ไม่เหมาะกับผู้ก่อการร้าย แต่จะขอเชิญผู้ก่อการดีทำกิจกรรมดีดีร่วมกันครับ

27 เมษายน 2009 / 1 ความคิดเห็น » / โดย สายลมครับ

อ่าน: 335

ขอเชิญผู้มีจิตอันเป็นกุศล

ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในโครงการ

สานฝัน แบ่งปันกำลังใจให้น้อง ๆ ผู้ป่วยด้วยโรคมะเร็ง

ณ  วันที่ 9 พฤษภาคม 2552 นี้ที่  ตึก ง. โรงพยาบาลศรีนครินทร์  จ.ขอนแก่น คร้าบบบบ

กิจกรรมเริ่มเวลาประมาณ  09.30 น. เป็นต้นไปครับ

 

น้อง ๆ จะได้พบกับ กิจกรรมที่เรียกเสียงฮา สร้างความสุขสนุกสนานให้กับน้อง ๆ ไม่ว่าจะเป็น

การเล่นนิทานให้น้อง ๆ ได้ชมจาก คณะนิทานออมสินอาสา ( อิอิ ตั้งมาเฉพาะกิจเพื่องานนี้โดยเฉพาะครับ)

กิจกรรมวาดรูปสร้างความสุขเติมวัคซีนให้ชีพจรความฝันของน้อง ๆ ได้เข้มแข็ง

แจกกระปุกออมสินให้น้อง ๆ เอาไว้ออมหัวใจให้แข็งแรงและชุ่มชื้น
แจกตุ๊กตา และ ของเล่นให้น้อง ๆ ได้ใช้จินตนาการเพื่อเติมต่อความแข็งแรงให้กับภูมิคุ้มกัน

และกิจกรรมต่าง ๆ อีกมากมาย

 

 

ขอเชิญสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับน้อง ๆ ผู้ป่วยด้วยโรคมะเร็งด้วยกันนะครับ

ใครมีตุ๊กตา ของเล่น  หนังซีดีการ์ตูน สมุดวาดรูประบายสี

หรือจะร่วมบริจาคเป็นเงินช่วยเหลือค่าใช้จ่ายในการรักษาก็ยินดีอย่างยิ่งครับ  

หรืออื่น ๆ ที่คิดว่าเมื่อเด็ก ๆ ได้รับแล้วมีความสุข ช่วยเพิ่มกำลังใจสานต่อชีวิตของน้อง ๆ

ให้แข็งแรงและยืนยาวขึ้น  ก็ขอเชิญเข้าร่วมเป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมดี ๆ ในครั้งนี้กันนะครับ 

 

---

 

สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่

089-7157297  มะเดี่ยว นายสายลม  อักษรสุนทรีย์ ครับ หรือ

 http://gotoknow.org/blog/paula-story/257573?page=1  คุณพรหล้า แห่งชาวหน้าตาดี

http://gotoknow.org/blog/cancernurse/257559  พี่แก้ว อุบล จ๋วงพานิช บล็อกเกอร์สุดจ๊าบ

http://gotoknow.org/blog/deang2009  พี่แดง แห่ง รพ.ศรีนครินทร์

http://gotoknow.org/profile/kai_jazz  พี่ไก่ ประกาย

 

แล้วทุกท่านจะได้เข้าใจคำว่า

น้อยนิด แต่ มหาศาล  ยิ่งใหญ่เพียงไหน

  

ขอบคุณคร้าบบบบบบบบบ

 

ตุ๊กตาหมีตัวนี้คุณป้าหมอสุถักเองกับมือเพื่อมอบไว้ให้เป็นกำลังใจกับน้อง ๆ ผู้ป่วย

และยังบอกอีกว่าจะส่งตามมาให้อีกหลายตัวเลยครับ กราบขอบพระคุณอย่างสูงครับ

 

ในหมวดหมู่: Uncategorized

คำสำคัญ: การจัดการความรู้, ความรัก, จิตอาสา, นายสายลม, นายสายลม อักษรสุนทรีย์, โรงพยาบาลศรีนครินทร์

---

ไผเป็นสายลม

25 มีนาคม 2009 / ไม่มีความคิดเห็น » / โดย สายลมครับ

อ่าน: 259

     

ใช่ครับ .. เมื่อผมกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเอง ผมก็จะได้กรรมสิทธิ์ในความเป็นมนุษย์ของผมกลับคืนมา

หลังจากที่ผมได้เรียนรู้ตลอดเส้นทางเดินของชีวิตที่ผ่านมา  เมื่อมองย้อนกลับไปผมได้ผ่านโลกผ่านประสบการณ์ต่าง ๆ มาทุกรูปแบบทั้งด้านมืดและด้านสว่างซึ่งตัวผมเองถือได้ว่าเป็นกำไรสุด ๆ ของการใช้ชีวิต  

เมื่อผมเติบโตขึ้น .. ผมมีแนวคิดที่ไม่ค่อยจะเหมือนชาวบ้านชาวช่องเค้าเหมือนกับตอนเป็นวัยสะรุ่นเลยครับ
คำถามต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นตามมาเรื่อย ๆ ในทุกย่างก้าวของการเดินทางและผมก็ได้พิสูจน์ความเชื่อของผมอีกเช่นเดิม ในความเชื่อที่ว่า  “ผมจะเรียนเพื่อที่จะแบ่งปัน”

ในมุมคิดของผมที่ฝังอยู่ในหัวตลอดเวลาว่าพัฒนาการของระบบสังคมเรากำลังก้าวมาผิดทาง  สังคมกำลังสร้างแนวคิดค่านิยมที่ไม่ถูกต้องทำให้คนในสังคมต่างหลีกหนีและห่างหายจากรากเหง้าแห่งตัวตน  ห่างหายจากความเป็นมนุษย์  ระบบสังคมที่ผมเจอกำลังสร้างอสุรกายที่หิวโหย พร้อมที่จะกอบโกยและทำลายเพื่อนมนุษย์ด้วยกันอย่างเฉยชา  “การศึกษาที่ผมศรัทธา กลับไม่สามารถตอบสนองต่อการพัฒนาสังคมและพัฒนามนุษย์ได้อย่างที่ผมคิด”

เมื่อระบบสังคมที่เป็นอยู่ต้อนให้ผมจนมุมทางความคิดและตีกรอบการกระทำ  ผมจึงตัดสินใจแหกคอกอย่างบ้าคลั่งด้วยการสถาปนาตัวเองเป็นนักกิจกรรม  ทำกิจกรรมทั้งในและนอกสถานศึกษาเพื่อที่ผมจะหาพื้นที่ที่ผมสามารถยืนอยู่ได้อย่างภาคภูมิว่า..ผมสามารถแตกต่างและดีได้ ในภาวะกระแสสังคมและระบบที่ผมไม่เข้าใจ  ในช่วงวันแห่งวัยอุดมศึกษาของผม  ทุกที่ที่ผมย่างก้าว ทุกจุดที่ผมหยุดยืน  ผมมักจะบอกกับเหล่าเพื่อนนักเรียนนักศึกษาของผมว่า 

“เพื่อนไปทำกิจกรรมที่นั่น ที่โน่น ที่โน้นกันเถอะ”

“เพื่อนเอ๋ย ไปออกค่ายด้วยกันมั้ย”

“เพื่อนเอ๋ย ออกจากกรอบบ้างก็ได้นะ”

“เพื่อนเอ๋ย โลกยังต้องการให้เราไปเยี่ยมเยือนอีกหลายแห่ง”

“เพื่อนเอ๋ย  สังคมกำลังเน่า เราน่าจะไปช่วยกันนะ”

“เพื่อนเอ๋ย  พ่อแม่พี่น้องเรากำลังแย่ อย่ามัวแต่เห็นแก่ตัวกันอยู่เลย”

คำพูดเหล่านี้กลับกลายเป็นคำถามที่กลับมาทิ่มแทงผมอยู่เสมอว่าเพราะอะไรและทำไมถึงต้องทำอย่างที่ว่านั้นด้วยทั้ง ๆ ที่หลาย ๆ คนรวมทั้งผมสามารถที่จะกอบโกยเก็บเอาผลประโยชน์ต่าง ๆ ใส่ตัวเองให้อิ่มเอมจนพุงกางแก้มป่องและท้องอ้วน

เมื่อผมจบการศึกษา ณ วันนั้น  ผมและเพื่อนของผมทุกคนอยู่ในชุดครุยสีขาวที่สง่างาม ด้วยความภาคภูมิ  ผมไม่รู้หรอกว่าในใจของเพื่อนผมแต่ละคนคิดอะไรอยู่  ผมไม่รู้หรอกว่าชีวิตของแต่ละคนจะเป็นอย่างไร  ผมไม่รู้เลยครับว่าเพื่อนของผมคนไหนจะประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานตำแหน่งอะไรบ้าง  แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้ได้ในความเชื่อมันของผมคือ  ผมจะก้มเก็บเพื่อที่จะแบ่งปันและผมจะไม่เกี่ยวกำเพื่อที่จะกอบโกยอย่างแน่นอน

หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาผมก็เข้าสู่สนามรบแห่งชีวิต ผมได้ทำงานในองค์กรที่มั่นคงในสายงานที่ผมพอใจและที่สำคัญผมไม่ลืมคำถามต่าง ๆ ที่ได้ตามทิ่มแทงผมอยู่จนถึงทุกวันนี้  หากแต่การแสวงหาคำตอบของผมนั้นมีวิธีการที่เปลี่ยนไป ตอนนี้ผมไม่ใช่คนที่ทำกิจกรรมอย่างบ้าคลั่งแต่ผมกลับเป็นคนที่คอยสร้างขวัญและกำลังใจให้กับรุ่นน้อง ๆ ที่กำลังก้าวเดินสู่วัยแห่งการแสวงหา  ผมหันมาหว่านเมล็ดพันธุ์แห่งแรงบันดาลใจให้กับผู้คนที่พานพบในรอยทางแห่งชีวิต  ผมชื่นชอบที่จะสร้างและเข้าร่วมเครือข่ายทางสังคมเพื่อที่จะช่วยกันสร้างสรรค์สังคมให้อุดมและงดงาม   ผมมักจะทำตัวเป็นพลังเงียบคอยผลักดันและช่วยเหลือให้กิจกรรมของบรรดาเหล่าผู้ก่อการดีสำเร็จลุล่วงตามความสามารถและโอกาสอำนวย และผมรักที่จะเห็นรอยยิ้มของผู้คนที่ผมพบเจอและอ้อมกอดที่อบอุ่นอารี

        

ถึงวันนี้ผมรู้ได้อยู่หนึ่งอย่าง  หนึ่งอย่างที่ตอบคำถามทั้งหมดของผมได้ในพระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ในหลวงในดวงใจของคนไทยทุกคน ว่า ” หากไม่มีใครปิดทองหลังพระ พระจะสวยและงามเต็มองค์ได้อย่างไร ”

ต่อไปนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นผมยังเชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ในสิ่งที่ผมคิดในสิ่งที่ผมทำ และผมจะทำจะสร้างสิ่งเหล่านั้นต่อไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะหมดเรี่ยวแรง  จนกว่าจะหมดปัญญาที่จะคิดจะเดิน

เพราะผมเชื่อและผมกล้าที่จะแตกต่างในวันนั้น  ผมจึงได้กรรมสิทธิ์ในความเป็นมนุษย์กลับคืนมาในวันนี้
เพราะผมคือผม  
สายลม  ไร้ตัวตน  แต่รู้ว่ามี
สายลม  ไร้ตัวตน  แต่รู้ว่ามี………………

 

ในหมวดหมู่: Uncategorized

คำสำคัญ: ความรัก, นายสายลม, นายสายลม อักษรสุนทรีย์, ไผเป็นไผ

---

เสาร์นี้ที่พระธาตุพนม กับความงดงามแห่งการเดินทาง

20 มีนาคม 2009 / ไม่มีความคิดเห็น » / โดย สายลมครับ

อ่าน: 307

นานแล้วที่ตั้งใจจะไปไหว้นมัสการองค์พระธาตุพนม
เจดีย์คู่บ้านคู่เมืองของชาวอิสานและพี่น้องชาวลาว แต่ก็ไม่มีโอกาสไปซักที

และวันนี้ก็มาถึงจริง ๆ ครับ วันว่าง ๆ ของผมซึ่งนาน ๆ จะได้พักผ่อนตามอัธยาศัยตัวเองเหมือนชาวบ้านเค้าซักวันสองวัน อิอิ ผมเลยตั้งใจจะไปนมัสการองค์พระธาตุตามที่ได้สัญญาไว้กับหัวใจของตัวเอง

การเดินทางของผมในครั้งนี้กะว่าจะแวะโน่น นี่ นั่น ไปตามใจแหละครับ กะว่าจะไปค้างที่ในตัวจังหวัดนครพนม  ตื่นเช้ามาเดินตลาดดูวิถีชีวิตของผู้คนแถบลุ่มน้ำโขงยุคใหม่  ซึมซับความงดงามของธรรมชาติและวัฒนธรรมที่ผมถือว่าเป็นรากเหง้าของชีวิตของผมเอง

การตามเก็บเกี่ยวความรู้สึกและความทรงจำของผมเองในแต่ละครั้งก็แตกต่างกันไปตามเวลา โอกาสและสถานที่รวมทั้งผู้คนที่อยู่รอบและระหว่างเส้นทางที่ก้าวผ่าน  ซึ่งเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนให้ผมยิ่งชื่นชอบจังหวะและท่วงทำนองของแต่ละชีวิตมากยิ่งขึ้น

บางทีความเรียบง่ายของชีวิตก็ไม่ได้ง่ายเสมอไปในแง่ของจังหวะและท่วงทำนองของการก้าวเดิน
บางครั้งการเดินอยู่บนถนนแห่งชีวิตกับการพานพบคนแห่งความรู้สึกล้วนมีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง
บางคนแม้แต่การที่จะก้าวเดินไปในวิถีแห่งการต่อสู้ก็ยังไม่กล้าหาญพอที่จะเดินออกจากกระดองในความคิด
แต่กับบางคน กลับถูกถีบยันให้เข้าสู่วิถีแห่งการต่อสู้ในถนนแห่งชีวิตอย่างโหดร้ายและไม่เคยหยุดพัก

เอ………………………..
ผมแค่ตั้งใจจะเดินทางไปไหว้องค์พระธาตุพนม  แต่ทำไมผมถึงได้เพ้อเจ้อถึงโน่น นี่ นั่น ไปซะเรื่อย

อิอิ เอาแบบนี้แล้วกันนะครับ ขอแค่ว่าถ้าหากบุญของพวกเรามีร่วมกัน ก็ขอให้ได้เจอกันที่นครพนม .. นะครับ

ถ้าหากใครเจอผมแล้วจำได้ .. ผมจะเลี้ยงข้าวซักหนึ่งมื้อเป็นรางวัล  แล้วตั้งวงสนทนาร่ำกับบรรยากาศยามเย็นแห่งริมฝั่งโขง ที่ นครพนม..ครับ

ในหมวดหมู่: Uncategorized

คำสำคัญ: นครพนม, นายสายลม, นายสายลม อักษรสุนทรีย์, พระธาตุพนม

---

ไผเป็นไผ ตอน 2 จุดเริ่มต้นแห่งการค้นหา

10 มีนาคม 2009 / 2 ความคิดเห็น » / โดย สายลมครับ

อ่าน: 324

 

การตามหาความหมายของชีวิตของผม  ตั้งแต่ผมเริ่มเติบโตพอที่จะคิด ค้นหาความหมายในตัวเองได้

คำถามที่ผมถามตัวเองตลอดมาคือ “กูจะเรียนไปทำไมวะ” สำหรับคำถามนี้หลายคนอาจจะว่าผมบ้า
ว่าผมเป็นจอมขบถ ขวานผ่าซาก ขวางสังคมและต่าง ๆ นานา แต่ผมก็ไม่เคยสะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว

 

“กูจะเรียนไปทำไมวะ”  เป็นคำถามที่พุ่งปรู๊ดดด เข้ามาในต่อมกระแดะของผมทันทีหลังจากที่ผมได้เรียนรู้
เมื่อตอนเริ่มเรียนต่อในระดับที่สูงขึ้นว่า “ยิ่งเรียนกูยิ่งเห็นแก่ตัวมากขึ้นทุกที ๆ “ 
ช่วงที่ผมเข้าเรียนในระดับ ปวช.   ผมได้ซึมซับกระแสสังคมที่กำลังเปลี่ยนแปลงแบบรวดเร็วและรุนแรง กระแสวัตถุนิยมกำลังถาโถมเข้าสู่กลุ่มวัยรุ่นในยุคของผม  คำว่า นักเรียนนักศึกษา มีความหมายที่แต่งต่างออกไปจากที่ผมเข้าใจอย่างมากมายมหาศาล  โรงเรียนสอนแค่ในตำราหลักสูตรที่ยกย่องเทิดทูลว่าคือที่สุดของที่สุด  ผมต้องอดทนจำในสิ่งที่ถูกบังคับให้เรียน  ผมต้องอดทนกับการสอบที่ถูกติ๊ต่างว่านี่คือการวัดคุณภาพของความเป็นมนุษย์ในคอกของสถานศึกษาว่าใครมีคุณภาพมากกว่ากัน 
ใช่ครับ  ในกรอบของการศึกษาที่ผมเข้าใจในยุคนั้น  ผมรู้สึกว่าผมเหมือนเป็นสัตว์เลี้ยงประเภทหนึ่งที่ถูกเลี้ยงถูกฝึกมาเพื่อใช้งานต่าง ๆ รึไม่ก็เลี้ยงให้อ้วนเพื่อรอเข้าโรงเชือดอย่างเดียว

 

ในยุคนั้นหลังจากที่ลำต้นของคำถามที่ว่า “กูจะเรียนไปทำไมวะ” เติบโตขึ้นอย่างช้า ๆ ในหัวของผม 
จากที่ผมไตร่ตรองเพ่งพินิจพิจารณาดูอย่างถี่ถ้วนแล้วของสมองของเด็กตัวเล็ก ๆ ในวันนั้น  ผมเลยทึกทักเอาเองว่า “ผมต้องการที่จะเรียนรู้อะไรมากกว่านี้และผมสามารถเรียนรู้ได้มากกว่าที่ระบบให้ได้” ผมจึงเริ่มภารกิจค้นหาความหมายตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

 

เอาล่ะสิครับ .. พอตัวเองทึกทักตั้งคำถามขึ้นมาเลยต้องคิดหาวิธีเพื่อจะพิสูจน์ทฤษฎีของตัวเอง
ผมจึงรวบรวมเพื่อนฝูงที่พอจะมีแนวคิดในทิศทางเดียวกัน ณ ตอนนั้น ทั้งที่เข้าใจและไม่เข้าใจของเพื่อน ๆ ผมได้นำสมาชิกในกลุ่มพร้อมเพื่อน ๆ กลุ่มใหญ่ ทำกิจกรรมต่าง ๆ ทั้งในและนอกสถานศึกษา จนกลายเป็นหัวโจกในด้านกิจกรรมไปโดยปริยาย

 

ผมกับผองเพื่อนร่วมกันออกเดินทางด้วยการโบกรถท่องเที่ยวไปยังสถานที่ต่าง ๆ เพื่อเรียนรู้โลกกว้าง เรียนรู้วิถีชีวิต เรียนรู้วิถีสังคม เรียนรู้ถึงกระแสแห่งมนุษย์  การใช้ชีวิตในช่วงนี้ถือได้ว่าผมใช้ชีวิตเสี่ยงที่สุดของความเป็นวัยรุ่น  แต่ผลที่ได้รับก็ถือได้ว่าคุ้มค่าที่สุดเช่นกัน (เอาไว้จะเล่าให้ฟังเล่น ๆ ฮา ๆ วันหลังนะครับ)

 

สิ่งที่ผมได้เรียนรู้ในช่วงแห่งชีวิตวัยรุ่น คือ

ผมได้เรียนรู้ว่า  หากผมกล้าที่จะทำตัวเองให้แตกต่าง ผมก็สามารถแตกต่างได้ด้วยตัวเอง
ผมได้เรียนรู้ว่า  ถ้าผมกล้าที่จะยืนหยัดต่อความเชื่อของตัวเอง ผมจะค้นพบอะไรบางอย่าง
ผมได้เรียนรู้ว่า  ถ้าผมเดินออกนอกเส้นทางบ้าง ผมจะเห็นโลกที่ผมไม่เคยเห็นและไม่เคยสัมผัสอย่างแน่นอน
ผมได้เรียนรู้ว่า  คำว่าเพื่อน  จะเรียกให้มันได้ความฟิวส์มากที่สุดคือตอนผมเรียกเพื่อนที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน
ผมได้เรียนรู้ว่า  ผมสามารถสร้างประโยชน์และแบ่งปันความสุขให้กับสังคม คนรอบข้างได้ซึ่งมันทำให้ผมมีความสุข สุขใจที่ได้ทำ
ผมได้เรียนรู้ว่า  การทำตัวให้ติดดินที่สุดทำให้สามารถเรียนรู้ผู้คนรอบข้างได้ดีที่สุด

ผมได้เรียนรู้ว่า  ผมจะต้องเรียนต่อให้สูงที่สุดเท่าที่สติปัญญาของผมจะทำได้ เพราะคนจะฟังผมมากที่สุดก็คือตอนที่ผมเป็นคุณเดี่ยว คนที่มีเครื่องการรันตีความรู้ความสามารถโชว์อยู่ข้างฝาบ้าน  ซึ่งต่างจาก ไอ้เดี่ยว ที่ไม่มีเครื่องการันตีมาตรฐานทางสังคมใดใดเลย
และ ผมได้เรียนรู้ว่า  ถ้าผมกล้าที่จะเป็นตัวของตัวเองผมก็จะได้กรรมสิทธิ์ในความเป็นมนุษย์กลับคืนมา..แน่นอน

 

อิอิ โปรดติดตามตอนต่อไป เด้อครับ  ตอนเรียนต่อนี่ มันส์โคตร ๆ อิอิ

 

“”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”"”

 

 

 

ในหมวดหมู่: Uncategorized

คำสำคัญ: การจัดการความรู้, นายสายลม, ไผเป็นไผ

---

ไผเป็นไผ ฉบับนายสายลม

2 มีนาคม 2009 / 7 ความคิดเห็น » / โดย สายลมครับ

อ่าน: 581

 

ไผเป็นไผ

 

นายสายลม  อักษรสุนทรีย์  เป็นไผ

 

  อ่านต่อ…

ในหมวดหมู่: ลานสายลม

คำสำคัญ: นายสายลม อักษรสุนทรีย์, มะเดี่ยว, เฉลิมเกียรติ สอนคำแก้ว, เฮฮาศาสตร์, ไผเป็นไผ

---

สวนป่า(แตก) เรียนรู้ชีวิต (ฉบับสายลม 2) น้อง ๆ นักศึกษามหาวิทยาลัยขอนแก่น

12 กุมภาพันธ 2009 / 4 ความคิดเห็น » / โดย สายลมครับ

อ่าน: 335