เพราะวันเกิดของพ่อ..คือวันพิเศษของหนู

โดย mimography เมื่อ 15 พฤศจิกายน 2008 เวลา 4:44 (เย็น) ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่ #
อ่าน: 1188

 

อีกสองวันก็จะถึงวันเกิดพ่อแล้ว  (17 พ.ย.51)  หนูรู้ว่าพ่อรอโทรศัพท์หนู เพราะวันนี้เป็นวันสุดท้ายของสัปดาห์  วันนี้หนูได้ยินโทรศัพท์ของแม่ตั้งแต่หกโมงเช้าแล้วค่ะ  เป็นปกติเหมือนทุกครั้งแต่หนูก็ยังไม่ชินนะจ๊ะแม่จ๋า…เพราะมันเช้าเหลือเกิน  บางทีหนูก็ไม่รู้หรอกว่าใครโทรมา  เพราะไม่ได้ดูชื่อ กดรับมั่วๆ ตาก็ยังปิดอยู่ด้วยความง่วง……บางทีคุยกับแม่ก็ลืมเสียด้วยซ้ำว่าคุยเรื่องอะไรกัน และแม่ก็จะโทรมาอีกตอนสายๆ  และโทรมาอีกตอนพักเที่ยง  แล้วก็โทรมาอีกตอนสี่โมงเย็น…ด้วยคำถามเดียวกันทุกครั้งว่า  ” วันนี้กลับบ้านไหมลูก…”  โถ่..แม่จ๋า..หนูรู้ว่าแม่รอหนู  แม่ทำซ้ำๆ อย่างเดิมมาอย่างนี้กี่ปีแล้วจ๊ะ  แม่ไม่เบื่อหรืองัย ที่ต้องโทรถามว่าหนูจะกลับไหม…

แต่ที่หนูพูดแบบนี้ไม่ไช่ว่าหนูเบื่อหรอกนะคะ  แต่หนูกลัวแม่เหนื่อย  ยังงัยซะหนูก็ต้องกลับไปบ้านเราอยู่ดี หนูจะไปไหนได้จ๊ะ  ยกเว้นเสียแต่ว่าวันหยุดนั้นหนูจะต้องไปราชการ ถึงจะไม่ได้กลับ  แย่จังเน๊าะ!!!    แทนที่เราจะได้อยู่บ้านเดียวกัน  แต่ทำไมเราต้องอยู่คนละบ้านด้วย…หนูยังไม่เข้าใจมาจนถึงทุกวันนี้ 

 

 

ทั้งที่แม่กับพ่อก็ไม่มีใคร อยู่กันสองตายาย  แล้วทำไมหนูถึงไม่ได้อยู่กับแม่และพ่อเหมือนลูกคนอื่นๆ เขา  วันนี้พ่อรอโทรศัพท์หนูใช่ไหม….เพราะปกติพ่อไม่รับโทรศัพท์เอง แต่วันนี้เสียงแรกที่หนูได้ยินคือเสียงของพ่อ  หนูนึกแล้วเชียวไม่มีผิด ฮ่าๆ  ทีซื้อหวยมันไม่เคยถูกอย่างนี้เลยนะคะพ่อ….  

 พ่อค่ะ…หนูยังจำได้ตอนหนูยังเด็กๆ  ซนจนแม่ปราบไม่ไหว แม่ดุมากตีหนูบ่อย  หนูก็จะร้องไห้มาหาพ่อทุกครั้ง  พ่อก็จะกอดและปลอบหนูอย่างเข้าใจ  พ่อไม่เคยตีหนูเลยสักแปะเดียว  แม้คำพูดของพ่อก็ไม่เคยทำให้หนูเจ็บซ้ำน้ำใจมาจนถึงทุกวันนี้……ทำไมพ่อไม่ตีหนูค่ะ ทำไมพ่อคอยเข้าข้างหนูเวลาที่แม่ตี  ทั้งๆ ที่หนูก็ซนมากๆ  และก็ทำผิด…  

 ภาพหนึ่งที่ยังอยู่ในความทรงจำของหนู..ไม่เคยลืม  ตอนนั้น ป.หนูซนวิ่งข้ามแปลงผักที่โรงเรียนกับเพื่อนผู้ชาย และพลัดหกล้ม  จากนั้นหนูก็เดินไม่ได้  ไปรักษาโรงพยาบาลหนูก็ยังเดินไม่ได้  จนอ่อนใจพ่อถึงพาหนูกลับบ้าน ผ่านไปสามเดือนหนูก็ยังเดินไม่ได้  กล้ามเนื้อขาลีบไปหมด  พ่อก็ใช้น้ำมันนวดขาให้หนู  และยังแบกหนูขึ้นหลังไปส่งโรงเรียนทุกวัน  ตอนกลางวันก็ไปดู ตอนเย็นก็แบกขึ้นหลังกลับบ้านอีก  แม้ตอนกลางคืน พ่อก็ยังต้องนอนเฝ้าหนูทุกคืน  อยากเข้าห้องน้ำ พ่อก็อุ้มไป  แม้กระทั้งไม้ไผ่ที่พ่อทำเป็นรั้วให้หนูหัดเดิน  (หมอเค้าเรียกว่าเครื่องกายภาพบำบัด) จนหนูสามารถเดินได้อีกครั้ง หนูยังจำมันได้ดี ถ้าหนูไม่มีพ่อหนูก็คงเดินไม่ได้อีกเลย….พ่อรักหนูพ่อจึงไม่ละความพยายาม……มันคือสิ่งมหัศจรรย์ที่เกิดขึ้นจากความรักอันยิ่งใหญ่ของพ่องัยค่ะ

 

 แล้วจะถึงวันเกิดพ่อ…หนูจะไม่กลับไปหาพ่อได้อย่างไรกัน……หนูสัญญาแล้วว่าหนูจะกลับ  เพราะพ่อเป็นพ่อของหนู หนูมีพ่อคนเดียว  พ่อของหนูเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดในชีวิตของหนู คงไม่มีผู้ชายคนไหนรักหนูมากเท่าพ่ออีกแล้ว  และหนูก็รักแฟนของพ่อด้วยนะคะ อิอิ  ก็แม่ไงหนูพูดให้พ่องงเล่นเท่านั้นเอง 

 

 ปีนี้อากาศจะหนาวมาก หนูซื้อผ้าห่มผืนใหม่ให้พ่ออีกผืนนะคะ ถ้าวันไหนอากาศหนาวๆ พ่อจะได้ใช้ห่มให้อุ่นๆ ที่จริงหนูซื้อสองผืน ให้แม่อีกผืนค่ะ ตอนแรกจะซื้อผืนใหญ่ผืนเดียวห่มได้สองคน แต่หนูรู้ว่าแม่ไม่ชอบนอนในห้อง แม่จะนอนแต่หน้าทีวี เปิดทีวีทิ้งไว้และก็หลับอยู่ตรงนั้นจนถึงเช้า ไม่รู้ว่าคนดูทีวีหรือทีวีดูคนกันแน่ เรื่องแม่เราค่อยไปเม้าท์กันต่อที่บ้านนะคะ หนูรู้ว่าพ่อมีเรื่องของแม่ฟ้องหนูเยอะแยะอีกตามเคย …แล้วเจอกันนะคะ..เพราะพ่อคือฮีโร่ในใจหนู หนูจึงรักพ่อมากที่สุด….แล้วเจอกันค่ะ

 

« « Prev : นาทีชีวิต…ข้าวหอมกับลูกน้อย…

Next : ไผเป็นไผ (นิยายชีวิต) » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

8 ความคิดเห็น

  • #1 น้ำฟ้าและปรายดาว ให้ความคิดเห็นเมื่อ 15 พฤศจิกายน 2008 เวลา 5:27 (เย็น)

    อ่านแล้วตื้นตันจ้ะ เห็นความรักความผูกพันที่อบอุ่นเหลือเกิน

    ผ้าห่มผืนนี้นอกจากกันความหนาวแล้วยังทำให้ใจอุ่นด้วยเนาะ ฝากกราบอวยพรวันคล้ายวันเกิดท่านด้วยนะจ๊ะ ขอให้ท่านสุขภาพแข็งแรง สดชื่นแจ่มใสทั้งกายและใจตลอดไปจ้ะ

  • #2 bangsai ให้ความคิดเห็นเมื่อ 15 พฤศจิกายน 2008 เวลา 5:43 (เย็น)

    ช่าบชึ้งจัง น่ารักที่ซู๊ด

  • #3 mimography ให้ความคิดเห็นเมื่อ 15 พฤศจิกายน 2008 เวลา 8:59 (เย็น)

    ขอบคุณพี่เบิร์ดค่ะ……จะกอดพ่อมาฝากพี่เบิร์ดด้วยนะคะ

  • #4 mimography ให้ความคิดเห็นเมื่อ 15 พฤศจิกายน 2008 เวลา 9:00 (เย็น)
    ขอบคุณท่าน บางทรายค่ะ

    พรุ่งนี้จะกลับไปหาท่านค่ะ……นอนเร็วหน่อยค่ะวันนี้ พรุ่งนี้จะได้ไปแต่เช้าไม่อยากให้ท่านรอนานนะคะ……….

  • #5 จอมป่วน ให้ความคิดเห็นเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2008 เวลา 9:21 (เช้า)

    ปกติน้องอ้ายจะยิงเข้ามา  แต่วันเกิดจอมป่วนนี่ไม่ยอมวางสาย  รอจนคุณพ่อรับ

    ยอมตัดใจเสียค่าโทรศัพท์  อิอิ

    อานุภาพที่ยิ่งใหญ่…….  ความรัก

  • #6 อัยการชาวเกาะ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2008 เวลา 3:32 (เย็น)

    ลูกสาวที่รักพ่อ เจริญทุกคนแหละ อิอิ
    รักพ่อมากๆ ดูแลพ่อให้ดีๆตั้งแต่ตอนที่คุณพ่อมีชีวิต ดีกว่าจะเอาอาหารไปให้ที่หน้าโลงเพราไร้ประโยชน์ ผมปฏิบัติอย่างนี้มาจนถึงทุกวันนี้ เจอหน้าพ่อทุกครั้งก็ยกมือไหว้พ่อกับแม่ วันเกิดผมก็ไปกราบและกอดพ่อกับแม่ ขอให้มีความสุขความเจริญ ขอให้คุณพ่อแข็งแรงอยู่กับ mimography นานๆครับ

  • #7 mimography ให้ความคิดเห็นเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2008 เวลา 7:04 (เย็น)
    จะมิมโทรหพ่อ หรือพ่อโทรหามิม 
    มิมก็จ่ายค่าโทรอยู่ดีแหละคุณหมอ เอิ๊กๆ
    ไม่ต่างกันเลย
    แต่รับรองคุ้มสุดๆค่ะ อิอิ
  • #8 mimography ให้ความคิดเห็นเมื่อ 16 พฤศจิกายน 2008 เวลา 7:06 (เย็น)
    ขอบคุณท่านอัยการค่ะ..

    วันนี้ไปดูแลพ่อมาค่ะ…….แต่ได้คุยกันนิดเดียว เพราะทุกวันอาทิตย์พ่อจะไปปฏิบัติธรรมค่ะ
    สำหรับมิมเรื่องครอบครัวต้องมาก่อนสิ่งอื่นค่ะ


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.10763907432556 sec
Sidebar: 0.056453943252563 sec