เจ้าเป็นไผ (เขาเล่ากันว่า)

อ่าน: 16484

เขาเล่ากันว่า… พ่อเป็นเจ้าของธุรกิจเย็บผ้าที่ใหญ่ที่สุดในสัตหีบ  รับเย็บเครื่องแบบทหารส่งฐานทัพเรือ รวมทั้งเย็บส่งเรือรบอเมริกันที่มาเทียบท่าที่ฐานทัพเรือสัตหีบด้วย  ใคร ๆ มักบอกว่า  พ่อเป็นคนดี ขยันทำมาหากิน ซื่อสัตย์  ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ จิตใจดี พูดเพราะ ใจคอกว้างขวาง และเป็นช่างตัดเย็บที่มีฝีมือ พ่อทำงานหนัก หามาได้เท่าไหร่เลี้ยงพ่อแม่ดูแลญาติ ๆ ทุกคน เพื่อนฝูงตกทุกข์ได้ยากมาจากไหนพ่อรับไว้หมด

แม่เป็นสาวงามจากเกาะสมุยผู้ประสบปัญหาชีวิตอุ้มท้องขึ้นรถไฟกะจะหนีไปตายเอาดาบหน้า เมื่อได้พบกับคนดีมีเมตตาไม่รังเกียจเดียดฉันท์ จึงตกลงย้ายไปอยู่ด้วยกันที่สัตหีบ

ปัญหาเริ่มก่อตัวขึ้นตั้งแต่เศรษฐีหนุ่มโสดทั้งแท่ง  นำหญิงท้องแก่ชาวใต้ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาทำเมีย  ประกอบกับเมื่อความเป็นอยู่ดีขึ้น แม่ก็ทยอยนำญาติพี่น้องจากเกาะสมุยมาพึ่งใบบุญพ่อมากขึ้น ๆ พ่อก็ส่งเสียหาธุรกิจนู่นนี่ให้ทำจนมีการมีงานกันทุกคน ด้วยวิสัยของพ่อบ้านที่ดี พ่อจึงยกการจัดการการเงินให้แม่รับผิดชอบหมด  ความขัดแย้งเรื่องผลประโยชน์และความรังเกียจในภูมิหลังของแม่จึงก่อตัวรุนแรงขึ้น

ท้ายที่สุด เมื่อพี่สาวอายุ 3 ขวบ และครูปูอายุได้ขวบเดียว แม่ก็เลือกแก้ปัีญหาด้วยการแอบหอบลูก 2 คนลงใต้  เมื่อไปถึงสุราษฎร์ธานีก็ฝากลูกทั้งสองไว้กับป้าที่มีอาชีพเผาถ่าน หนักเข้าป้าก็ทนเจ้าหนูปูขี้โรคที่ร้องโยเยตลอดเวลาไม่ไหว (ใครไม่รู้โทษว่าเป็นเพราะไม่เคยได้กินนมแม่)   เลยแนะนำให้แม่เอาลูกไปฝากไว้กับโรงงานปลาทูนึ่ง เพราะได้ยินมาว่าลูกสาวเจ้าของโรงงานรักเด็กมาก หิ้วลูกคนนู้นคนนี้ไปเลี้ยงอยู่เป็นประจำ ไม่เว้นแม้กระทั่งลูกหมอนวดแถวบ้าน

เมื่อลองไปสอบถาม  ก็แห่กันมาดู แว่ปแรกที่ลูกสาวเจ้าของโรงงานเห็นสภาพของเราสองคน ก็เกิดเวทนาขึ้นมาจับใจ   ยายเล่าว่าพอเห็นหน้าพวกเราปุ๊บแม่ร้องไห้โฮเลย คงสงสารที่เห็นเนื้อตัวสกปรกมอมแมม เป็นแผลคล้ายมดกัดพุพองทั้งตัว หัวก็เป็นชันนะตุเต็มไปหมด  กระโดดคว้าตัวสองศรีพี่น้องเข้าบ้านมาเลี้ยงดูอย่างดีตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

ค่าเลี้ยงดูที่เคยตกลงแต่แรกก็ไม่เคยได้รับสักสลึง ข้อมูลฝ่ายพ่อก็ไม่มี  จากนั้นมาเราสองคนก็ไม่ได้พบหน้าพ่อแม่จริงอีกเลย

การได้อยู่ในครอบครัวใหม่ที่ตั้งใจจะมอบความรักความอบอุ่นให้อย่างเต็มที่บนพื้นฐานของความเวทนาในชะตาชีวิตเป็นทุนเดิม ทำอะไรผิด แม่กับยายก็จะคอยปกป้อง ใครจะพูดเล่าเรื่องประวัติเก่า ๆ ก็คอยจุ๊ ๆ เบา ๆ หรือใครจะมาแกล้งแหย่เล่นแบบไม่สร้างสรรค์ เช่น

ไอ้เด็กโรงเผาถ่าน ถ้าไม่อุ้มเอ็งสองคนมาป่านนี้จะรอดมั้ยเนี่ยะ

ยัยดอกโศกเอ๊ย

ว่าไงแม่ดาวพระศุกร์

แม่ก็จะพูดผ่าขึ้นมาทันทีว่า

“ไป พวกเราไปเที่ยวกัน

ว่าแล้วก็กะเตงกันหายไปครึ่งวัน จนวงสนทนาสลายนั่นล่ะ 3 คนแม่ลูกจึงกลับเข้าบ้านได้  เป็นอย่างนี้เรื่อยมา  เจ้าเด็กขี้โรค 3 วันดี 4 วันไข้ ซึ่งโชคดีกว่าตรงที่ยังเล็กมาก โตไม่ทันพอจะรับรู้กับการเปลี่ยนแปลงไปมาใด ๆ ทั้งสิ้น จึงเป็นเด็กร่าเริงเป็นขวัญใจของคนทั้งโรงงาน 40- 50 ชีวิต ใครไปไหนก็จะต้องหิ้วไปด้วย เนื่องจากเป็นเด็กผิวขาวอ้วนจ้ำม่ำ  (เรื่องนี้ไม่อยากให้เป็นประเด็นในการเลือกที่จะเมตตาเด็กสักคนหนึ่งเลยจริง ๆ)

เดี๋ยวคนนู้นจับแต่งตัวเดี๋ยวคนนี้สอนร้องเพลง สอนรำ หลังจากที่ทุกคนเสร็จภารกิจในตอนค่ำครูปูต้องเปิดการแสดงทุกวัน คนในครอบครัวและลูกจ้างในโรงงานจะนั่งล้อมวงปรบมือเข้าจังหวะ เท่าที่จำได้แม่นก็มี การรำพม่ารำขวาน

คุณยายจะเอาผ้าแวว ๆ สี ๆ มาโพกหัวให้ จับนุ่งโจงกระเบนใส่เสื้อคอปิดแขนยาวสีเจ็บ ๆ (คุณยายตัดเย็บให้ครูปูเพื่อการแสดงนี้โดยเฉพาะ) แล้วให้ถือหวีเล่มใหญ่ ติ๊ต่างเอาว่าเป็นขวาน เอามือไขว้หลังแล้วโยกตัวไปมาซ้ายทีขวาที

บทร้องเท่าที่จำได้ มีว่า

พม่ารำขวาน พวกชาวบ้านตีกลอง

ฟัง ๆ เสียงมันดังเท่งมอง

ฟัง ๆ เสียงมันดังเท่งมอง

เสียงปี่ เสียงกลองสลับกันไป

พวกเราอย่าช้าลุกขึ้นมาเร็วไว

รำเถิดรำไป ตามท่าพม่าเอย…

นอย  นอย  หน่อย  น๊อย  หน่อย  นอย  น๊อย  หน่อย  นอย  นอย

การแสดงพม่ารำขวาน และความน่ารักน่าชังของเจ้าปูตัวน้อยที่เตี้ยจนเดินลอดใต้จักรเย็บผ้าไปมาได้ทั้งวัน ยังเป็นเรื่องที่ยายยังเล่าไปอมยิ้มไปจนถึงทุกวันนี้

^_^

ผิดกับพี่สาว ซึ่งเป็นเด็กหน้าตาสวยคมเหมือนแม่ แต่อาจเพราะโตกว่าจึงจดจำการเปลี่ยนแปลงต่าง ๆ ได้มากกว่า ประกอบกับการอยู่ในครอบครัวใหญ่   คนทำงานใช้แรงงาน ลูกจ้างส่วนใหญ่ ถ้าไล่ดูก็เป็นญาติกันห่าง ๆ   การศึกษาก็น้อย จิตวิทยาในการให้การดูแลเด็กในสภาพแบบนี้แทบไม่ต้องพูดถึง การเล่น การแหย่แบบไม่สร้างสรรค์ต่าง ๆ นานา  ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ย่อมสร้างปมและก่อให้เกิดความรู้สึกแปลกแยก แบบไม่ตั้งใจในตัวเด็กได้

แม่เป็นสาวไทยใจงามว่าใครไม่เป็น ก็ห้ามปรามอะไรไม่ได้มากเนื่องจากทุกคนถือเป็นญาติ ๆ กันทั้งนั้น ทำได้แค่เพียงลุกขึ้นจูงมือเราพาเดินไปให้พ้นตรงนั้น แค่นั้น

อาจเพราะเหตุนี้พี่สาวจึงกลายเป็นเด็กเงียบขรึม แยกตัวเอง ขวางโลก ชอบแกล้งน้อง ทำให้ถูกตีบ่อย ยิ่งถูกตีก็ยิ่งดื้อรั้น  ยิ่งดื้อรั้น ก็ยิ่งไม่มีผู้ใหญ่เมตตาเอ็นดูหยอกล้อเหมือนที่ครูปูได้รับ ประกอบกับผิวที่เข้มแบบคนใต้ยิ่งทำให้ไม่ค่อยมีใครอุ้มไปอวดใครต่อใคร (เรื่องจริงที่น่าเศร้าของผู้ใหญ่ที่รู้ไม่เท่าทัน)

เมื่ออายุถึงเกณฑ์เข้าเรียน  พี่สาวซึ่งแม่ทิ้งเอกสารไว้ให้ครบก็เข้าเรียนได้ตามปกติ ใช้นามสกุลเดิมของแม่ จึงไม่มีใครสามารถติดต่อพ่อได้ เมื่อถึงคิวครูปูซึ่งไม่มีเอกสารใด ๆ ติดตัวมาเลย ไม่มีสูติบัตร ไมีมีทะเบียนบ้าน ไม่มีชื่อจริงนามสกุลจริงจึงสมัครเรียนไม่ได้ ต้องใช้วิธีติดสินบนเจ้าหน้าที่เพื่อทำสูติบัตรปลอมขึ้นมา

แม่เล่าถึงเรื่องขมขื่นนี้ว่าเจ้าหน้าที่ที่รับทำเรื่องยื่นข้อเสนอว่า แม่ต้องเอาตัวเข้าแลกด้วย แม่บอกว่าทั้งโกรธทั้งอายกลับมานอนร้องไห้หลายวัน ท้ายที่สุดส่งผู้ใหญ่ไปเจรจาเอาเงินไปให้จึงตกลงรับทำ

ลุงยืนซ้ายมือสุด, แม่เสื้อสีส้มใส่แว่น, ป้ายืนขวามือสุด

ประกอบกับป้าที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของแม่กำลังจะแต่งงาน แม่จึงขอร้องให้ป้ากับลุงช่วยรับครูปูเป็นลูกนอกสมรส ลุงก็ดีใจหายมาขอเมียกลับได้ลูกติด ต้องจดทะเบียนรับทันทีอีก 1 หน่อ ครูปูจึงได้ชื่อจริงที่คล้องจองกับป้า (เพื่อความเนียน) แล้วใช้นามสกุลของลุง

ถึงตอนนี้ต่างคนต่างก็จำกันไม่ได้แล้วว่าใครเป็นคนติ๊ต่างวันเกิดให้ครูปูแบบส่ง ๆ (7 ส.ค. 2513)

นี่เป็นข้อดีอีกข้อหนึ่งของชีวิตคือไม่ต้องคิดจะไปดูดวงให้เสียสตังค์หรือเสีย self เลยนะจ๊ะ  ^_^

ในภาพถ่ายงานแต่งงานของลุงกับป้า

ครูปูยังอุตส่าห์เตาะแตะไป present face

อยู่ตรงกลางระหว่างเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวเขาอีกแนะ

อิอิ

Post to Facebook

« « Prev : การ์ดวาเลนไทน์จากชายหนุ่ม

Next : เจ้าเป็นไผ (พอจำได้ว่า) » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

30 ความคิดเห็น

  • #1 สิทธิรักษ์ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 17 กุมภาพันธ 2009 เวลา 20:53

    ถ่านหมดเหมือนกันเหรอ    แหม แหม แหม

  • #2 bangsai ให้ความคิดเห็นเมื่อ 17 กุมภาพันธ 2009 เวลา 20:53

    ตามติดขอบจอเลย..

  • #3 สาวตา ให้ความคิดเห็นเมื่อ 17 กุมภาพันธ 2009 เวลา 21:11

    อ่านแล้วนึกถึงตอนเด็กๆที่พี่เคยเล่นด้วย เพลงนี้พี่ร้องเป็นจากได้ญาติที่ตจว.สอน เล่นลิเกกันสองคนสนุกด้วย พม่ารำขวาน พวกชาวบ้านตีกลอง…..
    ชีวิตคือละครจริงๆเนอะ แต่ละฉากแต่ละตอนทำให้เกิดมีมานะ

  • #4 นักการหนิง ให้ความคิดเห็นเมื่อ 17 กุมภาพันธ 2009 เวลา 21:12

    ต่ออีกนะ  จะรอ

    นักการหนิงคิดเสมอว่า คนใดที่เกิดมาแล้วไม่มีพ่อแม่ แต่เติบโตมาได้จนทุกวันนี้ คนนั้นมีกำไรชีวิตตลอดไปตั้งแต่วันที่ไม่มีแม่และพ่อ ……………

    เจ้าหลานสาวของนักการหนิงคนหนึ่งก็เช่นกัน ไม่มีทั้งแม่และทั้งพ่อ …… ขณะนี้เติบโตงดงาม เรียนจบปริญญาโท และไปใช้ชีวิตอยู่ที่ประเทศอังกฤษค่ะ ………

    สู้สู้นะคะครูปู

  • #5 สายลมครับ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 17 กุมภาพันธ 2009 เวลา 22:42

    ร้อน ๆ ๆๆ
    ไฟก็ลนก้นผมเหมือนกันอ่ะ
    อิอิ

  • #6 khajitf ให้ความคิดเห็นเมื่อ 18 กุมภาพันธ 2009 เวลา 9:37
    • มายืนยัน
    • ตอนพบพี่ปูที่มหาวิทยาลัย
    • พี่ปูเป็นแบบนี้จริงๆๆ
    • ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    • เด็กผิวขาว  อ้วนจ้ำม่ำ
  • #7 mimography ให้ความคิดเห็นเมื่อ 18 กุมภาพันธ 2009 เวลา 12:51

    มาตามติดชีวิตพี่สาว
    ดีใจที่เห็นและได้รู้จักพี่ปูในแบบฉบับของพี่ปูเอง
    รักพี่สาวนะคะ

  • #8 Sasinand ให้ความคิดเห็นเมื่อ 18 กุมภาพันธ 2009 เวลา 20:55

    หญิงมั่นค่ะ

  • #9 sutthinun ให้ความคิดเห็นเมื่อ 18 กุมภาพันธ 2009 เวลา 23:55

    ปูเอ๊ย อ่านแล้วพ่ออยากเห็นหน้า อยากให้ปูอยู่ใกล้ๆๆ จะกอดๆๆๆๆ

  • #10 ลานไผเป็นไผ » เจ้าเป็นไผ… สะท้านยุทธจักร (ตอนรวมจอมยุทธ์) ให้ความคิดเห็นเมื่อ 19 กุมภาพันธ 2009 เวลา 12:36

    [...] ครูปูคนสวย            เจ้าเป็นไผ (ตอนเขาเล่ากันว่า) | เจ้าเป็นไผ (ตอนพอจำได้ว่า) | เจ้าเป็นไผ (ตอนฟ้ายังมีฝน) [...]

  • #11 sompornp ให้ความคิดเห็นเมื่อ 19 กุมภาพันธ 2009 เวลา 14:57

    โห….
    พ่อมีอาการเหมือนน้าเลย
    อยากให้อยู่ใกล้ ๆ กอด ๆ ๆ
    ซึมซับเรื่องราวที่เล่ามาจากหัวใจ
    ขอบคุณหัวใจดวงน้อย ๆ นะคะ ที่สอนให้รู้ว่า “โลกนี้มีความรักรอบ ๆ ตัวเราเสมอ”

  • #12 คนไม่มีราก ให้ความคิดเห็นเมื่อ 20 กุมภาพันธ 2009 เวลา 7:35

    สวัสดีค่ะ

    มาอ่านตามคำชวนที่ว่า…มาทำความรู้จักกันจริงๆ …  เสียที
    แอบคิด (ดัง ๆ ) ว่า อ้าวที่ผ่านมา…เราไม่รู้จักครูปูเหรอ….^_^…
    อ่านแล้ว…รู้จักมากขึ้นจริงด้วยค่ะ..5555…..

    การทบทวนตัวเองด้วยคำถามที่ว่า…. เราเป็นใคร? หรือ เจ้าเป็นไผ ?
    ที่ครูบาตั้งคำถามนั้น เป็นวิธีการที่แยบยลมากเลยค่ะ
    …….. เป็นการ AAR ชึวิตของตัวเอง….จริงไหมคะ
    (^___^)

  • #13 Ou-san, HI ให้ความคิดเห็นเมื่อ 20 กุมภาพันธ 2009 เวลา 9:06

    สวัสดีค่ะน้องครูปูคนดี..
    พี่อุ๊ตามมาอ่านชีวประวัติของครูปูคนดีตามคำชวน..
    ทีแรกก็คิดคล้ายๆ คนไม่มีรากว่าเอ๊ะเรายังไม่รู้จักครูปูจริงๆหรือ..
    เล่าเรื่องได้ชวนให้ติดตามยิ่งกว่านิยายซะอีก..
    อ่านไปก็เห็นหน้าครูปูตอนเด็กๆไปด้วย พลอยอมยิ้มไปด้วยที่บอกว่าลอดจักรไปมาได้สบายๆ..
    ขอชื่นชมคุณแม่ที่แสนประเสริฐและคุณลูกที่น่า่รักคนนี้..  :)

  • #14 ครูวรางค์ภรณ์ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 20 กุมภาพันธ 2009 เวลา 10:04

    ยินดีและเต็มใจเป็นอย่างยิ่ง ที่จะรู้จักน้องครูปูอย่างจริงจังกันเสียที น้องเขียนเล่าเรื่องราวในชีวิตได้สละสลวย อ่านเพลินและจินตนาการตามได้อย่างไม่มีติดขัด พี่ว่าเป็นคุณสมบัติพิเศษอีกหนึ่งข้อของน้อง ยังไม่เคยได้สัมผัสตัวตนจริง ๆ แต่ก็รู้สึกคุ้นเคยในความมีมนุษยสัมพันธ์อันดีเยี่ยม จึงยินดีเป็นยิ่งนักที่น้องยังระลึกถึงและชวนพี่มาทำความคุ้นเคย กระชับสัมพันธไมตรี ขอบคุณน้องนะคะ ขอให้มีความสุข ทุกวันทุกคืน และตลอดไป…จากพี่แจ๋ว

  • #15 ใบไม้ย้อนแสง ให้ความคิดเห็นเมื่อ 20 กุมภาพันธ 2009 เวลา 13:14

    อ่านแล้วก็ยิ่งรู้จักครูปู ว่าเป็นคนน่ารักเพียงใด อิ..อิ.. ดูสิ..มีแต่คนอยากกอด 

    งั้นใบไม้ขอกอดแถมโชว์พม่ารำขวานได้ไหมคะ ..^^..

  • #16 อัยการชาวเกาะ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 20 กุมภาพันธ 2009 เวลา 21:11

    ฮ่าๆ อยากดูพม่ารำขวาน
    บอกพ่อให้เตรียมโปรแกรมที่สวนป่าปลายเดือนนี้ มีพม่ารำขวาน ๑ ชุด เย้….

  • #17 krupu ให้ความคิดเห็นเมื่อ 20 กุมภาพันธ 2009 เวลา 21:16

    ขอบคุณค่ะ ท่านบางทราย รอซักครู่นะคะ

    ขอบคุณค่ะ พี่หมอตา ละครเค้าก็เอามาจากชีวิตจริง เพียงแต่เขาได้เปรียบคือฉายให้ดูได้ ชีวิตเราแสดงเองก็ดูเองไป คนอื่นเขาก็ไม่ว่างพอจะฟัง พอจะชม เพราะก็กำลังแสดงบทของเขาอยู่เหมือนกันค่ะ น้องครูปูเลยตั้งใจใช้โอกาสนี้ ซะเลยค่ะ ขอบคุณค่ะพี่

    ครูปูสู้ตายค่ะ นักการหนิง ขอบคุณค่ะ ^_^

    กดดันๆๆๆ มะเดี่ยว อิอิ

    น่าน แฉพี่อีกแล้วเจ้าขจิต

    ขอบใจจ้าเจ้าน้องหนูครูมิม ^_^

    ขอบคุณค่ะ พี่ศศินันท์

    อ่าน comment พ่อจบปุ๊บ หนูรู้สึกเหมือนถูกกอดแน่น ๆ ขึ้นมาเฉย ๆ เลยค่ะ
    นี่ขนาดพ่ออยู่ไกลนะนี่

    ขอบคุณค่ะพ่อ

    ขอบคุณน้าอึ่งอ๊อบสำหรับกอดอุ่นๆ ที่ส่งมาเป็นระยะ ๆ นะคะ ^_^

    ขอบคุณที่ให้เกียรติค่ะคุณคนไม่มีราก พี่อุ๊ พี่ครูวรางค์ภรณ์และคุณใบไม้ ครูปูว่าคนเราเมื่อรู้สึกถูกชะตากันแล้วน่าจะมีโอกาสทำความรู้จักกันให้มาก ขึ้นนะคะเพื่อจะได้รู้ว่าภาพนั้นมันลวงตาหรือความรู้สึกถูกชะตามันมีความ หมายมากกว่านั้น
    ขอบคุณค่ะ
    (^_^)

    จ๊ากกก ทั่นอัยการ รำระบำชาวเกาะ ขา ตกใจหมดเลย
    เกรงว่าตอนนี้มันจะเปลี่ยนจากความน่ารักน่าเอ็นดู เป็นน่าขำแล้วซิค่ะ อิอิ

  • #18 ลานเรียนชีวิต » มาเตรียมตัวตายกันเถอะ ^^ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 29 กันยายน 2011 เวลา 11:00

    [...] (สมมติว่า) เกิดครบ 41 ปี ของตัวเอง [...]

  • #19 ig ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 กุมภาพันธ 2017 เวลา 6:21

    I’m extremely inspired together with your writing talents as
    well as with the structure on your blog. Is that this a paid
    theme or did you modify it your self? Either way stay up the nice high quality writing, it is
    rare to see a nice weblog like this one these days..

  • #20 Mason ให้ความคิดเห็นเมื่อ 19 มีนาคม 2017 เวลา 17:31

    What’s up mates, how is all, and what you want to say concerning this
    piece of writing, in my view its in fact remarkable designed for
    me.

  • #21 Silvia Odete Morani Massad ให้ความคิดเห็นเมื่อ 20 มีนาคม 2017 เวลา 17:17

    Woah! I’m really loving the template/theme of this site. It’s
    simple, yet effective. A lot of times it’s hard to get
    that “perfect balance” between user friendliness and appearance.
    I must say that you’ve done a great job with this. In addition,
    the blog loads super fast for me on Firefox. Superb Blog!

  • #22 Rayford ให้ความคิดเห็นเมื่อ 21 มีนาคม 2017 เวลา 4:28

    I wanted to thank you for this fantastic read!!
    I certainly enjoyed every little bit of it. I’ve got you book marked to check out new things you post…

  • #23 car computer exchange ให้ความคิดเห็นเมื่อ 23 มีนาคม 2017 เวลา 4:01

    I do accept as true with all of the ideas you have offered on your post.
    They’re really convincing and can definitely work.
    Nonetheless, the posts are very brief for novices. Could you please lengthen them a little from subsequent time?
    Thank you for the post.

  • #24 Egli Diana Pinto ให้ความคิดเห็นเมื่อ 23 มีนาคม 2017 เวลา 11:25

    Wow, amazing weblog layout! How long have you been blogging for?
    you made blogging look easy. The whole look of your site is fantastic, as smartly as the content!

  • #25 Itamar Serpa Fernandes ให้ความคิดเห็นเมื่อ 23 มีนาคม 2017 เวลา 23:30

    What’s up friends, pleasant paragraph and fastidious arguments
    commented at this place, I am actually enjoying by
    these.

  • #26 diagnostics automobile diagnostics ให้ความคิดเห็นเมื่อ 25 มีนาคม 2017 เวลา 11:28

    You’re so awesome! I don’t suppose I’ve truly read through
    a single thing like this before. So great to find someone
    with a few unique thoughts on this subject. Seriously..
    thanks for starting this up. This site is something
    that is required on the internet, someone with some
    originality!

  • #27 Lea ให้ความคิดเห็นเมื่อ 25 มีนาคม 2017 เวลา 23:30

    What i do not understood is in truth how you are no longer really much more smartly-liked than you may be
    now. You are so intelligent. You recognize thus significantly relating to this topic, made me in my opinion imagine it from a lot
    of numerous angles. Its like men and women are not interested except it
    is something to do with Girl gaga! Your personal stuffs excellent.

    All the time handle it up!

  • #28 Augusto de Arruda Botelho ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 มีนาคม 2017 เวลา 5:36

    I am regular reader, how are you everybody? This post posted at this website is really nice.

  • #29 real bike riding ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 มีนาคม 2017 เวลา 16:29

    I have been exploring for a bit for any high quality articles or weblog posts in this kind of house .

    Exploring in Yahoo I at last stumbled upon this web site.
    Studying this information So i’m satisfied to exhibit that I have an incredibly just right uncanny feeling I found out just what
    I needed. I so much indubitably will make sure to
    don?t put out of your mind this site and give it a glance regularly.

  • #30 Roscoe ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 มีนาคม 2017 เวลา 17:10

    Quality articles is the secret to invite the viewers to pay a quick visit
    the site, that’s what this web site is providing.


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.059091806411743 sec
Sidebar: 0.11934399604797 sec