เจ้าเป็นไผ ๐.๕ รุ่นระพีเสวนาอุราป่วนปั่น

โดย krupu เมื่อ 24 ตุลาคม 2009 เวลา 12:12 ในหมวดหมู่ aar, การจัดการความรู้, เจ้าเป็นไผ #
อ่าน: 1782

เดือนเมษายนที่ผ่านมาครูปูทำงาน VBAC มาครบ 11 ปี จึงฉลองด้วยการกลับบ้านที่สุราษฎร์ธานี  เพื่อเลี้ยงหลานและสนุกสนานกับครอบครัว 1 เดือนเต็ม ๆ อิ่มเต็มและมีความสุขมาก   ขณะเดียวกันก็แอบคิดถึงพี่ ป้า น้า อา บนลานปัญญาพร้อมทั้งรอคอยการคลอดของ จปผ ๑ อย่างใจจดใจจ่อ

เนื่องด้วยถูกมอบหมายให้ร่วมอยู่ในทีมจัดทำ จปผ ๑ ด้วย จึงโทรหาคนนู้นคนนี้ เป็นระยะ ๆ

ทวงบันทึำกบ้าง ทวงรูปบ้าง ที่เหลือก็เฝ้าคอยลุ้นว่าเมื่อไหร่จะได้จับต้องรูปเล่ม

เพราะเข้าใจว่าหนังสือถูกจัดทำโดยโรงพิมพ์แล้วเราสบายใจได้

ระหว่างนั้นก็เกิดความอลหม่านเรื่องการสื่อสารขึ้น

จนมาได้รู้ว่าการจัดทำ จปผ ๑ ชะงักลง

อ้าว! แล้วไงต่อหล่ะ


กลับมา กทม.ปลายเดือนเมษายน เจอหน้าพ่อครูบาที่ 814 แล้วใจแป้วเพราะพ่อครูเงียบ เฉย ไม่พูดไม่จา ได้แต่ยิ้มแย๋ ๆ

ไอ้พวกเราที่อยู่ในวงขณะนั้น (ป้าจุ๋ม ป๋าขาและครูปู) ก็ไม่สนใจอย่างอื่นแล้ว คิดอะไรได้ก็เสนอกันมา  ไม่มีเวลาสืบหาสาเหตุแล้ว อุปสรรคอยู่ตรงหน้า หาวิธีข้ามผ่านกันไปก่อน

ถ้าคิดว่าเป็นพวกเดียวกัน ทีมเดียวกัน ต้องจับมือกันต้องร่วมกันฟันฝ่า เวลามีความสุขยังร่วมกันเสพ ร่วมกอด ร่วมกิน ร่วมยิ้ม ร่วมเที่ยว ร่วมฮา

แล้วเวลาทุกข์มาล่ะ?

ใจคอใครจะปล่อยให้พ่อครูฯ ที่เคารพรักของพวกเรา อยู่ในสภาพอย่างนั้นได้

คนอายุปูนนี้ ทำงานให้สังคมมาขนาดนี้ มีคุณค่าและศักยภาพขนาดนี้

เรื่องอื่นยังมีเวลาคุยกันอีกเยอะ

เพราะพ่อครูบาฯ เคยเล่าให้ครูปูฟังว่าชาวเฮฮาศาสตร์มีแต่ยอดมนุษย์ ทุกคนเป็นนักสู้

ไม่ใช่พวกขี้แพ้

มีปัญหาขึ้นมา ก็คิดจะตีตัวจากลากันไปง่าย ๆ ซะเมื่อไหร่

ครูปูถึงอยากเข้ามาร่วมเรียนรู้ด้วยยังไงล่ะคะ

งั๊น…

จู้ ๆ ค่า

:)

ได้ยินว่าโรงพิมพ์อยู่แถวนี้ เอ้า ครูปูก็ขับรถไป

write file  ใส่แผ่น DVD เพราะกลัวไม่ชัดไม่ละเอียดพอ

พริ้นท์ออกมาดูกันก่อนซิ เอ้า หม่ะ   ทดลองแบบสีซิ ได้เลย

คืนนั้นเมื่อได้ฉบับตัวอย่างที่โรงพิมพ์พรินท์ให้ดูแล้วก็วิ่งเอามาดูกันที่ 814 ปรากฎว่าพอใช้ได้

แต่

เนื่องจากรุ่งขึ้นคือวันแรงงานโรงพิมพ์หยุดงาน ถ้าจะให้ทำเป็นพิเศษต้องสั่ง lot ใหญ่ จึงจะคุ้ม ซึ่งเราก็ยังไม่มั่นใจกับ draft ที่มีอยู่ในมือ (แถมราคาแบบ on demand printing ต่อเล่มแพงมาก) ดูแล้วยังต้องจัดอีกแยะ และมีคำผิดอีกมาก จะทำกันเองก็ไม่มีใครมี printer อยู่ที่บ้าน ครูปูซึ่งมีความพร้อมเรื่องที่ทำงานก็ดันติดธุระ เนื่องจากรับเพื่อนขึ้นมาจากสุราษฎร์ธานีอีก 2 คน นอนรออยู่ที่บ้านเพื่อจะเดินทางต่อไปงานแต่งงานที่จังหวัดพิจิตรในเช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

เอาไงดี (วะ) ยุ่งก็ยุ่ง print เอง(หน้า-หลัง) ก็ไม่เป็น ดึกแล้วด้วย พรุ่งนี้ต้องขับรถไปพิจิตรแต่เช้าตรู่อีก ของก็ยังไม่ได้เก็บ เสื้อผ้าก็ยังไม่ได้จัด ขับรถมาขาแข็งโป๊กจากสุราษฎร์ แล้วมาตะแล๊ดแต๊ดแต๋วิ่งไปมายังไม่ได้หยุด กลับมาจากพิจิตรอีกทีก็คงวันงานระพีเลย

นั่งจ้องหน้ากันไปมาใน 814  นึกถึงอาจารย์เก่ง น้องที่ทำงานเพราะเค้ามี printer สีอยู่ที่บ้าน  เก่งบอกได้เลยครับพี่ปู แต่ printer ผมมันเก่าและอืดนะพี่ กว่ามันจะ print ได้แต่ละหน้ากินเวลาน่าดู พี่ปูต้องเอา file มาให้ผมเดี๋ยวนี้เลยแหล่ะ  เดี๋ยวผม print ให้ทั้งวันทั้งคืนเลยเอ้า

ทำหน้าใหญ่บอกทุกคนสบายใจได้ เดี๋ยวครูปูเอง

(คือจะได้รับหน้าที่ไม่สบายใจกันไปเป็นคน ๆ ไงคะ ไม่ต้องไม่สบายใจกันหมดทุกคน เป็นอันตรายต่อสุขภาวะใจเป็นอย่างยิ่ง)

ว่าแล้วก็ขับรถไปตามหาบ้านน้องเก่งทันที มืดก็มืดหลงก็หลง จนในที่สุดเก่งบอกว่าพี่ปูจอดอยู่กับที่เถอะ เดี๋ยวผมตามหาพี่เอง อิอิ

น้องเก่งผู้ที่ก็ไม่เคยมีประสบการณ์การทำหนังสือไหน ๆ มาเช่นกัน วิ่งไปหาซื้อกระดาษ ทดลอง print อย่างนั้นอย่างนี้ ระหว่างนี้เครื่อง hang บ้าง ติดบ้าง เสียบ้าง จึงต้อง print ทั้งวันทั้งคืนอย่างที่น้องว่าจริง ๆ

ระหว่างนี้คุณหญิงปูก็ไปลาล่าลูลู่อยู่กับเพื่อนฝูงที่งานเลี้ยงที่พิจิตร ทำได้แค่โทรสอบถาม 3 เวลาหลังอาหารเท่านั้น

ขับรถกลับมาค่ำวันที่ 2 พอรุ่งเช้าวันที่ 3 ก็ไปนั่งรอหน้าร้านเข้าเล่มตั้งแต่ 8 โมง

หนอย.. เจ้าของร้านมาเปิดเอา 9 โมงกว่า ๆ ใจจะขาดรอน ๆ

พวกเราที่ Booth เฮฮาศาสตร์ในงานระพี ก็โทรมาเร่งเป็นระยะคงตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ กันน่าดู อิอิ

ในงานระพีเสวนาที่ SCB สำนักงานใหญ่ วันที่ 3 พ.ค.52 ครูปูรับหน้าที่ยืนกอดหนังสือเจ้าเป็นไผแล้วยิ้่มแฉ่ง คอยตอบคำถามตลอดงาน รับ order มาได้ซัก 5- 6 เล่มมังคะ

ใครถามว่าหนังสือเจ้าเป็นไผคืออะไร ตอบได้ค่ะ

ถามว่าเจ้าเป็นไผต้องการสื่ออะไร ตอบได้ค่ะ

แต่พอโดนถามว่า หนังสือราคาเท่าไหร่คะ  แฮ่ ๆ   หนังสือจะเสร็จเมื่อไหร่คะ แฮ่ ๆ

ขอที่อยู่และเบอร์ติดต่อกลับอย่างเดียวค่ะ แล้วจะโทรไปแจ้งข้อมูลเพิ่มเติมนะคะ

ขอบคุณมาก ๆ เลยค่ะ

หน้าไม่อายจริง ๆ :(

สรุปว่าหมดค่าทำไปไม่กี่ร้อยบาท  แต่น้อง ๆ กลุ่มหนึ่งที่ทำงานรวมทั้งม้าเร็วทั้งหลายได้ใจครูปูไปเต็ม ๆ

งานของกลุ่มที่ได้ตกลงกันไว้แล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องทำ!

เหมือนที่คุณหมอจอมป่วนว่า “ง้างแล้วต้องยิง” ทำให้สุดความสามารถ

ออกมาเป็นอย่างไรก็แล้วแต่ กรรมสำเร็จได้ด้วยการกระทำ อย่างตั้งใจและจริงใจแล้ว

พ่อครูบาฯ ไม่เสียกับผู้ใหญ่ที่คาดหวังและรอคอย กลุ่มเฮฮาศาสตร์ เป็นที่รู้จักและเปิดตัวได้อย่างสวยงามในงานระพีเสวนาวันนั้น เพราะมีทั้งการจัดแสดงผ้าพื้นเมืองของออต  เครื่อง Ulem ของพระอาจารย์ Handy ป้าจุ๋มทำไอติมข้าวกล้องและเยลลี่ passion fruit ไปแจกอีก

ที่เด็ดสุด PR มือหนึ่งของเรา เจ้าน้องจิคนขยันหวังดีอุตส่าห์เอาปากกาเมจิกไปเขียนบนป้ายกระดาษคำว่า “เฮฮาศาสตร์” เพื่อนำมาติดเป็นชื่อ Booth ทำก่อนที่แขกผู้ใหญ่จะมา คิดว่าคงเลือกมุมสงบแล้วไปเขียนบนโต๊ะกินข้าวตัวหนึ่ง ปรากฎว่าหลังจากเปิดงานเสร็จ อาจารย์ระพี สาคริก มานั่งทานข้าวโต๊ะนั้นพอดีเด๊ะ เห็นท่านนั่งอ่าน เฮ-ฮา-ศาสตร์

ดังไปเลยครับเรา พี่น้องเอ๊ย……….. :P

โดยเฉพาะท่านอาจารย์เสน่ห์ จามริก เดินมาชม Booth ขอดูหนังสือและพูดคุยอยู่นาน

ท่านมีเมตตากับพวกเรามาก และคงสนิทสนมกับพ่อครูบาพอดู ได้ยินท่านพูดให้กำลังพ่อครูบาตลอดเวลา

สัมผัสได้เลยค่ะ พวกเราก็พลอยแอบปลื้มยืนยิ้มแฉ่ง เป็นไม้ประดับไปด้วย

ปิดตำนานเจ้าเป็นไผ ๐.๕ รุ่นระพีเสวนาอุราป่วนปั่น ณ บัดนั้น

เฮ้อ….

(^___^)

Post to Facebook

« « Prev : สมดุลของการให้และรับ

Next : เจ้าเป็นไผ ๑ ณ กอง บก.วอแว :) » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

17 ความคิดเห็น

  • #1 Panda ให้ความคิดเห็นเมื่อ 24 ตุลาคม 2009 เวลา 13:56

    คนนอก อ่านแล้วยัง ..งง….ไม่แน่ใจว่ามีฉบับ 0.5 มีกี่ฉบับ กี่ version….555

  • #2 krupu ให้ความคิดเห็นเมื่อ 24 ตุลาคม 2009 เวลา 14:33

    อ๋อ โทษทีค่ะ เผอิญมันเป็นฉบับที่เอาไปเปิดตัวเมื่อ 3 พ.ค. 52 งานระพีเสวนา ที่ SCB หน่ะค่ะ ไม่รู้ัจะเรียกว่่ารุ่นอะไรดี เลยตั้งชื่อใหม่ว่า เจ้าเป็นไผ ๐.๕ แล้วกัน เพราะมันมาก่อน เจ้าเป็นไผ ๑ ค่ะ  อิอิ

  • #3 bangsai ให้ความคิดเห็นเมื่อ 24 ตุลาคม 2009 เวลา 16:03

    สหายร่วมรบในป่าจึงรักกัน ตายแทนกันได้ เพราะผ่านรายละเอียดมาด้วยกัน แต่ท่านที่ไม่ได้ผ่านรายละเอียด ไม่ได้สัมผัสก็ไม่ได้รับรสของความพยายาม การเผชิญปัญหา อุปสรรค และด้วยพลังที่ต้องการทำให้สำเร็จ เท่าไหร่เท่ากัน ขอให้เสร็จ นั่นเรื่องราวต่าง ๆ ก็เกิดขึ้น ใครมีศักยภาพอย่างไรแค่ไหนก็เห็นกันรู้กันเข้าใจกัน น้อมรับความตั้งใจกัน น้อมรับเจตนาที่ดีกัน  อือ ปู…ซะอย่าง  ให้มันรู้ไปซะว่า ไผเป็นไผ…อิอิ  ขอบคุณที่เอาข้อมูลมาเล่าสู่กันฟัง

  • #4 sutthinun ให้ความคิดเห็นเมื่อ 24 ตุลาคม 2009 เวลา 17:34

    ฉบับ หัวใจปั่นป่วนในอุรา ธรรมดาที่ไหนละ อิอิ

  • #5 น้ำฟ้าและปรายดาว ให้ความคิดเห็นเมื่อ 24 ตุลาคม 2009 เวลา 17:59

    หึหึหึ ขอบคุณที่ร่วมด้วยช่วยถอดนะจ๊ะ ประสบการณ์จะมีค่า ถ้ารู้จักถอดบทเรียนเนาะ ^ ^

  • #6 krupu ให้ความคิดเห็นเมื่อ 25 ตุลาคม 2009 เวลา 12:06

    ช่วงนั้นนี่อุราปั่นป่วนสมกับชื่อบันทึกเลยล่ะค่ะพี่บางทราย ไม่รู้จะใช้คำไหนให้เหมาะสมกว่านี้แล้ว 

    เกิดการสื่อสารเพี้ยนไปเพี้ยนมา ตรงนู้นนิด ตรงนี้หน่อย  แล้วก็ไม่มีเวลาไปเก็บรายละเอียดกันหรอกค่ะ  เลยคิดว่าใครทำอะไรได้ก็ช่วยกันทำไปก่อน  ความผิดพลาดที่เกิดขึ้นถือเป็นบทเรียนที่จะเอามาปรับเอามาจูนแล้วหามาตรการป้องกัน  ทำกันไปเรียนรู้กันไป ใช้เวลาศึกษาพื้นอารมณ์  ฝึกจิต ฝึกคิด ดูใจตัวเอง  ก็คงค่อย ๆ ทำความเข้าใจซึ่งกันและกันไปได้น่ะค่ะ 

    และแล้วมันก็ผ่านไป
    เข้าใจอยู่คนเดียวหรือเปล่าไม่รู้นะคะ ว่าพวกเราผ่านมันมาได้อย่างสวยงามซะด้วยสิ เหลือเพียงรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่ต้องนวด ต้องคลึง ต้องเยียวยากันไป 

    แต่ไม่มีใครมีฝีมือ หรือรู้จักตัวเรา เท่าตัวเราเองกระมังคะ 
    เราคงต้องแยกย้ายกันไปรับผิดชอบความคิด วุฒิภาวะและบทบาทหน้าที่ที่พึงมีต่อส่วนรวมกันเองด้วย
    ทุกคนต่างได้บทเรียน ทุกคนต่างเกิดการเรียนรู้ 

    ข้อดีของชาวเฮฯ หนูว่าอยู่ที่พวกเราต่างมีเยื่อบาง ๆ ร้อยรัดระหว่างกันอยู่
    ไม่ว่าความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้นคืออะไร ทุกคนต่างมีคำถามที่ต้องตอบว่า
    “เราจะไปกันต่อไหม”
    “เพื่อนกันหรือเปล่า” อันนี้หมอป่วนฝากถามค่ะ อิอิ

    ถ้าตอบ “ัyes” หนูว่าทุกอย่างจะเบาลง
    แต่ก็ไม่ได้แปลว่าให้ทำไปมั่ว ๆ หรือทำไม่รู้ไม่ชี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
    ให้รอดกันเป็นครั้ง ๆ ไปหรอกนะคะ
    เรื่องอะไรที่ควรต้องพูดกัน ต้องคุยกัน ต้องทำความเข้าใจกัน ก็ควรจะทำ 
    วางความน้อยเนื้อต่ำใจ ขุ่นข้องหมองใจไว้ก่อน 
    มิฉะนั้นเราก็จะกลายเป็นคนเห็นแก่ตัวอีกคนหนึ่ง
    ที่รู้เห็นปัญหาที่เกิดขึ้นในสังคมเรา ในบ้านเรา แต่ไม่ได้ืำทำอะไรเลย
    ได้แต่พร่ำบ่นให้มันระเหยไปในอากาศแบบไร้ความหมายไปวัน ๆ

    ขอแสดงความห่วงใยเฮฮาศาสตร์ผ่านบันทึกนี้เลยนะคะ

    (ต้องโทษพี่บางทรายนั่นล่ะค่ะ เพราะเมื่อคืนเผลอไปอ่านสังคมเฮฯ ที่พี่บางทรายเขียนไว้ในไผ๑ น่ะค่ะ อิอิ) 

     

  • #7 krupu ให้ความคิดเห็นเมื่อ 25 ตุลาคม 2009 เวลา 13:14

    #4  หนูยังคงปั่นป่วนในอุราอยู่บ้างนะคะพ่อ เพราะป่านนี้ยังไม่รู้เลยว่าไอ้ร้านเย็นตาโฟสุดอร่อยของพ่อหน่ะ มันอยู่ที่ไหน กั่กๆๆๆ

    #5  จะว่ากันแล้วเนี่ยะ น้องครูปูก็ยังถือว่าเป็นน้องใหม่บนลานนะคะพี่เบิร์ด เพราะบางเรื่องก็ได้ยินมาบ้าง บางเรื่องก็ดม ๆ เอา จะให้ถูกใจถูกต้องทั้งหมดคงจะยากอยู่เหมือนกัน  ท่องไว้แต่เพียงว่าถ้าทำอะไรได้ก็ยินดีทำให้อยู่แล้วค่ะและเนื่องจากเป็นผู้น้อย ก็พร้อมจะเรียนรู้จากผู้ใหญ่ด้วยความเต็มใจ

    และตั้งใจแล้วค่ะว่าจะใช้ความจริงใจและตัวตนที่เป็น ร่วมเติมเต็มให้กันและกันในสังคมที่เราฝันจะให้มันอุดมไปด้วยปัญญาแห่งนี้ค่ะ  

    น้องครูปูว่าคุณลักษณะที่เป็นแก่นประการหนึ่ง ที่จะทำให้การอยู่ร่วมกันมีความยั่งยืนมากขึ้น ก็คือ ความจริงใจค่ะ ไม่ต้องมามีวาระซ่อนเร้นกัน  ไม่ต้องสร้างภาพกันมากนัก (เอานิด ๆ หน่อย ๆ พอน่ารักจิ้มจุ่มพอ อิอิ)  ทำอย่างนี้ พูดอย่างนั้น แต่จริง ๆ หวังผลอย่างนู๊น 
    อันนี้ปวดหัว งง
    ซึ่งไม่ยั่งยืนหรอกค่ะ มีแต่จะทำร้ายจิตใจคนที่รักที่คอยลุ้นเราอยู่เสียเปล่า ๆ  

    ถ้าแสดงความจริงใจได้อย่างมีศิลปะนี่ก็ยิ่งเยี่ยมเลยนะคะ 
    เพราะถ้ามีแต่ความจริงใจดิบ ๆ ไม่มีศิลปะในการนำเสนอหรือขาดศิลปะในการส่งผ่านความจริงใจออกมา อาจทำให้ความจริงใจที่มีไร้ประโยชน์ไปได้ซะงั๊น  
    แล้วก็อย่ามานั่งเจ็บใจอีกล่ะว่า อุตส่าห์จริงใจแทบตาย ยังไม่มีคนเข้าใจอีก แป่ว!
    หรือพวกนัก(เล่น)การเมืองที่พี่เบิร์ดบ่นถึง พวกที่ชอบใช้ศิลปะ(ห่วยๆ) แต่ไม่มีความจริงใจ ประชาชนตาดำ ๆ จึงได้แต่นั่งพะอืดพะอมแกมขยะแขยงกันอยู่นี่ไงคะ    

    อันไหนใช่ก็ว่ากันไปตามใช่่ อันไหนไม่ใช่ต้องคุยต้องขัดใจกันบ้างก็ต้องทำ เพราะการโอบอุ้ม เกรงใจ และป้อยอกันเกินเหตุ บางครั้งเป็นความใจดำ ไม่กล้าขัดใจเพื่อนด้วยการลากออกมาจากมุมมืดของความไม่รู้

    น้องครูปูเชื่อว่าใจที่ตรง ใจที่จริงเท่านั้นนะคะ  ถึงจะมีอานุภาพ ส่งผลได้ชัดและทรงพลังพอที่จะทำให้พวกเราเดินจับมือไปกันต่อได้

    โอย วันนี้ทำไมหนูขี้บ่นจัง ท่าทางน้อง ๆ ที่ทำงานจะถึงคราซวยอีกแล้วล่ะค่ะพรุ่งนี้ กั่กๆๆๆๆ

    ด้วยความจริงใจ ขออภัยหากบ่นมากไปอย่างไร้ศิลปะ อิอิ

  • #8 Logos ให้ความคิดเห็นเมื่อ 25 ตุลาคม 2009 เวลา 20:05

    ผมคิดว่าบทเรียนสำคัญที่สุดสองอันของ จปผ๐.๕ คือ (1) การสื่อสารอย่างโปร่งใส ชัดเจน ให้ทุกคนรับรู้ในเรื่องเดียวกัน และ (2) ถ้างานนั้นทำคนเดียวไม่ได้ ก็ต้องมีเป้าหมายร่วมที่ชัดเจน ความคืบหน้าก็ชัดเจน ใครสงสัยหรือไม่เห็นด้วย ให้เขียนมาเลย เลิกเกมพรายกระซิบไปซะ จะได้ไม่ฟุ้งซ่าน งง เอ๋อ คนที่ทำ จะได้เห็นเป้าหมายเดียวกัน มุ่งไปทางเดียวกัน แต่ไม่ต้องทำเหมือนกันครับ (ลมหายใจเดียวกัน) อย่างนี้จึงจะเกิดการรวมพลัง

  • #9 http://avto-imperia.com ให้ความคิดเห็นเมื่อ 7 ธันวาคม 2018 เวลา 12:57

    I am really loving the theme/design of your blog. Do you ever run into
    any internet browser compatibility issues? A small number of my blog
    audience have complained about my website not operating correctly in Explorer but looks great in Opera.

    Do you have any recommendations to help fix this issue?

  • #10 whitepages ให้ความคิดเห็นเมื่อ 8 ธันวาคม 2018 เวลา 6:16

    You actually make it seem so easy with your presentation but I find this topic to be really something that I think I
    would never understand. It seems too complex and extremely
    broad for me. I’m looking forward for your next post, I’ll try to get the hang of it!

  • #11 Dana ให้ความคิดเห็นเมื่อ 19 ธันวาคม 2018 เวลา 16:11

    Thanks for finally talking about >ลานเรียนชีวิต

  • #12 brazil nuts costco ให้ความคิดเห็นเมื่อ 20 ธันวาคม 2018 เวลา 9:10

    Oh my goodness! Incredible article dude! Thank you, However I am having issues with your RSS.
    I don’t know the reason why I cannot subscribe to it. Is there anyone else having identical RSS issues?
    Anybody who knows the solution can you kindly respond?

    Thanx!!

  • #13 brazil flag facts ให้ความคิดเห็นเมื่อ 24 ธันวาคม 2018 เวลา 0:47

    Heya i’m for the first time here. I came across this board and I
    find It really useful & it helped me out much. I hope to give something back and aid others like you aided me.

  • #14 Myrtis ให้ความคิดเห็นเมื่อ 25 ธันวาคม 2018 เวลา 15:11

    The suitable recommendation can prevent time and money.

  • #15 brazil flag vector ให้ความคิดเห็นเมื่อ 26 ธันวาคม 2018 เวลา 4:08

    This piece of writing presents clear idea in support of the new visitors of
    blogging, that actually how to do blogging and site-building.

  • #16 Matt Linklater ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2018 เวลา 7:07

    Wow, superb blog layout! How long have you been blogging for?
    you made blogging look easy. The overall look of your site is great,
    let alone the content!

  • #17 brazil flag colors ให้ความคิดเห็นเมื่อ 7 มกราคม 2019 เวลา 22:54

    I like reading through an article that can make men and women think.
    Also, thank you for permitting me to comment!


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.16442489624023 sec
Sidebar: 0.46110200881958 sec