หลายๆ คน(รวมทั้งผม) ถูกสอนหรือถูกทำให้เข้าใจว่าธรรมะนั้นอยู่ที่วัด  หมายความว่าถ้าอยากรู้ อยากได้ธรรมะก็ต้องไปวัด อยากปฏิบัติธรรมก็ต้องเข้าวัด ออกจากวัดเมื่อไรก็ต้องทิ้งธรรมะไว้ที่วัด หรือมันจะติดตัวเราไปได้ไม่นาน แล้วต้องเข้าวัดไปเอามาใหม่

ความเข้าใจอันนี้ทำให้เกิดการบ้าบุญกันใหญ่ ทำให้เกิดพุทธพาณิชย์ และเกิดมาเฟียภายใต้ร่มกาสาวพัตร์ อย่างน่ารังเกียจอย่างยิ่ง

เหล่าผู้บอกตัวเองและผู้อื่นว่าตนเป็นชาวพุทธ(แต่ในนาม) โดยไม่เคยเหลียวมองเลยว่าพระพุทธองค์ทรงสอนอะไร ไม่เคยหรือแม้แต่พยายามตรวจสอบว่าคำสอนนั้นถูกต้องหรือไม่ มัวแต่บนบานศาลกล่าว คิดหาทางแต่จะรวยทางลัด โดยไม่ลงทุน หรือลงทุนแบบนักธุรกิจผู้ค้ากำไรเกินควร หรือไม่ก็ทำแบบสนองกิเลสตัวเอง โยมก็ถูกกิเลสพระก็ถูกกิเลสเป็นพอ

แห่แหนกันทำบุญหลายๆ วัด  แห่กันสร้างโบสถ์วิหาร พระพุทธรูป ให้เลิศหรู ใหญ่โต อลังการ  โดยไม่สนใจเลยว่าพระพุทธศาสนาเป็นศาสนาแห่งปัญญา เป็นศาสนาแห่งการศึกษา และมีหลักปฏิบัติอย่างเป็นระบบ  หมายความว่าอยากได้อะไรก็ต้องทำเอาด้วยตนเองตามหลักที่วางเอาไว้แล้วในพระไตรปิฏก

พระที่ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบไม่เอา วัดที่ไม่เน้นวัตถุไม่เอา วัดที่สอนปฏิบัติธรรม(แบบถูกต้อง)ก็ไม่เอา เวลาพระเทศน์ก็จะเอาแบบสนุกโปกฮา ตอนนี้พระเริ่มทำตัวเป็นตลกคาเฟ่เริ่มมีให้เห็นกันแล้ว (สงสัยเวลาพระจะเทศน์คงต้องถวายถาดเปล่าๆ ใบเดียวคงพอ)

เป็นอะไรกันหมดนะชาวพุทธเรา  ธรรมะยังมีอยู่ พระผู้ปฎิบัติดีปฏิบัติชอบก็ยังพอมีอยู่ ช่วยกันปกป้อง ช่วยกันรักษา ช่วยกันศึกษา ช่วยกันปฏิบัติ ช่วยกันสานต่อ อย่าใกล้เกลือกินด่างกันเลยครับ

ธรรมสวัสดีครับ

เมื่ออายุมากขึ้น ประสบการณ์มากขึ้น จากสิ่งที่ไม่เคยรู้ก็ได้รู้ สิ่งที่รู้น้อยก็รู้มากขึ้น แต่ปัญหาก็อยู่ที่ว่าเรารู้และทำไปเพื่ออะไร?

ทำเพื่อที่จะให้มีในสิ่งที่ไม่เคยมี?

ทำเพื่อให้มีมากขึ้น?

ทำให้รวยขึ้น?

ทำให้มีชื่อเสียงเกียรติยศมากขึ้น?

ทำให้หายสงสัย?

ทำเพราะความเคยชิน?

ทำเพราะอยากทำ?

ทำเพื่อการกุศล?

ทำเพื่อช่วยเพื่อนมนุษย์?

ฯลฯ อ่านต่อ »

ผมได้รับคำถามจากคุณนักการหนิงจากบันทึกก่อนหน้านี้  ว่ากรรมกับอิทัปปัจจยตานั้นเรื่องเดียวกันหรือไม่ หรือต่างกันอย่างไร?

ผมรู้สึกประหลาดใจและดีใจเป็นอย่างยิ่งที่ได้ยินคำถามนี้  เพราะผมอยากเขียนหัวข้อนี้มานานแล้ว  ที่ว่าอยากเขียนไม่ใช่เพราะมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้หรอกครับ  แต่เป็นเพราะหัวข้อของหนังสือพุทธธรรม(ฉบับเดิม) ที่ผมใช้ศึกษาเรื่องกรรมอยู่นั้น  ตั้งชื่อว่า “หลักธรรมที่สืบเนื่องจากปฏิจจสมุปบาท” ครับ อ่านต่อ »

สืบเนื่องมาจากบันทึกนี้ของ คุณเบิร์ด(จอมแปะ) ทำให้ผมนึกถึงเรื่องหนึ่งที่เคยคิดและวิจารณ์ไว้ในใจ  แม้จะเป็นอะไรที่ต่างกันสุดขั้ว  แต่ก็มีอะไรที่เนื่องกันอยู่  และถือว่าเป็นประสบการณ์ตรงเลยอยากเอามาเล่าสู่กันฟังครับ อ่านต่อ »

ต้องยอมรับว่าคนไทยเรานี่เก่งจริงๆ  ไม่ว่ามีเรื่องอะไรเป็นข่าวดังขึ้นมา  เป็นต้องมีผู้มีความสามารถแต่งหนังสือแสดงปูมรู้ของตัวเองสลอนไปหมด  ไม่รู้อยู่อย่างเดียวว่าอะไรเป็นสัมมาทิฏฐิ อะไรเป็นมิจฉาทิฏฐิ

เรื่องอื่นไม่ว่าแต่ถ้ามาบิดเบือนพุทธศาสนา  ผมถือว่าเป็นหน้าที่ชาวพุทธอย่างผมที่จะต้องออกมาปกป้องอย่างเต็มกำลังของตน อ่านต่อ »

ถ้าเราศึกษาคำสอนของพระพุทธเจ้ากันสักหน่อย ไม่ต้องมาก ไม่ต้องลึก เราก็จะทราบได้โดยง่ายว่าพระพุทธเจ้าสอนเกี่ยวกับเรื่องกรรมไว้ว่าอย่างไร หรือแม้แต่เรายึดหลักกาลามสูตรสักนิด ประดาหนังสือที่อ้างเรื่องกรรมแบบผิดๆ คงไม่แพร่กลาดเกลื่อนขนาดนี้หรอกครับ
ด้วยความโลภ ด้วยความหลง ด้วยความโง่ ของเราผู้เป็นพุทธมามกะแต่เพียงในนาม ทำให้ธุรกิจบิดเบือนพุทธธรรมว่าด้วยกฏแห่งกรรม ได้เติบโตขึ้นอย่างน่ากลัวและไม่น่าให้อภัยอย่างยิ่ง อ่านต่อ »

เป็นที่ยอมรับกันว่ากลุ่มพธม.นั้นอยู่ได้เพราะผู้หญิงจริงๆ ครับ

แม้แกนนำทั้งห้าคนจะเป็นผู้ชายก็ตาม  แต่ถ้าขาดผู้หญิงละก็พธม.ก็อยู่ไม่ได้นานขนาดนี้  ผมมีเรื่องราวประทับใจหลายเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงพธม.มาเล่าให้ฟังกันครับ

อ่านต่อ »

ปลายเดือนก่อนผมและเพื่อนๆ ได้ตัดสินใจไปปฏิบัติภารกิจพิเศษ ณ ทำเนียบรัฐบาลเป็นคำรบสอง

ครั้งก่อนหน้าไปได้แค่สองสามวัน  แต่คราวนี้กลับยืดไปได้ถีงสองสัปดาห์  ทั้งๆ ที่คิดว่าจะอยู่นานสุดสักสี่ห้าวันเท่านั้น

ในบันทึกนี้และอาจมีบันทึกถัดๆ ไป  ผมตั้งใจที่จะเล่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยที่ประทับใจมาสู่กันฟังครับ  เอาเรื่องแรกเลยแล้วกัน  ผมให้ชื่อว่า ”ทดสอบน้ำใจ”  …

อ่านต่อ »

กำ!