ลานดีดี

หน่วยงานที่นักการหนิงสังกัด ชื่อว่าเทศบาลนครพิษณุโลก  เป็นองค์กรหนึ่งที่มีการพัฒนารุดหน้าไปหลายๆ เรื่องมาก  แต่นั่นแหล่ะ   กงล้อของงอค์กรที่หมุนเร็ว  ก็ทำให้ผู้คนบอบช้ำ  และยิ่งทุกคนมีคอมพิวเตอร์ประจำโต๊ะใครโต๊ะมัน  การสื่อสารที่ว่าเป็นศาสตร์และศิลปะ  กับยากยิ่งขึ้นนัก  สำนักการช่างก็เช่นกัน  โดยเฉพาะยิ่งแบ่งเป็นส่วนๆ  คือแบ่งส่วนการงานภายในเป็นอีก 4 ส่วน มีผู้อำนวยการส่วนแต่ละส่วนรับผิดชอบภารงานของแต่ละส่วน  ยิ่งทำให้การสื่อสารภายในยากมากขึ้น ทั้งการสื่อสารภายในรูปแบบและการสื่อสารนอกรูปแบบ อ่านต่อ »

มีผู้ชายคนหนึ่ง  มีลูกสาวหนึ่งคน พอลูกอายุได้หนึ่งขวบ ก็ได้เลิกกับภรรยาไป  ต่อมามารดาของเด็กคนนั้นเสียชีวิตลง  เด็กน้อยคนนั้นก็เติบโตด้วยการเลี้ยงดูจากยายและน้าๆ  จวบจนกระทั่งเด็กน้อยคนนั้นเติบโตจนเรียนเกือบจบมหาวิืืทยาลัย ผู้ชายคนนั้นก็มีโอกาสกลับมาเจอลูกสาวของเขา  ได้มีโอกาสอุปการะด้วยการช่วยส่งเรียนปริญญาโทบางส่วน  ส่วนใหญ่เด็กน้อยคนนั้นหาเงินเรียนเอง

มาถึงวันนี้ผู้ชายคนนั้นเฝ้าแต่รอคอยโทรศัพท์จากลูกสาวของเขาซึ่งได้แต่งงาน และไปอยู่ในแดนไกล  เด็กน้อยคนนั้นก็ยังเป็นเด็กน้อยของยายและของน้าเหมือนเดิม  เมื่อเธอโทรศัพท์กลับมาเมืองไทย  เธอมักลืมเลือนที่จะกดโทรศัพท์ไปหาผู้เป็นพ่อ.. ถามเหตุผล  เธอบอกว่า จะโทรฯ ได้ก็ต่อเมื่อใจพร้อมจริงๆ เพราะคุยแล้วต่อกันไม่ติด และไม่มีความผูกพัน รู้แต่ว่าเวลาโทรศัพท์กลับมาเมืองไทยเป็นช่วงที่มีค่าของเธอ ที่่อยากพูดคุย แลกเปลี่ยนกับคนที่เธอรักและผูกพัน

ชายคนนั้น  เฝ้าแต่น้อยใจลูกสาวของเขา อ่านต่อ »

ความเดิมจากตอนที่แล้ว เล่าค้างว่า โรคไตมีกี่ประเภท  ซึ่งเราไม่เข้าใจกันเท่าไรเลย  พอบอกว่าเป็นโรคไต ก็นึกถึงภาพคนที่ต้องฟอกเลือด  หรือนอนตัวบวมอยู่ในโรงพยาบาล  เอาความรู้แบบชาวบ้านอย่างเราๆ ดีไหมคะ

ไตจะทำงานลดลงเมื่ออายุมากกว่า 30 ปี  แต่จะเสื่อมช้าๆ ค่ะ  แต่ภาวะไตเกิดโรค ไตจะเสื่อมเร็วกว่าปกติ   กรณีไตเสื่อมอย่างรวดเร็ว  เรียกว่า ไตวายเฉียบพลัน   แต่ถ้าไตเสื่อมช้าๆ และต่อเนื่องจนผิดปกติ เรียกว่าไตเรื้อรัง  ในกรณีของคุณสามี เป็นไตวายเรื้อรังระยะที่ 4

คนที่ต้องฟอกไต  คือ คนที่เป็นโรคไตเรื้อรังในระยะที่ 5 หรือไตวายระยะสุดท้าย   ไตทำงานเหลือน้อยกว่า 15% หรือภาษาเราๆ เรียกว่า ไตวาย อ่านต่อ »

ลุงเปลี่ยน ส่งต่อมาให้ค่ะ ตั้งแต่เดือนที่แล้ว อินเตอร์เน็ตที่บ้านใช้ไม่ได้ค่ะ ตอนนี้แก้ไขเรียบร้อยแล้ว ต้องกลับมาสะสางสิ่งที่ติดค้าง  ความที่เป็นคนนิสัยไม่ค่อยดีนักในเรื่องความมุมานะ หรือที่เรียกว่ามีความเป็นอินทรีย์ค่อนข้างมากทำให้ความอดทนกับการทำเรื่องต่างๆ ไม่มากเท่าไร แล้วอย่างที่เล่าให้ฟัง ว่าตอนสมัยเรียนหนังสือ แม่ไม่ได้เน้นการเรียนมากนัก  งานฝีมือหลายชิ้นจึงไม่สำเร็จค่ะ ดังนั้น นักการหนิงจึงมีอะไรตามหลอกตามหลอนเสมอๆ  นั่นคือสิ่งที่อยากทำ ก็ทำไม่สำเร็จ  งานนี้แหล่ะ หากไม่สำเร็จก็จะขายหน้าตัวเองต่อปวงประชา ชาวลานปัญญา อิอิ อ่านต่อ »

ถอดบทเรียนจากตอนที่ 1

1. การตรวจสุขภาพเป็นเรื่องที่สำคัญ  .. แต่ควรเสริมความรู้บ้าง เช่น ถ้ามีค่ายูริกสูงเกินกว่าปกติ..แสดงแนวโน้มถึงการจะเป็นโรคอะไรได้

2. ถ้ายังไม่เชื่อหมอที่เราไปพบคนแรก  คนที่ควรปรึกษาต่อไป ก็ควรเป็นหมอเช่นกัน  และควรปรึกษาหมอเฉพาะทางค่ะ

3. You are what you eat. จริงๆ นะคะ

ความเดิมตอนที่แล้ว…

เมื่อรู้แน่ชัดแล้วว่าเป็นไตเสื่อมแน่นอน ความมึนเมา  ความเครียด วิตกกังวล  ความกลัว แต่อารมณ์ต่างๆ ก็เกิดขึ้นกับสองสามีภรรยา  ที่เป็นมากคือคุณสามีค่ะ เธอปฏิเสธไม่ยอมรับการเป็นโรคนี้

ชีวิตก็ต้องผ่านไปค่ะ การเรียนรู้ตรงจุดนี้เป็นจุดสำคัญของชีวิตอีกครั้งหนึ่ง

เหมือนคนไข้ทัี่่วไปค่ะ เมื่อรู้ว่าตัวเองเป็นโรคเรื้อรัง ประจำตัวที่ค่อนข้างไม่ค่อยดีนัก  อาการปฏิเสธโรคก็เกิดขึ้นค่ะ..  เริ่มตั้งแต่

“ไม่จริงมั๊ง”   “เนี่ยเป็นเพราะ……..”   “ถึงกับต้องฟอกไตเลยเหรอโรคนี้น่ะ”   “ยังดื่มเหล้าได้อยู่มั๊ง คนอื่นเป็นมากกว่านี้ยังไม่เป็นไรเลย”  การปฏิเสธโรค นอกจากทางวาจาแล้ว  ก็รวมถึงการกระทำด้วย  ไม่ยอมรับ  แต่ก็กระสับกระส่าย  แรกๆ พอรู้เรื่องก็เริ่มเป็นตะคริว เป็นระยะๆ  โดยเฉพาะตอนนอนหลับ..อันนี้นักการหนิงไม่ทราบว่าทำไม

ช่วงนี้ค่า คริเอตินิน   ยังอยู่ที่ระดับ 1 กว่าถึงสอง อ่านต่อ »

เมื่อพ่อครูต้องไปนวด  ….  ด้วยความรักและความเป็นห่วงพ่อ แม่ พี่ น้อง….ชาวลานปัญญา อยากให้อ่านเรื่องนี้ดูค่ะ เผื่อช่วยได้

นักการหนิง เป็นมาแล้ว โรคคอแข็งเนี่ยค่ะ  ก็เริ่มจากนั่งหน้าคอมฯ นานๆ เริ่มตึงที่แถวๆ บ่า  หนักๆ เข้าก็ตึงแถวๆ คอ  หนักๆ เข้า นอนๆ อยู่ก็เส้นพลิก  อีตานี้พลิกแล้วก็พลิกเลย  ทายาก็แล้ว นวดก็แล้ว  ประคบน้ำแข็งก็แล้ว  หลังจากที่พลิกแล้วก็ไม่ได้ไปทำกายภาพ บำบัด ต่อมาไม่นานนัก  คอข้างหนึ่งเหมือนกับมีคนเอามีัมาฟันและสับคาไว้  เจ็บตลอดเวลาเลยค่ะ  อ่านต่อ »

เรื่องนี้ไม่ได้เล่า เพื่อขอความสงสาร ความเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้น  นักการหนิงและสามีเองก็มีกำลังใจดีเยี่ยม  เรียนรู้ที่จะดูแลตัวเองและอยู่กับโรคอย่างเป็นปกติสุขที่สุึด  แต่ที่เล่าเพื่อให้เป็นวิทยาทานแก่บุคคลทั่วไป ด้วยการสาธารณสุขของไทยเน้นการรักษาเมื่อเจ็บป่วย  ไม่ได้เน้นการให้ความรู้เพื่อให้ปรับพฤติกรรมในชีวิตประจำวันให้ถูกต้อง  การเล่าเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องเล็ก เรื่องหนึ่งที่จะสามาีรถทำให้ผู้อ่านได้ประโยชน์และเข้าใจในการดูแลสุขภาพตนเองค่ะ

ชีวิตของนักการหนิงซึ่งอยู่ที่เมืองพิษณุโลก  ความเป็นเมืองใหญ่ก็มากขึ้นๆ  ตามการเจริญเติบโตของเมือง  จนกระทั่งวิถีชีวิตกลายเป็นคนเมืองที่เป็นคนชั้นกลางระยะต้น

ชีวิตเหมือนคนทั่วไป คือมีสามี  แต่ไม่มีลูก  ด้วยความเป็นมนุษย์เงินเดือนเช้าของทุกวันก็ไปทำงานตามปกติ  ยามว่างอ่านหนังสือ เที่ยวต่างจังหวัด ต่างประเทศ มีคนทำงานบ้าน ทานอาหารทำเองผสมกับทานนอกบ้านบ้าง  วันเสาร์อาทิตย์ก็ไปงานเลี้ยงต่างๆ  บางวันกลับเร็วหน่อยก็ตีหนึ่ง    พยายามตักตวงสิ่งต่างๆ เพื่อให้ตนเองมีความสุขตามที่เราคิด หรือตามคำนิยามของสังคม อ่านต่อ »

ปี พ.ศ.2552 นักการหนิง ได้สมัครเป็นสมาชิกชาวลานปัญญา ในวันที่ 21 ตุลาคม ด้วยจิตใจที่เรียกว่าเปิดมา ได้บันทึกเรื่องราวต่างๆ 26 เรื่อง เก็บไว้ในคลังอีก 3 เรื่อง เรื่องที่นำเสนอก็มีมาหลายแนว   เหมือนคนที่จัดระเีบียบตัวเองไม่ค่อยได้  แต่ก็ไม่ถึงขนาดนั้น  เข้าสังกัดชาวเฮกับเขาด้วย แต่เวลาพี่น้องชาวเฮไปไหนก็ไม่ค่อยได้ไปกับเขาค่ะ ด้วยว่ามีภาระอยู่หลายอย่างหลายประการ

หนึ่งปีที่ผ่านมา ได้อะไรจากลานปัญญาเยอะมาก

• ได้พ่อแม่พี่น้องลุงป้าน้าอาเป็นโขยง  โขยงค่ะ  ไม่ใช่โขลง
• ไ้ด้เรียบเรียง เล่าเรื่องราวตัวเอง ในหัวข้อ เจ้าเป็นไผ  ตรงนี้ ได้เรียนรู้เติบโตทางจิตใจอีกขั้นหนึ่ง
• ได้กอดไผๆๆๆๆๆๆๆๆๆ หลายคนมาก  เกิดมาก็ไม่เคยกอดใครมากมายก่ายกองเท่านี้เลยค่ะ รวมทั้งถูกกอดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆด้วย
• ได้เล่าความรู้ ประสบการณ์อันน้อยนิดของตัวเองในแง่มุมต่างๆ
• ได้ความรู้ ความเข้าใจ มิตรภาพ ข้อคิดเห็น เตือนสติ เตือนใจมากมาย
• ได้เครือข่ายที่น่ารักที่ซู้ดในโลก
• ได้ระบายอารมณ์ จนสมอุราแล้วก็กลับไปลุยโลกกลมใบนี้ต่อ
• ได้หัวเราะก๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โดยไม่ต้องซื้อขำขันมาอ่าน
• ได้รู้จักตัวเองมากขึ้น มีอิสระในความสัมพันธ์ต่อผู้อื่นมากขึ้น
• ได้สังคมที่น่ารักบนโลกใบนี้
• ได้ปลดล๊อคตัวเองจากระบบราชการก่อนที่จะจมลงไปในวังวนของวงการนี้ คือไ้ด้เป็นอิสระทางใจ

ได้อะไรอีกนะ…….  ช่วยคิดหน่อย

พอพูดถึงว่าได้อะไรจากลานปัญญา ก็ต้องถามกลับว่าให้อะไรกับลานปัญญา  ไม่รู้ว่าจะบอกว่าให้อะไรค่ะ เอาเป็นว่า  เป็นคนดีของสังคมมอบให้กับลานปัญญานะคะ

“การหมกมุ่นอย่างเจ็บปวดอยู่กับสถานการณ์หรือความทรงจำถึงคนรักที่จากไป  การโศกเศร้าทำอะไรไม่ได้อยู่เป็นเดือนเป็นปีไม่ได้เป็นหลักฐานยึนยันแสดงถึงความรัก  แต่เป็นความยึดถือที่่ไม่ได้ทำให้ตนเองและผู้อื่นดีขึ้น  ถ้าเราเรียนรู้ว่าความตายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต  ความโศกเศร้าเสียใจก็จะค่อยๆ เปิดทางให้แก่ความเข้าใจและความสงบสันติ    “อย่าคิดว่าเจ้าตอบแทนแม่ด้วยสิ่งประเสริฐ  ถ้าเจ้าทำให้ความตายของแม่เป็นเหตุการณ์ใหญ่ในชีวิต       เจ้าจะตอบแทนแม่ได้ดีที่สุดด้วยการมีชีวิตที่ดีและมีความอิ่มเอิบใจ”  นี่คือถ้อยคำของแม่ที่พูดกับลูกชายขณะเธอใกล้จะสิ้นลม”"

จากหนังสือเรื่อง “ความสุข”  มาติเยอ ริการ์  เขียน  สดใสขันติวรพงศ์  แปล  ของสำนักพิมพ์สวนเงินมีมา หน้า 101

จากย่อหน้าเล็กๆ นี้ก่อความสะเทือนเข้ามาในความรู้สึกในหัวใจเล็กๆ นี้

อยากถามพี่ๆ น้องๆ ว่าได้อะไรจากย่อหน้านี่บ้าง

เงียบหายไปก็หลายเดือน  ชีวิตยุ่งขุงขิงดีค่ะ  ทำวิจัยเพื่อจบปริญญาโท  ตอนนี้ก็ยังไม่จบรอสภามหาวิทยาลัยอนุมัติค่ะ

ลูกผู้พี่ผู้้น้องที่สนิทกันมากเพราะโตมาด้วยกันเสียชีวิต  ต้องไปจัดการงานศพให้เขา  พอดีพี่น้องและแม่เขาอยู่ที่ออสเตรเลีย  นักการหนิงอยู่ทางนี้ก็ต้องจัดการงานอะไรให้ ผ่านไปด้วยดี  เห็น รู้ สัมผัส อารมณ์ ความรู้สึกต่างๆ มากพอสมควร  ในงานวันนี้เอง ได้ หนังสือและ CD ของหลวงพ่อปราโมทย์  หลายเล่มเหมือนกัน  กลับมาถึงพิษณุโลก  ก็มาอ่านและฟังค่ะ

ไปผาซ่อนแก้ว ปฏิบัติธรรมตามโครงการของเทศบาลนครพิษณุโลก   ต่อยอดของหลวงพ่อปราโมทย์นั้่แหละค่ะ  ปฏิบัติธรรมที่ผาซ่อนแก้ว  3 วัน  กลับมาก็เจริญสติที่บ้านต่อค่ะ

ช่วงนี้อาจารย์แป๋วมาพิษณุโลก  เลยกอดไปซะหลายหมับ  แถมกอดคุณราณี คนพิษณุโลกด้วยอีก เฮ่อ  คนขอนแก่นมาทำให้คนพิษณุโลกกอดกัน อิอิ อ่านต่อ »