ลานอุ๊ยสร้อย

จ๊อกป๊อกไหนก่อป้อ จ้อหว้อไหนก่อควั่ก

จ๊อกป๊อก หมายถึง สิ่งที่ตั้งพูนขึ้นมา การวางของกองเล็กๆ และสามารถใช้เป็นคำขยายกริยา เช่นนั่งจ๊อกป๊อก คือนั่งอยู่กับที่ (ครูอารามกรุณาแสดงท่าด่วน…อิอิ)
ป้อ คือทับถมเข้าไป

จ๊อกป๊อกไหนก่อป้อ คือ ตรงไหนเป็นที่พูนขึ้นมาก็จะมีตะกอนไปทับถมมากเข้าๆ

จ้อหว้อ หมายถึงสิ่งที่ขาดแหว่งไป อาจจะหมายถึงดินที่เป็นหลุม หรือรูโหว่ เป็นลักษณะนาม เช่น เสื้อเป็นฮูจ้อหว้อ คือเสื้อมีรูแหว่ง
จ้อหว้อไหนก็ควั่ก คือ ตรงไหนที่ขาดแหว่งก็จะถูกขยายให้รอยแหว่งมันกว้างขึ้น อาจจะโดยการล้วงมือไปไช ไปควักล้วง

จ๊อกป๊อกไหนก่อป้อ จ้อหว้อไหนก่อควั่ก เป็นลักษณะการอธิบายเทียบเคียงสภาพธรรมชาติ ที่ไหนอุดมสมบูรณ์ก็มีดินตะกอนมาทับถมทำให้อุดมสมบูรณ์มากขึ้น ที่ไหนเป็นแอ่งเว้าหรือขาดแหว่งก็จะถูกกัดเซาะให้แหว่งยิ่งขึ้น

ภาษิตนี้นำมาใช้อุปมาอุปมัยถึง คนร่ำรวยมีทรัพย์ก็ยิ่งมีมากขึ้นเพราะช่างสะสมมีแต่เก็บเข้าไว้ลงทุนต่อยอดเงินไปเรื่อยๆ แต่คนจนไม่มีเงินก็ยิ่งจะต้องเป็นหนี้มากขึ้น

ยิ่งถ้าหากเศรษฐกิจแบบมือใครยาวสาวได้สาวเอา ช่องว่างของคนรวยคนจนมีมาก ความแตกต่างเหลื่อมล้ำมันมีมาก พูนดินที่พอกจะยิ่งสูงขึ้น ส่วนที่เป็นหลุมก็ยิ่งขยายและลึกลงๆ สุดท้ายยอดเขาก็ต้องทะลายเหมือนกันเพราะเกิดดินยุบตัวไม่มีฐานรองรับ

ถ้าหากอยู่ในสภาพสังคมเศรษฐกิจแบบนั้นแล้วควรจะวางแผนอย่างไรไม่ให้ดินที่พอกสูงชันเกินไป และไม่ให้ดินที่เว้าแหว่งถูกขุดลึกลงเกินไปจนเสียสภาพกันไปทั้งแผ่นดิน????

ภาษิตคำเมืองวันนี้ ขอเฉียดเรื่องเศรษฐกิจสักวัน…อิอิ

« « Prev : คำเมือง: หัวฝายเปิ้งดอย

Next : คำเมือง: เสียมบ่อคม » »