โรงเรียนแรกในชีวิต

โดย Lin Hui เมื่อ กรกฏาคม 11, 2009 เวลา 19:28 ในหมวดหมู่ รู้แล้วชี้, สังคม ครอบครัว, เรื่องเล่าของLin Hui, โรงเรียน การศึกษา #
อ่าน: 2629

ตั้งใจเขียนเรื่อง โรงเรียนแรกในชีวิต เพื่อน้องครูอึ่ง ผู้บริหารโรงเรียน มงคลวิทยา เนื่องจากมีโอกาสมาสัมผัสโรงเรียนนี้ ในช่วงที่เดินทางมาปลูกป่าเอกมหาชัย ที่วัดพระบาทห้วยต้ม ระหว่าง 16-21 มิถุนายน 2552 ที่ผ่านมา

มีความประทับใจอย่างบอกไม่ถูก ด้วยความรักและสนิทสนมกับน้องครูอึ่ง เหมือนลูกหลาน เหมือนคนในครอบครัวเดียวกัน ทั้งๆ ที่รู้จักกับครูอึ่ง ครูอารามครั้งแรกเมื่อเย็นย่ำค่ำ วันที่ 27 กุมภาพันธ์ ต้นปีที่ผ่านมา จากวีระกรรม รับอาสาขับรถตู้จากสวนป่ามารับ Lin Hui ที่บ้าน(โคราช) ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักเส้นทาง แต่อาศัย GPS เป็นเครื่องนำทาง ซึ่งเป็นประสบการณ์ใหม่จึงทะเลาะกับเครื่องนำทางมาอย่างสนุกสนาน เลยเลิกใช้ แล้วก็เปลี่ยนมาเป็นปากนำทาง ในที่สุดก็มาถึงจนได้ จำภาพที่ครูอึ่งนั่งคุกเขา อ้อนวอนขอให้เดินทางไปสวนป่า กับรถตู้ที่มารับ ซึ่งครูอารามเป็นผู้ขับ และมีน้องราณีนั่งมาเป็นเพื่อนอีกคน แต่ทั้งสามคนไม่เคยมาโคราชเลย ครูอารามขับรถมาจากลำพูน ไปสวนป่า มาโคราช ทั้งๆที่ไม่สบายเป็นไข้ เสียงอ้อนที่จริงใจจาก ครูอึ่ง : ถ้าอาจารย์ไม่ไป หนูก็จะไม่กลับไปสวนป่าเหมือนกัน แค่นั้นเอง หัวใจแถบสลาย

http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/05/dd_mem041-1.jpg

จิ๊กรูปจากครูอึ่งมา

นับตั้งวันนั้มา ครูอึ่งชวนทำอะไรทำหมด และอาจเป็นด้วยเรามีเชื้อสายจีนเป็นทุน จึงเข้าใจวัฒนธรรมพื้นฐานของการดำรงค์ชีวิต แบบคนไทยเชื้อสายจีนที่รักแผ่นดินเกิดยิ่งชีวิต อุทิศตนสร้างคน ช่วยชาติอย่างสุดความสามารถตลอดมา

เมื่อวัยเด็ก Lin Hui เข้าเรียนครั้งแรกในชีวิต รียนโรงเรียนราษฎร์ คือโรงเรียนที่ ราษฎรจัดขึ้นสนองความต้องการ การศึกษา ของราษฎรในพื้นที่ มีอาคารเรียนที่มีพื้นเหมาะสม ต่อจำนวนลูกหลานของราษฎรที่นั่น ได้นั่งเรียนอย่างสบาย อากศถ่ายเทสะดวก ไม่ร้อนรอบๆ โรงเรียนมีสวนยางพรารา มีพื้นที่โล่งกว้างพอที่จะให้ลูกหลานใช้พื้น ในการวิ่งเล่นออกกำลังกายระหว่างหยุดพักเรียน ทั้งภาคเช้าภาคบ่าย โรงเรียนแห่งแรกในชีวิต คือ “โรงเรียนจงหัว” เป็นโรงเรียนจีน  ในจังหวัดสตูล ระบบการเรียนการสอนเป็นสองภาษา ภาคเช้าเรียนภาษไทย ภาคบ่ายเรียนภาษาจีน ซึ่งเป็นโรงเรียนที่สร้างพื้นฐานการศึกษาอย่างแข็งแกร่ง ให้แก่ Lin Hui นับเป็นการวางแผนการศึกษาที่ชาญฉลาดและลึกซึ้งของป๋า เพราะไม่เพียงแต่การศึกษาที่ได้รับอย่างสมบูรณ์ แต่ได้เรียนรู้วัฒนธรรมที่หลากหลาย ทั้งของจีนที่มาจากแต่ภูมิภาคของจีน ซื่งส่วนใหญ่ ก็จะเป็น จีน ฮกเกี้ยน แต้จิ๋ว แคะไหหล้ำ  อิสลาม ก็มีปากีสถาน  ส่วนมาลายู ก็มีเชื้อสาย ตั้งแต่ระดับเจ้าผู้ครองรัฐ จนถึงคนทำงานอาชีพต่างๆ  รับจ้างกรีดยาง ส่วนคนไทยมีตั้งแต่ ผู้ดีจากเมืองหลวง นักโทษการเมือง ข้าราชการ ตำรวจ และคนพื้นเมือง อยู่ร่วมกันอย่าง กลมกลืนมีความสุข ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน ได้เรียนรู้ขนมธรรมของแต่เชื้อชาติ ด้วยการร่วมกิจกรรม ทั้งพุทธ คริตส์ อิสลาม พุทธขงจื้อ

พวกเชื้อสายจีนก็เรียนโรงเรียนจีน แต่ลูกข้าราชการบางคนก็มาเรียนโรงเรียนจีนด้วย เช้ามาก็เดินไปโรงเรียน ผ่านบ้านนักเรียนที่อยู่ในแถวเดียวกันก็แวะรับ และเดินไปโรงเรียนด้วยกัน เด็กๆ จะรู้จักทั้งโรงเรียน และสิ่งที่สำคัญคือ ใครโตสุดก็รับหน้าที่ดูแลน้องๆ ในแถวเพื่อเดินไปโรงเรียนและกลับจากโรงเรียน อย่างปลอดภัยทุกวัน การจัดแถวเคารพธงชาติ จะจัดแบบคละชั้น ถ้ามีแถวสิบแถว ให้นับหนึ่งถึงสิบของแต่ละชั้นเรียน แล้วไปเข้าแถวตาม ตัวลขที่นับได้ ถ้ายังเล็กอยู่คุณครูจะช่วยจำให้ ฉะนั้นแต่ละแถวจะมีทุกชั้นเรียน หลังจากเข้าแถวเรียบร้อย จะได้ยินเสียงนกหวีด ปิ๊ดปี่ปิด มีคุณครู เป็นผู้นำออกกำลังกายตอนเช้า เพื่อนกระตุ้นกล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกาย ให้พร้อมเพื่อใช้งานได้อย่างมีประสิทธิภาพ ตลอดทั้งวัน จากนั้นจะมีคุณครูใหญ่จะมาเล่าเรื่องดีๆ ให้ฟังทุกวัน สั้นๆ เน้นความซื่อสัตย์ ความกตัญญู และมอบรางวัลเด็กดี เป็นตัวอย่างที่ดี ในแต่ละด้าน หรือแม้แต่ข่าวที่สำคัญๆ ที่ควรรู้จะได้กลับไปบอกพ่อแม่ที่บ้านด้วย หลังจากนั้นเชิญธงชาติร้องเพลงชาติ สวดมนต์ไหว้พระ แล้วแยกย้ายเข้าห้องเรียน ลืมบอกไปว่าการจัดแถวเรียงตามความสูงจากน้อยไปหามาก คนตัวเล็กอยู่หน้าสุดค่ะ การเข้าห้องเรียนเดินที่ละแถวอย่างเป็นระเบียบ วิชาแรกเป็นเลขคณิต ซึ่งแบ่งเป็นสองส่วน ส่วนแรกเป็นเลขคิดในใจ 10 ข้อ คุณครูอ่านโจทย์ให้ฟังสองรอบ แล้วให้เวาลาเล็กน้อยเพื่อคิดแ้ล้วเขียนคำตอบลงในกระดาษ จนครบ 10 ข้อ จากนั้นให้แลกกันตรวจกระดาษคำตอบ คุณครูจะเฉลยคำตอบพร้อมคำอธิบาย ใครได้เต็ม หรือคะแนนสูงสุดประจำอาทิตย์จะได้รับรางวัล ซึงก็เป็นของเล็กๆ น้อยแต่ก็สร้างความภาคภูมิใจมาก จากนั้นก็เรียนเลข แล้ววิชาอื่นๆ ตามตารางสอน บางคนสงสัยว่าชั้นขี้หมูไหล จะเรียนเลขคิดในใจได้หรือ ได้ซิโจทย์จะเป็นนิทานสั้นๆ เกี่ยวกับสัตว์   ดอกไม้ ผลไม้ถามจำนวน อะไรทำนอง นั้น จะมีพัก 15 นาที ให้เด็กๆ ออกไปวิ่งเล่น จากนั้นก็มาเรียนต่อ จนพักกลางวัน ตอนนี้พ่อแม่ก็จะนำอาหารมาให้ลูกๆ กินเที่ยงแบบร้อนๆ ภาคบ่ายก็จะเรียนภาษจีน ทุกอย่างเป็นภาษาจีนหมด เด็กๆ เวลาคุยนอกห้องเรียนก็จะคุยกันด้วยภาษาฮกเกี้ยน บ้าง แคะบ้าง  พอเข้าชั้นเรียนทุกอย่างเป็นภาษาจีนกลางหมด พอหยุดพักก็ใช้ภาษาจีนของครอบครัว จะมีสารวัตร มาคอยจดชื่อคนที่หลุดพูดภาษาไทย ส่งให้คุณครู ซึงการทำโทษคือให้คัดภาษาจีนในห้องเรียน ตอนหยุดพัก 15 นาที  ที่โรงเรียนนี้จะมีผู้ปกครองทุกสาขาอาชีพ มาช่วยกันดูแล สนับสนุนโรงเรียน ทันตแพทย์ก็จะมาตรวจสุขภาพฟันเด็กๆ ฟรี ส่วนแพทย์พยาบาลก็จะมาฉีดวัคซีนป้องกันโรค ปลูฝี เป็นต้น ข้างๆ โรงเรีนน มีศาลเจ้าจีนแบบฮกเกี้ยน ซึ่งเรียกว่า อังก่องอำ ทุกวันจะมีคนมาไหว้ เวลาเทศกาลก็จะสนุกมาก ได้เรียนรู้อะไรมากมายแถมอิ่มท้อง เพราะพ่อแม่มาทำบุญ ลูกหลานก็อิ่มแปล้ พอเลิกเรียนตอนเย็นก็จะได้ยินเสียงนกหวีด เรียกแถว ซึ่งจะเข้าแถวเหมือนตอนเช้า เมื่อเรียบร้อยก็ปล่อยแถวกลับบ้านที่ละแถว เดินเรียงกันยาวเป็นสาย จะส่งคนในแถว ๆ ก็จะค่อยๆ สั้นลงๆ จนหมดจนแถว เด็กๆ กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยทุกคน

เอาเป็นว่าเล่าให้ฟังแค่นี้ก่อนค่ะ หากมีคนสนใจก็จะเล่าต่อในเรื่องที่สำคัญๆ ที่ยังจำได้

« « Prev : ปลูกป่าฯ ตอน “พยาบาลกับเศรษฐกิจพอเพียง”

Next : ชั้นประถม » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

10 ความคิดเห็น

  • #1 bangsai ให้ความคิดเห็นเมื่อ 11 กรกฏาคม 2009 เวลา 20:09

    ชอบครับ เอาอีกครับ

  • #2 น้ำฟ้าและปรายดาว ให้ความคิดเห็นเมื่อ 11 กรกฏาคม 2009 เวลา 20:27

    เดี๋ยวลงชื่อก่อน..สนใจค่า
    ส่วนอันนี้แซว..นึกถึงรามบอกว่ามีเสียงที่ดุกว่า GPS อีก…”กลับไปเล้ย” 5555555555 (รามกลับไปเป็นไข้อยู่หลายวันเลยค่ะพี่หลิน เพราะสะดุ้ง ก๊ากๆๆๆ แหมป่วนนี่สนุกจริงจริ๊ง ^ ^)

  • #3 Lin Hui ให้ความคิดเห็นเมื่อ 11 กรกฏาคม 2009 เวลา 20:38

    เรื่องเก่าที่ยังฝังใจ นึกถึงโรงเรียนแรกในชีวิต แล้วให้รู้สึกระลึกถึงความสนุกสนานเรียนอย่างมีความสุข เป็นต้นแบบการเรียนที่สร้างพื้นฐานแน่น พี่ถึงกราบครูก่อนนอนทุกคืนไงค่ะ ดีใจที่น้องบางทรายชอบค่ะ

  • #4 Lin Hui ให้ความคิดเห็นเมื่อ 11 กรกฏาคม 2009 เวลา 20:42

    จุ๊ ๆๆๆๆ อย่าเอ็ดไปหนูเบิร์ด อุตส่าห์หลบๆ ไม่เขียนตอนที่ดุๆๆๆๆ แล้วยังแซวจนได้ ที่ดุวันนั้นยังเด็กๆๆ  ยังไม่เจอดุแบบใหญ่ๆๆๆๆๆๆ  …อิอิอิ

  • #5 dd_l ให้ความคิดเห็นเมื่อ 11 กรกฏาคม 2009 เวลา 21:09

    ขอบคุณเป็นพิเศษสำหรับเรื่องนี้นะคะ
    อ่านเพลินๆ จบเสียแล้ว…ขออีกค่ะอาม่า..
    อ่านแล้วจินตนาการถึงภาพการเรียนอย่างมีความสุข ในสังคมที่ช่วยเหลือเกื้อกูลกันจริงๆ
    โห..ตอนเที่ยงได้กินอาหารร้อนๆ จากบ้าน..

    แต่ว่าอ่านแล้ว..คิดถึงอาปา..ด้วยค่ะ

  • #6 Lin Hui ให้ความคิดเห็นเมื่อ 11 กรกฏาคม 2009 เวลา 21:13

    น้องครูอึ่ง พี่เองก็ก็คิดถึงป๋าและแม่ ทุกครั้งที่เล่าเรื่องโรงเรียนแรกในชีวิต

  • #7 aram ให้ความคิดเห็นเมื่อ 11 กรกฏาคม 2009 เวลา 21:47

    มาอ่านแล้วนึกถึงวัยเด็กเหมือนอาจารย์ เพราะผมเข้าเรียนประถมครั้งแรกที่ โรงเรียนจงหัว หรือจงหัวเซี๊ยะเซี่ยว  ที่อำเภอพาน เชียงรายครับ ชื่อเหมือนกันเลยครับ   ตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็นโรงเรียนวัฒนศึกษา
    ประทับใจในการจัดการเรียนการสอนมาก ตรงที่ครูเป็นแบบอย่างในการแต่งกาย ในการสอนให้ซื่อสัตย์ เช่นเวลานักเรียนเก็บเงินได้เมื่อนำมาส่งครู ครูก็จะบันทึกไว้ เมื่อสิ้นปีการศึกษา ก็จะนำรายชื่อนักเรียนที่ซื่อสัตย์มายกย่อง ให้รางวัลเป็นลูกโป่งบ้าง มีสิทธิ์จับสลากของรางวัลบ้าง ทำให้เกิดความภาคภูมิใจ แม้คนอื่นมองว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เป็นความภูมิใจอันยิ่งใหญ่ของนักเรียน
    ..ตอนเข้าเรียนป.1 ผมร้องไห้จะกลับบ้านลูกเดียว จำได้คุณครูก็เลยพาไปทำธุระด้วย พาไปตลาดและหยุดร้องไห้เมื่อครูพาไปกินข้าวมันทุเรียน อร่อยมาก ยังคิดถึงคุณครูชื่อคุณครูโสภา ..
    ..จะมีเวรเก็บขยะทุกเช้าและมีการชมเชยเมื่อทำให้โรงเรียนสะอาดหน้าเสาธงเป็นประจำ  
    ..ในห้องเรียนจะมีช่วงที่งดใช้ภาษาไทยให้ใช้เฉพาะภาษาจีน ถ้าใครเผลอพูดก็จะถูกหัวหน้าห้องจดชื่อส่งครูอีกด้วยครับ
    …ตอนนี้ภาษาจีนได้แต่ อิ๊ เอ้อ ซาน ซี่อ.. หว่ออ้ายหนี่.. หนังสือเรียนจำเรื่องตุ๊กตาล้มลุก ปุ๊ต่าวโอง ได้เรื่องเดียวครับ..ที่เหลือส่งคืนครูหมดเลย
    ..ชอบตอนวันเด็กมากเพราะจะได้รับแจกไม้บรรทัด ดินสอ สมุดจากมูลนิธิปอเต๊กตึ๊ง ทุกปี และมีกิจกรรมเกม กีฬาที่น่าประทับใจมาจนบัดนี้คือเกมวิบากโดยให้ เป่าแป้งหาเหรียญ กินขนมโก๋ห้อยเชือก กินมันแกว วิ่งเก็บหิน ฯลฯ 
    ..นึกไปแล้วอยากกลับไปเด็กสมัยนั้นอีกจัง เพราะสังคมสมัยนั้นยังไม่ซับซ้อนวุ่นวายเหมือนสมัยนี้ นะครับ
    ขอบคุณที่เล่าเรื่องราววัยเด็กของอาม่า เลยทำให้ผมได้นึกถึงช่วงวัยเด็กของผมด้วยครับ…

  • #8 Lin Hui ให้ความคิดเห็นเมื่อ 11 กรกฏาคม 2009 เวลา 22:00

    ขอบคุณมากๆ น้องครูอราม ตุ๊กตาล้มลุก ปุ๊ต่าวโอง มีตั้งแต่สมัยอาม่าแล้วค่ะ ดีใจที่ได้เขียนบันทึกนี้ค่ะ

  • #9 สุวรรณา ให้ความคิดเห็นเมื่อ 11 กรกฏาคม 2009 เวลา 22:05

    โรงเรียนแรกในชีวิตของน้องก็โรงเรียนจีน ชื่อ โรงเรียนกวางวา บ้านก็อยู่ในรั้วโรงเรียน เป็นบ้านสวัสดิการ ที่อ.สวรรคโลก จ.สุโขทัย จ้ะ อาจารย์เล่าทำให้น้องได้ระลึกกถึง เช้าเรียนไทย บ่ายก็เรียนจีน จริงด้วยจ้ะ กลางวันคุณแม่ทุกคน หิ้วข้าวมาเลี้ยงลูกๆๆกัน หน้าเทศกาลสนุก  น้องเรียน ได้ 3 ปี ครูคณิต ป.2 น้องดุมากทำการบ้านครูไม่ได้ ครูทำโทษด้วยไม้เรียวที่น่องน้องคู่แฝดซึ่งเรียนชั้นห้องเดียวกัน หนูวิ่งไปตามแม่มาดูน้องที่ห้องเรียน เราสองคนเลยต้องออกจากโรงเรียนนี้เพราะแม่โกรธคุณครูนงคราญทำโทษเกินเหตุ  ตอนนั้นภาษาจีนกำลังไปได้ดี มาเสียดายเอาเมื่อโต ด้วยตอนนั้นสงสารน้องมากค่ะ
    คิดถึงอาจารย์นะคะ กอดๆๆ ค่ะ

  • #10 Lin Hui ให้ความคิดเห็นเมื่อ 12 กรกฏาคม 2009 เวลา 15:17

    ดีใจค่ะ ทีบันทึกนี้ทำให้หลายคนคิดถึงวัยแรกเรียนกัน ความเปลี่ยนแปลงเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่อย่าประมาท เมื่อถึงวัยที่พร้อมที่จะให้ ก็จงให้ด้วยความรักความปรารถนาดี ชีวีจะเป็นสุขค่ะ น้องพี่นิด หมั่นดูรักษาสุขภาพกายและใจด้วยนะค่ะ รักค่ะ


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.23199510574341 sec
Sidebar: 3.2124478816986 sec