เมื่อปลาฝรั่งสอนหมาไทย (หมา=doc)

4 ความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 28 February 2011 เวลา 12:44 am ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 2159

ทำไมฝรั่งเจริญกว่าไทย (๒๐) (ความเชื่อมั่นตนเอง)

ผมได้ให้ความสำคัญกับนิสัยปัจเจกของฝรั่งมาก มันส่งผลดีมากมายต่อพวกเขา ผลเสียก็มีไม่น้อย แต่ขอละไว้ก่อน (คงต้องมีอีกซีรีย์ว่า “ทำไมฝรั่งเลวกว่าคนไทย” เช่นการเหยียดผิวก็มีรากฐานมาจากปัจเจก สงครามโหดร้ายก็เช่นกัน)

ผลดีอันเอกอุที่สุดอันหนึ่งของนิสัยปัจเจก คือ ความเชื่อมั่นในตนเอง เพราะมันเป็นพลังสำคัญในการทำให้กล้าหาญในการทำงาน หรือแม้แต่การเล่นก็ตาม ซึ่งมันเริ่มแรกตั้งแต่การกล้าคิด กล้าแสดงออก และกล้าทำ (เช่น ไอ้โจร โซรอส มันก็กล้าคิดกล้าปล้นประเทศไทย 65 ล้านคนด้วยมันเพียงคนเดียวมาแล้ว มันแน่ไหมล่ะ)

ความเชื่อมั่น กล้า ถูกผสมเข้ากับนิสัยการคิดแบบเชิงเส้น (linear thinking) นำสู่การคิดวิเคราะห์ ทำให้ฝรั่งคิดค้นสิ่งดีต่างๆ (และเลวๆด้วย) ในเชิงปรัชญา วิทยาศาสตร์ และอื่นๆ ได้มากมายอย่างเหลือเชื่อ จากอะตอม จุลินทรีย์ ไฟฟ้า ปรมณู ถึงยานอวกาศและมือถือ ท่านพุทธทาสภิกขุถึงกับเคยเอ่ยว่านักวิทยาศาสตร์ฝรั่งนั้นคิดได้เก่งมาก ถ้าพวกนักวิทยาศาสตร์เหล่านี้เอาสมองมาคิดเรื่องนิพพานมันน่าจะหลุดพ้นเป็นอรหันต์กันหมดในที่สุดเป็นแน่

ส่วนคนไทยเรานั้นขาดความเชื่อมั่นในตนเองเป็นที่สุด กลัวไปหมดเสียทุกอย่าง แม้แต่เด็กนศ.วิศวะปีสามผู้ชายอกสามศอกเข้ามาหาผมเพื่อรับการปรึกษาด้านวิชาการก็ยังหนีบเอาเพื่อนมาเป็นเพื่อนด้วยอยู่เนืองๆ ..ไม่กล้าเข้ามาหาแบบเดี่ยวๆ

การที่เด็กนศ.ยกพวกตีกันนั้นผมว่าก็มีสาเหตุมาจากการขาดความเชื่อมั่นในตนเอง เพราะมันส่งผลให้เวลาไปเที่ยวที่ไหนก็ต้องไปเป็นกลุ่ม (ไม่กล้าไปคนเดียว) พอไปเป็นกลุ่มก็เกิดพฤติกรรมพวกมากลากไป ก็กล้าขึ้นมาทันที พอเขม่นกันก็เลยตีกัน จนกลายเป็นศึกยืดเยื้อ

ที่น่าแปลกมากคือ คนไทยจะมีความผูกพันกับสายเลือด (วงศ์สกุล …ทั้งที่เรื่องนามสกุลนี้เป็นของใหม่สำหรับคนไทย เพิ่งมีเมื่อไม่ถึงร้อยปีมานี่เอง) และสถาบันการศึกษา แต่ไม่ภูมิใจในตัวเอง และในท้องถิ่นกำเนิดของตนเอง ทำให้ดูเหมือนว่าคนไทยไม่ค่อยให้ความสำคัญกับสถานที่มากนัก ส่วนฝรั่งนั้นแทบตรงข้ามเลย เพราะเขาไม่ผูกพันกับวงศ์ตระกูลและสถานศึกษามากนัก แต่เขารักท้องถิ่นที่เขากำลังอาศัยอยู่มากเหลือเกิน

คนไทยเราจบมหาลัยไหน พอรวยแล้ว ก็บริจาคให้มหาลัยนั้น (ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม) ส่วนฝรั่งเขามักบริจาคให้มหาลัยในท้องถิ่นที่เขาอาศัยอยู่ทั้งที่ไม่ได้จบจากที่นั่นสักหน่อย เคยได้ยินเศรษฐีไทยบริจาคให้มหาลัยฝรั่งที่ตนเองจบมาเป็นเงินนับร้อยล้าน แต่ไม่บริจาคให้มหาลัยไทยในท้องถิ่นที่อยู่…เออแปลกดี

ผมเคยไปเที่ยวกว๊านพะเยา ซึ่งมีภัตตาคารดีๆมากหลายริมๆกว๊าน ผมไปถามหาประมาณสิบร้านว่ามีรายการอาหารที่เป็นปลามาจากกว๊านบ้างไหม ปรากฏว่าไม่มีเลยสักร้านเดียว มีแต่ปลานิล ทับทิม กะพง เก๋า รวมไปกระทั่งถึงแซลมอนโน่น (เหมือนในกรุงเทพ และร้านอื่นๆทั่วประเทศไทยเป๊ะเลย) ถ้าจะหาปลาจากกว๊านต้องไปหาในตลาดสดพื้นเมืองเช่นตลาดแม่ต๋ำ ห่างออกไปอีก 20 กม. โน่น ไปดูแล้วต้องร้อง โอ้โฮ …มันมีปลาประหลาดมากจริงๆ นี่ถ้าเอามาทำการตลาดคงกระหึ่ม (หรืออาจเจ๊งก็เป็นได้ เพราะคนไทยส่วนใหญ่เขาไม่กินกันหรอก ไอ้ปลาท้องถิ่นกระจอกบ้านนอกแบบนี้)

ไปที่ไหนผมก็จะถามหาหาปลาท้องถิ่นเสมอ เช่น บึงบอระเพ็ด หนองหาน เขื่อนอุบลรัตน์ น้ำพอง ทะเลสาปสงขลา และ ฯลฯ ไม่น่าเชื่อเลยว่า ทั่วประเทศไทยไม่มีร้านไหนมีเมนูปลาในพื้นที่เลย (นอกจากฟลุคจริงๆ แบบไม่ตั้งใจ เช่น ที่ท่าศาลา นครศรีฯ มีร้านเพิงเน้นเรื่องปลากระบอกมากเป็นพิเศษ) ส่วนใหญ่มักมีเพียงแค่สี่ห้าสกุลที่ได้เอ่ยชื่อไปแล้วเท่านั้นเอง นี่แสดงว่าอะไร นอกจากว่าคนไทยเราไม่ภูมิใจในท้องถิ่นนั่นเอง

สาเหตุที่ไม่ภูมิใจผมว่ามาจากไม่เชื่อมั่นในตนเอง (นี่ยกตัวอย่างเฉพาะเรื่องปลานะ เรื่องอื่นๆมีอีกมาก ลองคิดดูสิ)

ซึ่งผมว่าประเด็นนี้มันมีนัยสำคัญต่อการพัฒนาสังคมและชาติเอามากๆ เช่น พอไม่เชื่อมั่นตนเอง ก็ยิ่งทำให้เห่อแต่คนที่”เจริญ”กว่า เช่น เห่อฝรั่งเป็นต้น เห่อมากจนไม่รู้จัก “คิดอะไรที่เป็นของตนเอง” เพราะตามอย่างเขาไปเสียหมด ในที่สุดก็ซื้อเขาหมด จากมือถือ รถยนต์ ยันกระทั่งปลาโง่ๆ ทั้งที่เราเองก็มีอยู่เต็มทะเลสาปใกล้ตัวนี่เอง

ส่วนของฝรั่ง ถ้าท้องถิ่นไหนมีปลาอะไรที่แปลกไปจากที่อื่นเขาจะตีปี๊บดังสนั่น และจะเป็นจุดขายสำคัญของเขาทีเดียว ราคาก็จะแพงกว่าปกติอีกด้วย เช่น ที่เมืองคลีฟแลนด์ (usa) มีปลาวอลลาย (wall eye) ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะ เป็นปลาน้ำจืดที่มีเฉพาะในทะเลสาบในเขตนี้ เขาก็เอามาทำเสต็กปลาที่ราคาแพงมาก ผมเคยไปกินเมื่อสักยี่สิบปีมาแล้ว ราคาจานละ 25 เหรียญโน่น (แพง ..แต่ร้านมันหรูสักหน่อย ผมไปไม่ได้ใส่สูต มันบังคับให้ไปใส่สูตผูกไทที่เตรียมไว้ให้ลูกค้าประเภทฉุกเฉิน) แต่ถ้ากินเสต็กปลาฮาลิบัทที่จับได้ในทะเลแถบอาร์คติกที่แสนห่างไกลมันแค่ 20 เหรียญเท่านั้นเอง (ในขณะที่เสต็กเนื้อวัวในร้านชั้นกลางทั่วไปในขณะนั้นจะเฉลี่ยที่ 5-10 เหรียญ)

ที่น่าสนใจคือ มันเป็นปลาท้องถิ่น ที่จับได้ในท้องถิ่นไม่ต้องเสียค่าขนส่ง แช่แข็ง เหมือนไอ้เก๋า ไอ้กะพง ฮาลิบัท แฮดดอค เฮอริง บาราคิวดา จากดินแดนไกลโพ้น มันน่าจะถูกกว่าปกติสิ แต่เขากลับขายแพงกว่าเสียอีก คุณภาพเนื้อมันก็แข็งโป๊ก (เผอิญผมไม่ชอบนุ่ม ชอบแข็งๆ พอดี) เพราะถ้ามันนุ่มหอมดีมันคงจับเอาไปขายให้เมืองอื่นแล้วแหละ

เรื่องความภูมิใจในปลาปูหอยนี้เมืองอื่นๆของอเมริกาจะคล้ายๆกัน เพราะถ้าคุณไปเวอร์จิเนียคุณต้องกินปู blue crab ไปนิวออร์ลีนคุณต้องกินกุ้ง crawfish (เนื้อโคตรแข็ง) ไปฟลอริดาต้องกินคิงส์ลอบเสตอร์ ไปริมทะเลสาบที่ไหนคุณต้องได้กินปลาเทร้าท์ ที่จับมาจากที่นั่นเป็นอย่างต่ำอาจมีปลาท้องถิ่นชื่อแปลกๆอื่นด้วย

ผมไปที่ไหนในเมืองไทยเราก็ไปสอนร้านค้าเสมอว่า ให้เปิดร้านขายแต่อาหารเมนูท้องถิ่นสิ รับรองว่าแปลกกว่าคนอื่นแล้วรวยแน่ แม้แต่ที่แม่ฮ่องสอน (ที่ผมไปมาสักห้าครั้งแล้วเห็นจะได้ ขับรถผ่านเกือบสองพันโค้ง) ที่กิน “ถั่วเน่า” กันทั้งเมือง แต่ไม่ปรากฎว่ามีร้านค้าใดมีรายการอาหารที่มีถั่วเน่าเจือปนเลยสักร้านเดียว ที่อุบลฯมีปลาแปลกๆมากมาย ซึ่งที่แม่น้ำโขงก็ไม่มี เช่น ปลาแปบ ปลาหมู ปลายอน ปลาร้อยแปด (มันหลากหลายจริงๆ) แต่ปลานี้ไม่เคยได้ขึ้นไปอยู่ในคำขวัญจังหวัดเลย

ที่อ.เชียงของ (จ.เชียงราย) แดนปลาบึก ผมไปถามคนท้องถิ่นว่าปลาบึกมันอยู่แถวนี้หรือ เขาตอบทันควันว่า เปล่าหรอก…มันว่ายมาจากฝั่งลาวโน่น …นี่แสดงว่าคนไทยเรามันขาดความภูมิใจในท้องถิ่นกันจริงๆ ต้องของ นอก ของ ต่างถิ่น สิ จึงจะดี ของเราเองมันน่ารังเกียจ (หรือกลัวคนอื่นเขาจะรังเกียจก็ไม่รู้)

อย่ามองข้ามเรื่องเล็กๆแบบปลาปิ้งนี้นะครับ เรื่องแบบนี้ไม่มีในตำรารัฐศาสตร์หรือสังคมศาสตร์หรอก แต่ผมว่ามันแสดงออกถึงลักษณะนิสัย แนวคิดพื้นฐานของคนไทย ที่ฝังลึกในกมลสันดาน ที่ต่างจากฝรั่งมาก ซึ่งหมายความว่าหลักการและวิธีการบริหารรัฐกิจ ก็ต้องต่างจากฝรั่งด้วย

ถ้าไปลอกระบบบริหารรัฐกิจเขามาใช้มันก็ผิดฝาผิดตัว ก็ยิ่งมั่วมัวซัวกันไปเรื่อยๆ แบบนี้แหละครับ

…ทวิช จิตรสมบูรณ์ (๖ พย. ๕๓)


นักวิชาการไทย..ขี้ขลาดยิ่งกว่าลูกแกะ

2 ความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 27 February 2011 เวลา 9:35 pm ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 1393

นักวิชาการไทย..ขี้ขลาดยิ่งกว่าลูกแกะ

ผมเจอนักวิชาการจาก มหาลัยโอเตโก นิวซีแลนด์ มาสามคนแล้ว สองคนจบปริญญาเอกมาจากที่นั่น อีกคนเป็นอาจารย์ใหญ่ ทั้งสามคนมีพฤติกรรมเหมือนกันอยู่อย่างคือ กล้าหาญทางวิชาการล้นเหลือ และฉลาดมากด้วย

ทำให้เอะใจ จึงไปค้นดูหน้าเว็บของมหาลัยแห่งนี้ (Otago Univ.) พบว่าเป็น ม.วิจัยที่ดีที่สุดในนิวซีแลนด์ เก่าแก่ที่สุดด้วย

ค้นต่อไปพบว่า องค์กรจัดระดับการศึกษาโลก ได้ยกให้การศึกษาในนิวซีแลนด์ดีเป็นอันดับ 7 ของโลก รองจาก เดนมาร์ก ฟินแลนด์ สวิส …. ส่วนเมกา อังกฤษ ฝรั่งเศส ไม่ติดฝุ่น

ที่ผมชอบมากที่สุดคือคำขวัญของโอเตโก ที่หัวนๆ สั้นๆ ว่า “dare to know” หรือ กล้าที่จะรู้ ส่วนองค์กรนักศึกษาก็ขานรับกันใหญ่ มีมอตโตเช่น “กล้าที่จะเรียนรู้”

มันช่างตรงใจผมจริงๆ เพราะผมได้พูดสอนนศ. ของผมมา 15 ปีแล้วว่า เราต้องกล้าที่จะรู้ อย่าปอดสิ เพราะนี่คือความกล้าหาญทางวิชาการที่คนไทยเราขาดมากๆ เอะอะอะไรก็ไปขอทานความรู้จากต่างชาติหมด ฝรั่ง ญี่ปุ่น เกาหลี จีน อินเดีย

เมื่อไหร่จะกล้าสร้างความรู้เอาไว้ใช้ด้วยหนึ่งสมองสองมือของเราเองเสียที

…ทวิช จิตรสมบูรณ์


อะเมซซิ่งตายแลนด์

3 ความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 27 February 2011 เวลา 1:44 am ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 1738

การท่องเที่ยวไทย..รายได้มีแต่ตัวเลข

ข้อมูลของปีที่ผ่านมาบอกว่าประเทศไทยมีรายได้จากการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวต่างชาติประมาณ 6 แสนล้านบาท (นับว่ามากทีเดียว) โดยมีนักท่องเที่ยวเข้ามาประมาณ 14 ล้านคน ดังนั้นนักท่องเที่ยวแต่ละคนใช้เงินประมาณ 4 หมื่นบาท

ไม่รู้แน่ว่านักท่องเที่ยวอยู่ในประเทศเฉลี่ยคนละกี่วัน (พยายามหาข้อมูลนี้ที่กระทรวงการท่องเที่ยวฯแต่หาไม่เจอ เมืองไทยคือเมืองที่ขาดข้อมูล) จึงขอเดาว่าอยู่ 10 วันโดยเฉลี่ยไปพลางก่อน จากนี้ไปผมจะวิเคราะห์ให้เห็นว่ารายได้ส่วนใหญ่ที่เข้าประเทศนี้ตกอยู่ในมือนักลงทุนต่างชาติเสีย 70% ไม่ต่างอะไรกันเลยกับตัวเลข GDP รวมของประเทศที่ 70% อยู่ในมือนักลงทุนต่างชาติ สรุปคือความผิดตกอยู่กับความโง่ของรัฐบาลหลายๆชุดที่ผ่านมา

ค่าใช้จ่ายในการท่องเที่ยวส่วนใหญ่อยู่ที่ค่าเดินทาง ที่พักและอาหาร ซื้อสินค้า และบริการ ค่าเดินทางโดยเครื่องบินต่างชาติไม่นับอยู่ใน GDP (แต่ไม่แน่ใจว่าถ้าเดินทางด้วย TG จะนับไหม) ดังนั้นเอาเป็นว่ามีแค่ค่าที่พัก อาหาร เดินทางในประเทศ และ ซื้อสินค้า บริการ

ผมเชื่อว่านักท่องเที่ยวต่างประเทศส่วนใหญ่พักในโรงแรมของต่างประเทศที่มาตั้งสาขาอยู่ในไทย ซึ่งมีเต็มประเทศไปหมด หรูหรา ใหญ่โต และมีราคาแพงมาก ผมเคยค้นหาข้อมูลโรงแรมในกทม. ย่านการท่องเที่ยวเช่น สีลม สุขุมวิทย์ ปทุมวัน ปรากฎว่ามีแต่โรงแรมต่างชาติขนาดใหญ่ทั้งนั้นเลย ราคาเฉลี่ยคืนละ 4000 บาท ซึ่งเกินงบประมาณคนจนๆอย่างเราไปมาก ที่เมืองท่องเที่ยวสำคัญๆอื่นๆ เช่น ภูเก็ต พัทยา เชียงใหม่ก็เป็นเช่นเดียวกัน

คืนละ 4000 บาท 10 คืนก็ 40,000 บาท แต่สมมติว่าพักห้องละ 2 คน ก็ตกหัวละ 20,000 บาท ส่วนค่าอาหาร เชื่อว่าส่วนใหญ่พวกเขาก็กินในร้านอาหารโรงแรมนั่นแหละ เพราะพวกฝรั่งส่วนใหญ่ไม่กล้ากินอาหารในร้านอาหารไทย เนื่องจากหนังสือท่องเที่ยวภาษาต่างชาติห้ามไว้ โดยให้เหตุผลว่า สกปรก ทำให้ท้องเสีย หนังสือท่องเที่ยวต่างชาติทุกเล่มจะเตือนว่าให้พกยาแก้ท้องเสียเข้ามาด้วยเสมอ สมมติว่าวันละ 3 มื้อ มื้อละ 500 บาท (นับว่าถูกแล้วในโรงแรมระดับนี้) 10 วัน 30 มื้อ ราคา 15,000 บาท รวมเป็นเงิน 35,000 บาท ที่เข้ากระเป๋าเจ้าของโรงแรมต่างชาติ

จริงอยู่เงิน 35,000 นี้ก็เข้ากระเป๋าแรงงานคนไทยบ้างเล็กน้อยเช่น บ๋อยโรงแรม กุ๊ก พนักงานเสิร์ฟ แม่บ้าน ยาม พนักงานเปิดประตู (ที่แต่งชุดแบบเจ้านายไทยโบราณ กลายเป็นว่าเจ้านายไทยเป็นบ๋อยคอยเปิดประตูให้ฝรั่งไปแล้ว) ส่วนงานชั้นสูงจ่ายเงินเดือนแพง เช่น ผจก. ผช.ผจก.ฝ่ายต่างๆ ผจก. ภัตตาคารเป็นต่างชาติทั้งนั้น (ฝรั่ง และ แขก เป็นส่วนใหญ่) ดังนั้น 35,000 นี้คนไทยเราน่าจะได้ส่วนแบ่งสัก 5000 เห็นจะได้

อีก 5000 ที่เหลือเป็นค่าซื้อสินค้าและบริการ ซึ่งน่าจะเป็นของคนไทยทั้งหมด แต่ช้าก่อน…บริการที่แพงมากที่สุดคือ บริการรถนำเที่ยว ซึ่งบริษัททัวร์ต่างชาติก็เอาส่วนแบ่งไปเสียมาก (หากินร่วมกับรร.ต่างชาติ) น่าคะเนได้ว่าตกถึงมือคนไทยจริงๆสัก 3000 บาทเห็นจะได้ เป็นค่าของที่ระลึกที่ทำจากกะลามะพร้าว เปลือกหอยเชลล์ และผ้าไหม รวมทั้งค่าบริการนวดฝ่าเท้าตามชายหาด (และนวดอย่างอื่นตามสถานเริงรมย์)

สรุปยอดค่าใช้จ่าย 4 หมื่นบาท ตกถึงมือคนสัญชาติไทยจริงๆ เพียง 8,000 บาทเท่านั้น หรือประมาณ 20% คิดแล้วน่าใจหายนะครับ เราอุตส่าห์ลงทุนเอาภาษีคนไทยและเงินกู้มหาศาลมาสร้างสนามบิน พัฒนาชายหาด น้ำตก และแหล่งท่องเที่ยวอื่นๆ เพียงเพื่อไปสร้างความร่ำรวยให้นักลงทุนต่างชาติเสียเป็นส่วนใหญ่

ผมเห็นว่านี่เป็นค่าโง่อีกประการที่คนไทยเราเสียแก่ต่างชาติ (ฝรั่งเป็นส่วนใหญ่ มีแขกผสมโรงบ้าง) เนื่องเพราะเรามีรัฐบาลที่โง่ ที่ไม่เคยคิดหาทางปกป้องประเทศเลย ปล่อยให้โรงแรมฝรั่งเข้ามาหากินได้เสรีแบบนี้ ซึ่งคนไทยไม่มีหนทางสู้ มิหนำซ้ำมันยังช่วยฉุดให้ราคาของโรงแรมสัญชาติไทยแพงตามไปด้วย ทำให้คนไทยจำนวนมากหมดปัญญาไปท่องเที่ยวในประเทศของตัวเองเพราะค่าโรงแรมแพงเกินไป เช่น ถ้ารร. ฝรั่งเฉลี่ย 4000 รร.ไทยก็จะเฉลี่ยที่ 2000 (ประมาณครึ่งหนึ่ง) ทั้งที่ควรเป็น 1000 เท่านั้น เมื่อก่อนยังไม่มีฝรั่งเข้ามาเราไปเที่ยวพัทยา บางแสน กันได้บ่อยๆ เดี๋ยวนี้แตะไม่ลงเพราะแพงมาก นอกเสียจากว่ายอมรับสภาพไปพักที่ห่างไกลจากริมทะเล ที่สภาพสิ่งแวดล้อมไม่ค่อยดี เรากลายเป็นพลเมืองชั้นสองในประเทศของตัวเองไปแล้ว (รางวัลอีกชิ้นที่รัฐบาลมอบให้)

ไม่ต้องพูดถึงภูเก็ต ปราณบุรี ราคาลิบลิ่ว แบบ ไปไม่กลับ หลับไม่ลง จริงๆ ยิ่งแย่ไปกว่านั้นคือ รร.ต่างชาติพวกนี้ยังดูดเงินจากนักท่องเที่ยวไทย (พวก upper middle class ขึ้นไป) ออกต่างประเทศอีกด้วย เพราะพวกนี้นิยมของนอกยู่แล้ว เราเสียหลายต่อจริงๆ

ผมเขียนและถามเรื่องนี้มานานกว่า 10 ปีแล้วว่าทำไมรัฐไม่มียุทธศาสตร์ป้องกันอะไรเลย (แต่ผมมันคนคอเล็ก เสียงเบา พูดอย่างไรก็ไม่ได้ยินเข้าหูท่านผู้มีอำนาจ) เรื่องนี้ทำได้มากมายเพื่อสงวนอาชีพโรงแรมไว้ให้คนไทย เช่น กำหนด building code ออกมาว่าห้ามสร้างโรงแรมสูงเกิน 2 ชั้น และห้ามมีห้องเกิน 50 ห้อง โดยอาจอ้างว่าเพื่อความปลอดภัยกรณีไฟไหม้ (หรือเพื่อรักษาทัศนียภาพของแหล่งท่องเที่ยวก็สุดแล้วแต่) ถ้าทำได้ดังนี้มันจะไม่คุ้มค่าต่อนักลงทุนต่างชาติที่จะมาลงทุน ก็จะมีแต่โรงแรมเล็กๆของคนไทยเต็มประเทศ การห้ามสร้างโรงแรมใหญ่นี้ก็มีตัวอย่างมาแล้ว เช่นป็นเทศบัญญัติของเมืองมอนเทอเรย์ แคลิฟอร์เนีย usa เขาอ้างว่ามันบดบงทัศนียภาพอันสวยงามของเมืองริมทะเล

อีกวิธีคือรัฐกำหนดเพดานราคาค่าโรงแรม เช่น ห้ามเกิน 2000 บาท ถ้าแบบนี้นักลงทุนต่างชาติก็คงไม่กล้ามาลงทุน (ส่วนเหตุผลก็คิดเอาสิ มันอ้างได้ 108 ครับ เช่น มันเป็นนโยบายของประเทศ ที่ต้องการให้โอกาสคนไทยได้มีสิทธิท่องเที่ยวเต็มตามศักยภาพรายได้ของคนไทย ไม่ให้เป็นพลเมืองชั้นสองในประเทศของตัวเอง หรือ ถ้าคิดไม่ออกจริงๆก็อาจอ้างว่า หมอดูพม่าเขาบอกว่า 2000 เป็นเลขเฮงก็ได้ครับ)

แม้จนบัดนี้ก็ยังไม่สายเกินไป รร.ที่สร้างไว้แล้วก็ปล่อยไป ส่วนที่จะสร้างใหม่ก็ต้องเป็นไปตามข้อกำหนดใหม่ ยิ่งตอนนี้เศรษฐกิจตกต่ำ ถ้าประกาศกฎนี้ออกมาพวกฝรั่งก็ไม่ต่อต้านหรอก เพราะว่าเขาก็ไม่คิดจะลงทุนในช่วงนี้อยู่แล้ว และกฎนี้ก็ประกาศใช้ทั้งไทยและเทศ ไม่ใช่ว่าเราเลือกปฏิบัติ ซึ่งจะเป็นผลดีกับนักลงทุนรายกลางของไทยมาก เป็นการกระจายรายได้ไม่ให้กระจุกตัวอยู่กับนักลงทุนรายใหญ่เพียงไม่กี่ราย

แต่ปัญหาของรร. ขนาดเล็กคือไม่อาจรองรับการประชุมขนาดใหญ่ได้ ซึ่งเรื่องนี้แก้ไม่ยาก เช่น รัฐไปสร้างศูนย์ประชุมไว้รองรับการประชุมสัมมนาขนาดใหญ่ตามเมืองท่องเที่ยว หรือให้เอกชนไทยไปดำเนินการก็ได้

สรุปคือประเทศไทยเราจะร่ำรวยมหาศาลถ้าเรามีรัฐบาลที่ฉลาด ทันเกมส์ต่างชาติ หรือมีเวลาและสมาธิพอที่จะสร้างความฉลาด ไม่ใช่เอาเวลาส่วนใหญ่ไปคิดแต่เซ็งลี้ส่วนตัว ส่วนการบริหารประเทศก็ทำเป็นแค่งานอดิเรก เอาพอผ่าน พอให้ได้คะแนนเสียงเลือกตั้งเท่านั้นเอง อีกทั้งที่ปรึกษาก็มีกันเป็นพรวน ดีกรีสูงๆ แต่ปัญญาแค่ไหนก็เห็นๆกันอยู่ เพราะถ้าพวกนี้ปัญญาดีป่านนี้ประเทศไทยเราเป็นอัครมหาเศรษฐีกันไปนานแล้ว เพราะมีสมบูรณ์หมดทั้งแหล่งท่องเที่ยว ผลิตผลเกษตรก็อุดมสมบูรณ์ ในน้ำมีปลาในนามีข้าว คนไทยก็ขยันขันแข็ง ใจดีอีกต่างหาก

เมืองไทยเรามีดีทุกอย่าง ยกเว้นมีรัฐบาลที่โง่

..ทวิช จิตรสมบูรณ์ (พศ. ๒๕๕๒)


กัดดาฟี..คนเลวที่แสนดี

3 ความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 24 February 2011 เวลา 8:19 pm ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 2109

กัดดาฟี..คนเลวที่แสนดี

คนไทยเรามักได้ข้อมูลทางเดียวตามที่ สรอ. บงการเสมอ จึงไม่น่าแปลกที่เราต่างพากันประณาม มูอัมมาร์ กัดดาฟิ ณ ตริโปลี ลิเบีย ว่าเป็นคนเลวสุด โหด อำมหิต และครองอำนาจมานาน ๔๐ ปี ไม่ต่างอะไรนักจาก ฟิเดล คาสโตร

สรุปคือ ใครที่ต่อต้านอเมริกา เลวหมด แต่ผมเห็นว่า เราอาจเรียนอะไรได้มากจากกัดดาฟี อย่างน้อยก็ในความกล้าของเขา ที่กล้าสวนกระแส ส่วนเราเดินตามโลภาภิวัตน์เชื่องๆ

-เขาทำการปฏิวัติเมื่ออายุ 40 ปีตอนเป็นนายพันเอก บัดนี้ เขามีอำนาจล้นเหลือ และมีอายุ 80 แล้ว แต่เขาก็ยังมียศ พันเอก ดังเดิม ถ้าเป็นในประเทศอื่น เป็นจอมพล อัครมหาเสนาบดี เตโช ใส่สายสะพายหมดแล้ว เขา “ทำได้ไง” เคยมีใครคิดบ้างไหม

-เขาผู้นี้ติดดินมากๆ ไปนอนกลางดินกินกลาง “ทะเล” ทราย เป็นเดือนๆ อยู่บ่อยๆ ด้วยการนอนเต้นท์

-ออกกฎหมายห้ามขายเหล้า และ บุหรี่ ในประเทศ (บุหรี่สรอ. ก็ห้ามด้วยนะ) …สาธุ ๆ ๆ

-แต่งกายแบบชาวบ้านมุสลิมทั่วไป ไม่กระแดะใส่สูต ผูกไท ตามก้นฝรั่งเหมือนนักการเมืองไทย

-รักชาติ สร้างโครงการผันน้ำจืดใหญ่ที่สุดในโลก เพื่อความกินดีอยู่ดีของประชาชน หวังให้ประเทศอันแห้งแล้งกึ่งทะเลทรายของเขาได้ทำการเกษตร เขียวชอุ่มไปทั่ว (ส่วนประเทศไทยเขียวชอุ่มดีๆ รัฐมารอยากทำให้เป็นทะเลทรายด้วยการเชื้อเชิญต่างชาติให้เข้ามาทำนำร่องด้วยอุตสาหเวร)

-ต่อต้านทุนนิยม แต่เอาอิสลามไปผสมกับสังคมนิยม ทำประเทศให้เป็นรัฐสวัสดิการ

ความเลวของเขาก็มีอยู่ แต่เมกาขยายให้เว่อไปสิบเท่า ส่วนความดีของเขามีมาก แต่เมกาย่อลงสิบเท่า มันเลยเกิดช่องว่างแห่งความเข้าใจไป 10×10 = 100 เท่า

วันนี้คนไทยไปทำงานอยู่ในลิเบีย 2 หมื่นกว่าคน แสดงว่า เขาให้ค่าแรงสูงมากใช่ไหม ส่วนรัฐมารไทยกดค่าแรงแสนต่ำเพื่อเอาใจนักลงทุนต่างชาติ

แบบนี้..ไม่อายกัดดาฟีบ้างหรือ

…สองชาติ ใจเต็ม (๒๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๔)


ขอมนครวัดคือสยาม..ไม่ใช่เขมร (หลักฐานเพิ่มเติมครั้งที่ ๔)

ไม่มีความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 24 February 2011 เวลา 6:42 pm ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 2276

สองวันก่อนเพื่อนผมได้ชักนำให้ไปทานข้าวเย็นกับนักโบราณคดีและนักประวัติศาสตร์นามอุโฆษซึ่งเป็นชาวต่างชาติ ท่านผู้นี้เขียนหนังสือเกี่ยวกับนครวัดไว้หลายเล่ม ซึ่งมักถูกอ้างอิงเชิงวิชาการเสมอ

ผมได้นำเสนอทฤษฎีคนสยามสร้างนครวัด พระเจ้าอู่ทองมาจากนครวัด และเขมรไม่ใช่ขอมต่อท่าน พร้อมชี้แจงแสดงเหตุผลตามที่ผมได้นำเสนอมาในบทความก่อนหน้านี้

ท่านรับว่ามันสมเหตุผลทีเดียว และอยากให้ผมนำเสนอทฤษฎีต่อที่ประชุมวิชาการด้านโบราณคดี แต่ผมท้วงไว้ว่าถ้าผมไปพูดคงมีน้ำหนักน้อย จึงอยากให้ท่านร่วมเป็นผู้แต่งร่วมกับผมด้วย โดยผมได้ยกร่างบทความเป็นภาษาอังกฤษส่งไปให้ท่านแล้ว

ซึ่งถ้าท่านยอมเป็นผู้แต่งร่วมก็คงเป็นเรื่องใหญ่ไปทั่วโลกแน่ แต่แม้ท่านไม่ยอมร่วมด้วย ผมก็คงนำเสนอเดี่ยวๆอยู่ดี ดีเสียอีกจะได้ไม่มีใครมาเฉลี่ยความดัง อิอิ

การยอมรับในเบื้องต้นของท่านยังความลิงโลดใจให้ผมมาก เพราะท่านเป็นนักวิชาการผู้ที่เข้าใจนครวัดลึกซึ้งที่สุดในโลกคนหนึ่งก็ว่าได้ ทั้งในแง่โบราณคดีและแง่ประวัติศาสตร์ อีกทั้งท่านเป็นคนตรงไปตรงมาแบบฝรั่งชั้นดี ไอ้ที่จะปากอย่างใจอย่างนั้นยาก เช่น ขณะกินข้าวกันมีอาหารพิเศษจานหนึ่งที่เจ้าของร้านทำมาให้เป็นบรรณาการกับแขกพิเศษโดยเอามาเสริฟเองถึงโต๊ะ พร้อมยืนรอคำชม ท่านลองชิมครึ่งคำ แล้วทำหน้าเบ้ พร้อมอุทานว่า “ไม่อร่อย” และไม่กินอีกเลย ขนาดฝรั่งที่ว่าเถรตรงแล้วส่วนใหญ่ถ้าไม่อร่อยเขาจะบอกอ้อมๆว่า “อึม มันแตกต่างนะ” (hmm..it’s different) หมายความว่า มันแตกต่างไปจากรสชาติเดิมๆที่เขาเคยชินน่ะ

หวนกลับมาเรื่องหลักฐานต่อ ในบทความนี้ผมขอเสนออีกสองหลักฐาน หลักฐานแรกคือ การที่เขมรทิ้งนครวัดไปหลังจากโดนกองทัพสยามตามไปล้างแค้นครั้งที่สอง โดยการทิ้งนั้นเป็นการอพยพทิ้งให้เป็นเมืองร้างไปเลย ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้ เพราะการทิ้งเมืองที่ทั้งใหญ่และ”ยิ่งใหญ่”ขนาดนี้เพียงเพราะศึกสงครามนั้นไม่เคยมีมาก่อน มันจะต้องเกิดการเสียดายอาลัยอาวรณ์เป็นที่สุด เมื่อก่อนโดนพวกแขกจามบุกหนักกว่านั้นมากนักก็ไม่เห็นทิ้งเมือง ก็ซุ่มรอจังหวะกู้บ้านกู้เมือง ซึ่งทั่วโลกก็ทำกันแบบนี้ แม้สยามทิ้งอยุธยาก็ไม่ได้ทิ้งเพราะกลัวพม่า และก็ไม่ได้ทิ้งให้ร้างแต่ยังมีคนอยู่ตลอดมา

การทิ้งเมืองอันยิ่งใหญ่ไปได้ง่ายๆ นี้แสดงว่าเขมรไม่ได้สร้างนครวัดมากับมือ แต่ได้มาฟรีๆ จากการลุกฮือของพวกตนในสมัยพระเจ้าแตงหวาน ดังนั้นก็เลยไม่คิดเสียดายอะไรกะอีแค่เมืองที่เต็มไปด้วยหิน แถมยังอาจคิดกลัวผีเสียอีกด้วย เพราะเมืองนี้เต็มไปด้วยภูตผีเทวดาเทพเจ้าหลากหลายที่เล่ากันมาเป็นตำนาน ส่วนสยามนั้นแม้สร้างเมืองนี้มาด้วยมือ แต่บัดนั้นก็ไปตั้งรกรากใหม่ที่อยุธยาแล้ว ก็คงไม่คิดหวนคืนกลับมาใหม่ อีกทั้งศาสนาก็เปลี่ยนเป็นพุทธเต็มตัวแล้วด้วย ก็เลยไม่ค่อยให้ความสำคัญกับปราสาทเหล่านี้ซึ่งส่วนใหญ่ (ยกเว้นบายน) เป็นปราสาททางคติพราห์มณ์

หลักฐานชิ้นที่สองคือ ชื่อของปราสาททั้งหลายที่นครวัดและนครธม ส่วนใหญ่เป็นชื่อที่มีสำเนียงสยาม ส่อให้เห็นว่ากษัตริย์ผู้สร้างปราสาทเหล่านี้น่าเป็นคนเชื้อสายสยาม ขอยกตัวอย่างเป็นข้อๆ ดังนี้
1) นครวัด (อังกอร์วัด): คำว่า “วัด” นั้นเป็นคำสยามโบราณ ไม่ใช่เขมรแน่ๆ
2) นครธม: ประเด็นนี้ผมได้เฉลยไว้แล้วว่า ธม คือ ธัม ธมฺ หรือ ธรรม ไม่ใช่ภาษาเขมรที่แปลว่า “ใหญ่” อย่างที่เชื่อกันมานาน (ตามฝรั่ง) แต่ทำไมใช้ ธมฺ (บาลี) ไม่ใช่ ธรรม (สันสกฤต) นี่แสดงว่าได้รับอิทธิพลจากสยามซึ่งนิยมบาลีมากกว่าสันสกฤต
3) ปราสาทนาคพัน: นี่มันภาษาสยามชัดๆ คำว่า นาค หดมาจาก นาคา (สันสกฤต) ซึ่งหลักการหดพยางค์แบบนี้มันหลักสยามแท้ๆ ส่วน พัน นั้น ก็คือกิริยาการพันของนาคนั่นเอง ก็ภาษาสยามอีก
4) ปราสาทปักษีจำกรง: คำว่า จำกรง ก็ภาษาสยามแท้ๆ คือถูก (จอง)จำ(อยู่ใน)กรง นั่นเอง
5) ปราสาทพระขรรค์ ..พระวิหาร พระรูป: คำว่า “พระ” นี้ถือเป็นคำสำคัญที่สุดในภาษาสยาม มาจาก “วร” (วะระ) ในสันสกฤต การผัน ว ให้เป็น พ นี้ คือนิสัยแท้ๆของสยาม เช่น วิมาน=พิมาน วิษณุ=พิษณุ วิจิตร=พิจิตร วิชัย=พิชัย ภาษาเขมรไม่น่ามีพฤติกรรมนี้
6) ปราสาทพิมานอากาศ: คำว่าพิมาน ก็บาลี (สันกฤตคือ วิมาน) อากาศ ก็หดมาจากสันสกฤต ทั้งสองคำก็เป็นสำเนียงสยามชัดๆ
7) ปราสาทตาพรหม ตาแก้ว: คำว่า ตา นี้ ฝรั่งส่วนใหญ่แปลไปจากภาษาสยามหมายความว่า “พ่อของแม่” แต่ผมว่าหมายถึง “อวัยวะใต้คิ้ว” เสียมากกว่า (แต่ทั้งสองก็เป็นภาษาสยาม) ตาพรหม น่าหมายถึง ดวงตาแห่งพระพรหม ส่วนตาแก้วนั้นมีตำนานหนึ่งว่าเคยเป็นที่ประดิษฐานพระแก้วมรกต ถ้าจริงคำว่าตาแก้วก็คือ ดวงตาแห่งพระแก้ว นั่นแล
8. แม้แต่ปราสาทบายน ก็อาจเป็นคำสยาม เพราะ บา แปลว่าครู (เช่น ครูบา) ยน (ยล) คือมอง ก็คือ ปราสาทครูมอง ครูในที่นี้คือครูใหญ่ หมายถึงพระพุทธเจ้านั่นเอง ทรงมองด้วยพระพักตร์หินมหึมาถึง 216 พักตร์

วันนี้เอาแค่นี้ก่อนครับ


สนามฆ่าในสวนแตงหวาน

4 ความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 22 February 2011 เวลา 7:07 pm ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 2537

เพื่อนได้แนะนำให้ผมได้มีโอกาสร่วมทานอาหารเย็นกับนักโบราณคดีผู้มีชื่อเสียงก้องโลกชาวต่างประเทศท่านหนึ่ง (ท่านเขียนหนังสือเกี่ยวกับนครวัดหลายเล่ม) ผมได้เสนอทฤษฎีที่ว่าคนสยามเป็นผู้สร้างนครวัด และพระเจ้าอู่ทองอพยพมาจากนครวัดกับท่าน ชักเหตุผลต่างๆตามที่ผมเคยอ้างเสมอมา

ท่านยอมรับว่ามันสมเหตุผลและฟังขึ้นมากเลย (ท่านเป็นคนตรงไปตรงมามาก ตามประสานักวิชาการฝรั่ง คงไม่เพียงพูดเพื่อเอาใจผมเท่านั้นหรอก) และอยากให้ผมนำเสนอต่อที่ประชุมนักวิชาการทั่วโลก แต่ผมบอกท่านว่าลำพังผมนำเสนอคงยากที่จะมีใครฟัง อยากให้ท่านร่วมเป็น co-author ด้วย โดยผมจะเขียนเป็นร่างบทความขึ้นมาให้ท่านพิจารณาก่อน

และแล้วด้วยภาษาอังกฤษอันกระท่อนกระแท่น ผมก็ร่างมันขึ้นมา ดังที่แนบมาด้วยนี้

เพื่อเพิ่มประโยชน์ในการนี้ ผมเลยถือโอกาสส่งมาให้ทุกท่าน หากท่านมีเครือข่ายเป็นนักวิชาการต่างประเทศที่สนใจด้านนี้ โปรดช่วยผมแพร่กระจายไปยังท่านเหล่านั้นด้วย จักขอบพระคุณยิ่ง

ทวิช
—————–

The killing field in a sweet-melon plantation

A most intriguing and most mysterious event in World’s history is the disappearance of the Varman Dynasty from a greatest Khmer empire at Angkor, nowadays in Cambodia. Many theories for its destruction have been proposed — ranging from warfare, famine, disease and environmental deterioration. Here, I will try to shed some new lights onto it in a point-by-point narrative style:

1) The Varman dynasty had been ruling the magnificent Angkor Empire for around 500 years (since around 900 AD.) but it had disappeared abruptly in 1336 AD.
2) The new king after that was “Trosok Pream” which in Cambodian means “sweet melon.” The traditional suffix “Varman” has never appeared in Cambodian kings’ names again ever since.

3) A most accepted theory for the disappearance of Angkor has been that of its sacking by the invading Siamese Army. Little is known that the spiritual destruction of Angkor had preceded its physical destruction long before that — and it began in 1336 AD. , the year of the killing field in a sweet melon plantation. This article will propose a new theory and will propose further that Cambodians are not the same group of people as the Khmer who built Angkor.

4) According to the first Chronicle of Cambodia, authored by one of the greatest kings of Cambodia “Nak-ong-Eng” or Narairacha 4 (around 1800 AD) –purely Cambodian in his conduct –without as yet any influence of France–Cambodia’s ancestors are this King Sweet-Melon and his son named Nippean-bot.
5) King Sweet-Melon, according to the Chronicle, was formerly a farmer in the royal palace. He grew such a sweet melon that the king gave him a sacred spear in order to fend off thieves who might come to steal the precious melon. One night, the king had been so craving for the melon that he walked onto the melon field to pick one for himself. Mr. Sweet-melon mistook the king for a thief and speared him to death. After that, he took the princess as his wife and ascended the throne.
6) Later Chronicles that were influenced by the ruling French Colony had extended the Cambodian origin up to that of the Varman itself, the Varman whom the Cambodian legendary forefather had erased from the face of Angkor’s history. The extensions were of interest to the French colonialism which was expanding to take more and more territory from Siam, by claiming that these lands were historically linked to the Khmer-Varman empire.

7) Meanwhile sometime later than 1336 AD. at SriAyodhya, along the rim of the Chaophraya river in nowadays Thailand, King U-thong had been busying building his capital from scratches. This city would later become one of the greatest cities on earth, superseding Angkor and even Paris and London, at least in terms of numbers of population.
8. There had been numerous theories proposing the origin of this legendary King of nowadays Thailand. Among others are: He was a son of a Chinese Emperor, He was a rich Chinese merchant from Petchaburi province (Van Vlit’s Chronicles), He was a son of a king from ChiangSaen, A Sultan from Malaya, etc. In this article I am proposing yet another theory that: He was the leader of the Siamese people who were fleeing the “killing field” at Angkor. The killing field ensued from a revolt by the slaves who formed a huge majority at Angkor. And the leader of the slaves was Trosok Pream.

9) The city of Angkor has long been referred to by the Cambodians as “Seamreab”, meaning “annihilation of the Siamese people”. (Seam = siam, reab = flat, no more in existence) This insult ironically and indirectly becomes a strong evidence that the Siamese must have once heavily populated Angkor. ..they were killed and/or expelled away by the dominant slaves in 1336 AD., led by King Sweet Melon, in accordance with the 1st Cambodian Chronicle.

10) According to the record of the now-famous Zhou Da Guan, a China’s commercial envoy member, in 1296 AD., only 40 year before the killing field incident, the city of Angkor was dominated by “slaves”. ……“Most families have more than 100 slaves, some have 20, only the poorest families have none” , he writes. It is not hard to estimate then that, out of about 1 million population of Angkor, 7 out of 10 were slaves. The rest of them were the King and his royal families, nobles, officials and their families, soldiers and their families, priests, Chinese merchants.

11) SriAyodhya was completed in 1350 AD., 14 years after the killing field incident. This was a very reasonable time span to build a city to accommodate around 2-300 thousand population. (This number was estimated by numerous scholars from various historical evidences and IMO is credible on historical contexts, for example in 1352 AD., only 2 years afterward, U-thong invaded Angkor; he must have had a large population base to form his army to fight the huge Cambodian army back then.)

12) The most relevant question to be asked is that: where did these 2-300 thousands come from? The most popular theory which held that they migrated from the nearby city of U-thong has now proved to be flawed since the city had been voided 2-300 hundred years before that. Even if so, U-thong city would have been too small to accommodate 300,000 population. In fact there was no other cities in the vicinity of 300 kilometers of SriAyodhya to have such number of population, except Angkor.

13) Zhou Da Guan writes further that the local people speak a “different language” from those of officials and scholars; …their skins are very dark but you can find people whose skins are as white as jade among the nobles; …they don’t know how to produce silk; ..nor do they know how to stitch and darn with a needle and thread.

14) Let’s pause and think — How could the majority of people who did not know how to weave elaborated clothing with a loom, did not know how to stitch and darn with a needle and thread, would know how to dig, move and carve immense stones to erect the magnificent Angkor? The only logical answer is that the stone temple of Angkor was designed and managed by another tribe of people who held more advanced technology. And within the vicinity around Angkor there were only the Chamese and the Siamese.

15) I am now proposing a new theory that: the people who conceived, designed and managed all the building of the stone temples of Angkor was the Siamese (who had been blamed by most western scholars as the one who demolished the greatness of Angkor.)

16) But these Siamese then were not totally the same people as the present day Thai. In fact they were referred to by the northern Thais as Khom. But apparently the Cambodian people of Ankor back then called them by the name of Siam (pronounced as seam in single syllable).

17) Zhou Da Guan, continued on his record: “The Siamese women did know how to weave silk with loom as well as stitch and darn with a needle. They brought silk worms and mulberry trees from the land of Siam.”

18) The Siamese had not been well known to be keen on mercantilism . But why did they appear at Angkor in such a number, so many so that Zhou had noticed their weaving capability? The answer is perhaps that they went there to accompany their families who were the ruling elites of Angkor, officials, scholars, soldiers and perhaps even some merchants. Some of them were also ‘as white as jade’ since the Siamese, then as is now, were of mixed races.

19) The connections of the ruling elites at Angkor and the Siamese are numerous, indicating that Lopburi, Pimai and Angkor were related not only by interests but also by blood. To mention just a few:

20.1 Suryavarman I is believed to be a Buddhist . Where did he get Buddhism idea from, other than Lopburi? His origin was unknown either. Was it possible that Lopburi, who was predominantly buddhist, sent an armed forces to establish him as a king?
20.2 Suryavarman II is confirmed to have come from Lopburi. His name and suffix “II” should not be just a random pick from a tossing of a coin but indicating some relations to S-I, perhaps this is a Lopburi connection. The fact that he is the only Varman king to worship Vishnu rather than Brahman is still a puzzle to historians. IMO this, too, could be linked to the influence of Lopburi’s Buddhism. S-I had testified before him that Buddhism would not work out well in the predominantly hindu society, so S-II learned from S-I’s mistakes and employed a new subtle tactic. One should realize that the Buddha was also believed by the Hindu to be the 9th reincarnation of Vishnu. So by adopting Vishnu S-II could win over the minds of both beliefs and that was what making him one of Angkor’s greatest kings, second to perhaps only Chayavarman VII.
20.3 Chayavarman VI is now widely accepted as coming from the Korat plateau’s city of Pimai. He built a 220 kilometer super-highway which linked Pimai and Angkor. He also finished the building of Pimai stone temple which was initiated by S-I.
20.4 Most important thing in connection with C-6 is that he claimed to have descended from his mythical father named “Kambhu Svayambhuva” and a mother named “Mera.” These two wordings, one was his first name and the second was his second name, had perhaps been transformed into two of the most confusing words, namely, those of Kambhuja and Syam (Siam)
20.5 Svayambhuva, was in fact another name for Bhraman. Morever this name had appeared in Pallava, Sanskrit, Pali -stone inscriptions all over the “Land Zhenla” area from wat Pu to Ubonrajatani to Srithep since about the 6th AD. I am thus inclined to believe that C-6 had ascended the throne with the help of Pimai’s army. His troops must remain in Angkor for a long time to assure stability, so much so that families members from Pimai came to accompany them, bringing silk weaving technology along with them (Pimai has been famous for her supreme silk weaving technology until now.) To accommodate the extreme hardship of family migrations then C-6 ordered the building of the super-highway. The Pimai soldiers and their families were then honorably referred to by the local people as the “Swayam” (descendants of Swayambhuva) which later shortened to “Syam” and later as “Seam” to suit the tongues of the local Cambodians.
20.6 Some analyst even conclude that C-6 spent most of his time at Pimai, not at Angkor.

20) Here comes accounts of the greatest king of them all—Chayavarman VII. Inscriptions about his origin were vague. Some speculated that he spent his early life in Champa; but I beg to be different for I think that he was from Pimai. The evidences for this are numerous, mostly contextual:
21.1 He came from nowhere to expel away the Cham invaders who had occupied Angkor for 4 years. Had he come from Champa, where would he recruit his huge army to recapture Angkor in 4 years?; from the Cham itself?
21.2 Only logical answer is : he came from Pimai. As in the case of C-6, Pimai , again, helped him to expel Champa , most likely with a friendly collaboration of Lopburi, who had long been a Buddhist allied city under the Dhvaravadi umbrella, as is evident by the bas relief on Angkor walls, depicting Lopburi and “Syam Kuk” soldiers side by side.
21.3 C-7 became a most devout Buddhist. Whose influence was that?, Champa? No way. Because Champa’s culture back then was dominantly hinduistic with some initial Islamic influences. It was impossible for C-7 to have been nurtured in such environments and later became a devout Buddhist.
21.4 After his ascent to greatness, he rewarded Pimai with a renovation of the super-highway, several hundreds of mini-hospitals and rest areas (arokaya-sala) were erected along the highway. His stone monuments were found deep under grounds, not surprisingly in both Angkor and Pimai. These renovations were to facilitate the migration of the Svayamese from Pimai to reunite with their relatives (soldiers, officers, nobles) in Angkor.
21.5 All of the mentioned evidences point to the fact that C-7 was from Pimai. He was also a grand son of the great forefather “Svayam”.

22) One of the most amazing thing that have been hitherto looked over is that the Cambodian people today still count their numbers the same way as recorded by Zhou Da Guan: They count only to 5. For 6 they pronounce it as 5-1, 7 as 5-2 and so on. Counting system and its pronunciation, in my opinion, is the strongest evidence of a cultural linkage. The fact that the ancient Varman and the U-thong people of Ayodhaya used the same counting system and the alphabets from 1-10 were exactly the same, based on a base 10 numerals, at least confirms that they were of different tribes from the Cambodian.

23) The Dhevaraja (God-King) concept is the most prominent feature of the Varman dynasty. King Sweet-Melon , being ascended from a slave class by killing off the Varman, certainly wouldn’t dare claim to be one of such a highly prestigious origin. Turning a crisis into an opportunity, he established himself as a new truly Cambodian king who is “in touch” with the people. That was why he was highly regarded as the legendary forefather of the Cambodia race, as later chronicled by King Nag-Ong-Eng.

24) The dhevaraja traditions, however, had been long rooted in Khmer culture and should not be as easily abolished by a mere spearing of a Varman king. Its seed had been brought to and sprouted again at SriAyodhya. The royal name for King U-Thong is “Rama-I” who was “King of Ayodhya”. According to the Ramayana Epic of India, Rama was none other than the 8th reincarnation of Vishnu, a mythical king of a mythical heavenly city named Ayodhya.

25) Raja-supth (The royal language) is required for any Thai to address their King. This tradition has not been changed much since the time of early SriAyodhya. The language is very refined: mostly a mixture of Sanskrit and Khom (ancient Khmer ). This is another strong evidence that king U-Thong was from Angkor. He was a Khom (ancient khmer), what other languages would we expect him to speak to his people? So he spoke Khom to them. Later, the language was used by the court as the sacred language of the dhevaraja; this was a good strategy in governing the kingdom.

26) Early SriAyudhya literatures had been recorded with a mixture of Thai, Khom, Pali, Sanskrit. These are evident in the books of “Ong-karn-Chaeng-Nam” and the “Li-lit-yuan-paii”, for examples. These are additional evidences that the early Ayodhayians were originally from Angkor but later mixed with the affluence of the Thai- (and mon-, and laos-) speaking people and transform into the present-day Thai people.

27) The first Westerner to discover the ruin of Angkor were not the French, but the Portuguese, in around 1600 AD. They recorded that the local people testified that Angkor had been built by foreigners and the Portuguese concluded that these foreigners were the ones who built SriAyodhya.

28) The naming of the various Prasats at Angkor are very interesting for they are very Siamese; signifying that the kings who named them must have had strong links with the Siamese or perhaps the Siamese themselves.

a. First of all Angkor Wat: Angkor is a variation of Nakara in Sanskrit but Wat is simply “temple” in Siamese. Angkor Wat is then “temple city.”
b. Angkor Thom: most scholars translate Thom as ‘big’; but I think Thom here is rather a variation of Tham, a siamese rendition of Dhamma in Pali. So Angkor Thom is really “the city of Dhamma.” It is unthinkable that a Dhammic king like C-7 who built such a magnificent city would have named his city by a ‘little’ name such as ‘big city.” Moreover, the spelling of Thom is also exactly the same spelling of Tham in Pali. (note that only the Siamese used Pali.)
c. NeakPean (NakPan in Siamese) : It means “coiled by Naka (a mythical snake)” The shortening of Sanskrit words such as Naka into “Nak” was a typical Siamese style founded all over in their language. (Raja= Raj, Rama=Ram, Kasatriya=Kasat, Parama= Borom, etc.)
d. PhimeanAkas: (PimanAkas in Siamese ) the word Piman was a pali rendition of Vimana in Sanskrit. Akas was also a shortening of a formerly longer word (perhaps Akasa : thin air, heaven ). The change of V in Sanskrit to P was also unique in Siamese—a Pali influence.
e. Prea….. (Phra… in Siamese): Here again the word Phra is uniquely very Siamese: a prefix for something sacred. This was a Siamese rendition of Vra in Sanskrit. There are so many prasarts beginning with Phra such as PreaKand, PreaPalilay, PreaRup – some are understood readily in Siamese.
f. Ta…(Ancestor, or Eye) : such as TaProm, TaKeaw
g. PakSiJamKrong: (Bird in cage) : Paksi is bird in Sanskrit but JamKrong is Siamese.
h. TepPanom (Respecting Angel): very Siamese, especially Tep is a siamese rendition of Teva in Sanskrit. Here we have both the shortening style and the P in place of V style.
i. ChauSayTevada (Linage of angel): all Siamese
j. Even Bayon might be related since Ba is Learned One in Isan-siamese and Yon is Looking. So Bayon could mean LearnedOne Looking. LearnedOne here is the Buddha whose 216 giant stone faces are Looking all over.
k. Most names of the prasarts at Angkor wat and Angkor thom are very related to Siamese language. Only a few are not readily discernable; like panom-bakeng, Thomanon.

There are still several more evidences in recorded history, contexts, archaeological artifacts, arts, cultures, languages as well as plain common senses to help us to conclude that the ancient Khmer people who built the great Angkor stone temples are not of the same tribe as the present day Cambodians (2011 AD). Quite to the opposite, these mysterious group of people were evidently exterminated by the revolting slaves who formed the majority in Angkor population by a margin of 7:3. I am certain that there would be many more evidences to support my proposed theory coming forth in the future as our minds are no longer blocked by a pre-conceived curtain.

I am also well aware that it is difficult to accept this new theory about Angkor’s past because the French scholastic machine, sponsored by her colonial wealth, had planted quite a strong scholastic root that already grew so deep.

As to the Cambodian people I do not mean to insult their pride; but historical facts sometimes are hard to swallow. We should learn from it constructively in order to not repeating its past cruelty in our present time.

…Tawit Chitsomboon (Feb. 20th , 2011)
tawi...@gmail.com


ปฏิรูปการศึกษาไทย (อีกแว้ว)

7 ความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 20 February 2011 เวลา 8:56 am ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 1740

สมองแห่งมลัยชาติไทยฤาเสื่อมถอย

วันนี้..มลัยไทยกำลังเสนอตัวเข้าไปช่วยปฏิรูปประเทศไทย [ผมขอเรียก “มหาวิทยาลัย” ว่า “มลัย” เพื่อความประหยัดและพอเพียง] ผมจึงใคร่ขอเสนอแนวคิดมาร่วมสนุกในรายการนี้ด้วย :

1) ก่อนที่มลัยจะทำอะไรก็ตาม (โดยเฉพาะปฏิรูปประเทศ..ซึ่งเป็นเรื่องใหญ่มาก) ก่อนอื่นต้องมีความเข้าใจให้ถูกต้องเสียก่อน (สัมมาทิฐิ) ไม่เช่นนั้นแล้ว สิ่งที่จะทำตามมามันจะเฉโกไปหมด …ถ้าเช่นนั้นแล้วอย่าทำเสียเลยจะดีกว่า ..เพราะอาจเสี่ยงต่อการถูกพวกม็อบเขาเอาไปก่นด่ากลางเวทีริมถนนให้เสียหน้าเปล่าๆปลี้ๆ
2) มลัยไทยรู้บ้างไหมว่าปัญหาสำคัญที่สุดของประเทศไทยเราขณะนี้คือ การไม่พึ่งตนเอง (อัตตาหิ อัตโนนาโถ) แต่ไปพึ่งแต่ต่างชาติ ทั้งด้านการลงทุน เทคโนโลยี และ วิชาการ..แม้แต่อ่านหลักศิลาจารึกที่เป็นภาษาท้องถิ่นโบราณ ยังต้องจ้างฝรั่งมาอ่านให้
3) ก่อนที่จะไปช่วยปฏิรูปประเทศ มลัยจะต้องปฏิรูปตนเองเสียก่อน ไม่งั้นจะกลายเป็น เตี้ยอุ้มค่อม
4) 100 กว่าปีที่ผ่านมาประเทศเสียเงินไปเท่าไร ส่งคนหัวกะทิไปเรียนนอกเพื่อหวังให้กลับมาเป็นเสาหลักเพื่อกอบกู้ประเทศให้เท่าเทียมอารยะ แต่วันนี้ช่องว่างระหว่างไทยและเทศที่ไม่กว้างนักในอดีตกลับยิ่งกว้างมากว่าเดิมร้อยเท่า เพราะนักวิชาการในมลัยไทยไม่ทำหน้าที่อันชอบมานานแล้ว เสวยสุขบนหอคอยงาช้างมาจนอ้วนพี จนตีกอล์ฟกับขุนทหารและนักการเมืองก็มาก ส่วนวิชาการก็เอาง่ายเข้าว่า ลอกฝรั่งมาหากินกันริมหลุมกอล์ฟนั่นเอง
5) ระหว่าง 100 ปีนั้น ญี่ปุ่น ไต้หวัน เกาหลี สิงคโปร์ บราซิล มาเลย์ เขาไปกันถึงไหน บัดนี้ เวียตนาม อินโด ก็กำลังไล่กวด รวมถึง ภูฐาณ ที่มาแรงด้านจิตวิญญาณทั้งที่ก็ทฤษฎีพุทธเดิมๆที่เรารู้จักกันดีมานาน
6) ก่อนจะหาญไปช่วยประเทศปฏิรูป มลัยไทยต้องปฏิรูปตนเองเสียก่อนด้วยการรู้จัก “คิดเองทำเอง” ได้เสียทีแล้ว แทนการลอกเอาแต่ทฤษฎีฝรั่งมาใช้อย่างไม่ลืมหูตา อย่างน้อยต้องปรับทฤษฎีเขาให้สอดคล้องกับบริบทประเทศไทยเสียก่อน ตั้งแต่ระบบเศรษฐกิจ การศึกษา การเมือง ยันการใส่ปุ๋ย ยาฆ่าแมลง รวมถึงความมี “เสรีภาพ” (อย่าเห่อเสรีภาพจนเกินไปตามแนวคิดฝรั่งที่ไปลอกเขามา) โดยเฉพาะที่อ้างกันนักหนาว่า “เสรีภาพทางวิชาการ” ทั้งที่เป็นทาสวิชาการฝรั่งมานานกว่า 100 ปี บัดนี้น่าจะถึงเวลาประกาศอิสรเสรีภาพทางวิชาการได้แล้ว
7) ตีนต้องติดดิน ต้องตระหนักว่าขณะนี้ประเทศไทยเรายังจนอยู่มาก นักวิชาการไทยเคยรู้กันบ้างไหมว่าคนไทย 60 ล้านคนมีส่วนแบ่งรายได้ประชาชาติเพียงไม่ถึง 5% ของรายได้มวลรวมประชาชาติ เพราะแม้รัฐบาลไทยยังไม่รู้เลย ผมกล้าท้า และที่ไม่รู้ก็เพราะนักวิชาการไม่คิดค้นวิจัยให้รู้จักตนเองนั่นเอง ….ที่เราไม่รู้เพราะเรารู้จัก “เมืองนอก” ดีกว่า “บ้านนอก” เราเสียอีก เนื่องเพราะนักวิชาการจำนวนมากเดินทางไป เมืองนอก มากกว่าไป บ้านนอก จึงไม่รู้ไม่เห็นเลยว่าชาวบ้านนอกส่วนใหญ่ ยังหุงหาอาหารด้วยฟืน (เพราะไม่มีเงินซื้อถ่าน ..อย่าว่าแต่แก๊ส)
8) อจ. และผู้บริหารมลัยไทยจำนวนหนึ่งมีมันสมองดีพอใช้ แต่จิตวิญญาณไม่ค่อยดีนัก เพราะมัวแต่ไปคิดทำอะไรที่เลิศลอยเกินกว่าที่จะนำมาใช้ประโยชน์ได้ทันกาลต่อสังคมไทย หรืออีกนัยหนึ่งไปทำงานรับใช้สังคมฝรั่งเสียจนลืมนึกถึงสังคมตนเอง เห่อเหิมไปตามกระแส “ชนชั้นสูง” ในโลก แถมยังไปเหนี่ยวนำให้นักการเมืองขี้เห่อ โยนเงินมาให้ถลุงกันเพลินมืออีกด้วย ด้วยการขู่ทางวิชาการว่าถ้าไม่ทำแบบนั้นชาติไทยจะขายขี้หน้าชาวโลกเขา เพราะไม่มีผลงานตีพิมพ์ ดังนั้นมลัยควรต้องสังวรณ์และปรับทัศนคติเสียใหม่ ว่าควรยอม “ขายหน้าเพื่อเอาผ้ารอด” ไว้ก่อน อย่ามัวแต่หน้าบางจนคิดแต่ “ขายผ้าเอาหน้ารอด” กันมานานแล้ว สักวันจะไม่มีผ้าใส่ ต้องลอยหน้าขาวๆไปขายตัวให้ต่างชาติแบบถูกๆ (วันนี้ก็ทำแบบนี้อยู่แล้วด้วย)
9) ถ้าหน้าบางจริง ต้องอาย ต้องเลิกทำตัวเป็น “ขอทานทางวิชาการ” เสียที ที่เดินถือกะลาไปขอวิชาเขาทั่วโลก ต้องหันมาผลิตความรู้ใช้เองในประเทศ ให้สอดคล้องกับบริบทของตัวเองให้มากที่สุด พอลืมตาอ้าปากแล้ว ค่อยคิดหาทางทำอะไรเล่นสนุกๆบ้าง อย่างนี้ก็พอไหว
10) อย่าหาว่ายกหางตัวเองเลย แต่ขอยกตัวอย่างสักหน่อย ว่าตัวข้าพเจ้าเองก็เคยทำงานอยู่กับองค์การวิจัยอวกาศในมหาประเทศตะวันตกมาประมาณ 11 ปี โดยทำงานวิจัยเพื่อหาทางออกแบบระบบการเผาไหม้ในเครื่องยนต์ยานอวกาศแบบใหม่ด้วยการจำลองระบบการไหลและการเผาไหม้ด้วยวิธีการทางคอมพิวเตอร์ ที่ต้องมีคณิตศาสตร์ยึกยือเต็มกระดาน ตามมาด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์หลายหมื่นบรรทัด แต่ละปีผมต้องใช้งบวิจัยประมาณ 3-5 ร้อยล้านบาท เป็นค่าเวลาคอมพิวเตอร์ …. แต่พอกลับมาเมืองไทยผมก็ทิ้งงานวิจัยพวกนั้นหมดสิ้น ทั้งที่จะทำต่อก็คงหลอกขอเงินรัฐบาลไทยได้มหาศาล (เพียงอ้างว่าจะตีพิมพ์ได้ในวารสารต่างประเทศก็ได้เงินแล้ว) แต่ผมหันมาทำงานวิจัยที่”ตีนติดดิน” ที่เห็นว่าเหมาะสมกับบริบทประเทศไทย (และบริบทโลกด้วย) หลายโครงการ เช่น
10.1 เตาถ่านหุงต้ม: ทำอยู่นานสิบปี ได้พัฒนาเตาถ่านจากประสิทธิเภาพเดิม 20% ขึ้นได้ถึง 55% ซึ่งหมายความว่าถ้านำเตานี้ไปใช้ทั้งประเทศจะช่วยประเทศประหยัดเงินค่าพลังงานได้ถึงปีละประมาณ 2 หมื่นล้านบาท และช่วยลดการตัดไม้ทำลายป่าอีกปีละประมาณ 1 ล้านไร่ (แล้วถ้าเอาไปใช้ทั่วโลกล่ะ ?) ….ปล..เตานี้ราคา 200 บาท ถ้ามลัยไทยลงขันกันซื้อแจกปชช. 5 ล้านครัวเรือนจะใช้เงินประมาณ 1000 พันล้านบาทเท่านั้นเอง หรือประมาณงบเดินทางดูงานตปท. ของผู้บริหารมลัยไทยในแต่ละปี !!!
10.2 เครื่องอบแห้งข้าวเปลือก: ทำอยู่นานสิบปี ได้พัฒนาเครื่องอบแห้งที่ราคาถูกมาก รวดเร็วกว่าปกติ 5 เท่า ลดการใช้พลังงาน 5 เท่า ซึ่งหมายความว่าถ้านำไปใช้ทั้งประเทศจะทำให้ชาวนาไทยมีรายได้มากขึ้น 25% ทันที (คิดเป็นเงินหลายหมื่นล้านบาท) (อย่างนี้จะช่วยลดความเหลื่อมล้ำได้มากทีเดียว เป็นการปฏิรูปประเทศทางหนึ่ง)
10.3 เครื่องอบแห้งเอนกประสงค์พลังแสงแดด (เช่นพริก กล้วย ผลไม้ มันเส้น) : ที่อบแห้งได้เร็วกว่าวิธีของชาวบ้าน 4 เท่า ซึ่งถ้านำไปใช้ก็จะช่วยเศรษฐกิจและคุณภาพชีวิตชาวชนบทได้มาก แถมผู้บริโภคทั้งประเทศจะได้ทานอาหารที่สะอาดขึ้นเพราะไม่มีฝุ่นหรือแมลงเข้าไปปนเปื้อนอาหารได้ในขณะอบแห้ง
10.4 เครื่องปิ้งไก่ ไส้กรอก ที่รวดเร็วกว่า ประหยัดพลังงานกว่า ประหยัดแรงงานกว่าในการปิ้ง 100 เท่า และไร้ควัน (สารก่อมะเร็ง) : ซึ่งนอกจากจะช่วยผู้ประกอบการรายย่อยได้มากแล้ว ยังช่วยผู้บริโภคให้เป็นมะเร็งน้อยลงด้วย
10.5 เครื่องขุดหัวมันสำปะหลังที่มีการแตกหักน้อยกว่าปกติ
10.6 กังหันลมเสื่อใบลานเพื่อวิดน้ำเข้านาให้ได้ปสภ.สูงกว่าเดิม 2 เท่า และราคาถูกกว่าเดิม 2 เท่า
10.7 ยังมีอีกนับร้อยเรื่อง รวมทั้งสองสามเรื่องที่อาจปฏิวัติโลกได้ในด้าน พลังงานแดด และ ลม (ที่บริษัทฝรั่งรุมโทรเข้ามาหา จนผมต้องปิดโทรศัพท์หนี) แต่ยกมาเพียงแค่นี้พอให้เห็นแนวทางว่า นักวิชาการไทยสามารถทำอะไรช่วยสังคมไทยและโลกได้มหาศาลหากมีแก่ใจคิดที่จะทำ มิใช่เพียงแต่คิดหาเรื่องวิจัยเพื่อตีพิมพ์วารสารวิชาการต่างประเทศที่มี impact factor สูงๆ เพื่อขอตำแหน่งวิชาการ (ที่ทำให้ได้ทั้งเงินและกล่องแต่สังคมไทยไม่ได้อะไรเลย..นอกจากหน้าตานิดหน่อย แถมถูกฝรั่งหลอกใช้อย่างแยบยลอีกต่างหาก ผ่านวีธีการจัดอันดับมลัยโลก..หรือการล่าอาณานิคายุคใหม่) …ขนาดผมตีพิมพ์เป็นภาษาไทยแท้ๆ ฝรั่งมันยังเอาไปแปลเป็นอังกฤษ แล้วมาตามหาข้อมูลกับผม แต่ผมปิดโทรศัพท์หนี ..ก็หวงโว้ย..อยากเอาไว้ให้เป็นของคนไทยมากกว่า แต่พอเอาไปเสนอคนไทย ก็มีแต่คนเมินหน้าหนี ต่างไม่เห็นความสำคัญ ..มันน่าน้อยใจ แต่ไม่เป็นไร จะอดทนต่อไป สักวันพระสยามเทวาธิราชเจ้าคงช่วย
11) เวลาอจ.มลัยไทยขอทุนวิจัยนั้น ขอทีเถอะไอ้โครงการประเภท technology demonstration ที่ไปเอาความรู้ต่างชาติมาสร้างโรงงานต้นแบบเพื่อสาธิตให้ดูน่ะ หรือที่กระทั่งไปยกโรงงานต้นแบบต่างชาติที่เขาโละทิ้งแล้วมาโชว์ก็ยิ่งไปกันใหญ่ …นิสัยแบบนี้ขอให้เลิกซะที เพราะมันเปลืองเงินมาก, ไม่ได้ความรู้อะไรใหม่ และไม่ใช่หน้าที่ของมลัยด้วยซ้ำไป แต่หน้าที่เราคือทำโครงการเล็ก ๆ ที่ใช้งบน้อยๆ แต่ได้ปัญญาความรู้มากๆ ถ้าทำแบบนี้สำเร็จแล้วจะสร้าง pilot plant ราคาแพงสักหน่อยเพื่อมาพิสูจน์เทคโนฯที่คิดได้ด้วยสมองตัวเอง เออ..อย่างนี้ต้องรีบทำ ยังไงก็ช่วยกันประหยัดเงินหน่อยนะ เพราะชาติเรายังยากจนอยู่มาก และก้อช่วยกันประหยัดเวลาด้วย อย่าขอเวลาทำวิจัยเกินจริง มันคอรัปชั่นนะ (ปีเดียวก็พอแล้ว แต่ขอซะสามปีห้าปี)
12) นักวิชาการและผู้บริหารมลัยไทย นักการเมืองด้วย ต้องกล้าที่จะสร้างความรู้เองได้แล้ว ต้องลดละเลิกเลื่อน การส่งคนไปเรียนเมืองนอก (ส่งไปแต่น้อยที่สุดเพียงเพื่อเป็นทูตทางวิชาการเท่านั้น) และเลิกไปดูงาน ไปหา “ความร่วมมือ” กับต่างชาติเสียที ..ถ้าเรายังไม่สร้างความรู้ใช้เอง มัวแต่ไปเสพความรู้จากเมืองนอก ผมว่า ประเทศไทยไม่มีวันตั้งตัวได้ เพราะได้แต่ส่งมันสมอง (นศ.ทุนปริญญาเอก) ไปช่วยต่างชาติวิจัย ในขณะที่นักวิชาการไทยเราเองกลับมีแต่กากเดนเหลือทิ้งมาเป็นผู้ช่วยวิจัยเพื่อพัฒนาสังคมไทย ..เรื่องนี้ยาวเพราะมันมีผลกระทบทางอ้อมตามมาเป็นพรวน
13) ถ้ายังเป็นอย่างนี้เรื่อยๆ ต่อไปชาติไทยเราจะมีผลงานตีพิมพ์วารสารต่างชาติเพียบ แต่ประเทศไทยกลับยิ่งจนลงกว่าเดิม เพราะตีพิมพ์มันเสียเงินมาก แต่เอามาใช้หาเงินไม่ค่อยได้ เนื่องเพราะไปตีพิมพ์แต่เรื่องไกลตัวเองและใกล้ตัวต่างชาติ…. พึงตระหนักว่าอารยประเทศนั้นเขารวยก่อนแล้วเขาถึงตีพิมพ์ (เพื่อทำให้รวยยิ่งขึ้น) หาใช่ว่าตีพิมพ์แล้วทำให้เขารวย ..มันปัญหาเอาเกวียนไว้หลังวัวหรือหน้าวัว

ชาติเปรียบร่างกาย มลัยเปรียบสมอง …เนเธอร์แลนด์ เดนมาร์ก นอร์เวย์ สวิส กายเขานิดเดียว แต่สมองเขาใหญ่ ก็ทำอะไรได้มากมหาศาล แม้จีนที่แสนใหญ่ยังเกรงใจ เช่น นอร์เวย์คนห้าล้านคน กล้ารับท่านดาไลลามะเข้าประเทศ มิใยจีนประท้วงคอโป่ง ส่วนไทยมี 65 ล้าน เป็นเมืองพุทธอีกต่างหาก แต่ไม่กล้ารับท่านดาไลลามะเข้ามาเทศน์

ไทยเราวันนี้ใหญ่กว่าหลายมหาประเทศในยุโรปหลายประเทศ แต่แม้ชาติเล็กๆจนๆเช่นเขมร ที่ทั้งประเทศคงไม่มีผลงานตีพิมพ์วารสารวิชาการอิมแพคแฟคเตอร์สูงๆสักเรื่องเดียว ยังกล้าลบหลู่เราหมดรูปเช่นดังที่ปรากฎในขณะนี้

..ทวิช จิตรสมบูรณ์ (๑๓ กพ. ๒๕๕๔)


วิจารณ์.. “แผนที่คนไทย” ของหมอประเวศ

4 ความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 20 February 2011 เวลา 8:43 am ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 1287

วิจารณ์.. “แผนที่คนไทย” ของหมอประเวศ

ท่านหมอประเวศ วะสี (คนดี มีอาวุโส ที่ผมเคารพรักเสมอมา) วันนี้ออกมาแนะรัฐบาล (เป็น
ครั้งที่มากแล้ว) ว่า ให้ทำ “แผนที่คนไทย” ท่านเชื่อว่าถ้าทำแล้วจะทำให้ประเทศไทยเจริญ
เพราะจะรู้ว่าคนไทยมีอะไรเข้มแข็ง อยู่ที่ไหนบ้าง จากนั้นก็เอามาเป็นพลังในการพัฒนา
ประเทศ จาก “ล่างสู่บน”

แต่ผมขอแย้ง (ดังที่แย้งท่านมาหลายเรื่องแล้ว) …ผมว่ามันเป็นแนวคิดที่ค่อนข้างที่จะไม่
สามารถเอาไปทำอะไรได้มากนัก ท่านหมอใช้แนวคิดและจินตนาการแบบ “อุดมคติ” มากเกิน
ไป เพราะท่านเป็นนักหลักการจนเกินไป เชื่อมั่นในพลังประชาชนจนเกินเหตุ

จากการที่สัมผัสคนไทยมาทุกจังหวัด ทุกอำเภอ แม้ไม่ทุกตำบลแต่ก็หลายหมู่บ้าน ผมตอบ
แทนท่านเลยว่า อย่าไปทำแผนที่ให้เสียเงิน เวลา เลยครับ มันไม่ทันกาลหรอก กว่าถั่วจะสุกงา
ก็ไหม้แล้ว เพราะคนไทยเรานั้นมันไม่มีอะไรหลากหลายหรอกครับ ก็รู้ๆกันอยู่ว่าส่วนใหญ่ใน
พื้นที่ก็ทำนา ไร่ สวน เป็นหลัก มีคนเชื้อจีนในหัวเมืองทำการค้า อุตสาหกรรมท้องถิ่น มีข้า
ราชการ ตำรวจทหารคอยรีดไถหาลำไพ่เสมอมา มีมหาวิทยาลัยที่เห่อเหิมฟุ้งเฟ้อไม่สนใจ
พัฒนาท้องถิ่น สนใจแต่พัฒนาวิชาการเพื่อตีพิมพ์ในวารสารต่างชาติ

ที่อาจตกสำรวจในแผนที่ของท่านหมอก็คือ 20 ปีที่ผ่านมาคนไทยทิ้งแผ่นดินไปหากินเมือง
นอกก็มาก เช่นเมืองอาหรับ ไต้หวัน เกาหลี (เพราะรัฐบาลไม่สร้างงานรายได้ดีให้พวกเขา
สร้างแต่งานขี้ข้าที่ไปขายแรงงานในนิคมริมทะเล แถมกดค่าแรงงานไว้เพื่อเอาใจนายทุนต่าง
ชาติ) ส่วนที่ไปเมืองนอกไม่ได้ก็ไปขายแรงงานตามนิคมริมทะเล เพราะทำเกษตรต่อไปก็ไม่
ไหว เนื่องเพราะรัฐบาลทำได้เพียงแค่ประกันราคาพืชผลเอาตัวรอดไปวันๆ ไม่เคยคิดทำอะไร
เชิงโครงสร้างทางการเกษตรแบบครบวงจรบ้างเลย

…ส่วนลูกเต้าก็ทิ้งไว้ตามยถากรรม จนเด็กไทยในชนบทวันนี้ผิดเพี้ยนเหลือกำลังลาก เช่น บ้า
เซ็กส์ บ้ายา และนิยมยกพวกตีกันทั้งวันมากกว่านิยมเรียนหนังสือ …แบบนี้แล้วท่านหมอว่า
ประเทศไทยเราจะเหลือแผนที่ประเทศไหมใน 20 ปีข้างหน้า

ข้อมูลเหล่านี้ท่านหมอประเวศไม่รู้หรอกหรือ แต่มันเป็นแผนที่ที่ผมคนเดียวเห็นมานานแล้ว
และตะโกนบอกรัฐบาลหลายสมัยมานานแล้วด้วย ว่ามันอันตรายเหลือหลายถ้าไม่คิดปรับแก้
กันให้ดีเสียในวันนี้

เมื่อเห็นแผนที่ตามประสาผมดังนั้น ผมจึงได้เสนอรัฐบาลให้
1) ชะลอการลงทุนต่างชาติ หันมาหนุนอุตสาหกรรมไทยเพื่อการพึ่งตนเอง ดึงเอานัก
วิชาการฟุ้งเฟ้อลงมาให้ติดดินด้วยเพื่อช่วยกัน (ไทยเข้มแข็ง ยังไปเสริมให้เฟ้อหนักเข้าไป
ใหญ่ ไปยุให้ตีพิมพ์ต่างชาติมากๆกว่าเดิมเสียอีก)
2) กระจายอุตสาหกรรมสู่ท้องถิ่น เอางานไปหาคน ไม่ใช่เอาคนไปหางาน ที่ทำให้
ต้องทิ้งถิ่น ลูกเต้า เกิดปัญหาสังคมระยะยาวตามมา
3) สร้างอุตสาหกรรมท้องถิ่นขึ้นมา โดย และเพื่อคนท้องถิ่นเอง เพื่อเพิ่มรายได้
อุตสาหกรรมเกษตร และสร้างงานในท้องถิ่น
4) สร้างสหกรณ์ค้าปลีกท้องถิ่นเป็นเครือข่ายทั่วประเทศ เพื่อกักเงินไทยไม่ให้ไหล
ออกไปสู่ร้านค้าปลีกต่างประเทศ ทั้งยังเป็นการกักเงินไว้หล่อเลี้ยงท้องถิ่นอีกด้วย
5) ลดพื้นที่การทำไร่นาลงมาให้มีจำนวนเพียงแค่พอกินในประเทศที่เหลือปลูกป่า
และทำอุตสาหกรรมป่าไม้ (ผลิตเฟอร์นิเจอร์จะได้รายได้มากกว่าปลูกข้าว 20 เท่า) โดยปลูก
แบบมียุทธศาสตร์หลายต่อ เช่น ลดน้ำท่วม เพิ่มท่องเที่ยว
6) ขุดเชื่อมต่อแม่น้ำ คลอง เข้าสู่หนองน้ำและแอ่งน้ำธรรมชาติ ที่มีมากมายทั่ว
ประเทศ โดยใช้เทคโนโลยีดาวเทียมช่วยสำรวจ เพื่อจัดการแบบเชื่อมโยงให้ดีที่สุด ซึ่งจะช่วย
การเกษตรและลดน้ำท่วมไปด้วยในตัว ไม่ใช่ทำแบบสะเปะสะปะ ขาดแผนเชื่อมโยงทั้งชาติ
เหมือนเช่นที่ผ่านมา
7) ลดจำนวนข้าราชการ ตำรวจ ทหาร ลงสามเท่า แล้วเพิ่มเงินเดือนให้สองเท่า รวม
ทั้งเพิ่มเงินเดือนให้ครูสามเท่า
8) ..ยังมีอีกมากแต่เอาแค่นี้ก่อนครับ

ผมวิงวอนให้ท่านหมอช่วยตรอง ถ้าเห็นด้วยช่วยผมบอกต่อไปยังรัฐบาลด้วยเถิดครับ อย่ามัว
คิดทำแผนที่อยู่เลยครับ มันอาจฟังดูดี แต่ผมว่ามันไม่ทันกาลหรอกครับ

ผู้นำที่ดีต้องฟังให้รอบ คิดแบบองค์รวม แล้วทำให้เร็วครับ ให้ทันกาล
แต่ส่วนใหญ่พวกเขา
1) ไม่ฟัง (ถือดี คิดว่าตัวเองเก่งกว่าใคร ยกเว้นฟังเสียงประจบสอพลอ)
2) ไม่คิด (ยกเว้นคิดเรื่องความอยู่รอดของตัวเอง เช่น ประชานิยมรูปแบบต่างๆ) และ
3) ไม่ทำ (ยกเว้นทำเพื่อความอยู่รอดของตัวเอง เช่น ประกันราคาข้าว ทำกันอยู่นั่น
แหละ)

..ทวิช จิตรสมบูรณ์ (๑๘ กพ. ๒๕๕๔ ..วันแห่งความรักของชาวพุทธ)


นโยบายพัฒนาประเทศไทยของผม

3 ความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 9 February 2011 เวลา 6:29 pm ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 1488

หมายเหต. ผมยกร่างนโยบายนี้ไว้ในอดีต เพื่อเป็นแนวทางให้พรรคการเมืองพรรคหนึ่ง (ตามที่ได้รับการร้องขอ)  ผมไม่ทราบว่าทางพรรคได้นำไปใช้ประโยชน์เพียงใด แต่วันนี้ผมนำมาให้ทุกท่านได้อ่านกัน หากเห็นด้วยโปรดช่วยกันกระพือตามศักยภาพครับ

นโยบายด้านเศรษฐกิจ อุตสาหกรรม และการเกษตร แบบบูรณาการที่ยั่งยืน

 

ข้อมูลและแนวคิดพื้นฐาน:  

ปีพศ. ๒๕๕๒ ประเทศไทยมีรายได้ประชาชาติประมาณ ๙ ล้านล้านบาท หากนำมาเฉลี่ยอย่างเท่าเทียมกันโดยประเมินว่าครอบครัวหนึ่งมีสมาชิก 5 คน แต่ละครอบครัวจะมีรายได้เดือนละประมาณ 6 หมื่นกว่าบาท ซึ่งนับเป็นรายได้ที่ดีมากทีเดียว แต่ความเป็นจริงนั้นส่วนใหญ่ในภาคอีสานครัวเรือนจะมีรายได้เพียงประมาณ  4 พันบาทเท่านั้นเอง ซึ่งน้อยกว่าค่าเฉลี่ยดังกล่าวถึงกว่า 15 เท่า ชีวิตความเป็นอยู่ของคนไทยส่วนใหญ่จึงแร้นแค้นมาก ทั้งที่ประเทศมีรายได้สูงในภาพรวม

รายได้จริงที่ต่ำกว่าค่าเฉลี่ยมากนี้มีสาเหตุใหญ่มาจากการกระจุกตัวของรายได้ประชาชาติอยู่กับกลุ่มคนเพียงสองกลุ่มคือ กลุ่มนายทุนต่างชาติซึ่งมีรายได้ประมาณ 70% (ข้อมูลนี้ข้าฯเป็นคนแรกที่นำเสนอในปีพศ. ๒๕๔๓  จากนั้นได้รับการยืนยันจากคำปราศรัยของอดีตรัฐมนตรีฯคลังเมื่อพศ. ๒๕๔๙) และกลุ่มมหาเศรษฐี 15 ตระกูลของประเทศไทยซึ่งคาดว่ามีรายได้ประมาณ 15% ส่วนคนไทย 60 ล้านคนทั้งประเทเทศมีรายได้รวมเพียง 15% ของรายได้ทั้งหมดเท่านั้นเอง

ดังนั้นประเทศไทยจึงเป็นประเทศที่มีช่องว่างระหว่างคนรวยและคนจนสูงที่สุดในโลกประเทศหนึ่ง จึงไม่แปลกเลยว่าทำไมจึงมีโสเภณีมากเหมือนเช่นประเทศในลักษณะเดียวกันเช่น ฟิลิปปินส์ เม็กซิโก และโคลอมเบีย เพราะเชื่อได้ว่าโสเภณีไม่ได้เกิดจากความยากจน แต่เกิดจากช่องว่างทางเศรษฐกิจ ดังจะเห็นว่าประเทศที่ประชาชนจนเท่ากันหมดก็ไม่ค่อยมีโสเภณี (เช่นในอาฟริกา) และประเทศที่คนรวยเท่ากันหมดก็ไม่ค่อยมีโสเภณี (เช่นในยุโรป)

 ปฐมเหตุแห่งความบิดเบี้ยวอย่างมหันต์ของการกระจายรายได้นี้เกิดจากที่ผ่านมา 50 ปี รัฐบาลไทยภายใต้ระบบการเมืองได้ใช้วิธี “รวยลัด” ในการพัฒนาประเทศ ด้วยการเชื้อเชิญให้ต่างชาติเข้ามาลงทุนทำอุตสาหกรรมในประเทศได้อย่างง่ายดาย โดยมีเครื่องล่อมากมาย เช่น แรงงานราคาถูก การลดภาษีวัตถุดิบนำเข้า ส่งออก ศุลกากร เงินได้นิติบุคคล ฯลฯ จนโรงงานอุตสาหกรรมต่างชาติมาตั้งกันมากตามปริมณฑลกทม. และชายฝั่งทะเล  จนรายได้ของพวกนักลงทุนเหล่านี้มีปริมาณถึง 70% ของรายได้ประชาชาติ  (GDP) ทั้งหมดของประเทศไทย  

การพัฒนาประเทศโดยวิธีรวยลัด พึ่งผู้อื่น ไม่พึ่งตนเอง ตามรูปแบบการเมืองเก่านี้ยังมีปัญหาหนักอีกหลายประการตามมา เช่น

 

  • 1. สัดส่วนของทุนต่างชาติที่มากเกินไปย่อมครอบงำเศรษฐกิจชาติโดยปริยาย โดยเฉพาะในสังคมที่อ่อนแอทางการเมืองเช่นประเทศไทย พวกเขาอาจ “ลงขัน” ด้วยเงิน “เพียงเล็กน้อย” เพื่อเปลี่ยนโยบาย กฎหมาย แม้แต่รัฐบาลของเราได้ทุกเมื่อ ในราคาพศ. ๒๕๕๑ ถ้าพวกเขาลงขันกันเพียง 0.1% ของรายได้ ก็จะได้เม็ดเงินถึง 6,000 ล้านบาท ซึ่งสามารถใช้ซื้อเสียงเลือกตั้งเพื่อจัดตั้งรัฐบาลหุ่นเชิดที่มีเสียงข้างมากได้อย่างสบาย
  • 2. คนสัญชาติไทยไม่อาจพัฒนาตนขึ้นเป็นเจ้าของกิจการอุตสาหกรรมได้ เพราะต่างชาติมีทุนและเทคโนโลยีสูงและยังได้รับการช่วยเหลือจากรัฐบาลไทยดังกล่าวแล้ว เช่น ถ้าคนไทยคิดอยากจะเป็นเจ้าของโรงงานผลิตกระดาษเช็ดก้น ก็คงเจ๊ง เพราะยี่ห้อต่างชาติอันหลากหลายครองตลาดหมดแล้ว จะไปทำตลาดสู้เขาไม่ได้ รวมไปถึงดินสอ ปากกา ไม้บรรทัด แว่นตา เข็มขัด รองเท้า ยาสีฟัน ยาสระผม สบู่ เราคนไทยทั้งหลายจึงหมดหนทางทำมาหากิน เป็นได้แต่เพียงลูกจ้างในโรงงานต่างชาติเท่านั้น ดูเหมือนว่าอาชีพการผลิตที่คนไทยพอทำได้โดยไม่ต้องแข่งกับอุตสาหกรรมต่างชาติจะเหลืออยู่เพียงไม่กี่อาชีพ เช่น อาชีพผลิตโลงศพ และดอกไม้จันท์ (เอาไว้เผาศพตัวเอง และเป็นสัญลักษณ์ว่าคงต้องเผาศพประเทศไทยสักวันหนึ่งหากยังไม่ปรับเปลี่ยนพฤติกรรมด้านเศรษฐกิจแบบพึ่งผู้อื่นเช่นนี้)
  • 3. คนไทยต้องโง่ขึ้นทุกวันเนื่องจากสมองไม่ได้ออกกำลังเท่าที่ควร จากการที่ไม่รู้จักคิดทำด้วยตัวเองในการสร้างชาติ คอยแต่พึ่งคนต่างชาติเช่นนี้ นานวันไปอีกสักหนึ่งรุ่นมนุษย์ไอคิวชาวไทยอาจต่ำที่สุดในโลกก็เป็นได้ (ขณะนี้ก็ต่ำมากแล้ว)
  • 4. มลภาวะจากอุตสาหกรรม จะก่อปัญหาเชิงสุขภาพในระยะยาวอย่างไร และคิดเป็นมูลค่าเท่าใด หักคิดบัญชีในประเด็นนี้ด้วยประเทศไทยจะขาดทุนอีกเท่าใด มลภาวะยังทำให้สมองเสื่อมและไอคิวต่ำกว่าปกติอีกด้วย
  • 5. การพัฒนาแบบนี้ไม่มั่นคงและไม่ยั่งยืนอย่างยิ่ง ถ้าเกิดสภาวะเศรษฐกิจตกต่ำ (ซึ่งจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ไม่ช้าก็เร็ว) พวกเขาจะถอนทุนหมด คนจะตกงานนับสิบล้าน รัฐบาลก็ไม่มีรายได้หรือทุนสำรองเพียงพอที่จะรองรับวิกฤต ความทุกข์มหันต์จะเกิดขึ้นกับสังคมอย่างไม่เคยพบมาก่อน เพราะเมื่อก่อนหากมีปัญหายังมีภาคการเกษตรเป็นหยุ่นกันกระแทก แต่บัดนี้ภาคเกษตรก็กำลังล่มสลาย ทิ้งไร่ทิ้งนามาเป็นลูกจ้างขายแรงงานกันหมดแล้ว
  • 6. สถาบันครอบครัวในชนบทซึ่งเป็นฐานรากของสังคมถูกสั่นคลอนอย่างหนักจากการที่หัวหน้าครอบครัวทิ้งไร่นาไปขายแรงงานในนิคมอุตสาหกรรมต่างชาติ ปล่อยให้ลูกเล็กถูกเลี้ยงดูไปตามยถากรรมโดยปู่ย่าตายาย โดยต่างก็หวังว่าสักวันหนึ่งจะหอบเงินฟ่อนกลับมาบ้านเกิด แต่อนิจจาสิ่งที่พวกเขาได้หอบกลับมาเยี่ยมบ้านท่ามกลางอุบัติเหตุของท้องถนนอันคับคั่งปีละสองครั้งตอนช่วงเทศกาลปีใหม่และสงกรานต์คือโรคพิษสุราเรื้อรังที่พวกเขาพัฒนาขึ้นมาเนื่องจากความเครียด ความหว้าเหว่ และความจน จนประเทศไทยก้าวขึ้นติดอันดับที่ห้าของโลกในการจัดอันดับการดื่มสุราของพลเมือง ก็มันจะร่ำรวยอะไรได้กับการขายแรงงานวันละ 180 บาท (สองคนผัวเมีย 360 บาท) ในเมื่อมีค่าใช้จ่ายมากมาย เช่น ค่าที่พัก(เมื่อก่อนอยู่บ้านตัวเองก็ไม่ต้องจ่าย) อาหาร(เมื่อก่อนหาเก็บผักจิ้มริมรั้วและหัวคันนา) เดินทาง และแน่นอนค่าเหล้า รวมทั้งค่าโสหุ้ยสังคมเมืองจิปาถะต่างๆ
  • 7. การที่จะไปง้อให้ต่างชาติมาลงทุนนั้นรัฐบาลก็ต้องเจียดงบประมาณชาติ รวมทั้งไปกู้เงินมาจากต่างชาติเพื่อมาสร้างโครงสร้างพื้นฐาน เช่น ไฟฟ้า ประปา ถนน ท่าเรือ เพื่อรองรับการเข้ามาตักตวงความร่ำรวยของบรรษัทข้ามชาติเหล่านี้ และต้องขายสาธารณูปโภคเหล่านี้ให้พวกเขาแบบถูกๆ ตามราคารัฐวิสาหกิจอีกต่างหาก ถามว่าใคร..ที่จะต้องเสียภาษีจ่ายงบประมาณ รวมทั้งจ่ายเงินต้นและดอกเบี้ยเพื่อใช้หนี้เงินกู้ระยะยาวเหล่านี้ ถ้าไม่ใช่ลูกหลานคนไทยในอนาคต ซึ่งตอนนั้นโรงงานพวกนี้ก็คงย้ายฐานการลงทุนไปที่อื่นที่สามารถเอาเปรียบได้มากกว่าประเทศไทยแล้วก็เป็นได้
  • 8. รัฐต้องลงทุนด้านการศึกษาจำนวนมาก เพื่อผลิตบัณฑิต (ลูกจ้าง) ป้อนโรงงานต่างชาติ ถือเป็นการลงทุนราคาแพงเพื่อมาสร้างแรงงานราคาถูกเพื่อเป็นฐานสร้างความร่ำรวยให้พวกเขาขนออกไปยังประเทศแม่ หากคิดต้นทุนด้านนี้จะเห็นว่าความคุ้มทุนก็ลดลงไปอีกระดับ อาจถึงขาดทุนด้วยซ้ำไป

 

เห็นได้ว่าการพึ่งคนอื่นโดยไม่พึ่งตนเองนั้นส่งผลเสียหายแบบบูรณาการไปทุกมิติของชีวิต หากไม่เกิดการเมืองใหม่และวิสัยทัศน์ใหม่ในการวางแผนพัฒนา ประเทศไทยจะไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการนี้ได้เลย ปัญหาสำคัญที่สุดคือผู้นำพรรคการเมืองเก่าทั้งหลายไม่ตระหนักในปัญหาด้วยซ้ำ กลับซ้ำเติมประเทศด้วยการแข่งกันขายนโยบายเพื่อดึงนักลงทุนต่างชาติให้เข้ามามากขึ้นทุกปี

ปริมาณ (และคุณภาพ) ของการเข้ามาของทุนต่างชาติที่พอดี พอเหมาะ พอควร น่าจะเป็นสิ่งที่พึงประสงค์ แต่การปล่อยให้เข้ามาจนมากเกินไปเช่นนี้ แบบสะเปะสะปะ โดยไม่มียุทธศาสตร์ชาติรองรับ นับว่าเป็นอันตรายอย่างยิ่ง

การพัฒนาประเทศให้มั่งคั่งอย่างยั่งยืนและพอเพียงจำเป็นต้องมีปรัชญาเศรษฐศาสตร์ที่ถูกต้องและฐานรากด้านการผลิตที่เหมาะสมรองรับ ประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจทุกวันนี้เช่น สหรัฐฯ ญี่ปุ่น เยอรมัน อังกฤษ ฝรั่งเศส รัสเซีย เกาหลี ไต้หวัน ต่างวางฐานรากการพัฒนาประเทศด้วยเทคโนโลยีและอุตสาหกรรมการเกษตรที่เป็นของตนเองทั้งสิ้น ผิดจากประเทศไทยที่มีฐานรากด้านนี้ดีพอควรอยู่แล้วในอดีต แต่กลับพากันละทิ้งการเกษตรด้วยความรังเกียจ ทั้งนี้โดยการชี้นำโดยปริยายของรัฐบาลในระบบการเมืองเก่า จนบัดนี้ไม่มีนักศึกษาที่มีศักยภาพจะเลือกเรียนวิชาชีพที่เกี่ยวข้องกับการเกษตรอีกแล้ว หันไปเรียนด้านอุตสาหกรรมเพื่อไปเป็นลูกจ้างในโรงงานต่างชาติกันเสียหมด วิชาการด้านเกษตรของเราจึงยิ่งตกต่ำกว่าปกติ จนบัดนี้ประเทศเพื่อนบ้านที่เคยล้าหลังกลับแซงหน้าเราด้านผลผลิตการเกษตรไปแล้ว ตรงกันข้ามในสหรัฐฯมีมหาวิทยาลัยวิจัยชั้นนำด้านการเกษตรมากมาย เช่น คอร์เนล อิลลินอยส์ ยูซีเดวิส

นักการเมืองเก่าไม่อาจรู้ได้เลยว่าธุรกิจการเกษตรนั้นสามารถสร้างความมั่งคั่งให้ชาติได้มหาศาล ดังเช่นสหรัฐฯ นั้น แม้จะมีจำนวนเกษตรกรเพียงประมาณ 1.8% ของประชากรทั้งหมด แต่กลับมีปริมาณแรงงานที่อิงอยู่กับวงจรการเกษตรถึง 30% ของคนทั้งประเทศ (รวมนักวิจัยด้านการเกษตร) ซึ่งหากไม่คิดภาคบริการถือว่าเป็นภาคแรงงานที่ใหญ่ที่สุด  จึงไม่เกินความจริงที่จะกล่าวว่าสหรัฐฯยังคงเป็นประเทศเกษตรกรรม ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ ล้วนแต่เป็นประเทศเกษตรกรรมทั้งสิ้น ส่วนไทยเราขณะนี้รัฐบาลการเมืองเก่าและนักวิชาการเก่าต่างพูดกันอย่างภาคภูมิใจว่าสินค้าอีเล็กทรอนิกส์และยานยนต์สร้างรายได้ให้ประเทศได้มากกว่าสินค้าเกษตรมาก แต่ลืมไปว่ามันเป็นรายได้ของนายทุนต่างชาติเสียเกือบทั้งหมด และที่สำคัญเป็นเพราะนักการเมืองเก่าโง่เขลาไม่รู้จักสร้างมูลค่าเพิ่มให้ผลิตผลการเกษตรต่างหาก

ด้วยปัญหาและความเสียหายอันหลากหลายที่ระบบเศรษฐกิจอุตสาหกรรมแบบเก่าได้ก่อให้เกิดกับประเทศไทยดังที่ได้กล่าวมาแล้วนั้น  จึงได้วางนโยบายในการพัฒนาประเทศเสียใหม่เพื่อให้นำมาซึ่งความมั่งคั่งที่ยั่งยืนและพอเพียงของสังคมไทย โดยได้คำนึงถึงการบูรณาการกันของนโยบายด้านเศรษฐกิจ การเกษตร อุตสาหกรรม คมนาคม พลังงาน และกุโศลบายรูปแบบต่างๆ  ดังนั้นจึงได้จัดแบ่งนโยบายดังกล่าวเป็น 3 กลุ่ม ใน 20 ประเด็น ที่เชื่อมโยงเสริมพลังระหว่างกัน ดังนี้

 

๑. สร้างหรือเพิ่มรายได้ให้พลเมืองไทยอย่างยั่งยืน พอเพียง พร้อมพัฒนาภูมิคุ้มกันให้ประเทศ

  • 1. พัฒนาโรงงานอุตสาหกรรมระดับตำบลขึ้นทั่วประเทศ
  • 2. จัดตั้งเครือข่ายร้านค้าปลีกแบบสหกรณ์ทุกตำบลทั่วประเทศ
  • 3. ปรับการเกษตรและปศุสัตว์ให้เป็นแบบชีวภาพ 100% ภายใน 8 ปี
  • 4. ปรับเพิ่มค่าแรงขั้นต่ำให้ได้เกณฑ์มาตรฐานสากลภายใน 8 ปี
  • 5. เพิ่มมูลค่าผลผลิตการเกษตรก่อนส่งออกขายต่างประเทศ
  • 6. เพิ่มมูลค่าสินค้าจากอุตสาหกรรมประมง
  • 7. พัฒนาอุตสาหกรรมเฉพาะทางที่มีศักยภาพเดิมอยู่แล้วให้ดียิ่งขึ้น
  • 8. พัฒนาอุตสาหกรรมป่าไม้เพื่อเศรษฐกิจ
  • 9. ปรับนโยบายด้านอุตสาหกรรมท่องเที่ยวให้คนไทยมีรายได้มากขึ้น
  • 10. พัฒนาอุตสาหกรรมใหม่ที่สำคัญต่อยุทธศาสตร์ชาติ

 

๒. พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเพื่อสนับสนุนเศรษฐกิจการเกษตรและอุตสาหกรรม

  • 11. พัฒนาเทคโนโลยีชีวภาพ เกษตร อาหาร
  • 12. การชลประทานทั่วถึงทั้งประเทศแบบบูรณาการ
  • 13. เพิ่มประสิทธิภาพการคมนาคมแบบบูรณาการ
  • 14. พัฒนาและผลิตพลังงานยั่งยืน

 

๓. กุศโลบายและมาตรการสนับสนุนทางอ้อมเพื่อความมั่งคั่ง ยั่งยืน และพอเพียงทางเศรษฐกิจอย่างทั่วถึง

  • 15. ปรับเปลี่ยนระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมทำลายล้างมาเป็นทุนนิยมพอเพียง
  • 16. กำหนดเพดานรายได้ประชาชาติ (GDP) ไม่ให้สูงเกินไป
  • 17. เพิ่มรายได้ของพลเมืองไทยให้ได้สัดส่วน 60% ของรายได้ประชาชาติภายใน 8 ปี
  • 18. กระจายโรงงานอุตสาหกรรมออกสู่ท้องถิ่น
  • 19. กำหนดสัดส่วนประชากรในแต่ละกลุ่มอาชีพ
  • 20. กำหนดปริมาณขั้นต่ำของพื้นที่ทำเกษตรกรรมของครัวเรือน

 

รายละเอียดของแต่ละประเด็นในแต่ละกลุ่มดังนี้

 

๑. สร้างหรือเพิ่มรายได้ให้พลเมืองไทยอย่างยั่งยืนพร้อมพัฒนาภูมิคุ้มกันให้ประเทศ

  

•1.      พัฒนาโรงงานอุตสาหกรรมระดับตำบลขึ้นทั่วประเทศ

  

คำอธิบาย: โรงงานเหล่านี้จะสร้างรายได้ที่ดี มีศักดิ์ศรี ให้ประชาชนในท้องถิ่น ไม่ต้องพึ่งเงินแจกซึ่งทำลายศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์จากนักการเมืองเก่าอีกต่อไป  และยังจะเป็นรากฐานในการพัฒนาอุตสาหกรรมของคนไทยอย่างยั่งยืนในระยะยาวต่อไป ความยั่งยืนเกิดขึ้นเพราะใช้วัตถุดิบในท้องถิ่นและใช้แรงงานในท้องถิ่น ไม่ได้หวังเพิ่มผลผลิตให้มากขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดเหมือนบริษัทขนาดใหญ่ของนายทุนซึ่งเป็นวิถีที่ไม่ยั่งยืน ยังเป็นห้องทดลองทางความคิดให้คนไทยรู้จักคิดค้นนวัตกรรมด้านการผลิต การออกแบบ การเพิ่มประสิทธิภาพ และการบริหารอีกด้วย แทนที่จะเป็นเพียงลูกจ้างแรงงานของต่างชาติที่ไม่ได้ใช้สมองคิดค้นอะไรมากนัก นอกจากนี้ยังช่วยตรึงคนไว้ในท้องถิ่น ภูมิใจในท้องถิ่น ไม่อพยพไปขายแรงงานในนิคมอุตสาหกรรม (ของต่างชาติ) ซึ่งทำให้คุณภาพชีวิตต่ำและต้องพลัดพรากจากลูกเต้า

 

วิธีดำเนินการ: ออก พรบ. งบประมาณผูกพันระยะยาวเพื่อดำเนินการในรูปรัฐวิสาหกิจที่รัฐเข้าไปร่วมทุนกับประชาชนในท้องถิ่นแบบมีการร่วมบริหารจากภาคประชาชน เจ้าหน้าที่ของรัฐเป็นเพียงที่ปรึกษาและผู้ประสานงานด้านเทคโนโลยีข้อมูลต่างๆ สำหรับประชาชนทั่วไปที่ไม่มีทุนให้ถือเอาแรงงานเป็นการลงทุน และมีการปันผลกำไรตามสัดส่วนอย่างยุติธรรม กิจการที่โรงงานเหล่านี้จะทำส่วนใหญ่จะเป็นการแปรรูปสินค้าเกษตรและอาหารทั้งหลาย เพื่อการบริโภคภายในประเทศและการส่งออก อย่างไรก็ดีในบางท้องที่อาจปรับไปเป็นอุตสาหกรรมได้หลากหลายตามความเหมาะสม เช่น เฟอร์นิเจอร์ เครื่องหนัง เครื่องจักกรกลการเกษตร เครื่องนุ่งห่ม เครื่องประดับ เป็นต้น

 

•2.      จัดตั้งเครือข่ายร้านค้าปลีกแบบสหกรณ์ทุกตำบลทั่วประเทศ

  

คำอธิบาย: การค้าปลีกมีผลกระทบมหาศาลต่อระบบเศรษฐกิจประเทศ ทุกวันนี้ร้านค้าปลีกขนาดใหญ่ของต่างชาติได้เข้ามากอบโกยกำไรออกนอกประเทศปีละมหาศาลโดยการเมืองเก่าไม่ได้ทำอะไรเพื่อช่วยเหลือประเทศชาติเลย หากปล่อยให้เป็นดังนี้ไปเรื่อยจะส่งผลเสียมหาศาลต่อระบบเศรษฐกิจประเทศไทย เพราะเงินถูกสูบออกแทนที่จะกลับไปไหลเวียนหล่อเลี้ยงเศรษฐกิจไทย เราสามารถสู้กับระบบนี้ได้ในระดับหนึ่งด้วยการจัดตั้งร้านค้าปลีกในระดับตำบลทั่วประเทศ เพื่อสกัดเงินไม่ให้ทะลักออกนอกประเทศ แต่หมุนเวียนหล่อเลี้ยงท้องถิ่นไทยได้หลายรอบ ร้านค้าเหล่านี้ยังจะเป็นเครือข่ายในการแลกเปลี่ยนสินค้าอุตสาหกรรมที่ผลิตโดยโรงงานตำบลในข้อ 1 อีกด้วย รวมทั้งช่วยสร้างงานในท้องถิ่น

 

 

วิธีการ: จัดตั้งร้านค้าปลีกในทุกตำบลโดยอาจทำในรูปแบบสหกรณ์ที่รัฐคอยช่วยเหลือด้านเทคโนโลยีการบริหารจัดการสมัยใหม่ ส่วนการลงทุนให้ร่วมทุนกันระหว่างรัฐและประชาชนในท้องที่โดยอาจให้สิทธิเจ้าของกิจการโชว์ห่วยในหัวเมืองร่วมลงทุนด้วย ต้องมีการจัดตั้งโกดังผ่องถ่ายสินค้าที่เป็นเครือข่ายทั่วประเทศอย่างบูรณาการและมีประสิทธิภาพเพื่อลดค่าใช้จ่าย มีรูปแบบร้านค้าที่ทันสมัย สะดวก และดึงดูดใจลูกค้าเพื่อการแข่งขัน

 

•3.      ปรับการเกษตรและปศุสัตว์ให้เป็นแบบชีวภาพ 100% ภายใน 8 ปี

  

คำอธิบาย: ประจักษ์ชัดแล้วว่าการเกษตรแบบตะวันตกที่ใช้สารเคมีเป็นหลักเป็นวิถีทางที่ไม่ยั่งยืนและยังเป็นพิษต่อการดำรงชีวิต ผลผลิตเกษตรชีวภาพจะเป็นวัตถุดิบป้อนโรงงานอุตสาหกรรมท้องถิ่นที่จะพัฒนาขึ้นทั่วประเทศ (นโยบายข้อ 1) ซึ่งจะก่อให้เกิดความยั่งยืนและความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจแก่ประเทศไทยอย่างมากในอนาคต เนื่องเพราะแนวโน้มการบริโภคอาหารของคนในอารยประเทศจะเป็นแนวชีวภาพทั้งสิ้น ซึ่งเป็นสินค้าที่มีราคาดี อีกทั้งยังถือเป็นการกุศลที่ช่วยให้คนไทยและคนทั่วโลกได้บริโภคอาหารที่ไร้สารเคมี ประเทศไทยจะได้รับการยกย่องไปทั่วโลกอีกด้วย (ได้ทั้งเงินและกล่อง)

 

วิธีดำเนินการ: ในระหว่าง 8 ปีนี้ให้มีการเตรียมความพร้อมด้านมาตรการการบริหารจัดการ การศึกษาวิจัย การทดลอง โดยต้องร่วมมือกับภาคการศึกษาด้วย

 

•4.      ปรับเพิ่มค่าแรงขั้นต่ำให้ได้มาตรฐานสากลภายใน 8 ปี

  

คำอธิบาย: ทุนนิยมทำลายล้างข้ามชาติได้กดขี่ขูดรีดแรงงานชาวไทยมานานแล้ว ภายใต้การสมยอมของรัฐบาลการเมืองเก่า ทำให้แรงงานไทยประมาณ 10 ล้านคนอยู่ในสถานะยากจน ทั้งที่ทำงานชนิดเดียวกับแรงงานในประเทศพัฒนาแล้ว (เช่นประกอบรถยนต์) พึงเข้าใจด้วยว่าค่าแรงที่ต่ำเกินไปจะทำให้ไม่สามารถพัฒนาเศรษฐกิจได้ดีเท่าที่ควร เนื่องเพราะประชาชนขาดกำลังซื้อ ดังนั้นการเพิ่มค่าแรงให้เหมาะสม ไม่มากหรือน้อยเกินไป เป็นผลดีทั้งแก่นายจ้างและลูกจ้าง จากการเปรียบเทียบค่าแรงและค่าครองชีพกับประเทศทั่วโลก  ค่าแรงขั้นต่ำของไทยควรปรับจากกวันละ 200 บาทมาเป็นวันละ 600 บาท (ในสหรัฐฯ ขณะนี้วันละประมาณ 2,500 บาท)   

  

วิธีการ: แน่นอนว่าเราคงทำลำพังไม่ได้เพราะนายทุนทั้งเทศและไทยจะต่อต้าน โดยเฉพาะนักลงทุนต่างชาติ ถ้าเราขึ้นค่าแรงเขาก็จะขู่ว่าจะย้ายฐานไปเวียตนาม จีน กันหมด ซึ่งนี่คือผลร้ายของการพึ่งคนอื่นที่ทำให้เราต้องเป็นเบี้ยล่างเขาตลอดไป แต่เชื่อว่าหากรัฐบาลชาญฉลาดจะยังสามารถทำได้ ทั้งนี้ด้วยการเสนอเรื่องนี้เป็นมาตรการที่ประเทศอาเซียนจะใช้ร่วมกัน และให้จีนร่วมลงนามด้วย ซึ่งเป็นผลประโยชน์กับทุกประเทศ ถ้าทำได้แบบนี้บริษัทก็ไม่อาจย้ายไปไหนได้  ถ้าจะให้ดีที่สุดต้องผลักดันให้ยูเอ็นประกาศเป็นนโยบายสากลทั่วโลก ซึ่งเชื่อว่ายูเอ็นจะเห็นด้วยถ้าเรารู้จักอธิบายให้ยูเอ็นเข้าใจว่าจะเป็นประโยชน์กับเศรษฐกิจโลกในภาพรวม เพราะทำให้ประชาชนในประเทศกำลังพัฒนามีกำลังซื้อสินค้ามากขึ้น(เพราะค่าแรงมากขึ้น) ซึ่งทำให้ประเทศพัฒนาแล้ว (ผู้มีอำนาจในยูเอ็น) ขายสินค้าได้มากขึ้น  (นโยบายคล้ายกันนี้องค์การอังถัดของยูเอ็นก็กำลังผลักดันอยู่ แต่ไปดันผิดที่ด้วยการจะส่งเสริมให้ประเทศกำลังพัฒนาได้สร้างอุตสาหกรรมใหม่ให้มากขึ้น เพื่อจะได้มีกำลังซื้อ(สินค้าของพวกเขา)มากขึ้น)

 

•5.      เพิ่มมูลค่าผลผลิตการเกษตรก่อนส่งออกขายต่างประเทศ

  

คำอธิบาย: ผลิตผลการเกษตรไทยเราทุกวันนี้ส่วนใหญ่ยังส่งออกขายต่างประเทศแบบดิบๆ เช่น มันสำปะหลัง ยางพารา ข้าว ถ้ารู้จักเพิ่มมูลค่าให้ดีก่อนส่งออกขายต่างชาติ จะก่อรายได้เพิ่มขึ้นได้อีกถึง 30 เท่า เช่น มันสำปะหลังกก.ละ  2 บาท เอามาทำเป็นพลาสติกชีวภาพได้ 60 บาท  ยางพารากก. ละ 20 บาท เอามาทำยางรถยนต์ได้ 500 บาท  ข้าวโพดเอามาทำแป้งแปรรูปและสกัดสารแต่งรส นำมันปาล์มเอามาสกัดวิตามินอี เป็นต้น ประเมินได้ว่าอุตสาหกรรมเหล่านี้สามารถสร้างรายได้ได้มากกว่ารายได้ประชาชาติปัจจุบันของไทยเสียอีก (ซึ่ง 70% เป็นของชาวต่างชาติ)

 

วิธีการ: พัฒนาอุตสาหกรรมขนาดใหญ่เพื่อแปรรูปสินค้าเกษตร อาจทำเป็นรัฐวิสาหกิจที่มีการบริหารจัดการที่มีคุณภาพ หรือสนับสนุนให้เอกชนไทยทำโดยรัฐค้ำประกันเงินกู้ (เพราะถือเป็นธุรกิจสนองยุทธศาสตร์ชาติ) ต้องมีการเตรียมพร้อมด้านบุคลากร การศึกษาวิจัยของมหาวิทยาลัยไทยต้องปรับใหญ่เพื่อรองรับนโยบายนี้ (ขณะนี้นโยบายการศึกษาไทยก็ไร้ระบบ ผลิตบัณฑิตออกไปเพื่อเป็นลูกจ้างโรงงานต่างชาติเป็นหลัก หรือไม่ก็ฟุ้งเฟ้อเห่อเหิมทำงานวิจัยแบบเลิศลอยฟ้าเกินไป)

 

 

 

•6.      เพิ่มมูลค่าอุตสาหกรรมประมง

  

คำอธิบาย: การประมงเป็นทั้งแหล่งอาหารและแหล่งรายได้จากการส่งออกที่สำคัญของประเทศ ต้องมีการใส่ใจดูแลเป็นพิเศษ

 

วิธีการ: ให้การช่วยเหลือด้านวิจัย พัฒนา ต่อเอกชน โดยเฉพาะด้านเทคโนโลยีชีวภาพ ในการแปรรูปเพื่อเพิ่มมูลค่าให้อาหารทะเลก่อนส่งออกขาย การใช้เทคโนโลยีใหม่ในการถนอมอาหาร อนุรักษ์แหล่งวางไข่ของปลา เช่น ปากแม่น้ำ ป่าชายเลน เป็นพิเศษ เพื่อความยั่งยืนของการประมงไทย รวมถึงการบูรณาการกับอุตสาหกรรมต่อเรือประมง ให้ไทยสามารถส่งออกเรือประมงไปขายได้ทั่วโลก

 

•7.      พัฒนาอุตสาหกรรมเฉพาะทางที่มีศักยภาพเดิมอยู่แล้วให้ดียิ่งขึ้น

  

คำอธิบาย:  น่าสังเกตว่าขณะนี้ประเทศไทยมีพื้นฐานอุตสาหกรรมบางอย่างที่มีศักยภาพพอที่จะขยายกิจการเพื่อสร้างงานและรายได้ชั้นดีให้กับประชาชนได้อีกมาก แต่รัฐกลับไม่ส่งเสริม หันไปส่งเสริมแต่อุตสาหกรรมต่างชาติ เช่น

  • เครื่องจักรกลการเกษตรขนาดเล็กซึ่งมีผู้ผลิตรายย่อยกว่า 500 รายกระจายอยู่ทั่วประเทศ
  • อุตสาหกรรมต่อเรือประมงจำนวนมากกระจายอยู่ตลอดแนวชายฝั่ง สามารถต่อเรือประมงขนาด 200 ตันได้ แต่ไม่เคยได้รับการเหลียวแลจากรัฐบาลเลย
  • แม้แต่อุตสาหกรรมสีข้าวซึ่งมีกว่า 20,000 โรงและมีความสำคัญต่อเศรษฐกิจชาติมากก็ไม่มีมหาวิทยาลัยแม้แต่แห่งเดียวเปิดสอนวิชาสีข้าว
  • อุตสาหกรรมต่อรถบัส รวมทั้งการผลิตเครื่องยนต์เองในประเทศ เพื่อความพอเพียง พึ่งตนเองได้ในสินค้าสำคัญนี้

  

วิธีการ: สำรวจข้อมูลอุตสาหกรรมของคนไทยที่มีศักยภาพ และสอดคล้องกับศักยภาพของประเทศ จากนั้นให้การสนับสนุนอย่างเป็นระบบ โดยเฉพาะด้านการวิจัย พัฒนา การตลาด โดยประสานกับนโยบายของกระทรวงศึกษาธิการ

 

•8.      พัฒนาอุตสาหกรรมป่าไม้เพื่อเศรษฐกิจ

 

คำอธิบาย: ประเมินได้ว่าการปลูกป่าไม้เนื้อแข็งเช่นไม้สัก ไม้ชิงชัน อาจทำรายได้ดีกว่าการปลูกข้าวถึง 20 เท่า และยังส่งผลดีต่อระบบนิเวศด้วย เพียงแต่ว่าต้องเพิ่มมูลค่าด้วยการแปรรูปให้เป็นเฟอร์นิเจอร์ชั้นดีราคาแพงก่อนส่งออกขายทั่วโลก (ในขณะที่เพิ่มมูลค่าข้าวได้ไม่สูงนัก) ประเมินได้ว่าการปลูกป่า 10 ล้านไร่สามารถสร้างรายได้อย่างน้อยปีละ 1 ล้านล้านบาท ในขณะที่ปลูกข้าวจะได้เพียง 5 หมื่นล้านบาท

 

วิธีการ: รัฐยึดคืนพื้นที่สูงบนเขาและเชิงเขาที่ถูกประชาชนบุกทำลายทั่วประเทศ ซึ่งเชื่อว่าน่าจะมีกว่า 10 ล้านไร่ แล้วปลูกป่า 20 ปี แต่ละปีจะตัดมาป้อนอุตสาหกรรมเพียง 5 แสนไร่เท่านั้น ซึ่งป่าที่เหลือจะช่วยอุ้มความชุ่มชื้นอีกด้วย ต้องเตรียมความพร้อมด้านการผลิตช่างไม้ฝีมือดีทั่วประเทศ ซึงจะเป็นการสร้างอาชีพที่มีรายได้ดีให้กับคนไทยจำนวนมาก ป่าเหล่านี้ให้ประชาชนร่วมเป็นเจ้าของด้วย  อีกทางหนึ่งคือการส่งเสริมให้ชาวนาในเขตที่มีผลผลิตต่ำ (เช่นอีสานที่อยู่ห่างไกลแหล่งน้ำ) เปลี่ยนอาชีพมาปลูกป่าเศรษฐกิจแทนการทำนา แต่รัฐต้องมีมาตรการช่วยเหลือในช่วง 19 ปีที่ไม้เนื้อแข็งยังไม่ให้ผลผลิต เช่นตั้งโรงงานอุตสาหกรรมตำบลเพื่อผลิตเฟอร์นิเจอร์จากไม้เนื้ออ่อนไปพลางก่อน ซึ่งเป็นการพัฒนาฝีมือแรงงานไปด้วยในตัว

 

•9.      ปรับนโยบายด้านอุตสาหกรรมท่องเที่ยวให้คนไทยมีรายได้มากขึ้น

 

คำอธิบาย: อุตสาหกรรมท่องเที่ยวไทยที่นักการเมืองเก่าภูมิใจกันหนักหนาก็ไม่ต่างจากอุตสาหกรรมอื่นที่รายได้ส่วนใหญ่ตกอยู่กับนายทุนต่างชาติในรูปของค่าโรงแรม ค่าอาหาร ค่าบริการทัวร์ ส่วนคนไทยมีรายได้จากการเป็นบ๋อยโรงแรม ยาม แม่บ้าน และนวดฝ่าเท้าตามชายหาดเท่านั้น อาชีพราคาแพงเช่นผู้จัดการโรงแรม ร้านอาหารโรงแรมเป็นของต่างชาติหมด (แม้แต่กุ๊ก) โรงแรมขนาดใหญ่ของต่างชาติที่มาตั้งยังมีราคาระดับสากล ซึ่งแพงมาก ทำให้ประเทศไทยไม่ได้เปรียบประเทศอื่นเท่าที่ควรในการแข่งขันด้านการท่องเที่ยว

 

วิธีการ: ออกกฎหมายห้ามสร้างโรงแรมขนาดใหญ่ทั่วประเทศ ซึ่งจะทำให้ไม่คุ้มทุนในการลงทุนข้ามชาติ ดังนั้นโรงแรมส่วนใหญ่จะมีขนาดเล็กถึงปานกลางและเป็นของคนไทยในท้องถิ่นโดยปริยาย ยังเป็นการกระจายนักท่องเที่ยวออกไปในพื้นที่กว้าง ไม่กระจุกตัวหนาแน่นเกินไปในบางแห่ง ซึ่งก่อผลเสียต่อระบบนิเวศ อีกทั้งช่วยกระจายความเจริญและรายได้ ลดช่องว่างทางเศรษฐกิจในสังคมได้อีกด้วย

 

•10.  พัฒนาอุตสาหกรรมใหม่ที่สำคัญต่อยุทธศาสตร์ชาติ

คำอธิบาย: มีอุตสาหกรรมจำนวนหนึ่งที่ควรกำหนดเป็นยุทธศาสตร์ชาติ แต่กลับตกอยู่ในมือของต่างชาติเสียหมด ซึ่งรัฐควรต้องให้ความสนใจเป็นพิเศษ เช่น

  • ปุ๋ย ซึ่งควรทำเป็นปุ๋ยชีวภาพให้หมดเพื่อสนองยุทธศาสตร์ชีวภาพ และให้มีโรงงานอุสาหกรรมตำบลผลิตปุ๋ยกระจายอยู่ทั่วประเทศ
  • ยาปราบศัตรูพืช อาจยังจำเป็นต้องมียาชีวภาพใช้อยู่บ้างแม้จะยกเลิกยาเคมีแล้ว
  • เมล็ดพันธุ์ เป็นสิ่งสำคัญมากที่รัฐควรเข้ามาเกี่ยวข้องเนื่องเพราะเป็นปัจจัยสำคัญต่อผลผลิตการเกษตร

 

วิธีการ: ระดมสมองและข้อมูลจากผู้เกี่ยวข้องเพื่อกำหนดอุตสาหกรรมต่างๆที่มีความสำคัญต่อยุทธศาสตร์ชาติเพื่อให้สามารถพึ่งตนเองได้

 

๒.พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานเพื่อสนับสนุนเศรษฐกิจการเกษตรและอุตสาหกรรม

 

  • 11. พัฒนาเทคโนโลยีชีวภาพ เกษตร และอาหาร

  

 คำอธิบาย:  การเกษตรและอุตสาหกรรมเกษตรและอาหารที่เป็นฐานรากสำคัญของเศรษฐกิจระบบใหม่นี้  ล้วนต้องการเทคโนโลยีชีวภาพเพื่อเป็นหัวหอกในการสร้างคุณภาพและนวัตกรรมของสินค้า เพื่อความเข่งขันได้ในตลาดโลก ดังนั้นจึงจำเป็นต้องพัฒนาให้เข้มแข็งที่สุด อนึ่ง เกาหลีได้ประกาศให้เทคโนฯชีวภาพเป็นวาระในการปฏิวัติประเทศระลอกใหม่ไปแล้ว ส่วนไต้หวันก็บรรจุเป็นวาระแห่งชาติ ประเทศไทยเราเป็นประเทศที่มีความหลากหลายและความอุดมทางชีวภาพมากที่สุดกว่าใครในโลก ควรต้องสร้างศักยภาพด้านนี้ของเราให้เข้มแข็งที่สุด

  

วิธีการ: ขยายองค์การวิจัยของรัฐทางด้านนี้ และมอบนโยบายให้มหาวิทยาลัยทำงานวิจัยทางด้านนี้พร้อมงบสนับสนุนเป็นการเฉพาะ โดยต้องเชื่อมโยงไปสู่การเกษตรชีวภาพและอุตสาหกรรมการเกษตรได้ด้วย

 

•12.  การชลประทานทั่วถึงทั้งประเทศแบบบูรณาการ

 

คำอธิบาย: ที่ผ่านมาการชลประทานทำกันแบบแยกส่วน เป็นเบี้ยหัวแตก ไร้ประสิทธิภาพ แต่นโยบายใหม่นี้จะพัฒนาแบบบูรณาการในระดับกว้าง ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ เพื่อให้ได้ประสิทธิภาพสูงสุด นำสู่การเพิ่มผลผลิตและรายได้ที่พอเพียงของเกษตรกร ผลพวงของการพัฒนาแหล่งน้ำ ยังใช้ในการขนส่งสินค้าทางเรือได้ เป็นแหล่งสัตว์น้ำเพื่อบริโภคและนันทนาการของประชาชนในท้องถิ่นอีกด้วย อาจใช้ผลิตกระแสไฟฟ้าพลังน้ำได้อีกโสดหนึ่ง

 

วิธีการ:  ออก พรบ. ผูกพันงบประมาณระยะยาว เพื่อขุดคลองก้างปลาทั่วประเทศระยะทางนับแสนกิโลเมตร เพื่อเชื่อมแม่น้ำลำคลองต่างๆเข้าด้วยกันอย่างเป็นระบบ เพื่อสามารถชดเชยปริมาณน้ำแก่กันได้ ทำการกักเก็บน้ำไว้ในแหล่งภูมิประเทศที่เป็นแอ่งซึ่งสำรวจจากข้อมูลดาวเทียม (มีการขุดเสริมตามสมควร)

 

•13.  เพิ่มประสิทธิภาพการคมนาคมแบบบูรณาการ

 

คำอธิบาย: การขนส่งเป็นปัจจัยสำคัญต่อเศรษฐกิจชาติเพราะเป็นต้นทุนในราคาสินค้า  ที่ผ่านมาการขนส่งเน้นไปที่ระบบถนน ซึ่งเป็นการขนส่งที่มีราคาแพงที่สุดในด้านเชื้อเพลิงและการซ่อมบำรุงถนนและรถยนต์ขนส่ง ดังนั้นจะเน้นไปที่การพัฒนาการขนส่งระบบรางให้ทั่วประเทศ เพราะค่าโสหุ้ยถูกกว่าระบบถนนนับสิบเท่า และยังมีผลดีโดยอ้อมอีกมาก เช่น ลดความแออัดและอุบัติเหตุบนท้องถนน  ลดมลพิษ

 

วิธีการ: 1) สำรวจเส้นทางที่เหมาะสม สร้างถนน รางรถไฟ (รางเดี่ยวและคู่) และ ลำคลองชลประทาน โดยให้เกิดการเชื่อมโยงกันเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพในการส่งถ่ายสินค้าให้มากที่สุด เช่น ลำคลองเชื่อมถึงสถานีรถไฟ โดยไม่ต้องผ่านถนน เป็นต้น

           2) รัฐออกมาตรการให้เอกชนหันมาใช้รถไฟในการขนส่งสินค้า พร้อมพัฒนาการบริหารจัดการกิจการรถไฟให้มีคุณภาพ คุ้มราคาค่าขนส่ง

  

•14.  พัฒนาและผลิตพลังงานยั่งยืน

  

คำอธิบาย: พลังงานเป็นปัจจัยสำคัญต่อเศรษฐกิจชาติและคุณภาพชีวิตของประชาชน จึงต้องพัฒนาให้เกิดความมั่นคง และมีความยั่งยืน

 

วิธีการ: วิจัยพัฒนาวิธีการผลิตพลังงานยั่งยืนด้วยการพึ่งตนเอง โดยเฉพาะพลังงานแดด ลม พลังน้ำ (บูรณาการกับการชลประทาน) เอทานอล ไบโอแก๊ส ไม้โตเร็ว

 

๓. กุศโลบายและมาตรการสนับสนุนเพื่อความมั่งคั่ง ยั่งยืนและพอเพียงทางเศรษฐกิจอย่างทั่วถึง

 

•15.  ปรับเปลี่ยนระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมทำลายล้างเสรีมาเป็นทุนนิยมพอเพียง

  

คำอธิบาย: ประจักษ์ชัดขึ้นทุกทีว่าระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมทำลายล้างเสรีที่ก่อตั้งโดยประเทศตะวันตกและกำลังแพร่ระบาดอย่างรวดเร็วจะนำโลกไปสู่ความล่มสลายในที่สุด แม้หากเพียงประเทศจีนและอินเดียมีรายได้ประชาชาติต่อหัวประชากรเท่าญี่ปุ่น โลกเราก็จะล่มสลายทางระบบนิเวศแล้วเนื่องเพราะโลกมีทรัพยากรจำกัด ประเทศไทยต้องกล้าที่จะเป็นผู้นำโลกด้วยการจัดตั้งเศรษฐกิจระบบใหม่นี้ขึ้นมาให้เป็นแบบอย่าง ซึ่งองค์กษัตริย์ของเราก็ได้ทรงนำเสนอหลักการไว้เป็นอย่างดีแล้ว หากทำสำเร็จจะเป็นแบบอย่างที่นำชาวโลกไปสู่ทางรอด ซึ่งจะเป็นศักดิ์ศรีแก่ชาวไทยไปอีกแสนนาน

 

วิธีการ:  เน้นการพัฒนาอุตสาหกรรมขนาดเล็กในระดับตำบลที่ยั่งยืนและพอเพียง โดยไม่หวังการขยายกิจการเพื่อทำกำไรอย่างไม่สิ้นสุดเช่นระบบทุนนิยมทำลายล้างเสรี ส่วนอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ที่มีผลกระทบสูงให้ดำเนินการโดยรัฐวิสาหกิจซึ่งสามารถควบคุมนโยบายให้พอเพียงได้ ส่วนอุตสาหกรรมระดับกลางและเล็กให้เอกชนดำเนินการได้เสรี

 

•16.  การกำหนดเพดานรายได้ประชาชาติ (GDP) ไม่ให้สูงเกินไป

คำอธิบาย: จากนโยบายหลักที่จะสร้างระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมพอเพียง จำเป็นต้องกำหนดเพดานรายได้ประชาชาติต่อหัวประชากร มิฉะนั้นจะไม่เกิดความยั่งยืนให้เป็นแบบอย่างแก่ประเทศทั่วโลก  เนื่องจากหากทุกประเทศต่างแข่งกันสร้างรายได้เพิ่มขึ้นทุกปี ในที่สุดทรัพยากรของโลกก็จะไม่เพียงพอ นำสู่การล่มสลายของระบบนิเวศโลกในที่สุด

 

วิธีการ: ศึกษาวิจัย เพื่อกำหนดเพดานรายได้ประชาชาติให้เหมาะสมสอดคล้องกับมาตรฐานการครองชีพที่ดี ในบริบทของความยั่งยืนของประเทศและของโลก ทั้งนี้ต้องทำควบคู่ไปกับการกระจายรายได้ของประชาชนและการพัฒนาปรัชญาชีวิตที่เหมาะสมด้วย

 

  • 17. เพิ่มรายได้ของคนสัญชาติไทยให้ได้สัดส่วน 60% ของรายได้ประชาชาติภายใน 8 ปี

  

คำอธิบาย:  เพื่อป้องกันบรรเทาภัยทางเศรษฐกิจที่อาจเกิดขึ้นจากการที่มีรายได้ของชาวต่างชาติมากเกินไป ดังที่บรรยายไว้ในข้อมูลพื้นฐาน

 

วิธีการ:  ชะลอการลงทุนจากต่างชาติ พร้อมเพิ่มรายได้ของคนไทยตามนโยบาย ข้อ 1-10

 

•18.  กระจายโรงงานอุตสาหกรรมสู่ท้องถิ่น

 

คำอธิบาย: นิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ริมกทม. และริมทะเลกำลังช่วยกร่อนทำลายสังคมไทยอย่างหนัก ดังที่ได้อธิบายในข้อมูลพื้นฐานแล้ว  การกระจายโรงงานออกไปท้องถิ่นยังจะช่วยให้เกิดการกระจายรายได้และความเจริญสู่ท้องถิ่นอีกด้วย มลภาวะที่เกิดขึ้นก็มีการกระจายเฉลี่ย ไม่กระจุกแน่นเกินเกณฑ์อยู่เฉพาะพื้นที่ใกล้นิคมฯ โรงงานเป็นส่วนหนึ่งของท้องถิ่นจะช่วยเหลือสังคมมากขึ้น ท้องถิ่นก็จะรักโรงงานเพราะเป็นแหล่งรายได้

 

วิธีการ: ห้ามสร้างนิคมอุตสาหกรรมขนาดใหญ่อีกต่อไป พร้อมสร้างมาตรการจูงใจและข้อบังคับให้ขยายโรงงาน (ทั้งต่างชาติและไทย) ออกไปยังท้องถิ่น เช่น มาตรการภาษี และกำหนดว่าก่อนอนุญาตสร้างโรงงานต้องประเมินปริมาณแรงงานในท้องที่ว่ามีเพียงพอ (เพื่อป้องกันการอพยพแรงงาน) 

 

•19.  กำหนดสัดส่วนประชากรในแต่ละกลุ่มอาชีพ

  

คำอธิบาย: เพื่อให้เกิดการสมดุลของระบบเศรษฐกิจ ซึ่งจะเป็น “ภูมิคุ้มกัน” ที่ดีของสังคม ประเทศที่เน้นอุตสาหกรรมมากเกินไปจะขาดเสถียรภาพเมื่อระบบเศรษฐกิจโลกมีปัญหา (เช่นไต้หวัน) ส่วนประเทศที่มีเกษตรกรมากไปย่อมมีเสถียรภาพดีแต่จะเกิดปัญหาความยากจน ตัวอย่างของการกำหนดดังเช่น: อาชีพเกษตรกรรมและปศุสัตว์ประมาณ 25% อุตสาหกรรมเกษตรและอาหารประมาณ 25%  อุตสาหกรรมอื่นประมาณ 10% ภาคบริการ  40%   ด้วยสัดส่วนอาชีพที่กำหนดนี้ประเทศไทยจะมีความมั่งคั่ง แต่หากเศรษฐกิจโลกมีปัญหาประเทศไทยจะได้รับผลกระทบน้อยมาก เพราะสินค้าเกษตรยังคงเป็นที่ต้องการเสมอ  ในกรณีเลวร้ายที่สุดถึงขนาดที่แม้อุตสาหกรรมเกษตรก็ต้องหยุดกิจการ ก็ยังมีเกษตรกรถึง 25% ที่จะเป็นหยุ่นช่วยรับแรงกระแทกทางเศรษฐกิจ หากมีเกษตรกรน้อยเพียง 2% เหมือนสหรัฐฯจะเกิดปัญหาหนักแน่นอน

  

วิธีการ: วางมาตรการ และกุศโลบายที่เหมาะสม จากการศึกษาข้อมูลเชิงสถิติและแนวโน้มของอาชีพ

 

•20.  กำหนดปริมาณขั้นต่ำของพื้นที่ประกอบอาชีพเกษตรกรรมของแต่ละครัวเรือน

 

คำอธิบาย: เกษตรกรที่มีที่ดินน้อยเกินไปย่อมไม่สามารถมีรายได้ที่พอเพียงได้ แต่หากมีมากเกินไปก็ไปเบียดบังโควตาของผู้อื่นและกลายเป็นระบบทุนนิยมทำลายล้างโดยปริยาย การทำเช่นนี้ผนวกกับการเพิ่มผลผลิต นโยบายราคาสินค้าเกษตร จะทำให้เกษตรกรไทยมีรายได้ดีทุกครัวเรือน  นโยบายนี้ต้องทำคู่กับนโยบายการกำหนดสัดส่วนปริมาณอาชีพด้วย

 

วิธีการ:  รัฐอาจต้องซื้อคืนที่ดินของเกษตรกรที่มีที่ดินเกินกำหนดแล้วนำมาเกลี่ยให้รายอื่นเช่าทำในราคาประชาชน หรือคิดค้นมาตรการอื่น เช่น ที่ดินที่ใหญ่เกิน 100 ไร่ต้องแบ่งให้เกษตรกรอื่นเช่าทำด้วยอัตราที่เหมาะสมเช่น 20% ของผลกำไร  (อัตราค่าเช่าปัจจุบันนี้คิดเอาผลผลิตครึ่งหนึ่ง เท่ากับว่าเอากำไรประมาณ 80% ของผลกำไร)

 

‘””””””””””””ทวิช จิตรสมบูรณ์


ครัวโรค-ครัวโลก

3 ความคิดเห็น โดย withwit เมื่อ 9 February 2011 เวลา 5:23 pm ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 1894

ทุกวันนี้อาหารดีๆ เราทำส่งขายนอก ไปบำรุงคนต่างชาติ ของเหลือ ที่เหี่ยวๆ ปนสารพิษมากๆ ที่ตรวจไม่ผ่านมาตรฐานเมืองนอก ก็เอามาขายให้คนไทยด้วยกันกิน ลองอ่านข่าว คำให้การของคนปลูกผักส่งขายนอกชิ้นนี้ดู..

 

“คุณป้านุช เล่าว่า จะคัดกะเพราใบสวย กิ่งตรง ขายให้บริษัทผู้ส่งออก 3 ราย คือ บริษัท วีเอส เฟรช โก้, บริษัท เฟรชพาสเนอร์, บริษัท ชัชวาลฟาร์ม ในราคากิโลกรัมละ 15 บาท ส่วนสินค้าที่ตกเกรดก็จะนำไปขายที่ตลาดนครปฐมในราคากิโลกรัมละ 4-5 บาท”  (ตัดมาจากวารสาร เทคโนโลยีชาวบ้าน)

 

เรื่องแบบนี้เราได้ยินกันบ่อยจนชินหูแล้ว ..เกิดมาเป็นคนไทยมันน่าน้อยใจจริงๆ  ทุกวันนี้ไม่อยากกินอะไรที่ทำในไทยเลย   อยากไปหาซื้ออาหารนำเข้าจากเมืองนอกมากินให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราว (ไม่รู้ว่าพอทำส่งออกมาขายประเทศด้อยพัฒนา มันจะลดมาตรฐานลงหรือเปล่า)  หรือไม่ก็ทำนา ปลูกผัก หมักปลาร้ากินเองไปเลย

 

ก่อนจะเป็นครัวโลก เราควรเป็นครัวไทยที่สะอาดเสียก่อน เหลือกินจึงส่งขายต่างประเทศ

 

ผมเป็นนายกรัฐมนตรีวันไหน สิ่งแรกที่ผมจะดำเนินการคือ การทำอาหารไทยให้สะอาดที่สุดในโลก ถ้ามีพรรคการเมืองไหน มีนโยบายด้านนี้ ผมเลือกแน่นอน

 

หรือว่ามันคงยากส์เพราะบริษัทค้ายาบ้าให้พืชกินนี้มันมีกำลังเงินล็อบบี้สูงมาก

 

เรามาตั้งพรรค “ปัญญาธิปัตย์”  ส่งคนลงสมัครสมัยหน้ากันดีไหม



Main: 1.0378251075745 sec
Sidebar: 0.012789964675903 sec