ด้นไปในแผ่นดิน (๑)…ผักไทยที่หายไป
เพิ่งกลับมาจากเดินทางไกลรอบไทย มีเรื่องเล่าให้ฟังมากมาย (1)
ผมหายหน้าไป 8 วันเดินทางรอบประเทศตอนบนคือ อุบลฯ นครพนม แพร่ เชียงใหม่ แม่ฮ่องสอน ตาก นครสวรรค์ หลังจากไม่ได้ทำแบบนี้เสีย 1 ปี
ทุกคืนที่นอนตามหัวเมืองต่างจังหวัดผมจะถือเป็นกิจวัตรว่า ตอนเช้าตื่นขึ้นมาต้กบาตรพระ (ถวายปัจจัยเป็นหลักเพราะเห็นว่าท่านมีข้าวปลาอาหารเกินพอแล้ว) จากนั้นก็ไปชมตลาดเช้า ช่วงสิบปี่ที่ผ่านมา ผมเฝ้าสังเกตมาเป็นลำดับทุกครั้งที่ออกตะเวณรอบประเทศปีละครั้ง สภาพตลาดเช้าบ้านนอกเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว ที่เห็นชัดคือผักบ้านนอกหายไปมาก มีผักคนเมืองเข้ามาแทนที่
10 ปีก่อนยังเห็นผักพื้นบ้านแปลกๆ มากมายวางขายรายเรียงเต็มไปหมด แต่ พศ. ๒๕๕๑ นี้ แม้ผักพื้นบ้านพื้นๆ เช่น ผักตำลึง ผักบุ้งนา ติ้ว แต้ว ผักแว่น บัวบก ก็หาดูได้แสนยาก อย่าว่าแต่ ไข่ผำ หรือ สาหร่าย (เทา หรือ ไก) เลย ถามหาจนทั่ว ทั้งตลาดเช้าตลาดเย็น ก็หาไม่พบ มีแต่คะน้า ผักกาดขาว บอคคอลลี่ ผักบุ้งจีน กระหล่ำปี กวางตุ้ง เป็นหลัก
ส่วนผลไม้ก็เช่นกัน ผลไม้ท้องถิ่นที่เคยมาวางขายมากมายหลายหลาก ก็หาไม่ได้เลย มีผลไม้ชาวเมือง และ เมืองนอก ไม่กี่ประเภทมาแทนที่ (ส้ม องุ่น แอปเปิ้ล แก้วมังกร มีมากที่สุด)
ในภาพรวม ดูเหมือนว่าการดำรงชีวิตของคนไทย ทั้งในกรุง หัวเมืองและชนบท ในปัจจุบันนี้ก็มีความหลากหลายลดน้อยลงกว่าในอดีตเมื่อสัก 20 ปีมาก คนส่วนใหญ่เช้ามาก็ไปทำงานรับเงินเดือน หรือ ค่าจ้าง ตกเย็นย่ำค่ำมืดก็กลับเข้าบ้านดูโทรทัศน์ กินนอน ตื่น ทำงานหาเงิน(เดือนและค่าจ้าง) วนเวียนอยู่อย่างนี้ ชั่วตาปีสีตาชาติ
การดำรงชีวิตของคนไทยกับพืชผักผลไม้ไทยทำไมมันช่างพ้องจองกันเช่นนี้
…สองเกิด ใจเต็ม (๒๕๕๑)
« « Prev : บริษัทประเทศไทย (๒)…วันบาทวันโหวต
ความคิดเห็นสำหรับ "ด้นไปในแผ่นดิน (๑)…ผักไทยที่หายไป"