จดหมายรักน้าอึ่งอ๊อบ

อ่าน: 2181

 

การเรียนภาคค่ำ ใช่ว่าจะมีอยู่เฉพาะในโรงเรียนหรือสถานศึกษาต่าง ๆ นะครับ ชาวบ้านที่ทำการเกษตรมีความจำเป็นต้องเรียนภาคค่ำเช่นกัน อะไรหรือคือสิ่งที่ชาวบ้านเรียน ..ตามธรรมชาติของการเรียนรู้ ถ้าเราสนใจเฉพาะกลางวัน ก็เท่ากับเราศึกษาเพียงครึ่งเดียว แต่ถ้าเราติดตามไปดูสภาพพืชไร่พืชผลหรือแม้แต่คอกปศุสัตว์ เราจะเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นในยามค่ำคืน การไปสังเกตในความมืด จะทำให้เราได้ประสบการณ์ที่แตกต่างจากช่วงกลางวัน การเรียนจริง ๆ นั้น ไม่มีข้อจำกัดของกาลเวลา คนที่จบการศึกษาออกมา ถ้าไม่สนใจค้นคว้าต่อ ก็จะเป็นคนไร้การศึกษาได้เช่นกัน

 

ความหมายของภาคค่ำ

ความจำเป็นของภาคค่ำ

ความเป็นไปของภาคค่ำ

 

ในช่วงที่ผมปลูกมะรุมใหม่ ๆ  มะรุมแตกใบอ่อน บางทีจะมีหนอนรบกวนแทะเล็มใบแล้วลามไปกินผิวลำต้นเหลือแต่ก้านโกร๋น ถ้าปล่อยไว้ก็จะเห็นยอดถูกแทะหักพับ แล้วค่อย ๆ เหี่ยวชะงักการเติบโต ถ้าเราไม่ไปดูแล เจ้าหนอนที่ว่านี้จะระบาดไปทั่วแปลง แต่ถ้าเราย่องไปส่องดูยามค่ำมืด จะเห็นหนอนตัวเขียวใสเกาะหลบอยู่ตามก้านใบ จับมาบี้ให้แบนแต๊ดแต๋ ตัดวงจรหนอนชอนไชใบตั้งแต่แรก ไม่ต้องเสียเวลาเสียเงินไปซื้อยาฆ่าแมลง การเรียนภาคค่ำทำให้ตัดวงจรบางเรื่องได้ด้วยวิธีง่าย ๆ

 

ผลจากการเรียนภาคค่ำนี้เอง ทำให้ผมมีรายละเอียดสิ่งละอันพันละน้อย โดยเฉพาะสิ่งดี ๆ ที่เกิดขึ้นในกลุ่มญาติแซ่เฮ ผมมีความประทับใจชาวเฮทุกท่าน ได้เลือกคัดกรองแต่สิ่งดี ๆ เอาไว้บำรุงกำลังใจ ส่วนบกพร่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ผมคัดทิ้งออกจากไปความคิดคำนึง เพราะไม่เห็นประโยชน์อันใด ผมจึงมีมูลเหตุแห่งรักสด ๆ ใส ๆ ล้วน ๆ มหาศาล มากพอที่จะเขียนถึงชาวเราได้ไม่อั้น อิ อิ..

 

วันนี้ ถึงคิวขอรักน้าอึ่งอ๊อบ ทำไมถึงนอนไม่หลับก็ไม่รู้ ตื่นมาตี 4 คิดถึงน้า ผมประทับใจน้าอึ่งในฐานะที่เป็นคนจริง ตรงไปตรงมา ถ้าเป็นปืนก็คงกดตูม ตูม..น้าเป็นชาวเหนือขนาดแท้ แถมยังจบโรงเรียนสตรีวัฒนโนทัยอีกต่างหาก เคยไปพำนักที่บ้านแล้วชอบมาก น้าจัดให้นอนห้องเดิมของคุณแม่ ในห้องมีปืนลูกซองแฝดกระบอกโตวางไว้ข้างเตียง ปืนกระบอกนี้นอนมองไม่เบื่อ มันเป็นเครื่องบ่งบอกร่องรอยของบรรพบุรุษ การที่คนรุ่นก่อนจะมีปืนอย่างนี้ได้ธรรมดาที่ไหนเล่า ถ้าอ่านเรื่องตามเสด็จประพาสของ ร.5 บางตอนจะกล่าวถึงพระองค์ท่านซื้อปืนพระราชทานพระสหายที่เป็นคหบดีที่เคยแวะไปเยี่ยม..

 

เรื่องนอนมีหลายมิติ บางคนนอนเฉย ๆ ก็ได้เงิน เช่นบาบูที่เป็นยามเฝ้าห้างใหญ่ ๆ พูดถึงเรื่องนอนนึกถึงคุณน้าแห่งชาติ ยามที่มาสวนป่า น้าก็จะเอาเต็นท์มากางนอนใกล้ ๆ ผม ครั้งหลังสุดที่มา หลังจากคุยกันบนเก้าอี้ฮ่องเต้ ผมม่อยหลับไปตอนไหนไม่รู้ ตื่นมาตี 5 เห็นน้านอนเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ  นี่แหละหนาน้ำใจน้าแห่งชาติ เป็นห่วงเป็นใยเงียบ ๆ ถ้าไปเชียงใหม่ผมขอนอนบ้านน้าอึ่ง ดีกว่าไปนอนง่าวที่โรงแรมเป็นไหน ๆ การได้ไปเยี่ยมถิ่นพำนักของชาวเราถือเป็นเรื่องพิเศษสำหรับผม เคยไปบ้านคุณหมอจอมป่วน ปลูกต้นไม้ล้อมบ้านไว้จนเขียวครึ้ม เคยปีนบันไดหลายสิบขั้นขึ้นชั้น 4 ไปนั่งจิบน้ำชาที่ห้องอุ๊ย เคยไปที่ร้านของตาหวาน จุดที่เคยที่ไปที่เห็นนี่แหละมีความหมายต่อสายใยสายญาติ มันเป็นความลึกซึ้งเฉพาะตัวก็ได้นะครับ คนเราอาจจะมีความประทับใจไม่เหมือนกัน

 

ตอนที่ผมไปอยู่รังนกกระจอก 814 น้าอึ่งกับแป๊ดเคยไปนอนเป็นเพื่อน ซึ่งมันไม่สะดวกสบายสักอย่าง เอาผ้าปูนอนขดตัวก่องง่องกับพื้น เป็นที่เข้าใจได้ว่าอยากให้กำลังใจคนต่างบ้าน ที่มาตกระกำอยู่เมืองกรุง บางครั้งน้าอึ่งก็แวะมาจัดของที่กระจายเกลื่อน เห็นรุงรังนักก็ช่วยจัดเข้าที่เข้าทาง เห็นอะไรขวางหูขวางตาน้าจัดการให้ไม่รอช้า ทุกคราที่มีปัญหาจึงนึกเห็นใบหน้าน้าอยู่ร่ำไป

 

ฉายาคุณน้าแห่งชาติใช่ว่าจะได้มาง่าย ๆ  ถึงคุณน้าผมจะโผงผางอารมณ์ปุด ๆ แต่ก็จริงจังจริงใจนะน้อง.. เมื่อก่อนใช้วิธีประกาศความเดือดดาลใจในเจ๊าะแจ๊ะ ตอนนี้มีวิธีลดอุณหภูมิโดยการกินกาแฟเย็น อาบน้ำทาแป้งบ่อยขึ้น พักหลังมีคนแนะนำให้กินไอติมไส้ถั่วแดง อารมณ์เริ่มเบิกบาน เมื่อก่อนเห็นหมูเท่าช้าง ตอนนี้เห็นช้างเท่าหมู

 

ผมโชคดีที่สุดในโลกที่เกิดมามีญาติสนิทชื่อน้าอึ่งอ๊อบ เราจะไปหาคนที่ปากกับใจตรงกันได้ง่ายนักหรือ เจอหน้าก็กอดพุง กอดพุง..ไม่เจอกันก็คอยติดตามถามความเป็นไป เกาะติดสถานการณ์อย่างคนเป็นห่วงเป็นใย คนเรามีญาติห่วงหาอาทรนับเป็นวาสนา อยากจะให้ช่วยกันประคับประคองน้ำใจระหว่างกันให้ดี ไม่มีอะไรที่อภัยให้กันไม่ได้ ถ้าเรารักกันจริง ๆ

 

น้าอึ่งอ๊อบมีวีรกรรมอีกเยอะ คนที่อยู่ในสายขาลุยนั้น มีประสบการณ์ตรงไม่เบาหรอกนะ บทเฉพาะกาลเรื่องชนกำแพงเมืองจีนนั้นน่าศึกษายิ่งนัก ถ้าใครยุให้น้าเขียนตรงจุดนี้ได้ก็ช่วยหน่อยเถิด.. ที่เล่ามาพอเป็นน้ำจิ้มเท่านั้น มีหลายเรื่องที่น้าทุ่มเทใจให้กับชาวเฮ ไม่สามารถเล่าได้หมดหรอกนะ เก็บความทรงจำดี ๆไว้เป็นกะตัก บางท่านสงสัยว่าเก็บไว้ทำไมไม่เล่า ก็เก็บไว้เป็นมรดกส่วนตัวบ้างสิโธ่..

 

เมื่อเป็นเหตุเป็นผลเช่นนี้

จะไม่ให้ผมรักน้าอึ่งอ๊อบได้จังได๋

ผมมีหนี้ความดีค้างจ่ายน้าอยู่หลายเรื่อง

บางคนบอกบุญคุณต้องทดแทน

แต่นี่ไม่ใช่บุญใช่คุณ

มันเป็นรักแท้ ๆ  สด ๆ ล้วน ๆ จะทดแทนด้วยอะไร

ยังไม่รู้ที่จะทำยังไงได้

นอกจากขอรักน้าตลอดไปจนกว่าจะ อิอิ

ขอให้น้าจงเจริญ คิดเงินให้ได้ทอง

สุขกายสุขใจผ่องใส ตะติ๋งโหน่งตลอดไปนะน้านะ

« « Prev : จุดจบของต้นตะกูแหกเนตร

Next : จดหมายรักอุ้ย » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

8 ความคิดเห็น

  • #1 จอมป่วน ให้ความคิดเห็นเมื่อ 5 สิงหาคม 2009 เวลา 8:41

    ขอมาบอกรักด้วยคนสิ  อิอิ

  • #2 sutthinun ให้ความคิดเห็นเมื่อ 5 สิงหาคม 2009 เวลา 8:47

    รักก็บอก ไม่รักก็ไม่ต้องบอก
    รับเฉพาะความรักล้วนๆ  อย่างอื่นบ่อยากได้ อิอิ

  • #3 rattiya ให้ความคิดเห็นเมื่อ 5 สิงหาคม 2009 เวลา 11:59

    อาจจะได้มีโอกาสเจอน้า ที่พิษณุโลก ค่ะ
    ถ้าวาสนา ไม่อักเสบซะก่อน
    อิอิ

  • #4 จันทรรัตน์ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 5 สิงหาคม 2009 เวลา 18:35

    น้าเป็นคนใจกว้างมากค่ะ
    ไปสวนป่าทุกครั้ง น้าจะซื้ออาหารการกินดูแลคนขับรถ คนนั่งในรถ
    มีเรื่องราวดีๆ หนังสือดีๆ ก็จะซื้อแจก
    (อ้าวเลยนึกได้ว่าครูอึ่งฝากตังค์ค่าหนังสือไว้ให้…น้าหักจากเงินที่ให้เมื่อวานไปก่อนนะคะ…3 เล่ม)

    น้าเป็นคนธรรมะธัมโม เข้าวัดทุกเย็น ไปวัดทุกวันหยุด ไปแล้วก็ไปช่วยทำความสะอาดวัด
    ฯลฯ

    เล่าความดีของน้าได้ไม่จบง่ายๆ
    เก็บๆ ไว้แบบครูบามั่ง…อิอิ

     

    (ปล. ครูบาคะ..ห้องชั้นสี่ ปกติไม่เปิดให้ใครดูฝุ่นหรอกนะคะ…อิอิ)

  • #5 sutthinun ให้ความคิดเห็นเมื่อ 5 สิงหาคม 2009 เวลา 19:04

    โหเรื่่องเข้าวัดนี่ น้าเป็นแชมป์อยู่แล้ว
    เคยพาน้าไปล้างห้องสุขาให้วัด
    น้ารับสภาพได้ทุกรูปแบบ
    ขอให้บอก ลุยไหนลุยด้วย อิอิ

  • #6 คนไม่มีราก ให้ความคิดเห็นเมื่อ 6 สิงหาคม 2009 เวลา 9:06

    ตามมาอ่านไปยิ้มไป….
    แม้จะไม่ได้มีโอกาสพบตัวจริงเสียงจริง…
    แต่ก็เห็นด้วยกับที่ครูบาเล่าถึงพี่อึ่งอ๊อบค่ะ
    โอ…ฝากความรักให้กันท่ามกลาง กัลยาณมิตรอย่างนี้ ดีจังเลย

    (^___^)

  • #7 ออต ให้ความคิดเห็นเมื่อ 6 สิงหาคม 2009 เวลา 12:22

    พ่อกับน้า  เชิญที่นี่ครับ

  • #8 ป้าจุ๋ม ให้ความคิดเห็นเมื่อ 6 สิงหาคม 2009 เวลา 22:47

    -เห็นด้วยกับน้องสร้อย#5 จันทรรัตน์ ทุกประการ น้องอึ่งเป็นอย่างนั้นจริงๆ  และยังแถมทำอาหารอร่อยด้วย…ไข่เจียวฝีมือน้าบอกได้คำเดียวว่าซู๊ดยอด…จ้า  ใครหนอจะเป็นผู้โชคดีคนนั้น…รักและคิดถึงจ้า…


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.02682900428772 sec
Sidebar: 0.046896934509277 sec