ประสบการณ์เคว้งคว้าง วังเวง แสบสันต์และขำสุด ๆ

อ่าน: 6022

ตอนไปเรียนสงขลาแรก ๆ เห่อแหลมสมิหลามาก ไปเล่นน้ำมันได้ทุกวัน ด้วยความซ่าลืมไปว่าเรามันคนตัวเล็กแต่บังอาจวิ่งกรี๊ด ๆ เข้าหาคลื่นใหญ่ ๆ แบบชาวบ้านเขา

แหลมสมิหลา


ปรากฏว่าทุกคนต้านคลื่นได้ปกติดี อย่างมากก็เซถอยกรูดหัวเราะหัวฮา แล้วพากันค่อย ๆ ว่ายกลับฝั่ง

มีแต่เราคนเดียวที่ถูกซัดม้วนต้วนหายจ้อยเข้าไปในเกลียวคลื่น

ปากที่หัวเราะก๊าก ๆ กรี๊ด ๆ ด้วยความตื่นเต้นกะจะสะใจเมื่อครู่ กลับเป็นช่องทางให้ได้ลิ้มรสน้ำทะเลแน่น ๆ อุดมด้วยเกลือแร่นานาชนิด

เสียแต่ว่าลิ้นกั้นหลอดลมคงจะน้อยใจอยู่บ้างเพราะไม่สบโอกาสให้ได้ทำงานบ้างเลย

ขณะกำลังทำลังกาหลัง 13 รอบติดกันแบบหลับตาปี๋อยู่ในเกลียวคลื่น จนนับรอบแบบนักกระโดดน้ำโอลิมปิกแทบไม่ทันอยู่นั้น ความต้องการอากาศก็มาถึงขีดสุด ปฏิกิริยาอัตโนมัติของร่างกายที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของจิตใจก็สั่งให้จมูกสูดหายใจเข้าอย่างแรง เพียงหวังลม ๆ แล้ง ๆ ว่าช่วงนั้นใบหน้าเราคงจะโผล่พ้นน้ำแล้ว (มั้ง)

นี่คงเป็นความรู้สึกเคว้งคว้าง วังเวงและแสบสันต์สุดแล้วของชีวิต เพราะเมื่อโผล่หัวพ้นน้ำมาได้ก็ตกใจตาเหลือกเนื่องจากตัวเองถูกคลื่นลากลงทะเลห่างฝั่งไกลออกมาเป็นกิโล เห็นเพื่อน ๆ พี่ ๆ หัวเราะก๊าก ๆ กันอยู่ลิบ ๆ

รีบจ้วงน้ำกลับมาตัวสั่นแขนขาเกร็ง

เพราะภาพฉลามยักษ์ว่ายตามเขมือบหญิงสาวหุ่นเซ็กซี่

จากหนังเรื่อง Jaws ฉายซ้ำไปซ้ำมาในสมองอยู่ตลอดเวลา

(แม้ภาพจริงอาจเป็นได้แค่หอยเม่นบนพื้นทรายเหลือบมองลูกปลาพะยูนที่กำลังกระดุ๊บ ๆ เข้าฝั่งอยู่ก็ตามที :( )

ปลาพะยูน

ยังมิสาแก่ใจเมื่อคลานถึงฝั่งได้แบบหมดสภาพแล้ว กลับถูกพี่ ๆ เพื่อน ๆ ล้อมวงชะโงกหน้าหัวเราะซ้ำเข้าไปอีก

บางคนก็เอามือมาจิ้มพุงเล่น พี่บางคนแกล้งขยี้หัว

บางคนวิ่งไปตามพวกที่เหลือให้มาดูปลาพะยูนเกยตื้น

ที่กำลังสำลักน้ำกันใกล้ ๆ อีกแน่ะ

(เอากันเข้าไป)

ตัวเราเองขำก็ขำ แสบคอแสบปากแสบตา

แถมน้องทราย ณ คุณแม่ขอร้องยังแทรกซึมเข้าในทุกอณูที่ไม่ได้รับอนุญาตอีกต่างหาก

ตกใจก็ตกใจ ร้องไห้ไปด้วยหัวเราะไปด้วย  (แง ๆ…ฮ่า ๆ)

ที่ร้องไห้ก็คงเพราะตกใจ แต่ไอ้ที่หัวเราะนี่คงเพราะเห็นพี่ ๆ เพื่อน ๆ มันตั้งหน้าตั้งตาขำกันอย่างเมามันเอาจริงเอาจังและต่อเนื่องเนิ่นนาน ก็เลยคิดว่าสารรูปเราคงน่าขำขนาดนั้นจริง ๆ ด้วยมั้ง

ว่าแล้วก็เอากะเขาด้วยซะเลยดีฝ่า อิ..อิ..อิ

ชายหาด

ครั้นถึงวัยทำงานด้วยหน้าที่ที่ต้องพาองค์กรพัฒนาอยู่ตลอดเวลา ด้วยการที่ต้องริเริ่มทำสิ่งใหม่ ๆ แล้วได้รับแรงต้าน แอบหัวเราะ แอบถากถาง แอบซุบซิบ รวมพลคนไม่เข้าใจ แล้วปล่อยให้เราหัวฟูอยู่คนเดียว ก็มักจะนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทุกทีเลยค่ะ

หากเรามองทุกคนเป็นเพื่อนเป็นพี่เป็นน้องที่กำลังรุมทึ้งหัวเราะก๊าก ๆ ใส่เราอยู่ เราก็จะเข้าใจได้ง่ายขึ้นมังคะว่า จริง ๆ แล้วเขาคงไม่ได้เกลียดเราหรอก

เขาเพียงหัวเราะกับสิ่งใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้นเพราะเราต่างหาก ซึ่งอาจเพราะเขาไม่เคยเจอกับตัวเอง เลยยังไม่รู้ ยังไม่เข้าใจ ไม่ชิน เลยยังมองไม่เห็นข้อดีที่จะต้องเข้าไปร่วม เข้าไปช่วยและคงลืมไปสนิทว่าเราจะรู้สึกอ้างว้างขนาดไหนที่ต้องต่อสู้กับเรื่องนี้เพียงลำพัง

อ้างว้าง

เขาอาจแค่ยังไม่เข้าใจในสิ่งใหม่ ๆ ที่เราเพิ่งจะนำมาช็อคเขา หรือด้วยความที่เรายังเรียงลำดับความคิดในการนำเสนอไม่เสร็จ เขาจึงยังงง ๆ อยู่ ก็เป็นได้

ท้ายที่สุดแล้วตัวเองนี่ล่ะค่ะที่จะพาตัวเองรอดได้ เมื่อใดที่คิดจะเปลี่ยนแปลงใครจงทำความเข้าใจกับตัวเองแล้วเปลี่ยนแปลงที่ตัวเองให้ได้เสียก่อน  แล้วถ้าเราเก่งกว่านั้นก็คงพอที่จะพาคนอื่นให้รอดจากความไม่รู้ ความไม่เข้าใจไปได้ด้วยล่ะค่ะ


คิดได้ดังนั้นจึงสนุกสนานร่าเริง และท้าทายกับเรื่องใหม่ ๆ ทุกครั้ง

ครูปูมักคิดถึงตอนที่ติดอยู่ในเกลียวคลื่นทุกทีที่เริ่มทำอะไรใหม่ ๆ แบบลองผิดลองถูก เพราะทำนองเค้ามันกว่าเพลง

คิดถึงเธอทุกทีที่อยู่คนเดียว” ของเจ๊คิ้มแกแยะเลยล่ะค่ะ

กั่กๆๆๆ

:P

Post to Facebook

« « Prev : บันทึกแรกของครูปูในลานปัญญา

Next : บันทึกตะกอนความสุขปี ๒๕๕๑ » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

24 ความคิดเห็น

  • #1 bangsai ให้ความคิดเห็นเมื่อ 27 ธันวาคม 2008 เวลา 15:40

    สุดยอด  ซุดย๋อด…
    ถ้าครูบาเข้ามาก็ต้องบอกว่า เอาอีก เอาอีก

  • #2 สิทธิรักษ์ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 27 ธันวาคม 2008 เวลา 17:42

    สวัสดีครับ  ตอนแรกนึกว่าใคร……….อิอิ

  • #3 สิทธิรักษ์ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 27 ธันวาคม 2008 เวลา 17:48

    เอามาฝากดูเล่น

    ผลมาจากเฮฯหกคะเมน

  • #4 จอมป่วน ให้ความคิดเห็นเมื่อ 27 ธันวาคม 2008 เวลา 22:09

    ลานปัญญาคลื่นไม่แรงหรอกครับ  อิอิ
    แต่ ……….  ไม่แน่  อิอิ

  • #5 หมอเจ๊ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 27 ธันวาคม 2008 เวลา 23:16

    อ้าว….. พี่ตึ๋ง ไปแกล้งเขาทำมายยยยยยยยยย
    เอาอีก เอาอีกค่ะ เล่าอีก

  • #6 rani ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008 เวลา 0:39

    อ่านไปก็นั่งหัวเราะคนเดียว ขำก๊ากเลย  เจอตัวจริงครูปูก็มันเหมือนในบันทึกเด๊ะ ๆ (ร่าเริงนะคะอย่าคิดเป็นอย่างอื่น) อิอิอิ.

  • #7 Logos ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008 เวลา 1:00

    แหม ไปหลงทางอยู่ที่ไหนซะตั้งนานครับ

  • #8 krupu ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008 เวลา 1:02

    แอบไปดู good practice ของชาวบ้านเค้ามาอ่ะค่ะ แหะๆ 

  • #9 อัยการชาวเกาะ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008 เวลา 2:42

    น้องครูปูเคยเขียนว่า นึกถึงอัยการระบำชาวเกาะแล้วขำไม่รู้สาเหตุ อิอิ ต่อไปนี้ นึกถึงภาพน้องปูกลิ้งในทะเลครั้งใด คงทำให้อารมณ์ดี ก๊าก….
    จริงๆแล้วไม่สนุกหรอก เพราะนึกถึงภาพน้องชาย(ลูกพี่ลูกน้อง)ที่ตายไปแล้ว เคยไปเที่ยวหาดเขาปิหลาย คลื่นแรงพอสมควร เขาไปเล่นคลื่นอยู่ ผมเล่นอยู่ใกล้ๆ ทันใดนั้นคลื่นก็ตีเขาเสียหลักกลิ้งตามคลื่นไปเลย ตัวเราก็ลงไปช่วยไม่ได้เพราะน้ำทะเลลึกเกินกว่าที่เราจะยืนอยู่ แต่พวกผู้ใหญ่เขาวิ่งไปช่วยกันทันพอน้องขึ้นมาได้สักพักหายตกใจกันแล้วก็หัวเราะกับท่าที่ไม่เป็นท่า…อิอิ
    เอ๊ะ..นี่นับเป็นเจ้าเป็นไผภาคพิเศษกับเขาหรือเปล่า…อิอิ

  • #10 อุ้ยจั๋นตา ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008 เวลา 6:09

    นึกภาพไม่ออกค่ะ …ขอทำซ้ำให้ดูอีกสักรอบได้ไหมคะ…อิอิ

  • #11 krupu ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008 เวลา 7:49

    พี่บางทรายขา ใจที่มันอยากเขียนออกไปมันมีค่ะ แต่ไอ้จะ copy ยังไงจะวางยังไงโผล่ไม๊โผล่นี่ซิ่คะ

    โอย ทำไมนึกถึงเรื่องติดอยู่ในเกลียวคลื่นขึ้นมา ตอนกำลัง “คลำ ๆ” อยู่ในลานปัญญาน๊อ คริ..คริ… 

    สวัสดีค่ะ คุณสิทธิรักษ์ ทราบแล้วใช่ไม๊คะ ว่าใคร ว.2 ๆ อิอิ ขอบคุณค่ะสำหรับรูป เฮ 6 คะเมน ที่นำมาฝาก ครูปูก็อยากมีของฝากแหล่ะค่ะ แต่ช่วงนี้ไม่ค่อยว่างค่ะ เพราะมัวติดอยู่ในเกลียวคลื่นบนลานนี่แหล่ะค่ะ อิอิ

    คุณหมอจอมป่วนขา ถึงครูปูไม่ค่อยจะเชื่อแต่ก็ไม่ลบหลู่หรอกค่ะ 555…

    พี่หมอเจ๊ พูดงี๊ ท่าน conductor หนาวเลยหล่ะค่ะ กร๊ากกก… :P

    ราณีคะ บอกมาเถอะค่ะว่า ”คิดอะไรอยู่” …555…

    โอย ท่านอัยการให้การบ้านใหม่อีกแล้ว ยังแอบดูไม่ครบเลยค่ะว่าไผเป็นไผ ก็เลยไม่แน่ใจว่าภาคพิเศษต้มยำไม่ใส่ถั่วไม่ใส่มะนาว เป็นยังไงค่ะ อิอิ

    อุ๊ยค่ะ แค่รอบเดียวหนูยังเหลือมาแค่นี้ ขืนอีกรอบมีหวัง จบข่าว !

    จ๊ากกก….
    คุณ conductor ขา
    ครูปูทำได้แล้วค่า…

    (^________________^)

  • #12 น้ำฟ้าและปรายดาว ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008 เวลา 8:48

    เก่งค่ะ ^ ^
    การเรียนรู้ของเด็กๆและทุกๆคนก็คงคล้ายๆแบบนี้เนาะคะ เรามักเชื่อมโยงกับประสบการณ์เก่า แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่ไม่สอดคล้องกับประสบการณ์เดิมที่คุ้นเคยเราก็จะงุนงง ลังเล สงสัย และไม่ค่อยกล้าหยิบจับอะไร สิ่งที่ช่วยให้เราตะลุยรอดประสบการณ์ใหม่ที่พบเจอได้ก็คือความกล้า ทั้งกล้าลอง กล้าเรียน กล้าผิด กล้าถามและกล้าแบบตายเป็นตาย(วะ)..บนพื้นฐานของความคิดที่ดีและเพื่อน

    ..ขอให้มีความสุขกับมิตรภาพบนลานค่ะ 

  • #13 krupu ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008 เวลา 9:04

    ครูปูมักน้อมรับไมตรีจากใคร ๆ ด้วยความกล้าเสมอ ๆ ค่ะ
    ฉนั้นอย่าได้ลังเลในการแนะนำเลยนะคะ ^_^

    ขอบคุณมากค่ะ

  • #14 Logos ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 ธันวาคม 2008 เวลา 13:27

    ยินดีด้วยนะครับ ทีนี้ครูปูก็มีเครื่องมือสื่อความคิดที่ดีแล้ว เขียนบ่อยๆ นะครับ ผมไม่หนาว ไปเชียงแสนยังไม่หนาวเลยครับ

  • #15 sutthinun ให้ความคิดเห็นเมื่อ 29 ธันวาคม 2008 เวลา 9:22

    ครูปู เขียนดี อ่านสนุก น่าจะเขียนๆๆทั้งวันทั้งคืน

  • #16 dd_l ให้ความคิดเห็นเมื่อ 29 ธันวาคม 2008 เวลา 20:49

    อิ อิ..มายืนยันว่าครูปูตัวเล็ก..^^

  • #17 กานดา ให้ความคิดเห็นเมื่อ 2 มีนาคม 2009 เวลา 22:36

    ขอบคุณ คุณครูปู นะคะ 
    อ่านมาหลายเรื่องแล้วค่ะ แต่ยังเขียนอะไรไม่ออก
    ตอบอะไรไม่ถูก..ได้แต่ อึ้ง อึ้ง  อึ้ง
    จนมาอ่านเรื่องนี้  รู้สึกเข้าใจ และ ขอบคุณข้อคิดของคุณครูมากเลยค่ะ
    คุณครูแกร่ง และ เก่งจังเลย

  • #18 krupu ให้ความคิดเห็นเมื่อ 3 มีนาคม 2009 เวลา 15:06

    ขอบคุณค่ะคุณกานดาสำหรับกำลังใจ ประสบการณ์ที่แต่ละคนมีล้วนทรงคุณค่าค่ะ บทเรียนอันเจ็บปวดของเรา อาจเป็นเครื่องป้องกันของใคร ๆ ได้อีกนะคะ ใครจะไปรู้ ครูปูยินดีที่จะได้มีโอกาสแลกเปลี่ยนกับคุณกานดานะคะ  ^_^

  • #19 leeza1222 ให้ความคิดเห็นเมื่อ 1 มีนาคม 2011 เวลา 20:00

    ผมขอบคุณสำหรับข้อความนี้”โหด-มัน-ฮา”จริง ๆ ครับ

  • #20 qualified repair ให้ความคิดเห็นเมื่อ 18 กุมภาพันธ 2017 เวลา 11:20

    I don’t even know the way I stopped up here, however I assumed this post was once great.
    I do not understand who you might be but definitely you’re going
    to a well-known blogger if you aren’t already. Cheers!

  • #21 ig ให้ความคิดเห็นเมื่อ 28 กุมภาพันธ 2017 เวลา 6:45

    This is a topic that is close to my heart… Take care!

    Where are your contact details though?

  • #22 augustaairconditioning ให้ความคิดเห็นเมื่อ 4 มีนาคม 2017 เวลา 23:16

    I do not know whether it’s just me or if everyone else experiencing problems with your site.
    It appears like some of the written text in your content are running off the
    screen. Can somebody else please provide feedback and let me know if this is happening
    to them too? This may be a issue with my internet browser because I’ve had this
    happen before. Thank you

  • #23 Susanna ให้ความคิดเห็นเมื่อ 19 มีนาคม 2017 เวลา 15:46

    Link exchange is nothing else but it is simply placing the other person’s website
    link on your page at proper place and other person will also do
    similar in favor of you.

  • #24 sales life easier ให้ความคิดเห็นเมื่อ 22 มีนาคม 2017 เวลา 7:59

    It’s fantastic that you are getting ideas from this post
    as well as from our argument made at this place.


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.15327906608582 sec
Sidebar: 0.15025496482849 sec