กระติ๊บขึ้นเครื่อง…ลุงเปลี่ยนทราบแล้วเปลี่ยน อิอิ
บันทึกนี้สืบเนื่องมาจากเฮฮาศาสตร์6นะคะ……ตลอดระยะเวลาที่ได้เรียนรู้ศาสตร์แขนงต่างๆในเฮฮา6…ไม่ว่าจะเป็นกระตุกศาสตร์ เขย่าศาสตร์ ป่วนศาสตร์ ชะแง้ศาสตร์ แต่ละศาสตร์ไม่สามารถหาได้ในตำราวิชาเรียนในโรงเรียนหรือมหาวิทยาลัยใดๆที่ไหนได้ง่ายๆนัก …คงจะต้องค้นหาศาสตร์เหล่านี้ด้วยประสบการณ์และหัวใจของตัวเอง…
บุคคลที่สอนให้น้องจิได้เรียนรู้ศาสตร์แขนงต่างๆนั้น…ก็คือลุง ป้า น้า อา ทุกๆท่านที่คอยป้อนศาสตร์อยู่รอบๆตัว….น้องจิได้เรียนรู้ความรักความห่วงใยสันติสุขที่ทุกคนมอบให้แก่กัน…..ไม่ใช่ญาติก็เหมือนญาติ ….ตอนนี้น้องจิมีลุงป้าน้าอาทั่วทั้งประเทศ…และทุกคนก็คือญาติน้องจิที่น้องจิรักและเคารพด้วยดวงใจ
เฮฮาศาสตร์6 คราวนี้มีอะไรที่น้องจิประทับใจมากมายเลยค่ะ….ไม่ว่าจะเป็นทางด้านสถานที่ที่ได้ไปพบ…น้องจิเคยใฝ่ฝันที่จะอยู่รายล้อมภูเขาลูกน้อยใหญ่เรียงรายสลับกันไปมา…และแล้ววันนี้น้องจิก็ได้มาตามฝันจนได้(แต่ก็เกือบไม่ได้มาเหมือนกัน)….
นอกจากสถานที่ท่องเที่ยวที่น้องจิประทับใจแล้ว….น้องจิยังประทับใจ “หัวใจ” ลุงเปลี่ยนอีกด้วยค่ะ……ลุงเปลี่ยนเป็นคนน่ารักมากๆ…(ชมหน่อยเผื่อได้ทิป) อ่ะล้อเล่น…น้องจิรู้สึกว่า ลุงเปลี่ยนเป็นผู้ใหญ่ที่ใจดี มีเมตตาต่อเด็กหน้าตาดีๆ อิอิ……ดูซิค่ะ….ให้กระติ๊บน้องจิมาด้วย..นี่แหละค่ะที่ทำให้น้องจิรู้สึกรักลุงเปลี่ยนมากๆ
เช้าวันที่ 7…พวกเราเตรียมตัวจะไปใส่บาตรกัน…น้องจิมีหน้าที่ปลุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คนที่ยังไม่ลุกจากที่นอน…และหนึ่งในนั้นก็คือ ลุงเปลี่ยน…..น้องจิไปดูลุงเปลี่ยนและบอกลุงเปลี่ยนว่า ลุกได้แล้วไปใส่บาตรกัน…ลุงเปลี่ยนบอกว่า ลุงไม่สบาย เพราะลุงง่วงนอน….ก็เลยไม่กวน(น้อย)….พอกลับมาก็เห็นลุงสดชื่นดี…..ก็ยิ้มได้ อิอิ
ก่อนลุงจะกลับพร้อมลุงบางทราย ลุงภูคา ป้าตุ๊…ลุงเปลี่ยนได้มอบกระติ๊บใบหนึ่งให้น้องจิเป็นที่ระทึก เอ๊ย ระลึก…..น้องจิรักกระติ๊บใบนี้มากๆ….สะพายขึ้นเครื่องบินเลยนะเจ้าค่ะ……ตอนอยู่ที่ดอนเมือง รอรับกระเป๋าที่เลื่อนมา…กระติ๊บลุงเปลี่ยนเลื่อนมาแต่ไกล…น้องจิมองด้วยความภาคภูมิใจ…นี่แหละตัวแทนลุงเปลี่ยนที่มากับน้องจิด้วย…..อย่ากระนั้นเลย รีบหยิบกระติ๊บแล้วพากลับสุพรรณมาด้วย….
บันทึกนี้น้องจิเลยมอบให้ลุงเปลี่ยนใจดี….ลุงรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ น้องจิรักและคิดถึงลุงเสมอนะค่ะ….ขอบคุณสำหรับมิตรภาพดีๆที่มอบให้เด็กเสียงเหน่อน้อยๆคนนี้…..น้องจิจะคอยเป็นกำลังใจให้ลุงเปลี่ยนตลอดไปนะค่ะ ไว้โอกาสหน้าเจอกัน แล้วจะสะพายกระติ๊บไปให้ดูเด้อจ้า อิอิ
วันนี้เรียนวิชาอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม อิอิ
รักและคิดถึงทุกๆท่านนะเจ้าค่ะ เป็นกำลังใจให้เจ้าค่ะ……หนูจิ
« « Prev : ได้หัวใจ….สุดซึ้งใจ…เรียนรู้ใจ..ในเฮฮา 6
8 ความคิดเห็น
จิเอากระบุง เอ้ย..ซ้า…เอ้ย กระติ๊บ..??? ใบนี้ใส่หนังสือเอาหัวแบกไปเรียนแล้วถ่ายรูปมาซะ ลุงเปลี่ยนจะชื่นนนนจายยยย อิ
สวัสดีเจ้าค่ะ ลุงบางทรายจ๋า
น้องจิก็ว่าจะเอาใส่หนังสือไปเรียนค่ะ จัดไปเลยค่ะ 555++ คิดถึงลุงเด้อ รักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าค่ะ…หนูจิ
ใส่หนังสือ ใส่ข้าวสารไปด้วยนะ จะได้ไม่อดจ้า
ยุขึ้นจริงๆด้วยหลานสาวคนนี้…โก๊ะแต่น่ารัก
ทางนี้เขาเรียก เป๊อะ(ชาวขมุ) หรือกุ๊(ชาวไปร)
แต่ชิ้นนี้เป็นของเผ่าตองเหลือง…ลุงก็ไม่รู้ว่าภาษาตองเหลืองเขาเรียกอะไร
ชนเผ่าตองเหลือง อยู่ในป่าลึกมากๆและเหลือจำนวนน้อยมาก ทุกวันนี้เห็นคนแปลกหน้ายังวิ่งหนีอยู่เลย ที่แขวงไชยะบุรีเขาสร้างบ้านให้ชาวตองเหลืองในเมืองให้อยู่ ก็นอนไม่ได้กลางคืนพากันหอบลูกจูงหลานไปนอนบนต้นไม้กัน กลุ่มที่เข้ามาอยู่ในเมืองป่วยตายกันไปมากเพราะผิดน้ำผิดอากาศ ตอนนี้หนีกลับเข้าป่าไปหมดแล้ว ที่เรียกว่าชาวตองเหลืองเพราะคนกลุ่มนี้สร้างเพิงพักชั่วคราวเร่ร่อนไปตามในป่า ไม่รู้จักเพาะปลูก เก็บผักล่าสัตว์ เป็นอาหารเท่านั้น พอใบตองกล้วยที่มุงเพิงพักเหลืองก็พากันย้ายไปที่อื่น
แต่เป๊อะใบนี้ได้มาจากศูนย์ที่จังหวัดน่าน โครงการฝรั่งเขามาช่วยพัฒนาชาวตองเหลือง พาเข้ามาอยู่ในหมู่บ้าน สอนให้รู้จักเพาะปลูก ทำของที่ระลึกขาย
ลุงก็เลยสนับสนุนเขา พรรคพวกNGO ช่วยกันหาตลาดให้ ส่วนใหญ่เขาส่งไปอาเมริกาโน้น
ฝอยต่อไม่ออกแล้ว
เอาเป็นว่าถ้าได้ของโก๊ะๆอย่างนี้จะส่งไปให้คนโก๊ะอีกเด้อ
สวัสดีเจ้าค่ะ อาเหลียง
อาจ๋า ขนาดนั้นเลยหรอค่ะ อิอิ คิดถึงๆๆ
สวัสดีเจ้าค่ะ ลุงเปลี่ยนที่น่ารัก
ลุงจ๋าลุง เดี๋ยวน้องจิใส่หนังสือไปเรียนแล้วจะนำภาพมาให้ดูว่าจะฮาขนาดไหน ลุงรักษาสุขภาพด้วยนะค่ะ คิดถึงลุงเสมอค่ะ อิอิ…หนูจิ
คิดถึงคนเบอร์ห้า (บ้าเห่อ) อิอิ
คิดถึงลุงหมอเหมือนกัลลลลล อิอิ ลุงหมอ วันจันทร์เจอกันเด้อจ้า อิอิ กอดๆๆ