ตื่นเช้าวันนี้ ผมเริ่มต้นชีวิตด้วยวิธีการเดิม ๆ ด้วยกิจวัตรเดิม ๆ
หากแต่ช่วงเวลาที่ผ่านมาชีวิตผมได้เปลี่ยนแปลงไปบ้างเล็กน้อย หลังจากผมมีบ้านเป็นของตัวเอง
กิจวัตรต่าง ๆ รู้สึกว่าจะมีเพิ่มมากขึ้นตั้งแต่เช้าจนถึงค่ำ และบางทีตัวผมเองก็ละเว้นที่จะทำสิ่งนั้น ๆ อย่างตั้งใจ

รดน้ำให้กับสนามหญ้าหน้าบ้าน เป็นกิจกรรมที่ผมพยายามที่จะทำให้ดีที่สุดในตอนเช้าตรู่ที่อากาศดูเหมือนจะสดใส แต่ก็นั่นแหละครับ เป็นอีกอย่างหนึ่งที่บางทีผมก็แกล้งลืมๆ มันบ้างในบางครั้งของวันที่ผมคิดจะตื่นสายและหวังไว้แก้ตัวใหม่ในตอนเย็น ๆ ที่จะมายืนบนสนามหญ้าด้วยเท้าเปล่าๆ และทำเป็นดูเหมือนเอาใจใส่เป็นอย่างดีทั้ง ๆ ที่มีเพียงสนามหญ้าเพียว ๆ เท่านั้น ไม่มีต้นไม้อื่นแม้แต่ต้นเดียว
……….
…….
…..
….
..
.

วันนี้ เวลาประมาณ 17.50 น.
ผลปลีกตัวออกจากที่ทำงานทั้ง ๆ ที่ปกติหากพระอาทิตย์ไม่ติกดินคล้อยไปถึงช่วงดึก ๆ ผมคงยังไม่ออกจากที่ทำงานเป็นแน่แท้ .. แต่วันนี้หากมีความรู้สึกที่ต่างออกไป

ผมหิ้วน้ำหมักกระป๋องเขียวติดดาวแดง มานั่งที่ม้านั่งริมฟุตบาทพร้อมกับพี่พี่ที่ร่วมชะตากรรมเดียวกันในงานที่รับผิดชอบซึ่งล้วนมากมาย แต่ ณ เวลานี้ พวกเราทุกคนต่างก็ได้ทิ้งความรับผิดชอบอันมากมายนั้นไว้บนโต๊ะทำงานแต่เพียงแค่เวลาอันน้อยนิดนี้เท่านั้น

การสนทนาเริ่มขึ้น หลายหลากความคิด มากล้นความรู้สึก นานาทรรศนะ ร้อยพันความคิดเห็น และเสียงหัวเราะที่ทุกคนได้ดื่มด่ำพอหอมปากหอมคอ ต่างก็โบกมือลา เพื่อแยกย้ายกันกลับบ้าน

นั่นสิ .. บ้าน ผมก็ต้องกลับบ้านของผมเหมือนกัน
ระหว่างขับรถกลับบ้าน ผมจินตนาการว่าผมได้ยืนเท้าเปล่า ๆ รดน้ำสนามหญ้าหน้าบ้านอย่างสบายใจ
ผมยังจินตนาการต่อไปอีกว่า หลังจากที่ผมทำให้เจ้าต้นหญ้าของผมอิ่มหนำสำราญจนมันพอใจแล้ว ก็ถึงทีที่ผมจะทำให้ท้องของผมอิ่มบ้างเช่นกัน .. ผมนึกถึงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ต้มใส่ไว้ในถ้วยใบเก่งของผมพร้อมด้วยไข่ไก่สองฟอง ไอกรุ่นหอมของเจ้าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปล่องลอยมาถูกับจมูกของผมจนทำให้ผมน้ำลายสอ
เพียงแค่คิดแค่นี้ .. ผมยิ่งอยากให้ถึงบ้านให้เร็วขึ้น

ผมขับรถมาจอดที่หน้าประตูบ้าน เปิดประตูรั้ว ขับรถเข้าไปจอดที่โรงรถ แบกกระเป๋าเอกสาร หอบกระเป๋าคอมพิวเตอร์ เกี่ยวเอาโน่นเอานี่ลงจากรถเพื่อเอาไปเก็บไว้บนบ้านเพื่อหวังที่จะใช้งานเจ้าพวกนี้ต่อในคืนนี้

หลังจากที่เก็บของเหล่านั้นเสร็จ ผมออกมายืนเท้าเปล่า ๆ อยู่บนสนามหญ้าหน้าบ้าน
ผมกำลังต่อสู้กับความเหนื่อยล้าของร่างกาย ในหัวของผมเริ่มคิดอะไรไม่ออก
ผมมองเข้าไปยังบ้านของผม บ้านหลังแรกของผม
ความภูมิใจผุดขึ้นมาเบ่งบานในใจของผม ผมยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย แต่ร่างกายทำไมถึงสวนทางกัน

ผมเหนื่อย ล้า อ่อนเพลียซะเหลือเกิน

ผมหันหลังให้สนามหญ้าของผม สาวเท้าเดินเข้าบ้านอย่างกับล่องลอยไร้ทิศทาง
ผมทิ้งบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วยใหญ่พร้อมกับไข่สองฟองไว้ในจินตนาการ
ผมบอกสนามหญ้าของผมว่า “เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะชดเชยให้นะครับ”

ผมคิดอะไรไม่ออก
หรือบ้านจะเป็นเพียงแค่ที่ที่ให้ผมซุกตัวลงนอนในยามเหนื่อยล้าของแต่ละวันเท่านั้น

………………………………………………

จะว่าไปแล้ว คุณลุงพิทักษ์ ก็เปรียบเสมือนเป็นพ่อของพ่อผมเลยก็ว่าได้ครับ แต่ท่านไม่ได้เคยเลี้ยงแค่ผมเท่านั้น  คุณลุงท่านยังเคยเลี้ยงและดูแลพ่อของผมอีกด้วยครับ

คุณลุงฯ ท่านเป็นคนดีและตรง ถึงตรงมาก ท่านได้เลี้ยงดู ช่วยเหลือดูแลลูกหลาน ญาติพี่น้องทั้งหมดมาโดยตลอด  ท่านได้สร้างคนให้เป็นคนดีและประสบความสำเร็จมามากมาย  คุณลุงไม่ได้เป็นครูหรอกครับ  ท่านเป็นเพียงนักการภารโรงของธนาคารออมสินจน ๆ คนหนึ่ง ที่มีความทรหด  ความดี และความทรนงอยู่ในสายเลือดซึ่งส่งผลต่อ ๆ มายังลูกหลานในตระกูลทุกคนล้วนเป็นคนตรง ๆ เหมือนกับท่าน

ในวัยเด็กวันนั้น  ผมยังจำได้ว่า  ผมต้องตื่นเช้าเพื่อไปเก็บกวาด ทำความสะอาดภายในบริเวณธนาคาร และบริเวณรอบ ๆ อาคาร  จดจำในสิ่งที่ท่านได้พยายามสอนทางอ้อม ไม่ว่าจะเป็นการดำเนินชีวิต  แนวคิด หลักคิดต่าง ๆ ที่ท่านพยายามปล่อยให้ผมได้ซึมซับมาทีละน้อย ๆ ในวัยนั้น  จนถึงวันนี้เมื่อผมดูจากหลาย ๆ องค์ประกอบแล้ว  ผมได้เห็นว่า  คุณลุงของผม คุณพ่ออีกคนที่ผมรักและเคารพท่าน   ท่านได้สร้างสะสมคุณความดีมากมายจนลูกหลานประสบความสำเร็จในชีวิตและการงานมากมายหลายคน

ในวัยที่ผมกำลังเติบโตเป็นผู้ใหญ่  หากผมมีเวลากลับบ้าน  ทุกครั้งผมจะต้องไปกราบคารวะท่าน พูดคุย ไต่ถามสารทุกข์ต่าง ๆ นวดแข้งนวดขาให้จนมืดค่ำ  ท่านก็จะให้แนวคิดดี ๆ ให้กับผมโดยตลอด  แต่สิ่งที่ผมยังจำได้ขึ้นใจมาโดยตลอดคือคำสอนคำนึงที่ท่านได้สอนพ่อของผม  และถูกถ่ายทอดส่งต่อมาถึงผม 

คุณลุงจะเอาชอร์ก เขียนไว้ที่ข้างฝาบ้านเป็นตัวโต ๆ ใหญ่ ๆ ไว้ ให้ลูกหลาน ญาติพี่น้องได้อ่านกันจนจำขึ้นใจ ว่า… 

สิ่งที่ควรทำคือ  ความดี
สิ่งที่ควรมีคือ   คุณธรรม
สิ่งที่ควรจดจำคือ  บุญคุณ

สิ่งที่ควรเทิดทูลคือ  ความกตัญญู

ณ วันนี้  คุณลุงของผมคงจะภูมิใจมาก  เพราะลูกหลานที่คุณลุงได้ดูแลเลี้ยงดูมาเกือบทั้งหมดได้ดิบได้ดีประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน  รักและสามัคคีกันกลมเกลียวและเหนียวแน่น  ซึ่งผมคิดว่าทุก ๆ คนไม่ลืมคำสอนของคุณลุงที่เขียนไว้ข้างฝาบ้านในวันนั้นแน่นอนครับ

ขอให้คุณลุงไปอยู่ ณ สรวงสวรรค์
เคารพ  รัก และศรัทธา
บักเหลิมของลุง

……………………..

ท่านแรกครับ คุณบัญญัติ  วรรณพฤกษ์ 
ผู้ช่วยผู้อำนวยการธนาคารออมสิน เขตร้อยเอ็ด
กลุ่มงานบริหารหนี้และคดี
เรียกชื่อแบบง่าย ๆ และเป็นกันเองครับว่า ” พี่อี๋ “  พี่อี๋  เป็นลูกพี่ เป็นหัวหน้าในสายงานของผมโดยตรง
เป็นเจ้านายที่จ๊าบสุด ๆ กวนสุด ๆ เลยครับ  พี่เค้าชอบแกล้งลูกน้องที่น่ารักอย่างผมจังเลย เพราะอะไรก็ไม่รู้
อิอิ เช่น แกแอบไปปล่อยข่าวกวนใจสาว ๆ ว่า ผมแอบหนีไปแต่งงาน 55555 แค่นั้นแหละครับ
โทรศัพท์จากพี่ ๆ ที่สาขาต่าง ๆ  ก็โทรเข้ามาสอบถามกับผมกันให้วุ่น ไอ้กระผมก็งง ๆ ถามไปถามมาก็รู้ความจริงว่า
ข่าวมาจากลูกพี่ผมนี่เอง ฮึ่มมม ดิสเครดิตกันเห็น ๆ 555  ไอ้ผมก็ขำ ๆ พอรู้ความจริงก็ ฮาแตกเลยครับ อิอิ
เจ้านายผมอ่ะ สุดยอดดดดด ฮิ้ววววว

ท่านที่สอง  อากู๋เถียร  หรือ คุณเสถียร  โพดาพล  ครับ
พี่คนนี้ปัจจุบันเป็นพนักงานสินเชื่อ ประจำอยู่ที่ธนาคารออมสิน  สาขาเสลภูมิ  สาขาต้นสังกัดเดิมของผมก่อนที่จะย้ายเข้ามาอยู่ที่เขตฯ ครับ  เล่าถึงอากู๋เถียรคนนี้แล้วก็ฮา ฮา ๆ อีกล่ะครับ พี่แกจะมีลูกเล่น มีมุกมายิง
ให้หลาย ๆ คนขำ ๆ อึ้ง ๆ กันเรื่อย ๆ แต่อีกเรื่องที่อากู๋เถียร มีฝีมือไม่น้อยคือ ฝีมือการตีกอร์ฟครับ
ไอ้กระผมนี่เทียบไม่ติดเลยอ่ะครับ อิอิ

คันนี้เป็นรถประจำตำแหน่งครับ (อิอิพูดซะหรูเลยอ่ะ ) 55555
เวลาต้องลงพื้นที่ หรือออกไปประกอบภาระกิจต่าง ๆ
คันนี้แหละครับวิ่งฉิ้ววววววว  และอีกคันครับไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดู เป็น MU7 ครับ
ที่ไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดูเพราะวันที่ถ่ายรูปนี้ อิอิ ไม่ได้เบิกเอาเจ้า MU7 ออกมาอ่ะครับ อิอิ

ท่านนี้ไม่แนะนำไม่ได้ครับ  ท่านผู้จัดการ วิษณุ  วรรณภักดี 
ผู้จัดการธนาคารออมสิน สาขาอาจสามารถ
พวกน้อง ๆ และพี่ ๆ จะรักและเคารพท่านมากครับ และพวกเราจะเรียกท่านแบบสนิทสนมว่า “ป๋าปื๊ด” อิอิ
ท่านเป็นคนเก่งและตรง ๆ ครับ น้อง ๆ ทุกสาขาและในเขตจังหวัดรักท่านทุกคนเลยครับ
.. อาสามารถ หลายท่านคงจะคุ้น ๆ หูนะครับกับนโยบาย “อาจสามารถโมเดล” เมื่อครั้งมีกองทัพนกขมิ้นอิอิ
ใครอยากฟังยกมีสนับสนุนด้วยนะครับ อิอิ

คนนี้ “พี่จิมมี่ครับ”  ชื่อจริงพี่เค้าชื่อ พชร  อุตรมาตย์  คนนี้เป็นคนกว้างขวางครับ
มีปัญหา  ปรึกษาได้ทุกเรื่องครับ อิอิ ได้ทุกเรื่องจริง ๆ ครับ
แต่ถ้าจะทำตามต้องคิดให้รอบคอบซะก่อนนะครับ อิอิ
เป็นพี่ชายอีกคนที่ทำงานด้วยแล้วมันส์พะยะครับ ทำงานสนุก และมีคุณภาพ
สุขภาพจิตก็จะสบาย จริงป่ะครับ อิอิ

 สุดท้ายของวันนี้ครับ พี่วุฒิ  วีรวุฒิ คำลอย
พี่แกจะเป็นคนที่พาพวกเราไปโน่น ไปนั่น ไปนี่ ตลอดตามที่ต้องการครับ
ขาฮา แค่มองตาก็รู้ใจ อิอิ ต้องการอะไรพี่วุฒิจัดให้ได้ทุกอย่าง อิอิ

คีเวิร์ดวันนี้
การทำงานทุกอย่าง ทุกตำแหน่งงาน
หากเอาหัวใจออกมาให้กัน ทั้งงาน ทั้งชีวิต ดีและมีความสุข แน่นอนคร้าบบบบ

อิอิ

……………………. 

หมายเหตุ อิอิ จะเห็นว่ามีบางรูปที่ใสเครื่องแบบสีกากี ไม่ต้องแปลกใจนะครับ
เป็นเครื่องแบบพนักงานธนาคารออมสินซึ่งใส่มาตั้งแต่ก่อตั้งธนาคารแล้วครับ
หากแต่ปัจจุบัน จะใส่เฉพาะในวันจันทร์ และวันสำคัญเท่านั้นครับ  อิอิ

ยิ้มมานัยตาหวานชื่น

555555555555555

วันนี้เกี่ยวรอยยิ้มมาฝากทุก ๆ คนครับ
ไม่ว่าเวลาเราจะเหงา, เศร้า, สุข, ซึ้ง
ขออย่าได้ขาดรอยยิ้มจากหัวใจ
เพราะอาหารเสริมของชีวิตอีกอย่างหนึ่งซึ่งขาดไม่ได้คือ “รอยยิ้ม”
ใครยิ้มมาก ยิ้มน้อย ยิ้มนิด ๆ ยิ้มหน่อย ๆ ก็ถือว่าได้รับอาหารเสริมจิตใจของตัวเอง
รวมทั้งคนรอบข้างก็พลอยได้อานิสงจากยิ้มที่ฝากรอยไว้ในความทรงจำ

ยิ้มแบบนี้ยิ้มหวาน ๆ น่ารัก ๆ

ยิ้มแบบนี้สื่อออกมาได้จากดวงตาที่ส่องประกาย สู้ ๆ ไม่กลัวโรคหวัดค่ะ

รึว่าจะหันหลังให้กับความเครียดแล้วก็ยิ้มให้กับคนรอบข้าง

ยิ้มหวาน ๆ แบบนี้ก็บ่งบอกได้ถึง “ความสุข” กระจายสู่คนรอบข้าง สุขแท้ๆ อิอิ

รึว่ายิ้มแบบนี้ แบบนั้น แบบโน้น ยิ้มแบบไหน
ขอแค่ยิ้มออกมาจากหัวใจก็พอแล้วล่ะครับ
คนรอบข้างก็จะได้ความสุขจากรอยยิ้มของเรา
เมื่อมีความสุข อะไร ๆ ดีดีก็จะตามมา อารมณ์ดี งานก็ดี ชีวิตก็ดี โอ๊ยยยย ชีวิตดีอะไรอย่างนี้

แบบนี้ต้อง ยิ้ม ยิ้ม ยิ้มเข้าไว้

ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม

กาแฟอุ่น ๆ สักถ้วย เติมด้วยรอยยิ้มหวาน ๆ สักหน่อย
อากาสดีดี หนังสือเล่มโปรดสักเล่ม
แค่นี้ความสุขก็อยู่กับตัว ความสุขก็งอกในหัวใจ อยู่ที่ไหนก็อยู่ได้ทั้งวัน
” จริงป่ะครับ “

เอ้า … ยิ้ม ยิ้ม ยิ้ม

( พระประธานในวิหารของวัดเนรมิตวิปัสนา อ.ด่านซ้าย จ.เลย งดงามมากครับ )

…………………………………………..

สวัสดีครับ..แบบสบาย ๆ ครับ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา (24 ก.ค.)
กระผมเองได้เดินทางแบบกึ่งเที่ยวกึ่งทำงานที่ จ.เลยครับ อิอิ
ในการเดินทางไป จ.เลย ครั้งนี้เพราะมีคิวบรรยายและทำกิจกรรม
ให้กับ นักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ในวันที่ 25-26 ก.ค. ครับ
อิอิ ก่อนวันกิจกรรม เลยถือโอกาสหนีเที่ยวซะเลย 55555555

เดินทางมาถึงตัวจังหวัดเลย หลังจากเข้าเช็คอินที่โรงแรมเสร็จแล้ว
ทางทีมงานของกระผมก็ได้รับการต้อนรับอย่างดีจากอาจารย์ตะวันรอน
หรือ อ.น้องต๊ะ ผู้น่ารัก ที่เดินทางมารับและพาไปทัวร์เมืองเลยครับ
วันนี้หลังจากที่ทำภาระกิจส่วนตัวเสร็จ ทาง อ.น้องต๊ะคนสวย
ก็พาบึ่งรถไปที่ อ.ด่านซ้าย  พาทีมงานของผมไปดื่มด่ำกับบรรยากาศของ
ธรรมชาติสองข้างทางกันอย่างเต็มพุงเลยครับ อิอิ

นี่ครับ อาจารย์ตะวันรอน (อ.ต๊ะคนน่ารัก) ทั้งเก่งทั้งน่ารัก
ไหง๋ยังไม่มีแฟนก็ไม่รู้..อิอิ ที่สำคัญลืมบอกไปว่า อ.น้องต๊ะคนนี้
เป็นรุ่นน้องของผมเองสมัยเรียนอ่ะครับ เหอ ๆ
วันนั้น อ.น้องต๊ะ ได้พาไปทำบุญที่ วัดเนรมิตวิปัสนา และ เจดีย์ศรีสองรัก ครับ สุดยอด ๆ ๆ

ชะแว๊ปปปป .. โฉมหน้าทีมงานคุณภาพ อิอิ ดูหน้าตาแล้วเป็นไงบ้างครับ
ทั้งสามคนได้ทั้งอิ่มบุญ อิ่มธรรมชาติ
ไปเที่ยวกันวันนั้นเหมือนว่าพวกเราได้กลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง
อิอิ..มีความสุขจริง ๆ อ่ะครับ  เหมือนกับได้เติมไฟให้กับชีวิต
ชาร์ตแบตเตอรี่ชีวิตให้เต็ม พร้อมที่จะต่อสู้กับงานต่อไปได้อีกนานเลยครับ 5555

อิอิ ถึงพวกเราจะหน้าตาไม่ค่อยดี แต่….น่ารัก…. นะ จะ บอก ให้
( ไม่ค่อยจะบ้าน้อยเลยอ่ะครับ แต่บ้ามาก ๆ )
ฮ่า ๆ ๆ 55555 ๆ ๆ ฮ่า

นี่แหละครับกับคำที่ว่า
หากเหนื่อยนัก ขอจงหยุดพักเสียก่อน
อย่าใจร้อน รีบไม่เดี๋ยวไม่เข้าที
อิอิ
หากทำงานหนัก จงหาเวลาพักบ้างนะครับ เจ้าวววววว น๊ายยยยยยยยยย

ที่สำคัญบ้านหลังนี้อยู่บริเวณในตัวจังหวัดร้อยเอ็ดด้วยครับ
ปากซอยออกไปนิดหน่อยก็โลตัส แม็คโคร ศูนย์ราชการ ที่สำคัญอยู่ใกล้ที่ทำงานของผมซึ่งขับรถไม่ถึงห้านาที  สาธุ ๆ ๆ ขอให้ได้ ขอให้ได้  ภาวนาครับ ให้รู้ผลได้ในเร็ววัน

อิอิ ประกาศล่วงหน้าครับว่า….
รับสมัครแม่บ้านครับ  มีสวัสดิการเป็นนามสกุล ทรัพย์สินพร้อมหนี้สินต่าง ๆ เตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วครับ
55555555555555555555

…………………………………

555555 ไม่เห็นจะเกี่ยวกับหัวเรื่องเลย อิอิ มาเข้าเรื่องกันดีกว่าครับ
ฉุกละหุก เมื่อตอนสองวันที่แล้วได้รับโทรศัพท์สำคัญจากท่านอาจารย์ที่เคารพว่า ให้ช่วยไปบรรยายและทำกิจกรรมให้กับนักศึกษาซึ่งจะรวมนักศึกษาของคณะบริหารธุรกิจ  สาขาวิชาการตลาด ประมาณสองร้อยกว่าคน  แล้วอาจารย์ก็ถามว่า “มะเดี่ยวว่างวันไหน” เหอ ๆ ๆ

ว่าแล้วผมก็กางสมุดงานของผมทันทีครับ  เหอ ๆ ๆ  ” อาจารย์ครับ ” วันเสาร์ - อาทิตย์ที่ 13-14 นี้เลยเป็นไงครับ   ผมว่างช่วงนี้แค่นั้น เพราะวันที่ 19 - 26 มิ.ย. นี้ ผมต้องไปประชุมและอบรม ยาวววววว ที่ กทม.อ่ะครับ   และวันที่ 27-28 ก็ไปบรรยายและทำกิจกรรมให้นักศึกษา สาขาวิชาการจัดการ ที่ขอนแก่นต่อเนื่องครับ เวลาที่เหลือก็คิดว่ามีงานต่ออาจเคลียร์คิวไม่ว่าง ( ป้าดดดดดด อิอิ ) 

คุยกันนัดแนะกันได้ก็ตกลงตามคิวที่เคลียร์ได้  555555 

ขอเชิญสมาชิกทุกท่านที่สนใจร่วมให้กำลังใจ
และร่วมกิจกรรมรับน้องแนวใหม่เตรียมตัวเตรียมใจก้าวสู่สังคมอุดมศึกษา 
ณ  มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอิสาน  วิทยาเขตขอนแก่น
13-14 มิ.ย. นี้  สาขาวิชาการตลาด และ  27-28 มิ.ย. นี้ สาขาวิชาการจัดการ

อิอิ หาคนเลี้ยงข้าวเย็นด้วยอ่ะครับ อิอิ  มาก่อนมีสิทธิเลี้ยงข้าวผมก่อนนะครับ อิอิ

มะเดี่ยวคร้าบบบ
ซำบายดีเด้อครับ

จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้พิเศษอะไรมากมายหรอกครับ  ก็เหมือน ๆ กับทุก ๆ วัน เพียงแต่ว่าวันนี้มีความพิเศษคือผมมีโอกาสได้มานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์แล้วก็มาเล่าเรื่องอะไรต่อมิอะไรที่ไร้สาระให้ทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมเยียนบ้านน้อยหลังนี้ครับ

วันนี้มีเรื่องมาเล่าครับ เป็นเรื่องที่อยากจะเล่ามาสักพักนึงแล้วครับแต่ไม่มีเวลา วันนี้เลยถือโอกาสซะเลยครับ แฟน ๆ คงไม่ว่ากันนะครับ 555555

ต้นเดือนพฤษภาคมที่แล้วผมได้ “หัว” มาหัวนึงครับ  อิอิ ไม่ต้องกลัว อย่าคิดไปไกล .. เป็นหัวของดอกไม้ชนิดหนึ่งครับตอนคนขายเค้าขายให้ เค้าบอกชื่อแล้วครับผมจำไม่ได้ ชื่อเป็นภาษาปะกิตยาว ๆ นิดนึง ผมเห็นดอกของต้นนี้แล้วชอบมาก ๆ ครับ เลยซื้อมาเพื่อที่จะปลูกไว้เชยชมเอง อิอิ 

เนื่องจากผมจำชื่อจริง ๆ ของเจ้าดอกไม้ชนิดนี้ไม่ได้

ผมจึงขอตั้งชื่อแบบเหมาเองเองครับว่าเป็นต้น “ดอกคิดถึง” นะครับ

เพราะตอนที่ผมจะซื้อเจ้าดอกคิดถึงนี่มา ผมได้เห็นดอกของเจ้าต้นนี้จากต้นตัวอย่างที่เจ้าของปลูกโชว์อยู่หน้าร้าน ทำให้ผมคิดถึงใครคนหนึ่ง  คนที่ผมรักที่จะเรียกเค้าว่า “ดวงดาวดวงนั้น” ผมคิดเองเออเองว่า ถ้าเค้าได้มีโอกาสเห็นช่อดอกของเจ้าต้นดอกคิดถึงที่ผมปลูก  ดวงดาวดวงนั้นคงจะมีความสุขไม่น้อย 

เอาเป็นว่าวันนี้จึงขอแนะนำวิธีการปลูกเจ้า “ดอกคิดถึง” ด้วยวิธีการของผมเองนะครับ

1. เตรียมเจ้าหัวของต้น “ดอกคิดถึง” ล้างให้สะอาดแล้ววางใส่ภาชนะทิ้งไว้สักครู่

2. เตรียมภาชนะที่จะใช้ปลูก  ซึ่งผมคิดว่าไม่จำเป็นต้นหากระถามที่สวยงามอะไรให้เสียเวลา ผมใช้ถ้วยแก้วใบเก่า ๆ และ ขวดน้ำพลาสติกใส ๆ ตัดครึ่งไว้เพื่อเตรียมที่จะปลูก  สาเหตุที่ผมไม่ปลูกในกระถางที่สวย ๆ งาม ๆ เพราะผมเชื่อว่า ดอกไม้จะสวยและงามได้นั้นขึ้นอยู่กับการดูแลและเอาใจใส่อย่างทะนุถนอมของเจ้าของเอง และดอกไม้ก็มีคุณค่าและความงดงามอยู่ในตัวของเค้าเองอยู่แล้วครับ เพราะฉะนั้น “กระถาง” สำหรับผมถือว่าเป็นเปลือกภายนอกที่ไม่จำเป็น 555

3. ดินที่จะปลูก ตอนที่ซื้อมาเจ้าของร้านเค้าบอกว่าให้ปลูกลงในดิน แต่อย่าให้ดินกลบจนหมด ปล่อยให้ครึ่งหนึ่งของเจ้าดอกคิดถึงอยู่ในดินและอีกครึ่งโผล่อยู่บนดิน  อิอิ และทั้งนี้ทั้งนั้น เนื่องจากผมเลือกวิธีที่สะดวกที่สุดสำหรับผม ผมจึงเลือกทดลองปลูกลงในดินวิทยาศาสตร์ซึ่งหาซื้อได้ทั่วไปตามร้านขายต้นไม้ดอกไม้ครับ

(รูปนี้อายุการปลูก 14 วันแล้วครับ สังเกตใบเขียว ๆ กำลังงอกครับ)

และแล้วผลงานก็ออกมาเป็นอย่างที่เห็น

แม้ว่าวิธีการของผมนั้นอาจจะไม่เป็นที่ถูกใจสำหรับคนที่รักและชื่นชอบดอกไม้หลาย ๆ คน แต่ผมก็อยากจะบอกว่า สำหรับผม การปลูกเจ้าดอกคิดถึงของผมนี่ คุณค่าอยู่ที่หัวใจครับ คุณค่าอยู่ที่ความรู้สึกและความรู้สึกที่ว่าคือ  หากดวงดาวดวงนั้นของผมมีโอกาสได้เห็นเจ้าดอกคิดถึงที่ผมปลูก  ดวงดาวดวงนั้นคงจะมีความสุขไม่ใช่น้อยเลยล่ะครับ  ถึงอย่างไรหากดวงดาวดวงนั้นไม่สามารถที่จะรับรู้ถึงความงามของเจ้าดอกคิดถึงของผม  อย่างน้อยความสุขของเจ้าดอกคิดถึงก็ได้เบ่งบานขึ้นในหัวใจของผมอย่างเงียบ ๆ แล้วล่ะครับ อิอิ

ข้อแนะนำหลังการปลูก  … 

ควรทักทายเจ้าดอกคิดถึงทุก ๆ ครั้งเมื่อมีโอกาส  อาจเป็นช่วงตอนเช้า ๆ อากาศดีดี หรือช่วงเย็นหลัง

เลิกงาน  พูดคุยกับเค้าบ้างนะครับ เจ้าดอกคิดถึงจะได้ไม่เหงาและจะเจริญเติบโตได้ดีและแข็งแรง

ควรสังเกตการเปลี่ยนแปลงของดอกคิดถึงในทุก ๆ วัน แล้วคุณจะเห็นถึงความมหัศจรรย์แห่งชีวิต

รวมทั้งความมหัศจรรย์ของความสุขจะค่อย ๆ แทรกซึมเข้าไปในหัวใจของคุณแน่นอนครับ

ขอบคุณครับ

นายสายลม  อักษรสุนทรีย์

……………………………………..

แต่นั่นแหละ  ในกาลเวลาข้างหน้าของเธอที่รักของฉัน  กาลเวลาข้างหน้า บาดแผลเหล่านี้จะกลับกลายเป็นยาวิเศษ เป็นโอสถทิพย์ที่ใช้หล่อเลี้ยงร่างกายและจิตใจของเธอ  เป็นแรงพลังให้เธอที่รักของฉันได้ใช้เติมต่อสู้ในสนามแห่งชีวิตที่เพี้ยนบ้าแห่งโลกใบนี้  หากความคิดของฉันไม่ได้ผิดเพี้ยนไป  ฉันขอให้เธอยิ้มรับกับบาดแผลเหล่านี้อย่างเต็มความภาคภูมิ  เปรียบเหมือนว่าเธอที่รักของฉันได้รับเหรียญตราแห่งการต่อสู้ ได้รับถ้วยรางวัลจากการแข่งขันจากสังคมสีครึ้มมัวแห่งนั้น

เธอที่รักของฉัน  ทุกบาดแผลของฉันและเธอล้วนมีเรื่องราวให้จดจำ  และเธอจะมีความสุขและภูมิใจมากที่สุดใน  ณ  วันหนึ่งข้างหน้า  วันที่เธอได้มีโอกาสบอกเล่าเรื่องราวที่มาของบาดแผลของเธอให้กับเหล่าบรรดานักสู้ที่กำลังแสวงหาสนามประลองเพื่อพิสูจน์ความสามารถของตัวเขาเอง  เรื่องเล่าจากบาดแผลของเธอนั้นจะมีคุณค่าต่อนักสู้หน้าใหม่เหล่านั้น  เขาจะใช้มันเป็นรอยทางเพื่อที่จะก้าวเดินต่อไปในวันข้างหน้า  และถ้าวันหนึ่งวันนั้นมาถึง  เธอที่รักของฉัน  เธอจะได้รับการคารวะจากเหล่าบรรดานักสู้เหล่านั้นอย่างหมดหัวใจ 

เราทุกคนที่ดิ้นรนอยู่ในสนามนักสู้แห่งชีวิตแห่งนี้  ล้วนมีริ้วรอยและบาดแผลจากการต่อสู้อย่างหนักหน่วงมาด้วยกันทั้งสิ้น  หากเพียงแต่สนามรบ  รูปแบบวิธีการรบ  และสหายร่วมรบ ล้วนแตกต่างกันออกไป แต่ที่ฉันอยากจะย้ำเตือนเธอที่รักของฉันว่า  ขอเธอจงอย่าได้ลืมสหายร่วมรบ  เพื่อนร่วมทุกข์กับเธอในยามยาก  ถึงแม้ว่าพวกเขาเหล่านั้นไม่ได้ร้องขอ  เธอที่รักของฉันจงสำนึกไว้ว่า ความยากลำบากในรอยทางแห่งชีวิตคือเครื่องพิสูจน์คุณค่าแห่งมิตรแท้  ในวันข้างหน้าเมื่อเธอได้ก้าวเดินถึงที่ที่เธอที่รักของฉันวาดหวังไว้  ขอเธอจงอย่าลืมหันหลังกลับมาส่งมือที่หยาบกร้านของเธอฉุด ดึง และกุมมือของเหล่าบรรดามิตรแห่งสงครามชีวิตนี้เพื่อที่จะให้เขาเหล่านั้นได้มีโอกาสก้าวยืนในจุดที่เธอยืนอยู่ในวันนั้น

เธอที่รักของฉัน  สำหรับฉัน  ทุกทุกบาดแผลที่ได้มาล้วนสร้างให้ฉันเป็นตัวฉันเองในวันนี้  วันที่ไม่มีอะไรสามารถที่จะมาเหยียบย่ำและลดทอนคุณค่าแห่งความเป็นมนุษย์ของฉันได้  บาดแผลบางแผลของฉันอาจมีประโยชน์ต่อเธอไม่วันใดก็วันหนึ่งข้างหน้า  วันนี้ขอเธอจงกุมมือที่หยาบกร้านของฉันให้แน่น  ฉันจะฉุดดึงเธอขึ้นจากร่องรอยแห่งความพ่ายแพ้ในวันที่เธอล้ม  ฉันอยากเห็นเธอที่รักของฉันก้าวเหยียบและยืนได้อย่างสง่างามในสนามรบแห่งชีวิตของเธอ

เธอที่รักของฉัน   ขอเธออย่าได้กลัว  เพราะในทุกสนามแห่งการต่อสู้ ล้วนมีบาดแผลเกิดขึ้นได้เสมอ

                                                                                   สายลม  อักษรสุนทรีย์

ปล่อยฝันไปตามฟ้า

เที่ยวท่องล่องนภา

ฟ้าสีครามโอบรอบเอว

…………………………………………..

ใช่สินะ ก็เพราะความรัก ที่ทำให้ชีวิตของคนเราทุกคนก้าวเดิน ความรักเป็นพลังให้ไขว่คว้าในทุก ๆ สิ่ง ความรักทำให้คนเราเกิดความทะยานอยาก และความรักก็เป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเราทุกคน  พลานุภาพของความรักไร้ซึ่งมาตรวัดใด ๆ ในจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้จะสามารถมาประเมินค่า  เราทุกคนล้วนต้องการความรัก แต่ความรักของแต่ละคนนั้น “ไม่เหมือนกัน”

ในนามของความรัก

คือ

อิสระและเสรี

……………………………………….

นักกวีหลาย ๆ ท่านได้กล่าวไว้ว่า  “แม้ตัวเรากับคนรักจะอยู่ห่างกันสุดขอบโลก แต่อย่าลืมว่าอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน”  นั่นคือความจริงที่สุด และจริงที่สุดสำหรับฉันและเธอที่ความหมายนั้นแตกต่างออกไป ในรอยต่อของช่วงระยะเวลากลางวันและกลางคืน นั่นคือเสี้ยวหนึ่งที่เราจะได้พบกัน

หากท้องฟ้าวันนี้มืดสนิท

ระหว่างเธอกับฉัน

คงเหมือนกับกลางวันและกลางคืน

……………………………………..

ในนามของความรัก

หากฉันคือพลังที่หล่อเลี้ยงสรรพชีวิตที่มีอยู่บนโลก

เธอคือลมหายใจของสรรพสิ่ง

………………………………..

ในนามของความรัก

ในห้องหัวใจของฉัน

มีเจ้าของคือเธอ

…………………………………………

ในเส้นทางเดินของแต่ละชีวิต ล้วนมีหน้าที่ที่แฝงอยู่และฝังลึกจนทำให้ตัวเราเองมองไม่เห็น คือหน้าที่ของความเป็นมนุษย์ เราถูกบดบัง ปิดกันด้วยหน้ากากทางสังคม และเป็นมายาภาพที่ยากยิ่งต่อการที่จะเอาชนะ มีเพียงอาวุธชนิดเดียวเท่านั่นที่สามารถทำลายคราบเปลือกแห่งสังคมนี้ได้คือ “ความรัก”

ระหว่างความรักและความคิดถึง

ความหมายอาจแตกต่างกัน .. สำหรับฉัน

เพราะรัก จึงเติมต่อด้วย ความคิดถึง

……….

มีดวงดาวอยู่บนท้องฟ้านับล้านล้านดวง

แต่มีอยู่ดวงเดียวเท่านั้น

ที่เราพยายามเอื้อมมือคว้า

………

เธอที่รักของฉัน

เธอเห็นสายลมนั้นไหม

ไร้ตัวตน แต่รู้ว่ามี

……….

ในความงดงามของความรัก

หากว่าฉันมีโอกาสได้กุมมือเธออีกสักครั้ง

ฉันจะไม่ยอมปล่อยมือเธอ นิรันดร์

……….

จากเพื่อจบ

เจ็บเพื่อจำ

ซ้ำเพื่อลืม

………………………………………………………………

อักษรสุนทรีย์

ขอเชิญผู้มีจิตอันเป็นกุศล

ร่วมเป็นส่วนหนึ่งในโครงการ

สานฝัน แบ่งปันกำลังใจให้น้อง ๆ ผู้ป่วยด้วยโรคมะเร็ง

วันเสาร์  ที่ 9 พฤษภาคม 2552 นี้ที่  ตึก 3ง. โรงพยาบาลศรีนครินทร์  จ.ขอนแก่น

กิจกรรมเริ่มเวลาประมาณ  09.30 น. เป็นต้นไปครับ

หลังจากที่พี่น้องชาวบล็อกรวมตัวกันจัดกิจกรรมดีดีนี้ขึ้น

มีพี่ๆ ใจดีได้สานต่อความรักส่งความฝันมาฝากน้อง ๆ มากมาย จากทั่วทุกสารทิศ

ซึ่งทำให้ผมตื้นตันหัวใจเป็นที่สุดเลยครับ 

ขอบพระคุณสำหรับทุกกำลังใจที่พี่ ๆ เพื่อน ๆ ป้า ๆ น้า ๆ อา ๆ กัลยาณมิตร ได้สานฝันสร้างกำลังใจที่ส่งมาให้น้อง ๆ ได้มีความสุขกันถ้วนหน้าครับ

และนี่ก็เป็นหนึ่งตัวอย่างกำลังใจที่ผมได้รับมา เป็นกำลังใจที่ผมไม่เคยรู้จัก เป็นกำลังใจที่ช่วยให้ความฝันของน้อง ๆ เป็นจริงโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัว 

ความฝันนี้ได้รับจากที่นี่ครับ

http://mblog.manager.co.th/leelawadee2u/th-60370/

พี่ใจดีคนนี้ใช้ชื่อในบล็อกว่า leelawadee2u 

กราบขอบพระคุณสำหรับสิ่งดีดีที่พี่ส่งมาร่วมโครงการฯ เพื่อน้องผู้ป่วยด้วยโรคมะเร็งครับ

มาดูกันครับว่า ความสุขมีหน้าตาเป็นยังไง อิอิ

…………………………………………………

ความสุข…มีหลายรูปแบบ

การส่ง…และรับความสุขก็สามารถทำได้หลายรูปแบบเช่นกัน

และการส่งความสุขครั้งนี้ของเจ้าบ้านนั้น

นอกจากความคาดหวังที่จะให้ผู้รับในครั้งนี้มีความสุขแล้ว…

เจ้าบ้านยังพลอยมีความสุข…กับการส่งความสุขในครั้งนี้

การส่งความสุขที่ผ่าน…บุรุษไปรษณีย์

 …………………………………………………………………………………….. 

ความสุข…หน้าตาเป็นแบบนี้…

 

  

แบบนี้…

 

 

แบบนี้…

 

และ…แบบนี้

 

 

 

กำลังบรรจุความสุขลงกล่อง…

 

 

 ความสุขพร้อมส่งไปยังปลายทางแล้วครับผม !

---

  

แล้วพบกันวันที่ 9 พฤษภาคม 2552

ที่ตึก 3ง โรงพยาบาลศรีนครินทร์ จ.ของแก่น

กิจกรรมเริ่มเวลาประมาณ 09.30 น.เป็นต้นไปครับ

กิจกรรมนี้น้อยนิด แต่ มหาศาล ครับ .. อิอิ

ขอบคุณคร้าบบบบบบ

……………………………………………………………..