จดหมายรักครูสุ

อ่าน: 1878

(คนน่องหวานเป็นที่หมายตาของคมเขี้ยว)

ครูสุที่รัก

ผมไม่มีทางทราบมาก่อนเลย ว่าครูสุเคยได้รับจดหมายรักมาแล้วกี่หมื่นฉบับ เพราะไม่ใช่เรื่องที่สมควรจะไปจู้จี้ถาม แต่มั่นใจว่าถ้าเขียนขึ้นในตอนนี้ จดหมายนี้อาจจะเป็นฉบับล่าสุดก็ได้ อิ อิ.. ช่วงนี้ได้ข่าวครูสุถูกสัตว์อารมณ์หงุดหงิดงับน่อง จากการเขียนเล่าแบบขำขัน ผมอ่านแล้วก็เผลอขำไปด้วย แต่มารู้สึกที่หลังว่า..นี่แหละสไตล์ครูสุเขาละ เจ็บปวดแทบตายก็ยังสื่อให้ดูเป็นเรื่องจิ๊บจ้อย แถมยังบอกอีกว่าหายเมื่อไหร่..จะเอาคืน  ช่างอารมณ์ระรื่นอะไรเช่นนั้น ทราบจากคุณหมอจอมป่วนว่ายกทีมไปเยี่ยมแล้วก็คลายใจ การอนาทรดูแลน่องอย่างนี้ถือว่าวิเศษนัก

ยามปกติก็ใช้สอย ยามน่องห้อยก็ดูแล ครูสุอยู่ในกลุ่มผู้มีงานท่วมหัว แต่ก็มีใจให้พวกเราอยู่เสมอ ผมได้อาศัยครูสุช่วยดูแลเรื่องการเขียนบล็อก ทำตัวเป็นอีแอบคอยช่วยใส่เพลงใส่ภาพให้ในยุคที่หัดเขียนบล็อกใหม่ ๆ หลังจากนั้นก็ติดตามดูแลเรื่องเทคนิคต่างๆให้โดยไม่ยอมเผยโฉม ผมเองก็ไม่รู้นะครับ..ว่าผู้ใจดีที่คอยช่วยเหลือเป็นใคร จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายเดือน จึงสืบรู้ว่าครูตัวเล็กยิ้มน้อย ๆ ที่ชื่อสุ นี่เอง มันซาบซึ้งกระดองใจจริง ๆ นะ สุ จิ ปุ ลิ

แค่ที่เล่านี้เป็นเพียงน้ำจิ้ม น้ำใจครูสุมีให้เพื่อนชาวเฮนั้น ยิ่งกว่าปิง วัง ยม น่านรวมกันเสียอีก เจอกันที่ไหนก็จะช่วยปรับคอมพิวเตอร์ให้ใช้คล่องอยู่เสมอ เคยบุกมาช่วยที่ห้อง 814 และที่โรงแรมในเมือง 2 แคว มีอยู่คราวหนึ่งครูสุ - ตาหวาน - น้าอึ่งขับรถบุกมาแก้ไขคอมพิวเตอร์ให้ถึงสวนป่า ใจหญิงแกร่งคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ  นอกจากจะเป็นครูของลูกศิษย์ที่โรงเรียนแล้ว ยังเป็นครูให้กับคนทั้งโลก

ผมมีวาสนาได้ไปเที่ยวน่านครั้งแรก ก็เพราะครูสุนี่แหละ พวกเรายกโขยงไปเยี่ยมยามครูสุเศร้าโศกในงานฌาปณกิจคุณแม่ ครูพาเที่ยวเมือง เที่ยววัดที่สวยงามอย่างปรุโปร่ง น้าอึ่งพากินข้าวหลามร้อน ๆ ตาหวานพานั่งร้านผิด เล็ก กับรอยยิ้มที่ระบายวเตอร์ให้..ตอนนี้ที่สวนป่าก็ปลูกต้นผักฮากไว้แล้วนะ เอาไว้ผักทอดยอดงาม ๆ จะชวนครูสุมาควงตะหลิวดีไหม?

ครูสุอาจจะเหงาในวันเบา ๆ เงียบ ๆ บ้าง แต่ก็ได้อาศัยเสียงเพลงเป็นสื่อ ครูสุมีตู้เพลงอยู่ในหัวใจ มีลูก ๆ ที่น่ารักเป็นเพื่อน นอกจากจุ๊บแจงที่เรารู้จักแล้ว ครูสุยังมีลูกชายรูปหล่อเก่ง ๆ อีกนะ ผมเคยไปเยี่ยมบ้านที่ครูสุพำนัก เป็นหมู่บ้านที่อยู่ในทุ่งโล่ง อากาศปลอดโปร่ง ทราบว่ามีน้ำท่วมบ้างในบางปี พายเรือเก็บผักบุ้งสนุก

· กับหน้าที่การงานท่วมศีรษะ

· กับรถสีชมพูคันเล็ก ๆ

· กับรอยยิ้มที่ระบายบนใบหน้า

· กับตาหวานเป็นคู่หู

· กับรอยแผลที่กำลังตกสะเก็ด

ขอส่งความห่วงใยมาถึง เนื่องในวาระที่น่องสวยมีตำหนิ ขอให้หายวันหายคืน รอยแค้นที่มีกับเจ้าเขี้ยวขาว ปล่อยให้มันเป็นความคับแค้นแบบ NPL เถิดนะ อย่าลืมเอาหมาไปตรวจ ถ้าหมาไม่เป็นโรคกลัวน้ำก็ดีไป เราจะไม่ติดโรคไม่ชอบอาบน้ำไปด้วย >>จะกอดก็อยู่ห่างไกล ขอฝากความห่วงใยมาก็แล้วกันนะสุนะ วันหลังจะหาซื้อชุดเกราะส่งไปให้ คิ คิ..

รักครูสุสม่ำเสมอ

จากอิอิ

« « Prev : ชีวิตบ้านป่า

Next : จุดจบของต้นตะกูแหกเนตร » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

6 ความคิดเห็น

  • #1 mimography ให้ความคิดเห็นเมื่อ 3 สิงหาคม 2009 เวลา 19:13

    ไผจะเป็นรายต่อไป
    อิอิ

  • #2 จอมป่วน ให้ความคิดเห็นเมื่อ 3 สิงหาคม 2009 เวลา 23:00

    อยากโดนหมากัดมั่งอ่ะ  เผื่อจะได้จดหมายรัก  ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

  • #3 ครูสุ ให้ความคิดเห็นเมื่อ 5 สิงหาคม 2009 เวลา 17:32

    รักอิอิที่สุดเล๊ย!

    จดหมายรักฉบับนี้ จะพับเก็บใส่ขวดโหลไว้เป็นอย่างดี  ^______^

    อ้อ  รถแจ๊สสีชมพู จุ๊บแจงยึดไปแล้วง่ะ

    สีเหลืองคันนี้ก็จ๊าบไม่แพ้กัน

    อิ อิ อิ

    FasterUpload

  • #4 น้ำฟ้าและปรายดาว ให้ความคิดเห็นเมื่อ 5 สิงหาคม 2009 เวลา 18:01

    เพี้ยง หายเจ็บ หายปวด หมดทุกข์หมดโศก หมดโรคหมดภัยไปเลยค่ะพี่สุ ขอให้มีความสุขตลอดไป…ชอบรถสีเหลืองคันนี้ชะมัดเลย ^ ^

  • #5 sutthinun ให้ความคิดเห็นเมื่อ 6 สิงหาคม 2009 เวลา 2:24

    เห็นจดหมายเป็นยาดองไปแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

  • #6 ป้าจุ๋ม ให้ความคิดเห็นเมื่อ 6 สิงหาคม 2009 เวลา 22:50

    -ป้าจุ๋มตามมารักครูสุด้วยจ้า…แหมรถคันนี้จ๊าบเหมาะกับครูสุจัง…รักและคิดถึงจ้า…


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.065819978713989 sec
Sidebar: 0.055912017822266 sec