พ่อจะอยู่กับเจ้าไปอีกสักกี่วันลูกเอ๋ย

โดย sutthinun เมื่อ 6 ธันวาคม 2010 เวลา 4:17 ในหมวดหมู่ สวนป่าฮาเฮ #
อ่าน: 1054

ปีนี้พสกนิกรชาวไทย หลอมรวมใจจัดงานแสดงความจงรักภักดีถวายพ่อของแผ่นดินกันอย่างบรรเจิด ทั่วแผ่นดินสว่างไสวไปด้วยแสงจุดเทียนชัยถวายพระพร การมีพ่อพระเป็นศูนย์รวมจิตใจเป็นเรื่องสำคัญอย่างยิ่งยวดของพงศ์พันธุ์สยาม ถ้าเราพิเคราะห์ดูโขลงช้าง จะเห็นพันธะกิจของจ่าฝูงที่อยู่เหนือภาระปกติมากมาย ความเป็นไปภายในของฝูงมีการเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ผู้นำย่อมแบกภาระไว้หนักอึ้ง ถ้าเป็นสมัยก่อนจ่าฝูงอาจจะดูแลปกป้องลูกฝูงได้ตามศักยภาพแห่งตน แต่พอมาเจอเทคโนโลยี+กิเลศของมนุษย์ขี้เหม็น

โขลงช้างจะเอาอะไรไปต้านทานกระสุนปืนที่ไล่ล่าส่องยิงได้ ในสภาวะหฤโหดเช่นนี้ จะมีใครนึกถึงหัวอกของจ่าฝูงบ้างไหม? เสียงปืนเปรี๊ยงปร้าง ลูกฝูงแตกพล่าน หลายตัวทรุดลงกองกับพื้น กระเจิดกระเจิงไปกันคนละทิศละทาง หัวอกพ่อช้างจะช้ำเลือดช้ำหนองสักเพียงไหน?

หรือในกรณีตรงกันข้าม

จ่าฝูงโดนล่าเอางาเสียเอง

ช้างทั้งโขลงจะรู้สึกอย่างไร

ทำไมสัตว์โลกถึงมุ่งร้ายทำลายกันได้ทารุณเยี่ยงนี้

ทั้งๆที่สามารถแบ่งปันพื้นที่กันอยู่บนโลกนี้ได้อย่างปกติสุขทุกฝ่าย

กิเลศนี่หนอ กั ด ก ร่ อ น จิ ต ใ จ ใ ค ร ต่ อ ใ ค ร เ สี ย เ ห ลื อ เ กิ น

หัวอกผู้นำ ที่โดนการกระหน่ำซ้ำเติมจากสมาชิกในฝูงนั้น มันสุดแสนจะกล้ำกลืน การเจ็บป่วยชราภาพเทียบได้กับการบาดเจ็บของพญาช้างที่ทรุดลง ฟาดงวงฟาดงาน้ำตาไหลพราก ในสภาพที่บ้านเมืองเกิดกลียุคเหมือนแร้งรุมทึ้ง ลูกๆที่อยู่ข้างหลังกระเหี้ยนกระหือชิงดีชิงร้ายกันอลม่าน พ่อส่งเรียนเพื่อให้เจ้ามาเป็นบุคลคนตัวอย่าง แต่เจ้ากลับยอมเป็นควายจมูกติดห่วง เจ้า อ ย า ก เ ป็ น อะ ไ ร ห รื อ ? ไม่มีใครเป็นได้มากกว่ามนุษย์ขี้เหม็นหรอกลูกเอ๋ย พ่อจะหลับตาหลับใจลงได้อย่างไร จะสั่งลาตะกุ๊กตะกักไปจนกว่าจะหลับสนิทไปชั่วนิรันดร

เราทำพลาดอะไร?

เราทำไม่ดีตรงไหน?

อยากจะให้เป็นอย่างไร?

ก็มาบอกเราได้

พ่อพระของเรา เกิดมาเพื่อแบกภาระความเป็นไปของชาติบ้านเมืองช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ตลอดชีวิตมุ่งสร้างความเจริญเพื่อไม่ให้ลูกๆเทียมหน้าเทียมตาหน้าอารยะประเทศ และเพื่อให้ลูกๆของพระองค์อยู่เย็นเป็นสุขทั่วหน้ากัน.. เพิ่งจะมามีสมัยนี้ที่เราได้พบเห็นโครงการดีๆทำถวายพ่อกลับคืนบ้าง ที่ ยั ง เ ก้ ง ก้  า  ง ทะ เ ล าะ กั น ไ ม่ เ ลิ ก ร า   ไ ม่ ท ร า บ ว่ า ทำ ค ว า ม มิ ดี ถ ว า ย ใ ค ร พ่อเหน็ดเหนื่อยมากกว่าความยากลำบากของคนทั้งชาติรวมกัน ทรงช่วยเหลือรัฐบาลทุกขั้วทุกค่ายมาทุกสมัย ผลสุดท้ายต้องมาเจอเสียงก้าวร้าววิ่งวนรอบที่พำนักรักษาพระวรกาย พยายามตีรวนทุกรูปแบบที่ใครๆก็รู้เห็นได้ไม่ยาก ลูกๆที่พ่อรักและอุ้มชูกำลังคิดและทำมิดีมิร้ายกับพ่อตัวเอง ถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ทำ ไ ม หั ว ใ จ ค  น ไ ท ย ถึ ง เ น่ า ไ ด้ เ พี ย ง นี้

คนที่บอกว่ารักพ่อ

ถวายปฏิญาณว่าจะจงรักภักดีพ่อ

แม้ชีวิตก็สละให้ได้

ไม่รู้ว่าผ่านมากี่หมื่นกี่แสนคำพิพัฒสัตยา

แต่ก็หามีใครดูแลพ่อให้ดีกว่านี้ไม่

ห รื อ ว่ า ม นุ ษ ย์ ช า ติ พั น ธุ์ ที่ ชื่ อ ว่ า ค น ไ ท ย

รั ก กั น เ อ ง จ ริ ง ๆ ไ ม่ เ ป็ น เ สี ย แ ล้ ว

เ ก่ ง แ ต่ เ ล่ น บ ท ลิ ง ห ล อ ก เ จ้ า

วันพ่อปีที่แล้ว เจ้าแห้วบังเอิญแว๊บมาเยี่ยมที่สวนป่า วันนั้นอากาศเย็นกว่าปีนี้ ได้รับแจกหมวกไหมพรมลายพร้อย เ ช้ า ๆ แ ด ด อุ่ น ช ว น กั น เ ด็ ด ผั ก ม า ผั ด ก ะ ท ะ ร้ อ น กิ น กั บ ข้ า ว ต้ ม ได้คุยได้กอดได้หัวเราะกัน ผ่านไป365วัน ปีนี้ท่าจะสนุกกว่าปีที่แล้ว คุณหมอจอมป่วน หมอเจ๊ คนสวย แซ่เฮ ตาหวาน และน่องวาน จะมาในวันที่10-11 ยังมีเจ้าแห้วซ่าส์อีกคน บอกว่าไปจองตั๋วรถทัวร์แล้ว ออกจากบางกอก 3 ทุ่ม จะมาถึงตี 3 คนดวงแห้วก็อย่างนี้แหละ มาครั้งไหนก็จะทรหดทุลักทุเล

แห้วจะมา

ลมแล้งปลิดใบสะเดาร่วงเกลื่อนพื้น

กระโชกมาทีใบก็พรูพราว

เดินไปเมียงมองสอดส่องหายอดสะเดาหลายวันแล้ว

หลายต้นเริ่มชูช่อขบเผาะพอได้อาศัยสัก10 ตะกร้า

บอกโฉมยงว่าให้เตรียมน้ำพริกเผาไว้สัก1กะละมัง

เลือกปลาตัวอ้วนมาเผาให้น้ำมันหยดแมะ

เราจะดวลสะเดาวันพ่อย้อนหลังกัน

กลับไปจะได้พลังหวานเป็นลมขมเป็นยา

ไปสู้รบปรบมือกับลูกศิษย์จอนแก่นได้

สำหรับท่านอื่นที่ติดภารกิจบ่ได้มาดวลสะเดาปีนี้

ก็คิดถึงสม่ำเสมอไม่จืดไม่จาง

ส่งความระลึกถึงทุกหัวจิตหัวใจ

ขอให้สุขอบอุ่นไสวในวันพ่อนี้ทั่วหน้ากันเด้อนางเด้อ..

อิ อิ ๆ ..

« « Prev : นักศึกษาเชิงรุก

Next : แม่คุณฟันหลอ » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

3 ความคิดเห็น

  • #1 krupu ให้ความคิดเห็นเมื่อ 6 ธันวาคม 2010 เวลา 9:58

    อ่านไปก็ตัวชาน้ำตาซึมเลยค่ะ จะพยายามสำรวจดูนะคะว่าตัวเองยังพอมีอะไรที่จะทำเพื่อ “พ่อ”ได้อีกไหม

    กำลังชวนเด็ก ๆ ที่โรงเรียนทำโครงการ “นับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะในครอบครัว” ไม่ต้องไปพัฒนาอะไรที่ไหนไกลหรอก พัฒนาตัวเองในบ้านนี่ล่ะ หัดสังเกตหัดทำความเข้าใจคนในครอบครัว ปฏิบัติดีต่อกัน ให้ทำรายงานมา เขียนบรรยายมาว่า รอยยิ้มเสียงหัวเราะนั้นเกิดขึ้นเมื่อไหร่ เกิดกับใคร เหตุการณ์เป็นยังไง ใช้วิธีไหน ให้เขาสังเกตบ่อย ๆ เดี๋ยวตัวเขาก็รู้เองล่ะค่ะว่าตอนมีกับตอนไม่มี ชอบอย่างไหนมากกว่ากัน ถ้าอยากให้มีก็รู้แล้วล่ะว่าต้องทำยังไง :)

    ตะกี้นี้เองเพิ่งไปเดินเหล่สะเดาที่ตลาดมาแหม่บ ๆ บอกกับตัวเองว่า อดใจไว้ลูก อดใจไว้ เดี๋ยวไปสวนป่าจะกินให้จมเขี้ยวเลย แต่ เอ สะเดาสวนป่าออกยังหว่า?

    เจอคำตอบเข้าไปเต็มเปา ขำกลิ้งเลย ระหว่างนั้นก็กลืนน้ำลายเอื๊อก ๆ ไปด้วยอ่ะค่ะ ฮ่าๆๆๆ

    ว่าแล้วก็ไปเก็บเสื้อผ้ายัดใส่ถุงปุ๋ยเตรียมวิ่งลุยสวนป่าดีฝ่า หุหุหุ ;)

  • #2 sutthinun ให้ความคิดเห็นเมื่อ 6 ธันวาคม 2010 เวลา 17:52

    -ป้าหวาน -ออต- มะด่งมะเดี่ยว ถ้ามาอย่าชักช้า
    -จะเตรียมยอดสะเดา-ข้าวใหม่ปลามัน รอๆๆๆและ รอ

  • #3 สุวรรณา ให้ความคิดเห็นเมื่อ 7 ธันวาคม 2010 เวลา 18:34

    อากาศเย็นพ่อครูรักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ 4000กว่าโค้งยังไม่หายเมื่อยก้น ม่ายงั้นหนูดวลด้วยแน่ อิอิ


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.40334701538086 sec
Sidebar: 0.16839289665222 sec