คงเป็นของเล่น..กระมัง..

โดย dd_l เมื่อ พฤศจิกายน 15, 2009 เวลา 2:56 (เย็น) ในหมวดหมู่ เรียนรู้ชีวิต #
อ่าน: 1896

เคยเล่นกับมดไหมคะ
นั่งดู  นอนดู  มดเดินกันเป็นแถวๆ แวะพัก ทักทายกันบ้าง
บางทีก็แกล้งเอาใบไม้ ดอกหญ้า ไปขวางทาง แล้วดูว่ามดจะทำอย่างไร
เห็นบางตัวหลงไปไกล ก็คอยเอาใบไม้ไปกั้นให้หันไปในทิศที่มีเพื่อนเดิน
 


บางเวลารู้สึกว่า ชีวิตเป็นอย่างนั้น
ที่ดูเหมือนว่า จะมีเรื่องราวเข้ามา ให้เป็นความยากลำบาก
เป็นคลื่นที่ถาโถม ให้ก้าวเดินเชื่องช้าลง
เป็นกำแพงขวางกั้น ให้ปีนป่ายข้ามไป

ด้วยเป็นชาวพุทธที่อ่านพระคัมภีร์และมีเพื่อนชาวมุสลิม
ในช่วงแห่งความยากลำบาก
บางครั้งก็บอกตัวเองและผองเพื่อนว่า..มีแบบฝึกหัดจากพระเจ้ามาอีกแล้ว
แบบฝึกหัดที่ทำให้ได้รู้จักความจริงแห่งชีวิต
แบบฝึกหัดที่ทดสอบว่า ควรค่าแก่การได้เรียนรู้โลกในมิติที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเพียงใด
แบบฝึกหัดที่จะทำให้จากโลกนี้ไปอย่างไม่เสียดายและไม่รู้สึกติดค้างในใจ
 

น่าแปลก..ในยามที่ทำแบบฝึกหัด
ก็ได้รับสัญญาณแห่งความเมตตาควบคู่กันมาเสมอ
ในยามที่ใจไม่เต็มร้อย เมื่ออ้อนเพื่อนไปหน่อยๆ ว่า..อวยพรให้ฉันบ้างนะ
สิ่งที่ได้กลับมา คือ คาถา
สัพพะพุทธานุภาเวนะ ขออำนาจคุณพระพุทธ
สัพพะธัมมานุภาเวนะ ขออำนาจคุณพระธรรม
สัพพะสังฆานุภาเวนะ ขออำนาจคุณพระสงฆ์ ปกป้องคุ้มครองให้…..

ช่างเป็นวิธีให้กำลังใจอันน่ารัก และจริงจังกับการช่วยเหลือ
จนเอื้อเฟื้อให้เกิดรอยยิ้มก่อนเริ่มงาน
แม้เมื่อแวะเข้ามาในลาน  ป้าหวานก็ช่างมีถ้อยคำนำใจให้มีเรี่ยวแรง
ทั้งใครบางคนก็แบ่งเรื่องราวดีๆให้ดู

โชคดีที่อยู่ในบรรยากาศของการทักทายไถ่ถาม
ยามเมื่อไปเยี่ยมบ้านยาย และได้เดินไปตลาดกับน้าผู้อาวุโส
เป็นโอกาสให้ได้ยินวิธีโต้ตอบด้วยไมตรีที่แปลกหู
” เอ๊อ..ไม่มีคนคอยถามแล้วไหมล่ะ..”
น้าตอบว่า.. “เออ..สมน้ำหน้าเนาะ”
ก่อนจะหันมาบอก..เมียมันเพิ่งจะเสียไป..ทุกทีเมียมันชอบทัก..

กระทั่งขากลับ..เดินผ่าน..ยังได้ยินเสียงเดิม..
” ซื้อหยังมากิ๋นพ่องเจ้า..เอ้า!..ถามแทนก็แล้วกัน..”

ได้เห็นความหม่นของใจ ที่แฝงไว้ใต้ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั้น
ทุกคนได้รับแบบฝึกหัดของชีวิตอย่างทั่วหน้ากัน

กระทั่งวันนี้..
ขณะที่กำลังบรรเลงฝีมือผัดข้าวอย่างน่าหวาดเสียว
คนกินจะเคี้ยวได้ กลืนลง หรือเปล่าหนอ
มีแขกมาเยี่ยมยามเช้า พร้อมกับข้าวคาวหวานที่เห็นแล้วเต็มตื้น
เพียงแค่รู้ข่าวว่าแม่ไม่ค่อยสบาย
พี่ชายต่างบ้าน ที่เพิ่งจะฟื้นจากความเจ็บป่วย
จัดข้าวผัดมาในถุงเล็กๆ  ห่อหมกสองสามห่อ
ขนมในห่อกระดาษ สองสามชิ้น อัดมาในถุงพลาสติกใบเล็ก
 

ถุงใบเล็กๆ  แต่บรรจุไว้ด้วยความห่วงใย ใส่ใจอย่างถี่ถ้วน
มองเห็นความรักยิ่งใหญ่ที่ใส่ไว้ในข้าวปลาอาหาร
แม่คงรู้ได้นะ ว่ามีคนรักแม่มากมายจริงๆ

และเช้านี้
ที่ห้องครูเซี้ยงมีกลิ่นธูปและควันเทียน
คุณครูที่เกษียณจากงานไปเมื่อไม่นานนำพานเครื่องไหว้มาคารวะ
อาปาคงรู้ได้นะ  ว่ามีคนรักอาปามากมายจริงๆ

น่าแปลก..เพียงแค่เห็นความดีงาม ก็นำให้ใจเป็นสุข
พระเจ้า..คงเห็นเราเป็นของเล่น..ที่น่าเอ็นดู
แบบฝึกหัดที่ได้รับจึงเจือด้วยความเมตตา
ให้หาช่องทางพบสุข บนเวลาแห่งทุกข์
ให้ความทุกข์สอนให้เข้าใจโลกและชีวิต
พระเจ้าคงคิดสร้างเราให้แกร่งกล้า..เพื่อรับใช้ชาวประชาให้ดีขึ้น..กระมัง..

 

« « Prev : เรื่องโป๊..โป๊..(เซ็นเซอร์)

Next : Todo Tag: ห้องเรียนลูกรัก » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

8 ความคิดเห็น

  • #1 rani ให้ความคิดเห็นเมื่อ 15 พฤศจิกายน 2009 เวลา 8:14 (เย็น)

    บนเวลาแห่งทุกข์
    ให้ความทุกข์สอนให้เข้าใจโลกและชีวิต

    เขียนได้กินใจจริง ๆค่ะ พี่อึ่ง อ่านแล้วได้คิดมากมาย ขอบคุณค่ะ ทุกอย่างคือบททดสอบความแกร่ง ความอดทน และเราจะได้พบอะไรอีกมากมายที่้เราเองก็คาดไม่ถึงเนาะค่ะ

  • #2 น้ำฟ้าและปรายดาว ให้ความคิดเห็นเมื่อ 15 พฤศจิกายน 2009 เวลา 8:52 (เย็น)

    มากอดรับคนที่เขียนได้ดีเหลือเกินค่ะ ^ ^…การยื่นมือไปกอดคนอื่น ทำให้เราไม่เหลือมือที่กอดความทุกข์ไว้กับตัวเอง

    การทดสอบที่พระเจ้าหรือชีวิตออกข้อสอบมาให้นั้นมีแง่งามของมันแบบที่พี่ครูอึ่งเขียนเนาะคะ ความทุกข์เปิดโอกาสให้เราคิดถึงคนอื่น … และการคิดถึงคนอื่นมักจะนำมาซึ่งความสุข

    เมื่อคิดถึงพี่ครูอึ่ง เบิร์ดเก๊าะรู้ว่าคิดถึงมากมายนั้นเป็นจั๋งไดเลยค่ะ :)

  • #3 dd_l ให้ความคิดเห็นเมื่อ 15 พฤศจิกายน 2009 เวลา 11:13 (เย็น)

    #1  ราณีคะ  เมื่อความทุกข์ผ่านไป เราจะเติบโตขึ้นเสมอ  และเมื่อเวลาผ่านไป เราอาจยิ้มได้กับเรื่องราวที่เคยทุกข์  บางครั้งก็อาจลืมไปได้ว่า..รู้สึกเป็นทุกข์ได้ถึงเพียงนั้นเอย่างไร   บางทีพระเจ้าอาจจัดให้เรามีทุกข์ เพื่อจะเข้าใจทุกข์ของผู้อื่นด้วยเนาะ

    #2 เบิร์ดคะ ธรรมชาติเมตตาเรา  จนจัดสรรให้มีความเปลี่ยนแปรไม่คงที่ในชีวิต  เพื่อที่เวลาเราทุกข์ได้ ก็คลายลงได้ สุขได้ก็คลายลงได้เช่นกัน
    ท้งยังจัดสรรให้มีผู้คนดีๆ  มีเรื่องราวมากมายให้เราคิดได้ เรียนรู้ได้  แบ่งปันกันได้นะคะเบิร์ด

    ดีจัง..ที่มีคนน่ารักให้คิดถึง..^___^

  • #4 อุ๊ยสร้อย ให้ความคิดเห็นเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2009 เวลา 9:02 (เย็น)

    แล้วมันก็ผ่านไปนะอึ่ง

    ทุกข์มันมักจะมากกว่าสุขเสมอ
    และมักจะมาพร้อมๆกันหลายด้าน…ข้อดีประการเดียวของความทุกข์ที่มาพร้อมๆกันคือทำให้เราเห็นช่องว่างของความทุกข์เพื่อที่จะแทรกตัวลงไปและ…อยู่ให้ได้อย่างเบิกบานเน๊อะ

     

  • #5 dd_l ให้ความคิดเห็นเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2009 เวลา 7:20 (เช้า)

    แต่ละคนมีวิธีให้แรงใจตัวเองแต่ละแบบไปเนาะอุ้ย  การมีกัลยาณมิตร ที่ชวนให้คิด ให้มอง และสนุกกับรสชาดของชีวิต ก็เป็นความเมตตาอีกประการหนึ่งของพระเจ้า ของธรรมชาติ 
    บางช่วง ชีวิตก็เหมือนมด  เหมือนกว่างกิ..อิอิ  เหมือนดักแด้  เหมือน….ฯลฯ    คละเคล้ากันไป
    เมื่อคิดได้ ก็ยิ้มได้ เนาะอุ้ย

  • #6 ป้าหวาน ให้ความคิดเห็นเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2009 เวลา 11:25 (เช้า)

    มายิ้มหวานๆ มากอดอุ่นๆ คร้าบ
    เราโชคดีเมื่อรู้ว่าเราโชคดี…ทั้งๆที่เราโชคดีมาตั้งนานแล้ว…จ๊ากกกกส์
    ความคิดใหม่เกิดเมื่อมองมุึมใหม่ ค้นพบสิ่งใหม่ในสิ่งเก่า  …โอย..อารายกันเนี่ย
    ส่งรักทางไกลคร้าบ…ไกลตา ใกล้ใจ คร้าบ

  • #7 สาวตา ให้ความคิดเห็นเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2009 เวลา 6:05 (เย็น)

    ความรักทำให้เกิดความห่วง… ความอาทร….. ความรักทำให้เกิดความผูกพัน….. และเช่นเดียวกัน…. ความรักทำให้เกิดความสุข…… อยู่ที่ใจเราเนอะน้องอึ่งที่จะมองความทุกข์อย่างไรให้เป็นสุขที่แท้ เป็นความสุขแท้ซึ่งจะแปรเปลี่ยนไปสู่การมีแรงต่อไปในการสู้เพื่อการเรียนรู้ชีวิต….. ดูไปเหอะจะพบว่ามดก็เป็นสัตว์สังคมเนอะ….. และมันก็รู้บริบทของมันว่าเวลาที่มีความลำบากเข้ามาเยือน…..มันควรเรียนรู้และหาทางแก้อย่างไร….. มันไม่ใคร่ได้แสดงให้เราเห็นว่ามันก่นทุกข์ตรม….. มันมีแต่เดินหน้าให้เราได้เห็นความเป็นยอดนักสู้ชีวิตที่ไม่ย่อท้อ…. มองเห็นทุกเวลาของมันมีแต่การเรียนรู้และเป็นสุขกับความลำบากนั้น…… พี่ว่าชีวิตของมันไม่เคยใช้คำว่า “ต้อง” เลยมั๊ง

    ฝากใจมาเป็นกำลังใจ……พร้อมฝากความห่วงใยต่อคุณแม่มาด้วยคะ…..คนแก่เฒ่าแล้ว….แรงใจก็ผ่อนลง….การยอมรับในสิ่งที่คนแก่เฒ่าใฝ่ฝันและอยากทำ…..เท่ากับช่วยให้คนแก่เฒ่ามีกำลังใจคืนมา…..คนแก่เฒ่ามักจะรู้ตัวว่า….ตัวเองนั้นยังมีคุณค่าที่จะดูแลและทำอะไรด้วยตัวเองได้บ้าง….ยอมๆซะบ้างให้ได้ทำนะน้อง…..แรงใจจะช่วยให้การป่วยไข้ฟื้นคืนมาโดยเร็วค่ะ

    คิดถึงค่ะ

  • #8 dd_l ให้ความคิดเห็นเมื่อ 18 พฤศจิกายน 2009 เวลา 12:07 (เช้า)

    ขอบคุณป้าหวาน และ พี่ตานะคะ
    แม่ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่ว่า..ไม่ค่อยยอมไปหาหมอ  เวลาป่วย..จะรักษาเอง(ไม่ค่อยดื้อสักเท่าไรค่า) อิอิ


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.2979371547699 sec
Sidebar: 0.082567930221558 sec