ลานอุ๊ยสร้อย

สัปดาห์ปลายเดือนเมษายน เป็นสัปดาห์ประชุมกับวงวิชาการโดยแท้จริงค่ะ
วันจันทร์ อังคาร ประชุมเชิงปฏิบัติการที่กรุงเทพฯ ประชุมชื่อเรื่องยาว แต่ก็คือการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่

ได้มีโอกาสเจอป้าจุ๋มที่น่ารักด้วย ป้าจุ๋มกรุณามารับและส่ง แถมเลี้ยงข้าวอร่อยด้วย..กราบขอบพระคุณค่า

วันพุธ ประชุมการเตรียมการเรียนการสอนวิชาที่รับผิดชอบ ต่อตอนบ่ายประชุมกรรมการบริหารหลักสูตร สาขาบัณฑิตศึกษา สาขาหนึ่ง

วันพฤหัสและศุกร์ เดินทางไปกรุงเทพฯ อีกเพื่อเข้าร่วมประชุมเป็นเรื่องชื่อยาวอีก แต่สรุปก็เรื่องวิกฤตโลกกับบทบาทของสาธารณสุข

ประชุมร่วมคนในวิชาชีพ ก็ได้ประสบการณ์แลกเปลี่ยนแบบหนึ่ง
ประชุมร่วมกับผู้บริหาร ก็แตกต่างไปอีกแบบหนึ่ง
ประชุมร่วมกับคนนอกวงการ ก็เจอรูปแบบอีกอย่างหนึ่ง

บางประชุมมีโอกาสเสนอความเห็น

บางประชุมเข้าฟังเพื่อรับทราบ

บางประชุมเป็นประธานฯ ที่เชิญท่านผู้บริหารมาให้ความเห็นกับปัญหาและจะได้นำความเห็นเพื่อนำสู่การปฏิบัติ

ความหลากหลายในการที่มีโอกาสพบเจอผู้คนในแวดวงวิชาการแต่มีความแตกต่างกันในประสบการณ์ ทำให้เข้าใจสิ่งที่ประสบพบเห็นมากขึ้นอีกนิดหนึ่ง สรุป (ไร้)สาระกับตัวเองว่า

เวลาฟังนักคิด นักทฤษฎี ที่ไม่ก้าวออกไปเจอสภาพจริง แม้ตัวเองจะมีความน่าชื่นชมในความคิดของท่าน แต่ก็มองเห็นว่าการจะแลกเปลี่ยนอธิบายให้เห็นสภาพจริงนั้น…ท่านก็เข้าใจยาก…ความคิดต่างๆ ที่ได้ยินได้ฟังท่านมาก็จำเป็นต้องวางกองไว้ก่อน นำมาใช้ได้น้อยเพราะมีความล่าช้าที่ไม่ทันกับสภาพจริงๆ

เวลาฟังนักคิด นักบริหาร ที่ให้ความเห็น แม้จะเป็นเรื่องต้องฟังท่าน(โดยตำแหน่งของท่าน) แต่ก็เป็นสิ่งที่ต้องกลับมาวิเคราะห์ต่อไปว่า ความเห็นนั้น น่าจะนำมาใช้หรือไม่ ความเห็นบางอย่างถูกต้องเหมาะสมหรือไม่ เก็บเนื้อๆ ได้กี่เปอร์เซ็นต์

เวลาฟัง นักคิด  นักปฏิบัติ ที่เชื่อมโยง ทฤษฎี ที่คิดจริง ทำจริง ถึงแม้ท่านจะพูดไม่มาก แต่ก็เห็นถึงความเชี่ยวชาญที่น่าฟังและนำไป คิดต่อ ทำต่อ และเกิดแรงบันดาลใจ

ใช้เวลาไป 5 วันกับการประชุม

เรื่องเนื้องาน ก็ว่ากันไปตามประสา แต่เรื่องที่ได้เรียนรู้เพื่มคือ

ผู้ที่มีความเชี่ยวชาญนั้น แต่ละท่านจะไม่ยึดกับกรอบหรือข้อจำกัดใดๆ ที่จะมาจำกัดการคิด การกระทำ การพัฒนา เรื่องราวต่างๆ ที่ท่านคิด ท่านทำ
ส่วนท่านผู้ที่กำลังพัฒนาขึ้นสู่ความเชี่ยวชาญ มักกังวลห่วงใยกับ กรอบ ระเบียบ ข้อจำกัด และคำจำกัดความ

ก็คล้ายๆกับการก้าวไปสู่พยาบาลมืออาชีพ ที่เริ่มต้นจากมือใหม่ขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงผู้เชี่ยวชาญ

(http://softwarecreation.org/images/2009/novice-expert.jpg) 

กว่าจะตัดสินใจอะไรในแบบผู้เชี่ยวชาญได้เขาบอกว่าใช้เวลาร่วม 10 ปี

แต่ตัวเองคัดค้านบ้าง เพราะคิดว่าเวลาไม่ใช่การกำหนดได้ทุกเรื่อง บางคนไม่เจอประสบการณ์ทำงานแบบโหดๆ มาก่อน ไม่เจอรายที่หินๆ มาให้ได้ลงมือทำ …เจอโจทย์ง่ายๆ มาตลอดชีวิต จะเทียบ คนที่เจอรายหนักๆ ลงมือทำและแก้ไข ทำและแก้ไข ซ้ำๆๆ เจอความยากมามาก นั้น..เทียบกันก็คงไม่ได้ และ seniority เพราะอายุงาน บางทีก็ทำงานได้ไม่เท่าคนรุ่นใหม่ที่ใส่ใจทำงานจริงๆ

เวลาเจองานหนักๆ ก็จะปลอบใจตัวเองว่า….งานคือโอกาส การหลบเลี่ยงงานหนักรักงานสบาย อาจจะขาดโอกาสของการพัฒนาขึ้นไปสู่ความเป็นผู้เชี่ยวชาญอย่างน่าเสียดายเวลา….อิอิ…คิดเข้าข้างตัวเองว่า ก็เผื่อจะได้เป็นผู้เชี่ยวชาญกับเขามั่ง อ่ะค่ะ…อิอิ

« « Prev : รู้สึกว่าวันเวลาผ่านเร็วจังนะคะ

Next : กรวดในรองเท้า » »