถิ่นไปเรื่อย ๆ ถูกบังคับให้ย้ายไปต่างจังหวัด เพื่อที่จะได้มีตำแหน่งลง ในขณะที่ครูปูเลือกเป็นอาจารย์และย้ายมาอยู่ในกรุงเทพ

เราสองเกลอเหมือนพุแตกแยกย้ายกันไปคนละทิศ เหมือนตอนกระโดดลงจากสามล้อคันนั้นไม่มีผิด

ถึงกระนั้น เมื่อใครได้กลับบ้านที่สุราษฎร์ ก็จะไปติดตามข่าวคราวความคืบหน้าของกันและกันผ่านทางครอบครัวโดยตลอด นาน ๆ ทีถึงจะได้กลับบ้านตรงกัน เจอกันแต่ละครั้งก็สัมผัสได้ถึงความแตกต่างของวิถีชีวิตของเราสองคน

แต่ถึงแม้เราจะอยู่กันคนละสังคม คนละรสนิยมไปเสียแล้ว เราสองคนก็ยังสามารถพูดคุยเฉพาะเรื่องที่เป็นจุดร่วมได้  เช่น ความหลัง ครอบครัว วีรกรรมบ้า ๆ บอ ๆ ที่เคยก่อไว้ตอนเด็ก เรื่องแผนการยาว ๆ ในอนาคต ฯ

น้องเป็นคนขี้อาย รักความสงบ ไม่ค่อยพูด เข้าสังคมไม่เก่ง มักปฏิเสธที่จะไปเที่ยวรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ของครูปูด้วยความเขินอาย  ถ้าครูปูหอบเพื่อนลงไปจากกรุงเทพ น้องจะไม่เคยยอมไปไหนด้วยเลย หลบหน้าได้เป็นหลบ อันนี้ครูปูเข้าใจเพื่อนดี

ครูปูเองกลับไม่เคยปฏิเสธที่จะไปรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ ของน้องเลย  ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเก่าสมัยเรียน หรือเพื่อนร่วมงานที่ อบต.ไหนก็แล้วแต่  ครูปูมีเวลาเมื่อไหร่ แม่บึ่งตามไปล่าเพื่อนจนเจอได้ทุกจังหวัด แล้วก็สัมผัสได้ด้วยว่า ไปหาน้องทีไร น้องจะเกณฑ์พรรคพวกเพื่อนฝูงมาให้มากที่สุด และแนะนำครูปูด้วยความภาคภูมิใจเสมอ รับรู้ถึงความชื่นชมที่เพื่อนมีต่อเราได้อย่างชัดเจน และคงมั่นใจแหละค่ะ ว่าครูปูจัดการกับความเขินอายได้อย่างไม่มีปัญหา จึงซะแฮ๊ปเพื่อนของน้องทุกคนให้กลายมาเป็นเพื่อนของตัวเองได้ไม่ยาก ^^

ความเป็นเพื่อนมันอยู่ที่เดิมเสมอ เราคิดถึง จึงอยากเจอ ให้ได้รู้ได้เห็นความเป็นอยู่ ได้รู้แน่ว่าเพื่อนเรายังสบายดี ให้แน่ใจว่าเพื่อนเราอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดี แค่นั้นเราก็สบายใจแล้้ว

สัมพันธภาพระหว่างเราจึงไม่เคยติดปัญหาหรือกินใจกันเลย เรารับเพื่อนได้ในแบบที่เพื่อนเป็น ด้านไหนสังคมไหนที่ติดตัวเรามาแล้วเพื่อนเราประหม่าหรืออึดอัด ก็หันด้านอื่นคุยกันก็ได้ โดยที่ไม่ต้องเสียเวลาไปปรับเปลี่ยนอะไรเลย

เราก็ยังเป็นเราคนเดิม ความรักและปรารถนาดีต่อเพื่อนก็ยังอยู่ที่เดิม

เพียงแต่ถ้าเหตุปัจจัยเปลี่ยนไปเพราะกาลเวลา ก็ปรับให้เข้ากับสถานการณ์เสียหน่อย ให้ใช้การได้

อย่าละเลยจนเหินห่าง หรือไม่ใส่ใจจนขาดสะบั้น

แม้แต่เรื่องการมีครอบครัว ที่บ้านของน้องมักจะบอกครูปูว่าน้องขี้อายแบบนี้จะหาแฟนได้ไหมน้อ ยิ่งอายุมากขึ้นก็ยิ่งโดนสบประมาทไอ้สองคนนี่คงไม่พ้นขึ้นคานเป็นคู่แหง ๆ  คบกันไปจนแก่แล้วกันนะ

ปรากฎว่าเจ้าน้องแต่งงานมีลูกสองคนกับหนุ่มชาวสวนไปเป็นที่เรียบร้อย ตอนงานแต่งครูปูจัดการให้ทุกอย่างเลยค่ะ สถานที่ การ์ด ชุด ของชำร่วย (เลือกเอง แพ็คเอง วิ่งไปแจกให้เองอีกต่างหาก) ต่อรอง บริหารจัดการค่าใช้จ่ายทั้งหมด เป็นพิธีกรเอง ช่วยเขียนสคริปให้เจ้าบ่าว เจ้าสาว ญาติผู้ใหญ่ทั้งหมดเอง เลือกเพลงเอง เลือกเมนูอาหารและเครื่องดื่มเอง เอาช่างภาพส่วนตัวมาเอง (กลัวเพื่อนเสียตังค์แยะอะ)

น้องไปเล่าเรื่องนี้ให้ทุกคนฟัง จึงมีหลายคนมาขอจับไม้จับมือตอนเสร็จหน้าที่พิธีกรว่า

“ฟังที่น้องเล่าแล้วอยากมีเพื่อนแบบปูสักคนจัง”

สามีน้องเข้ามาสารภาพเลยว่า ตอนแรกไม่ค่อยกล้าพูดกับปูเท่าไหร่เพราะดูเป็นคนกรุงเทพเปรี้ยว ๆ แรง ๆ กลับบอกขอบคุณเป็นอย่างมากสำหรับทุกอย่างที่เราทำให้เขาทั้งสองอย่างสุดตัว เขาเองก็ยังไม่เคยเจอเพื่อนที่ไหน ที่เขาปกป้องดูแลและดีต่อกันเหมือนเราสองคนเลย

นี่ไงคะ “เจ้าน้อง” เพื่อนที่คบกันมา 40 ปี

เราสองคนยังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ด้วยมุขบ้าบอได้เหมือนเดิม

แถมเห็นตรงกันด้วยว่า

ความเป็นเพื่อนของเราก็คงจะแก่ไปพร้อม ๆ กับหน้าตาของพวกเรานี่แหละเนอะ

ฮ่า ๆ ๆ ๆ

(^_____________^)

เห็นทั้งทางเ้ข้าสวนป่าที่เคยนั่งรถโขยกเขยกด่อก ๆ แด่ก ๆ ลงหลุมนู้นเหวนี้กันจนชิน ถ้าถือแก้วน้ำมาด้วยก็ต้องเตรียมตัวเกร็งกันได้เลย มิฉะนั้นน้ำจะกระฉอกไปกระฉอกมาอย่างแน่นอน แต่มาบัดนี้กลับราบเรียบด้วยดินที่ถูกนำมาถมปรับพื้นให้สม่ำเสมอตลอดทางเข้าจนถึงสี่แยกคอกวัวเลยทีเดียวเชียว

บริเวณที่พ่อสั่งถมดินไว้สำหรับสร้างเป็นบ้านของป๋าสวยและสงบมาก ยังกะภาพวาดแน่ะค่ะ ไม่ได้โม้นะคะ ไม่เชื่อถามป๋าดูเลย

พ่อบอกแค่สางไม้เล็ก ๆ ออกแค่บางส่วน ก็ได้ที่ปลูกบ้านของป๋าที่สวยยังกะเวทีโอเปร่าก็มิปาน ^^

ส่วนบริเวณที่เป็นบ้านพ่อเองก็เลือกแปลงที่ถัดจากแปลงปลูกกล้วยที่ขนานกับถนนเข้าตัวบ้านซึ่งเป็นช่องรับลมพอดี แค่ไปยืนแถวนั้นก็อยากจะเอนกายลงเสียให้ได้ ด้วยเงาร่มไม้และความเย็นสบายจากลมที่พัดโกรกมาทางคอกวัวตลอดเวลา

ใจก็ระริกระรี้อยากเห็นแบบบ้านพ่อ บ้านป๋าและอาคารสัมมนาเหลือเกิ๊น เพราะจะได้เห็นว่าต่อไปรูปแบบของกิจกรรมของสวนป่าจะสามารถจัดไปในทิศทางไหนได้บ้าง ครูปูต้องการข้อมูลเพื่อจะได้ปรับตัวปรับตารางให้สอดรับในการแบ่งเบาภาระของสวนป่าเท่าที่จะทำได้บ้าง เหมือนที่เคยทำมา

เคยปรึกษาป๋าขำ ๆ ไว้แต่แรกแล้วว่า ถ้าพ่อกับป๋ามีบ้านกันแล้ว หนูไปซุกกับพ่อก็ได้นะ หรือจะจ่อมอยู่ห้องหลังทีวีในเรือนใหญ่กับแม่หวีเหมือนเดิมก็ได้อยู่ดี ดีด้วยจะได้ช่วยวิ่งหยิบจับนู่นนี่นั่น แบ่งเบาภาระแม่หวีได้บ้าง หรือจะเร่เป็นผีไม่มีศาลอยากนอนไหนก็นอน จะหลายใจ หลายหน้า หนูก็นอนใกล้ ๆ ได้ ไม่เรื่องมากหรอก อิอิอิ ก็น่าจะมันดีออก

ป๊าด… เที่ยงวันหนึ่งระหว่าง เฮเก้า พ่อครูบาหันมายักคิ้วหน่อยนึงแล้วบอกว่า

“บ้านไอ้แห้วมันต้องพิเศษหน่อยโว้ย”

ห๋า… บ่ะ…บ้านหนูเหรอ?

“เออ น่า รับรอง พ่อจะทำให้คนเห็นบ้านหลังนี้แล้วต้องอ้าปากค้างเลยก็แล้วกัน ฮ่า ๆๆๆ”

ตั้งแต่ประโยคนี้เป็นต้นไป ก็ยัง มึน จัง ปู ว่า แล้วมันวกกลับมาเป็นบ้านหนูตอนไหนเนี่ยะ???

ใจก็อยากร้องถามออกไปว่า

“หนูไม่ได้อยากได้คำรับรอง หนูแค่อยากรู้ว่ามันมายังไง ทำไมหนูต้องมีบ้านเป็นเรื่องเป็นราวกับเขาด้วยล่ะ หนูก็ภาระไม่ใช่เล่นจะโยกย้ายอะไรก็ต้องวางแผนยาววววว สตุ้ง สตางค์ฺ ก็ต้องเตรียมเหมือนกันนา…”

แค่ความประทับใจแล้วชื่นชมโสมนัสกับ สิ่งที่พ่อครูบาทำ บางคนถึงกับเอ่ยว่า

“อยากไปอยู่สวนป่าจังเลย”

“อยากมีวิถีชีวิตแบบนั้นจังเลย”

แท้จริงแล้ว จังหวะชีวิตเราลงตัวให้เหมาะ ให้ควรที่จะทำอย่างนั้นแล้วหรือยัง และเราทำได้จริง ๆ หรือเปล่า

ใครที่เคยเป็นแขกสวนป่ามาก่อน ได้ตื่นเช้ามาเจออากาศดี ๆ ได้เดินชมสวนเด็ดผัก ได้ทดลองทำอาหารเป็นหมู่คณะ ได้นอนชมดาว ได้คุยกัน ได้ข้อคิดที่แตกต่างจากที่ตัวเองเคยคุ้นชิน ประสบการณ์แค่ช่วงข้ามคืนนี้เป็นที่ประทับใจและติดตรึงตราในความรู้สึกของแขกของสวนป่ารุ่นแล้วรุ่นเล่า

แต่ ทั้งหมดนั่น ก็ยังไม่ใช่ การไปอยู่ จริง ๆ นะคะ

อากาศดี ๆ ที่เราได้รับ เรามีเอี่ยวที่ทำให้เกิดสภาพแวดล้อมแบบนั้นบ้างไหม ผักที่เราเด็ด เราเคยลงมือขุด พรวนดิน นั่งยอง ๆ หลังขดหลังแข็งท่ามกลางแดดร้อน ๆ แบบพ่อครูบาแบบแม่หวีบ้างหรือยัง

เราจะอดทนแก้ปัญหาการทำการเกษตรภายใต้ภาวะอากาศแปรปรวนไปได้สักกี่น้ำกัน

เราจะช่วยรับมือกับการบริหารจัดการงานเอกสาร งานบ้าน งานครัว วัสดุ อุปกรณ์ คนงานยังไงได้บ้าง

สัตว์เลี้ยงที่น่ารักน่าเอ็นดู วัว แพะ นกกระจอกเทศ ไก่พันธุ์พื้นเมือง ฯลฯ เกิดโรคขึ้นเราจะดูแลรักษาเขาอย่างไร

เราจะเดินตามวิถีแห่งพ่อครูบา ที่บุกตะลุยอย่างสนุกสนาน ไม่ครั่นคร้านทั้งความสำเร็จและความล้มเหลวขนาดนั้นได้หรือไม่

การประคับประคองสัมพันธภาพเมื่อต้องไปอยู่ร่วมกับพ่อครูบา แม่หวี  ท่านว่าที่ ผญบ. ที่อุตส่าห์มุ่งมั่นและเสียสละลงทุนทั้งเวลา กำลังทรัพย์ กำลังสมองจนหน้าคล้ำ (แต่ไม่คร่ำเครียด) เพื่อพัฒนาสวนป่าให้น่าอยู่และเอื้อต่อการพัฒนามากขึ้น รวมถึงลูกบ้านของหมู่บ้านโลกท่านอื่น ๆ อีก

ไหนจะเรื่องการสมดุลย์ขีดจำกัดทางสุขภาพ+โลกส่วนตัวของเรากับวิถีชีวิตและภารกิจของสวนป่า

ความสัมพันธ์กับเพื่อนบ้าน ชุมชน ฯลฯ

การบริหารเวลา การบริหารปัจจัยที่ต้องใช้ในการติดต่อกับสังคมญาติมิตรนอกสวนป่า ภาระการดูแลครอบครัวเราเอง?

พ่อครูบาจะสอนเสมอว่าให้เลิกวางเงื่อนไขกับตัวเอง แต่ไหน ๆ มันก็มีมาแล้วอะนะ วางได้ก็วาง ยังวางได้ไม่หมด ก็ต้องค่อย ๆ คนที่เกี่ยวข้องจะได้ไม่ต้องรับผลกระทบมากนัก

ฯลฯ

คำถามที่ครูปูถามตัวเองก่อนคิดจะ  ไปอยู่ ก็คือ

เรามี “องค์ความรู้”  + “องค์ความรัก” มากพอหรือยัง ?

ครูปูเอง องค์แรกท่าจะยังไม่รอดค่ะ แหะ แหะ  สารภาพไปเลยดีฝ่า

ส่วนองค์หลังพูดเองไม่เหมาะค่ะ ต้องให้พ่อครูบากับแม่หวีเป็นคนตอบ

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา โปรเจ็คบ้านเจ้าแห้ว ยิ่งจริงจังและเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ

พ่อครูบาระบุขนาดที่ต้องการไว้แล้ว กำหนดที่แปลงที่จะสร้างแล้ว เหลือแค่ผสานแบบจากผู้มีความรู้เข้ากับแบบที่อยู่ในใจตนเอง

เอาล่ะวุ๊ย ไงดีล่ะฉัน

แบบบ้านพ่อก็ไม่แม้จะถามครูปูเลยนะคะ ขอบอก

แค่พาไปดูที่นู่นที่นี่ แล้วตัวพ่อเองก็บอกว่า

“เชื่อพ่อเหอะ เอาแบบพ่อดีกว่า”

แง่ว!

แต่มาคิดดูอีกที ไหน ๆ ตัวเองก็กระเสือกกระสนอยากจะไปแต่สวนป่า ทั้ง ๆ ที่ไม่่ได้ไปติดหนุ่ม หรือหลงแสงสีอะไรแถวนั้นสักหน่อย    ไปเพื่อที่จะไปอยู่ในสวนป่าจริง ๆ ไปแล้วสามารถทำอะไรได้หลายสิ่งหลายอย่าง แปลงร่างเป็นตัวจักรได้ทุกขนาดทุกไซส์  แถมมีความสุขทุกครั้งที่ได้ไปอีกต่างหาก

นึกแล้วก็แปลกนะคะ หนีน้ำท่วมไปอยู่สวนป่าเฉย ๆ ยังไม่เบื่อเลยค่ะ ^^

ว่าแล้วก็เชื่อใจพ่อครูบา มั่นใจในความเมตตาที่ท่านมีต่อเรา

และเชื่อสัญชาตญาณตัวเองหน่อยก็แล้วกัน

ที่เหลือจะเป็นเรื่องเวลา ปัจจัย เงื่อนไขบ้าบออะไร  ก็เตรียมการกันไปแล้วกันเนาะ

พ่อจะชวนไปอยู่ใกล้ ๆ แล้วยังมีหน้าจะเล่นตัวอีก

พ่อคงนึกอยากจะ ถ สระ อีบ อยู่ในใจบ้างแล้วล่ะ

ฮ่า ๆ ๆ

ยิ่งนึกถึงหน้าพ่อครูบาตอนที่พาไปชี้ที่ที่จะปลูกบ้านให้ แล้วพูดไปยิ้มแฉ่งไปว่า

“พ่อจะทำสะพานเชื่อมระหว่างบ้านปูกับบ้านพ่อนะ เราจะได้เดินหากันได้ทั้งวันไงล่ะ”

ใครเจอแบบนี้เข้าไป ยังจะกล้าปฏิเสธ ความเมตตา ความเอ็นดูที่ผู้ใหญ่มีให้เราี้อีกเหรอคะ

เอาเป็นว่าหนูขอสร้าง…

บ้านของหนู ในสวนของพ่อ

อีกสักหลัง

นะคะ

พ่อขา…

(^___________________^)

นิทานร้อยบรรทัด เรื่อง “ประชาธิปไตยที่ถาวร”

เข้าใจว่าคุ้นแค่เล่ม 1 เล่มเีดียวนะคะ แต่พอไล่อ่านไปแล้วหลายเล่ม ถูกใจมาก สอนได้ครอบคลุมหลายเรื่อง ทั้งความตระหนักและสำนึกในหน้าที่ของตน ต่อการเป็นสมาชิกของครอบครัว ของสังคม ความรับผิดชอบที่มาพร้อมหน้าที่นั้น ๆ  การมองเห็นคุณค่าที่แท้จริงของวัฒนธรรมและวิถีชีวิตแบบไทยแท้

เนื้อหาเป็นการสอนเด็กให้ตระหนักและลงมือทำหน้าที่ของการเป็นเด็กอย่างขมักเขม้น ทุกสิ่งที่เขา “ต้อง” ทำในวันนี้ ล้วนมีความสำคัญและจำเป็นเมื่อเขาเติบใหญ่ไปในภายหน้าทั้งสิ้น อ่านไปก็นึกถึงลูกหลานเราในปัจจุบัน อยากให้เขาได้รับสื่ออะไรที่ชัดเจนและเป็นเหตุเป็นผลแบบนี้จัง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น บุคคลแวดล้อมต้องเข้าใจไปในทิศทางเดียวกัน สังคมต้องเอื้อต่อการพัฒนาโดยภาพรวมด้วยเนาะคะ

แอบคิดว่าอยากให้นำนิทานร้อยบรรทัดนี้กลับมาเป็นแบบเรียนอีกรอบจัง แต่พอดูสภาพสังคมของเราขณะนี้ ก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่หรอกนะคะ  ว่าจะใช้กับเด็ก ๆ ได้ผลหรือเปล่า

ที่แน่ ๆ เทอมหน้านี้ คงจะต้องออกแรง psycho อาจารย์บางท่านให้แทรกเข้าไปในบางรายวิชาที่เหมาะสม ของนักศึกษา VBAC ทุกชั้นปีเลยล่ะค่ะ ^^

นิทานเรื่องที่ 1 - ทุกคนรู้หน้าที่

เด็กชายแดง ลูกดำรง อ้อยคงรัก

แน่ตระหนัก เหมือนวงศ์วาน เป็นหลานป้า

เฝ้าปรุงปั้น ไม่รามือ รื้อระอา

เพราะรู้ว่า เป็นหน้าที่ หนีไม่พ้น

เด็กของชาติ หากขาด ผู้ใหญ่ปั้น

อนาคต นับวัน จะปี้ป่น

จะเติบโต เพียงเห็น เป็นรูปคน

ส่วนจิตใจ จะมืดมน ไม่เป็นการ

อันพ่อแม่ ครูบา อาจารย์ทั่ว

รวมผู้ใหญ่ ต้องเป็นรั้ว อยู่รอบด้าน

คอยตะล่อม มิให้ ไปทางพาล

จนจวบกาล รู้ดีชั่ว ด้วยตัวเอง

หน้าที่บ้าน กับโรงเรียน เวียนเหมือนจักร

หมุนไม่พัก รักษาวง ไว้ตรงเผง

ช่วยกันขัด ช่วยกันเกลา ให้เข้าเพลง

เสมือนเร่ง ตีเหล็ก กำลังร้อน

จะเอารูป อย่างไร ได้ทั้่งนั้น

หากขยัน ไม่ย่อท้อ ระย่อหย่อน

เด็กจะต้อง ดีแท้ อย่างแน่นอน

เป็นทุนรอน สืบไป ไม่ขาดมือ

โรงเรียนปิด แดงก็ติด อยู่กับป้า

ถึงเวลา ก็ไม่คร้าน อ่านหนังสือ

ตามที่อ้อย กำหนดให้ ได้ฝึกปรือ

แดงไม่ดื้อ พูดจา ก็น่าฟัง

“คุณป้าครับ คุณครูใหญ่ ใหญ่สมชื่อ

เขาเลื่องลือ กันว่า วิชาขลัง

เป็นปู่ครู ศิษย์หา บรรดายัง

นับก็ตั้ง ร้อยพัน นั่นทีเดียว

แดงสงสัย ว่าทำไม ท่านไม่เบื่อ

สอนซ้ำซ้ำ พร่ำเพรื่อ ใช่ประเดี๋ยว

คุณป้าสอน แดงนานนิด บิดเป็นเกลียว

เฝ้าแต่เหลียว หาคนนวด ว่าปวดร้าว”

อ้อยว่า “ถูก แล้วป้า มีหน้าที่

งานแม่บ้าน มากมี มาแต่สาว

มานั่งสอน เป็นส่วนตัว แม้ชั่วคราว

ก็ทบท่าว หนักเหนื่อย ชวนเมื่อยล้า”

แดงว่า “งาน แม่บ้าน งานไม่ใหญ่

มอบเด็กเด็ก คนใช้ ทำดีกว่า

คุณป้าว่าง ก็เบา เอาเวลา

มาสอนแดง ดูท่า จะเข้าที

ไม่ต้องไป โรงเรียน เพียรตื่นเช้า

ไม่ต้องฟัง ระฆังเร้า ขวัญแทบหนี

กำลังเล่น ระฆังราน เหมือนมารมี

ที่แดงว่า อย่างนี้ ดีไหมครับ”

อ้อยร้องว่า “ไม่ได้ ! ไม่เข้าเรื่อง

พูดให้เปลือง เวลา เดี๋ยวป้าปรับ

ให้นั่งเขียน นั่งอ่าน นานไม่นับ

ให้สมกับ ค่อนระฆัง ว่าดั่งมาร

เป็นนักเรียน มีหน้าที่ หนีไม่ได้

ต้องเคร่งครัด ต่อวินัย ใช่อยู่บ้าน

เสียงระฆัง คืออาณัติ ดัดสันดาน

ให้รู้เล่น รู้งาน ไม่ปะปน

เสร็จศึกษา ออกมา เป็นพ่อบ้าน

จะกอปรกิจ การงาน ไม่สับสน

มีระเบียบ วินัย ไว้ครองตน

ให้เป็นคน รู้หน้าที่ มีสำคัญ

อันจะเกณฑ์ ให้ป้า มาเป็นครู

งานแม่บ้าน ไม่ต้องดู ปล่อยไว้นั่น

มีเด็กเด็ก คนใช้ ให้ช่วยกัน

ปล่อยอย่างนั้น ไม่กี่วัน เป็นนรก

แดงรู้ไหม ว่าทำไม ป้าตื่นเช้า

ไม่ซบเซา อยู่ในมุ้ง มัวนอนหมก

เรียกเด็กเด็ก ดูเรือนชาน บ้านที่รก

ขจัดสิ่ง สกปรก ให้หมดไป

บ้านของเรา ใครเขา จะอินัง

เด็กรับใช้ ไม่คอยสั่ง ก็ไถล

ต้องทั้งสั่ง ทั้งกำกับ จึงฉับไว

มิฉะนั้น งานได้ ไม่เรียบร้อย

พวกคนครัว หุงหา อาหารเช้า

ก็ทำให้ ใช่เขา จะท้อถอย

แต่ก็ต้อง คอยเตือนให้ ไม่ตะบอย

เดี๋ยวคนกิน ต้องคอย ก็เสียงาน

แดงได้ไป เรียนทุกวัน ทันเวลา

ท่านเรือนใหญ่ ได้ข้าวปลา พร้อมอาหาร

ตักบาตรพระ ได้ขบฉัน ทุกวันวาร

ก็เพราะป้า แม่บ้าน คอยนำพา

แดงกับเพื่อน เด็กเด็ก ทั้งเล็กใหญ่

มีที่เรียน เรียนได้ สมปรารถนา

ก็เพราะครู น้อยใหญ่ ไม่ระอา

ต่างตั้งหน้า ทำหน้าที่ ที่ผูกมัด

อันพระสงฆ์ องค์เจ้า ที่เคารพ

สุขสงบ ภาวนาธรรม นำปฏิบัติ

เสริมพระศาสน์ เป็นนิตย์ กิจวัตร

ได้โปรดเว- ไนยสัตว์ เพราะพวกเรา

ร่วมใจกัน ทำบุญ อุดหนุนท่าน

จตุปัจจัย ไทยทาน ใช่งานเปล่า

เพียรอุปถัมภ์ บำรุง ไม่ดูเบา

ศาสน์รุ่งเรือง รัฐเนา นิราภัย

ด้วยปกครอง สะดวกดาย วายวิตก

เพราะทุกฝ่าย หยิบยก เป็นข้อใหญ่

ว่ารู้จัก หน้าที่ มีจิตใจ

รักประชา-ธิปไตย นั่นสำคัญ

ทุกทุกคน ไม่ต้องให้ ใครบังคับ

ด้วยหน้าที่ คอยกำกับ เป็นคำขวัญ

“รักเป็นใหญ่ ต้องเอออวย ช่วยเหลือกัน

ใครถนัด อะไรปัน แบ่งกันทำ

ตัวจักรใหญ่ ได้งาน เพราะตัวย่อย

ทำหน้าที่ ตามมากน้อย ไม่ถลำ

ให้ผิดพลาด เสียการ งานประจำ

นั่นแหละ กรรมวิธี ที่ถาวร”

จบนิทานร้อยบรรทัด เรื่องที่ 1

———————————————————————

นาทีท้าย ๆ สาวน้อย Adora Lily Svitak คนนี้บอกว่า

“พวกคุณต้องฟังและเรียนรู้จากเด็ก ๆ อย่างเรา ไว้ใจพวกเราและคาดหวังจากพวกเราให้มากกว่านี้ วันนี้คุณต้องเงี่ยหูฟังพวกเรา เพราะพวกเราจะกลายเป็นผู้นำในวันพรุ่งนี้”

อืม… ซ่ากันน้อย ๆ หน่อยก็ดีนะคะ ผู้ใหญ่อย่างพวกเรา ^^

บ้านครูปูอยู่ในเขตบางเขน กรุงเทพมหานคร ซึ่งเป็นหนึ่งในบริเวณที่มีความเสี่ยงต่อการถูกน้ำท่วมได้ ก็ลุ้นกันตลอดเวลาเลยค่ะ  เขตลำลูกกากับสายไหมข้าง ๆ กัน ก็เอ่อไปแล้ว วันนี้ก็มีการเตรียมการเรื่องอาจจะอพยพประชาชนในเขตมีนบุรี และลาดกระบังที่อยู่ถัดไปอีก เพื่อนฝูง คนรู้จักก็พากันโทรสอบถามกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง  จึงขอแบ่งเวลาที่กำลังนั่งลุ้นอยู่นี่ มาร่วมตอบโจทย์พ่อครูบาจากบันทึกนี้ ดังนี้ค่ะ

ข้อสอบ ภาคเช้า

จงตอบคำถามต่อไปนี้ เวลา 3 ชั่วโมง

1 ในภาวะฉุกเฉินท่านต้องการความรู้อะไรมากที่สุด
ตอบ : ความรู้ที่ทำให้รอดค่ะ เช่น การประยุกต์นำสิ่งของรอบตัวมาใช้ให้เป็นประโยชน์ยามคับขัน เป็นต้น

2 ท่านตระหนักเรื่องน้ำท่วมครั้งนี้แค่ไหน
ตอบ : ตระหนักมากและเตรียมการล่วงหน้ามาพอสมควรแล้ว

3 ท่านติดตามข่าวเกี่ยวกับน้ำท่วมอย่างไร
ตอบ : ตลอดเวลาทั้งจากสื่อและแหล่งข่าวที่น่าเชื่อถือ

4 ท่านมีประสบการณ์เกี่ยวกับน้ำท่วมมากน้อยอย่างไร
ตอบ : พอสมควรเนื่องจากบ้านที่ ตจว.เพิ่ง โดนท่วม ไปเมื่อกลางปีนี่เอง สัมผัสสภาพการณ์แล้วจึงตระหนักได้เบื้องต้นบ้างแล้วว่าจะต้องเตรียมการเรื่องใดบ้าง

5 ท่านเตรียมตั้งรับสถานการณ์อย่างไร
ตอบ :

ที่ทำงาน

1.   ติดตามข่าวสารความเคลื่อนไหวของสถานการณ์ตลอดเวลา
2.   ประสานงานกับหน่วยงานต่าง ๆ ที่เป็นภาคีความร่วมมือ ในการจัดกิจกรรมต้านภัยน้ำท่วมร่วมกัน และหากเกิดวิกฤตขึ้นจริง ก็สามารถให้ความช่วยเหลือซึ่งกันและกันได้

3.   นำนักศึกษาและบุคลากรออกช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วม ในกิจกรรมที่หน่วยงานต่าง ๆ จัดขึ้น เช่น การบริจาคสิ่งของ การช่วยแพ็คของ โดยหวังที่จะปลูกจิตสำนึกให้แก่นักศึกษาและบุคลากร รวมทั้งสร้างความตระหนักให้เขาได้สัมผัสกับข้อมูลและข่าวสาร วิธีป้องกันตนเองจากเหล่าอาสาสมัครที่ทำงานเกี่ยวกับภัยพิบัติโดยตรง

4.   วางแผนการขนย้ายวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ไฟฟ้าขึ้นจากพื้น และอุปกรณ์ที่อาจเสียหายจากน้ำ ขึ้นที่สูง และจัดเวรกำลังเฝ้าระวังเหตุการณ์ตลอดเวลา

ที่บ้าน

1.  ติดตามสถานการณ์และข่าวสารอย่างใกล้ชิด ถ้าบนลานก็ดูที่ ลานซักล้าง ทั้งบันทึกปัจจุบันและบันทึกย้อนหลังหลาย ๆ เรื่องที่ให้ความรู้เพื่อการเตรียมการค่ะ

2.  กำจัดเสื้อผ้า+ข้าวของทุกอย่างที่ “ไม่จำเป็นมาก” ด้วยการนำไปบริจาคช่วยเหลือผู้ประสบภัยน้ำท่วมเพื่อลดเนื้อที่และภาระการจัด เก็บ

3.   อัดกระสอบทรายหน้าบ้านและในบ้านรอมากว่าครึ่งเดือนล่วงหน้าแล้ว

4.   สิ่งของในบ้านใช้ลังไม้หนุนสูงขึ้นไป 50 cm. ทุกชิ้น

5.   ทดลองระบบตัดไฟที่แยกโซนชั้นล่างชั้นบนไว้แล้ว
6.   ตุนอาหารแห้งทั้งของคนและหมา และอุปกรณ์อย่างง่ายบางอย่างที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต
7.   นำหมาไปกร้อนขนไว้ก่อน เพื่อป้องกันกลิ่นที่อาจเกิดขึ้นเมื่อขนเปียกน้ำ

8. ฝึก กุ๊งกิ๊ง ให้เชื่อฟังคำสั่ง ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่ขี้หงุดหงิด หากต้ัองอยู่ในกรงเป็นเวลานาน ๆ
9.   เบิกเงินสดติดตัวไว้พอสมควรแล้ว
10. ซักซ้อมการใช้ชีวิตยามขาดแคลนไฟฟ้าไว้บ้างแล้ว (กินนม 1 กล่องพออยู่ท้อง อาบน้ำสามขัน ปะแป้งตรางู แล้วนอนดูดาว อิอิ)

11. จัดเตรียมเสื้อผ้าที่โปร่ง แห้งเร็วไว้ใช้ในช่วงนี้

12. เริ่มพูดคุยกับเพื่อนบ้านเรื่องการเตรียมการบ้างแล้ว (เพราะก่อนหน้านี้มีแต่คนมาขำ ๆ ว่าที่บ้านนี้เตรียมการเสียใหญ่โตอ่ะ) เพราะหากเกิดความวุ่นวายขึ้นจริง ๆ คิดว่าตัวเองคงทนดูเพื่อนบ้านเดือดร้อนไม่ได้หรอกค่ะ คงต้องแบ่งปันความช่วยเหลือเท่าที่มีให้กันอยู่ดี เพราะฉนั้นหากเขาตระหนักได้ (เสียที) ก็น่าจะเป็นการดีกว่า

6 ท่านปรับตัวอยู่กับสถานการณ์อย่างไร
ตอบ : ซ้อมการใช้ชีวิตอยู่ชั้นบนอย่างเดียว เรียกว่าซ้อม ให้เท่ ไปงั้นเองค่ะ ทุกวันก็ทำแบบนี้อยู่แล้ว อิอิอิ ทดลองทำอาหารจากอุปกรณ์ง่าย ๆ เท่าที่จำเป็น เตรียมไฟฉาย ถ่าน ผ้าสะอาด ถุงพลาสติก น้ำดื่ม ฯลฯ กะว่าใช้ไปได้สบาย ๆ เป็นสัปดาห์

7 ท่านคิดวิธีช่วยเหลือตัวเองได้ในเรื่องไหนบ้าง
ตอบ : นำขวดน้ำมามัดเป็นชูชีพอย่างง่าย เผื่อการเดินทางในน้ำ หากจำเป็นจริง ๆ

8 เรื่องใดที่ท่านช่วยเหลือตนเองไม่ได้
ตอบ : หากเจ็บป่วยกระทันหันในช่วงนั้นอาจมีปัญหาได้ เพราะฉนั้นก็จงอย่าป่วยเลยนะ ว่าแล้วก็เริ่มออกกำลังกายเลยแล้วกัน (เพิ่งเริ่มวิ่งขึ้นลงตึก 5 ชั้น 2 รอบ ก่อนเขียนบันทึกนี่เองค่ะ ฮ่า…)

9 ท่านไปขอรับการช่วยเหลือในเรื่องใดบ้าง

ตอบ : ไม่ได้ขออะไรจากใครค่ะ

10 ท่านได้รับ/ไปขอรับความช่วยเหลือจากใคร

ตอบ : เนื่องจากไม่ได้ขอ จึงไม่ได้รับค่ะ อ้อ เรียนขอคำแนะนำจาก ป๋า ได้มาหลายเรื่องเลย ขอบพระคุณค่ะ ^^

11 เรียงลำดับความจำเป็นและต้องการเร่งด่วน 10 ข้อ

ตอบ : ไม่มีค่ะ เนื่องจากเตรียมการไว้น่าจะพร้อมแล้ว

12 เรียงลำดับเรื่องที่ท่านต้องการเสนอแนะ 10 ข้อ

ตอบ :

1. อยากให้มีการนำเสนอข้อมูลที่คัดกรองแล้วอย่างรวดเร็วทันท่วงทีจากหน่วยงานของรัฐ เพื่อการเตรียมการ

2. อยากให้หน่วยงานองค์การต่าง ๆ หันมาให้ความสำคัญของการร่วมมือร่วมใจสู้ภัยพิบัติอย่างจริงจัง หากไม่มีงานเร่งด่วนของบริษัทห้างร้าน เจ้าของกิจการ/ผู้บริหารควรส่งเสริมการมีจิตสาธารณะนำพนักงานออกมาช่วยเหลือสังคมอย่างเหมาะสม หรือออกนโยบายที่เห็นใจและให้การดูแลพนักงาน เช่น อนุญาตให้พนักงานที่ได้รับผลกระทบหยุดงานเพื่อกลับไปดูแลบ้าน พ่อแม่ญาติพี่น้องโดยไม่หักเงินเดือน (ใจคอยังจะไปหักเงินเขาได้ลงคอเนาะ)

3. อยากให้สถานศึกษาฉวยวิกฤตเป็นโอกาสในการส่งเสริมให้นักศึกษาได้ออกไปช่วยเหลือสังคม ได้เรียนรู้ผ่านการปฏิบัติจริง เพื่อปลูกฝังการมีจิตสาธารณะ เข้าใจและคิดถึงการอยู่ร่วมกันที่ย่อมต้องได้รับผลกระทบเช่นเดียวกัน

4. อยากให้หน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องกับการสร้างเสริมจิตสำนึกแห่งความเป็นชาติ ได้ถอดบทเรียนเหตุการณ์นี้เพื่อนำไปวางแผนในการพัฒนาจิตสำนึกของคนในชาติ อย่างจริงจังและจริงใจอย่างเป็นรูปธรรม

ข้อสอบภาคบ่าย

: จงตอบคำถามต่อไปนี้ เวลา 3 ชั่วโมง

1 ท่านนำหลักการเศรษฐกิจพอเพียงมาใช้ในประเด็นใด

ตอบ : ประเด็นการดำรงชีวิตค่ะ เนื่องจากเป็นคนสมบัติน้อย ความคล่องตัวจึงสูงไปด้วยในยามวิกฤติแบบนี้ แถมยังเตรียมการและเตรียมใจรับความเสียหายเท่าที่เป็นได้ด้วยค่ะ คือเตรียมการว่าถ้าน้ำท่วมไม่เกิน 50 cm. ก็แทบไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ เลย แต่ถ้าเกินกว่านั้นอาจมีข้าวของบางอย่างเสียหาย ซึ่งคิดว่า ปล่อยไปเลยค่ะ จะอะไรกันนักกันหนา ดูคนอยุธยาเขาสิ สิ้นเนื้อประดาตัว สูญหายล้มตายพลัดพรากกันตั้งเท่าไหร่ หรือต่อให้เสียหายไปเลยทั้งหลังก็โอเคค่ะ ก็แฟร์ดีออก ยังไงก็แค่สมบัตินอกกายอยู่ดีล่ะค่ะ

2 ท่านใช้จ่ายในระหว่างน้ำท่วมไปประมาณเท่าใด

ตอบ : กระสอบทราย 30 บาท+ค่าขนส่ง 5 บาท จำนวน 20 กระสอบ รวมเป็นเงิน 700 บาท ส่วนกระสอบเปล่าเพื่อเอามาเฉลี่ยเป็นจุดเล็ก  ๆ อุดตามท่อน้ำทิ้งหรือห้องน้ำได้มาฟรีค่ะ ส่วนอุปกรณ์อื่น ๆ และอาหารก็มีอยู่บ้างแล้ว ไม่ถือว่าเป็นค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมที่เพิ่มขึ้นค่ะ

3 ถ้าคะแนนเต็ม 10 ท่านให้ราคาผลงานกลุ่มรายชื่อข้างล่างนี้เท่าใด

3.1 คณะรัฐมนตรี                                           -

3.2 นักการเมือง ฝ่ายค้าน/ฝ่ายรัฐบาล                -

3.3 นักวิชาการ/นักวิจัย/อาจารย์ในมหาวิทยาลัย  -

3.4 ข้าราชการระดับกระทรวง                           -

3.5 กองทัพไทย/ตำรวจ/ทหาร ทุกหมู่เหล่า        10

3.6 ข้าราชการระดับกรม/กอง                          -

3.7 ข้าราชการระดับภูมิภาค                              -

3.8 ข้าราชการส่วนท้องถิ่น                               -

3.9 อบต.กำนัน ผู้ใหญ่บ้าน                              8

3.10 เครือข่ายชุมชน/ญาติ/เพื่อนฝูง                 6

3.11 บริษัท/ห้างร้าน                                     -

3.12 มูลนิธิ/องค์กรการกุศล/อาสาสมัคร          10

3.13 ตัวท่านเอง                                           7

3.14 อื่นๆ

อนึ่ง คะแนนดังกล่าวเป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวที่ได้รับรู้จากการบริโภคข้อมูลจากสื่อต่าง ๆ บางส่วนเท่านั้น

ในส่วนที่ละไว้เนื่องจากยังไม่มีข้อมูลมากถึงขั้นจะประเมินได้ค่ะ

ข้อสอบภาคกลางคืน

: จงตอบคำถามต่อไปนี้ เวลา 3 ชั่วโมง

1. ท่านเข้าใจว่าสาเหตุน้ำท่วมเที่ยวนี้เกิดจากอะไร

ตอบ : ธรรมชาติกึ่งหนึ่ง ความรู้ไม่เท่าทันของคนที่จะอยู่ร่วมกันกับธรรมชาติกึ่งหนึ่งค่ะ

2. ท่านมีความเห็นว่าจะแก้ไขปัญหาในระยะต้น ระยะกลาง ระยะยาวอย่างไร

ตอบ :

ระยะต้น : เร่งทำความเข้าใจและให้ข้อเท็จจริงกับประชาชนเพื่อความร่วมมือร่วมใจป้องกันปัญหาอย่างยั่งยืน เร่งฟื้นฟูทั้งสภาพเศรษฐกิจและสภาพจิตใจของผู้สูญเสีย

ระยะกลาง : ร่วมกันถอดบทเรียนจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในทุกด้าน เพื่อหาโอกาสในการพัฒนา

ระยะยาว : สังคยนากฎหมายและวิธีปฏิบัติที่ยังเป็นอุปสรรคต่อการแก้ไขปัญหา รื้อแผนงานที่อุ้ยอ้ายและไร้ประสิทธิภาพของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเสียที ปรับวิธีคิดของคนในสังคมที่มีต่อสภาพแวดล้อม ปรับหลักสูตรการเรียนการสอน เพื่อสร้างจิตสำนึกสาธารณะของคนในสังคม ทีนี้ล่ะค่ะ คงจะได้ยินคำว่า  “มาปลูกต้นไม้กันเหอะ” ดังสนั่นไปทั่วเสียที นิ พ่อ นิ

3. ท่านจะปรับเปลี่ยนอาชีพ/หน้าที่การงานหรือไม่อย่างไร

ตอบ : คงไม่ถึงกับปรับเปลี่ยนอาชีพ แต่เริ่มวางแผนกับอนาคตได้ชัดขึ้น เพราะการทำงานประจำก็มีข้อจำกัดในการออกไปทำงานเพื่อสังคมพอสมควร ประกอบกับมองเห็นสภาพการณ์ทางสังคมที่จะนำมาเป็นโจทย์ในการจัดการเรียนการสอนเพื่อปลูกฝังนักศึกษาได้ เช่น การดูดายไม่ทุกข์ร้อนต่อปัญหาสังคม การขาดความกล้าหาญที่จะลุกขึ้นมาทำสิ่งดี ๆ เพียงลำพัง เป็นต้น

4. เรื่องใดบ้างที่เป็นวิกฤติมากที่สุดสำหรับครัวเรือนของท่าน

ตอบ : ไม่มีค่ะ

5. หลังจากน้ำท่วม ท่านจะร้องขอความช่วยเหลือในเรื่องใด มูลค่าเท่าใด

ตอบ : เป็นข้าราชการ(สังกัดหน่วยงานเอกชน) มาก็พอสมควร ยังไม่เคยเรียกร้องสิทธิที่พึงจะได้เลย ครั้งนี้คงเช่นกันค่ะ

6. นอกจากความเห็นใจแล้ว ท่านต้องการได้รับเรื่องใดเป็นพิเศษ

ตอบ : ไม่ต้องการอะไรเลยค่ะ (อ้อ นึกอยากหนีไปวิ่งเล่นที่สวนป่าซัก 3-4 วันอ่ะพ่อ )

7. ท่านวางแผนแก้ไขเรื่องภายในครอบครัวหลังน้ำท่วมอย่างไร

ตอบ : จะค่อย ๆ ชี้ให้น้องชายได้เห็นสัจธรรมของชีวิตด้วยการใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย พอเพียงและเพียงพอที่เป็นเครื่องมือสำคัญทำให้เราอยู่รอดได้ในสถานการณ์คับขัน

8. ในระหว่างวิกฤตท่านได้ใช้ความรู้ในเรื่องใดมากที่สุด

ตอบ : การมีสติและพิจารณาความจำเป็นของชีวิตค่ะ

9. ท่านเชื่อไหมว่าเหตุการณ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นอีกในอนาคต

ตอบ : ขึ้นอยู่กับว่า “พวกเราทั้งหมดนี่” ยังทำเหมือนเดิมกันอยู่หรือเปล่าะ ถ้ายังทำเหมือนเดิม ยังคิดกันแบบเดิม ผลก็คงเหมือนเดิมล่ะค่ะ (อันนี้ยืมป๋ามาใช้ ยังไม่ได้เอาไปคืนเสียทีอ่ะค่ะ แหะ แหะ)

10. ในช่วงที่เกิดวิกฤติหน้าที่ประชาคนคนไทยควรปฎิบัติตัวอย่างไร

ตอบ : ควรมีสติและไตร่ตรองหาความหมายที่แท้จริงของการมีชีวิตอยู่ เพื่อให้เกิดความคิดที่มีประสิทธิภาพเป็นประโยชน์ต่อตนเองและส่วนรวม

11 โปรดเล่าเรื่องที่ท่านประทับใจที่สุด 1 เรื่อง

ตอบ :

เจอข้อความนี้ในทวิตเตอร์ อ่านแล้วก็อึ้งไปสองวินาที

ชาวบ้านเฉาะมะพร้าวมาเลี้ยงเรา #ArsaDusit ผมถามหาว่าต้นมันอยู่ไหน ชาวบ้านตอบว่า “ดำน้ำลงไปเก็บมา” #ThaiFlood  http://t.co/E8761ALw

จาก บันทึกนี้ ค่ะ

12 ท่านชื่นชมและอยากขอบคุณหน่วยงานใดเป็นพิเศษ

ตอบ : อาสาสมัครตัวจริงเสียงจริงที่ทำงานอย่างทุ่มเท และข้าราชการระดับปฏิบัติการทุกหน่วยงาน ตำรวจ ทหาร ที่ปิดทองหลังพระด้วยการเสียสละเข้าไปช่วยเหลือพี่น้องประชาชนที่เดือดร้อนจากภัยพิบัติทุกคน   ขอให้อานิสงส์แห่งบุญในครั้งนี้จงดลบันดาลให้ท่านและครอบครัวอันเป็นที่รัก แคล้วคลาดปลอดภัย มีความสุข ความเจริญตลอดไปนะคะ

การเตรียมการที่ว่าทั้งสิ้นนี้ ทำเพื่อป้องกันให้เกิดความเสียหายน้อยที่สุด หากโชคดีไม่ได้รับผลกระทบตามคาดก็ดี

แต่ถ้าเกิดขึ้นจริง ๆ อย่างน้อยก็ไม่เสียใจว่าได้เตรียมการสุดความสามารถแ้ล้ว ขั้นตอนต่อไปคงต้องทำใจให้ยอมรับเนาะคะ ซึ่งก็ทำใจไว้แล้วด้วยล่ะค่ะ

ตลอดเวลาที่เห็นพี่น้่องต่างจังหวัดได้รับผลกระทบจากน้ำท่วมในครั้งนี้ ก็รู้แล้วล่ะค่ะว่า ตัวเองโชคดีแค่ไหนแล้ว ที่อาจจะโดนแค่นี้หรือโดนทีหลัง ก็ยังต้องถือว่าโชคดีอยู่ดี

และหากว่าท่านเป็นหนึ่งในบุคคลที่โชคดี

เคยลองคิดแบบนี้ไหมคะว่า

การที่เราโชคดีในยามที่คนอื่นเขาโชคร้าย นั่นอาจเป็นกุโศลบายที่บอกเราว่า

เราอาจเป็นคนที่ถูกเลือกไว้ ให้ยังเหลือแรงพอที่จะกลับไปช่วยเหลือกลุ่มคนโชคไม่ดีนั่น

ก็เป็นได้เนาะคะ