ต่อครับ ต่อ : ทำไมต้องรอจนถึงวันนั้น ?

โดย จอมป่วน เมื่อ 13 ตุลาคม 2008 เวลา 14:52 ในหมวดหมู่ จอมป่วน, เฮฮาศาสตร์, แลกเปลี่ยนเรียนรู้ #
อ่าน: 4114

 

บันทึกตอนนี้เป็นเหตุการณ์ในวันที่ 7 ตค. ที่จอมป่วนพาหมอเจ๊ไปเชียงราย จอมป่วนต้องไปส่งน้องอ้ายจอมกวนที่พะเยา ก็เลยพาหมอเจ๊ แม่นุ น้องอ้ายไปเชียงรายก่อน นอนพักเชียงราย 1 คืน แล้วค่อยไปส่งน้องอ้ายที่พะเยา

น้องอ้ายไปเข้าค่ายที่อุทยานแห่งชาติแจ้ซ้อนตอนเที่ยง วันที่ 8 ตค. ส่วนจอมป่วนกับหมอเจ๊ต้องไปรับนักการอิ่มแล้วไปป่วนที่คณะเภสัชฯ ของน้าอึ่งอ๊อบตอนบ่ายโมงครึ่ง วันที่ 8 ตค. เหมือนกัน

 รายการนี้กำหนดขึ้นกระทันหัน แต่ก็เรียบร้อยดี หมอเจ๊บอกว่าถ้านัด อ. วิศิษฐ์ วังวิญญูไม่ได้ก็จะยังไม่ไปเชียงราย อ. วิศิษฐ์ก็กรุณาให้มาพบตอน 5 โมงเย็น ( อิอิ ขอเที่ยวเชียงรายก่อนไง ) 

หลังจากไปเที่ยววัดร่องขุ่น เจ้าถิ่นพาไปกินข้าวซอย ไปเที่ยวเที่ยวโรงแรมณัฏฐิพลรีสอร์ท พระตำหนักดอยตุง แล้วก็กลับมาพบ อ. วิศิษฐ์ วังวิญญูตามนัดหมาย ที่ไปนั่งคุยมีจอมป่วน แม่นุ น้องอ้าย หมอเจ๊กับหมอเบิร์ด ( เจ้าถิ่น )

 หมอเจ๊ตั้งใจมาคุยกับ อ. วิศิษฐ์ โดยตรง ที่เห็นตั้งใจถาม อ. วิศิษฐ์ก็เป็นคำถามที่ว่า ทั้งๆที่ใจเย็นลงมากแล้ว กลายเป็นคนใจดี๊ใจดี แต่ทำไมผู้ร่วมงานยังเห็นว่าเป็นคนดุอยู่ เก็บไว้ให้หมอเจ๊เล่าเองดีกว่า ฮ่าๆๆๆๆๆ

 ตอนใกล้ๆเวลาหนึ่งทุ่ม อ. วิศิษฐ์แจ้งว่าจะมีการสนทนากับทีมงานจิตอาสาเพื่อเตรียมจัดการอบรมเรื่อง Palliative Care ( การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ) ตอนทุ่มนึง สนใจนั่งฟังด้วยไหม ? ก็เลยตัดสินใจ ทานมื้อเย็น ( เป็นเมนูอาหารเพื่อสุขภาพ ) ที่ห้องนั่งเล่นเลย แล้วร่วมรับฟังการสนทนา

เป็นอะไรที่ดีมากๆ นอกจากได้สนทนากับ อ. วิศิษฐ์แล้ว ยังได้มีโอกาสได้ร่วมสังเกตบรรยากาศการสนทนา การกำหนดแนวทาง การกำหนดหลักสูตรการฝึกอบรม การเตรียมการอบรม การศึกษาเพื่อให้รู้จักผู้เข้าร่วมการอบรม การกำหนดบทบาทของทีมงานกระบวนกร ฯลฯ

แต่ที่สำคัญที่สุดที่จอมป่วนปิ๊งขึ้นมาขณะที่ร่วมรับฟังการสนทนาก็คือ ทำไมต้องรอจนถึงวันนั้น ?

ในวงสนทนามีการเล่าประสบการณ์ให้ฟัง ผู้ป่วยที่อยู่ในระยะสุดท้ายอยากให้ญาติสนิทให้อภัยตนเอง ญาติเองก็ยินดีให้อภัย พอได้ทำสิ่งที่ตนเองปรารถนาก็สงบ จากไปอย่างสงบ ตอนนั้นก็เกิดความคิดแว๊บขึ้นมาเลยว่า ทำไมไม่ขอโทษ ขออภัยก่อนหน้านี้ ก็จะสบายใจกันทั้งสองฝ่าย ทำไมต้องเก็บเอาไว้ตั้งนาน เพราะอะไร ?

 อีกทั้งเกิดความสงสัยว่า ทีมงานจิตอาสานี้มีความปราถนาดี ตั้งใจทำงานมาก ยอมทุ่มเทให้ผู้ป่วยระยะสุดท้าย พยายามให้แพทย์ พยาบาล ญาติ และตัวผู้ป่วยเข้าใจและมีความสงบ มีความสุข ยอมรับการจากไปอย่างมีความสุข แต่ทำไมถ้ายังไม่ป่วย ยังไม่อยู่ในระยะสุดท้าย เราก็อยู่กันไปแบบเดิมหรือ ?

 ทำไมเราไม่ไม่ยอมเข้าใจ ไม่ยอมทำอะไรดีๆต่อกัน จะรักกัน ให้อภัยกัน อยู่กันอย่างมีความสุขตั้งแต่วินาทีนี้ไม่ได้หรือ ?

อาจารย์วิศิษฐ์ให้แสดงความเห็น ความรู้สึกเมื่อจบการสนทนา ก็สะท้อนประเด็นนี้ออกไป แล้วบอกว่าจะดูแลกันและกันในครอบครัวด้วยความรัก ความเข้าใจ ให้ดีขึ้นกว่าเดิมอีก แม่นุที่ร่วมรับฟังอยู่ด้วยก็บอกว่าจะรัก เข้าใจ และดูแลจอมป่วนให้มากขึ้นอีก โดยไม่ต้องรอให้เจ็บให้ป่วยจนระยะสุดท้าย เลยอดไปที่ชอบ ๆ เลย อิอิ 

 

ทำไมต้องรอจนถึงวันนั้น ? 

 

Post to Facebook Facebook

« « Prev : ทำไมต้องรอจนถึงวันนั้น ?

Next : แล้วก็กลัวจนได้ » »


ผู้ใช้ Facebook สามารถให้ความเห็นที่นี่ได้ โดยกด Like เพื่อแสดงตัว

5 ความคิดเห็น


แสดงความคิดเห็น

ท่านอยากจะเข้าระบบหรือไม่


*
To prove you're a person (not a spam script), type the security word shown in the picture. Click on the picture to hear an audio file of the word.
Click to hear an audio file of the anti-spam word


Main: 0.032006025314331 sec
Sidebar: 0.050932884216309 sec