เรื่องราวของจอมป่วน
อ่าน: 13572
วันนี้อยากเขียนเรื่องของตัวเองขึ้นมาบ้างแล้ว เอาแค่ให้พอรู้จักกัน ที่เหลือเอาไว้คุยกันแบบเจอตัวเป็นๆ สนุกกว่ากันเยอะเลย
เอาแบบหนังไทยเลยดีกว่า ตั้งแต่คลอดเลยเป็นไง
เป็นเด็กต่างจังหวัด เกิดที่จังหวัดลำปาง เด็กๆเป็นเด็กเรียนแบบว่าเกนิดหน่อยเอง จำได้อยู่สองเรื่อง
หนึ่ง สอบได้เลขตัวเดียวมาตลอดแถมเป็นเลขหนึ่งซะด้วย
สอง เคยเป็นหัวหน้าชั้นอยู่ประมาณ 1 อาทิตย์ แต่โดนครูปลดแถมตีอีกสามป๊าบ เพราะเพื่อนทะเลาะกัน เลยพาไปชกกันหลังโรงเรียน
อายุ 12 ขวบ พ่อก็ส่งไปเรียนที่โรงเรียนอัสสัมชัญพระนคร ( แต่เขาชอบเรียกว่า อัสสัมชัญบางรัก) แรกๆก็ไปอยู่บ้านน้า แล้วก็ไปอยู่หอพัก ย้ายไปย้ายมาจนจำไม่ได้ว่าเคยอยู่ที่ไหนบ้าง
อยากเรียนวิศวะ แต่แม่อยากให้เป็นหมอ แอบไปสอบทุนต่างประเทศไปเรียนวิศวะที่นิวซีแลนด์ จนสอบสัมภาษณ์ผ่านก็ไปบอกแม่ คิดว่าถ้าเรียนวิศวะเมืองนอก แม่คงอนุญาต แม่บอกว่าดีแล้ว ก็เลยไปฉลองกับเพื่อนยันแจ้ง เช้ากลับบ้านโดนพี่ชายถามว่าทำอะไร? แม่ถึงร้องไห้ตลอดคืน แป่วๆๆๆๆๆๆ เลยต้องสอบแล้วเรียนแพทย์ที่ศิริราชจนจบ
ตอนจบที่บ้านย้ายบ้านไปอยู่เชียงใหม่แล้ว พี่ชายจบแพทย์จากเชียงใหม่มาเรียนผ่าตัดต่อที่รามาธิบดี ก็เลยจำเป็นต้องไปเรียนผ่าตัดที่เชียงใหม่เพื่ออยู่กับแม่ แต่ตอนจบพี่ชายกลับมาทำงานที่เชียงใหม่ ก็เลยแบกกระเป๋าเสื้อผ้าหนึ่งใบ ขับรถมาหนึ่งคันเพื่อมาตั้งตัวที่พิษณุโลก
เป็นคนที่บ้างานแถมดุมากๆ เป็นที่เลื่องลือทั้งโรงพยาบาลพุทธชินราช แต่ก็ได้สองขั้นสองครั้งในการทำงานห้าปี แต่ก็เป็นศัลยแพทย์ที่ได้ฉายา จอมดาบเจ้าสำราญเบื่อระบบราชการเลยลาออกมาสร้างโรงพยาบาลเอกชน เป็นประธานบริษัทแถมตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลตั้งแต่อายุ 34 ปี
เพื่อนสนิทก็ถามว่า อยู่ตำแหน่งนี้ตั้งแต่อายุแค่นี้ ต่อไปจะไปเป็นอะไรล่ะ ? ตอนหลังคุยกันก็ถามเพื่อนคนนี้ว่า แก่ตัวไปอยากเป็นอะไร ? เพื่อนบอกว่า อยากเป็นเฒ่าหัวงู…. ^&^^)+_+%$#@$%&* ความจริงก็อยากเป็นอยู่เหมือนกันนะ เล่าต่อไม่ได้ อิอิ
ปี 2538 ท่านนายกเทศมนตรีนครพิษณุโลกคนปัจจุบันก็ชวนมาทำงานทางการเมือง ก็บ้าดีเหมือนกันนะครับ ลาออกจากตำแหน่งมาลงเลือกตั้ง ก็ได้เป็นเทศมนตรีหนุ่ม แล้วมาเป็นรองนายกเทศมนตรี (ช่วงหนึ่งก็มีโอกาสได้เป็นนายกเทศมนตรีอยู่หลายเดือนเหมือนกัน)
คิดๆดูชีวิตก็ผ่านทั้งระบบราชการ อยู่ในวงการธุรกิจพรรคพวกก็ยัดเยียดตำแหน่งประธานหอการค้าจังหวัดพิษณุโลกให้อีก อยู่ในวงการการเมืองท้องถิ่นนานถึงสิบสี่ปีแล้ว
สรุปบทเรียนชีวิต
ชอบกีฬาทุกชนิด ตั้งแต่ยูโด ยิงปืน มวย กระบี่ กระบอง ฟันดาบ แต่พออายุมากขึ้นก็หันมาวิ่ง ว่ายน้ำ จักรยาน
ชอบดนตรี เคยเล่นไวโอลิน แซกโซโฟน
พอมาทำงานการเมืองก็เลยมีโอกาสทำงานด้านการจัดการขยะมูลฝอย เรื่องของการส่งเสริมสุขภาพ การออกกำลังกาย การลดน้ำหนักตัว (เคยน้ำหนักถึง 90 กก. แต่ลดลงมาเหลือ 70 กก.)
ถือว่าตัวเองเป็นคนโชคดี เพราะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบและอยากทำ หรืออาจเรียกว่าดื้อหรือบ้าก็ได้ แต่ที่โชคดีที่สุดก็คือได้แม่นุมาเคียงกาย เพราะแม่นุใจดี ช่วยอบรมสั่งสอนลูกเลยไม่มีปัญหามากวนใจ เรียกว่าเอาจอมป่วนพออยู่ก็เพราะความดี
เดิมสนใจแต่ด้านวิชาการหรือที่อาจารย์วรภัทร์ ภู่เจริญ เรียกว่า Hard Side แต่ปัจจุบันเริ่มหันมาสนใจด้านจิตใจหรือ Soft Side (ไม่อยากเรียกว่าสนใจธรรมะหรือปฏิบัติธรรม เดี๋ยวคนสงสัยว่าทำไมคนปฏิบัติธรรมทำไมเป็นยังงี้ อิอิ)
ปัจจุบันก็สนใจเรื่องการจัดการขยะมูลฝอย การออกกำลังกาย การลดน้ำหนักตัว การทำงานแบบมีส่วนร่วม กระบวนกร สุนทรียสนทนา ใครสนใจเรื่องเดียวกันก็ยินดีร่วมแลกเปลี่ยนเรียนรู้กันนะครับ
ต้องออกตัวก่อนนะครับว่าสนใจเรื่องราวที่พูดถึง การที่สนใจไม่ได้แปลว่าเก่งเรื่องนั้นนะครับ เรียกตัวเองว่าคนชอบวิ่ง ไม่เคยบอกว่าวิ่งเก่งนะครับ (เคยถูกคนเดินแซงบ่อยๆ) แต่ชอบ วิ่งอยู่เป็นประจำ ไม่เคยบาดเจ็บหรือเจ็บตัวจากการวิ่ง แต่ไอ้เรื่องป่วนนี่คงจะเป็นเรื่องเดียวที่ถนัดจริงๆ
เข้ามาในลานปัญญาเพราะคุณครู (ครูสุคนสวย แซ่เฮ) ลากเข้ามาเขียนใน G2K แล้วเลยเข้ามาในกลุ่มเฮฮาศาสตร์ ปัจจุบันเขียนบันทึกอยู่ในลานปัญญาที่เดียวเพราะสบายใจดี
เป็นคนแปลกๆ สงสัยครูบาฯ เป็นใคร? ทำอะไรอยู่? ก็บุกไปที่สะตึกเลย บุกเดี่ยว เอ๊ยบุกคู่มีแม่นุไปด้วย ไปขอนอนคุยดื้อๆยังงั้นแหละ
สนใจเรืองจิตวิวัฒน์ อยากรู้เรื่องวงน้ำชา ก็ขอเบอร์โทรจากหมอหน่อยที่เชียงราย แล้วโทรไปนัด อ. วิศิษย์ วังวิญญู (ดื้อๆเหมือนกัน ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน) แถมยกทีมไปนั่งคุยด้วยถึงสองวัน
ยังมีวีรกรรมอีกมาก ไม่อยากเล่า แต่สายเหนือนี่ไปเยี่ยมมาเกือบหมดแล้วนะเนี่ย จะเหลือก็แต่ครูมิมที่กำแพงเพชรนี่แหละ คงเป็นคิวต่อไป เอาเป็นว่าช่วยกันเขียนบันทึกเล่าเรื่องตัวเองหน่อย อยู่ดีๆอาจเจอจอมป่วนไปยืนยิ้มเผล่อยู่หน้าบ้าน ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
เป็นคนแปลกๆหลากหลายอารมณ์ หรือประเภทคุ้มดีคุ้มร้าย ทั้งอ่อนโยน ดุดัน จริงจัง ขี้เล่น รอบคอบ หุนหัน ตัดสินใจเร็ว เป็นมันหมดทั้งสี่ทิศ หนู หมี อินทรีย์ กระทิง
ครูบาบอกว่า เขียนๆหน่อยจะได้เรียนรู้อะไรๆบ้างจากแต่ละคน ไม่รู้ใครได้อะไรจากบันทึกนี้บ้าง แต่อย่างน้อยก็ได้ทบทวนชีวิตตัวเอง รู้จักตัวเองมากขึ้นว่าโชคดีจริงๆที่มีแม่นุ และรับรู้ว่าตัวเองนี่ก็ป่วนจริงๆด้วย ที่สำคัญคือตั้งแต่เข้าร่วมก๊วนเฮฮาศาสตร์รู้สึกว่า ได้เรียนรู้อะไรๆมากมายจากเพื่อนๆ ความรัก ความห่วงใย ความเข้าใจกัน การทำงานให้ส่วนรวม การพัฒนาตัวเอง การเรียนรู้ การให้อภัย กัลยาณมิตร ทักษะชีวิต ……ฯลฯ
ประเภทมีเงิน มีอำนาจ ก็หาซื้อไม่ได้
« « Prev : เล่าเรื่องตัวเองทำไม ? อ่านเรื่องคนอื่นทำไม ?
Next : ของฝากจากฟิลิปปินส์ » »
23 ความคิดเห็น
นอกจากเป็นจอมป่วนแล้ว
ยังเป็นจอมใจพวกเราด้วยนะ
นี่ประเภท extrovert อิอิ หรือคนมีไฟ ประเภทไฟใหม้ตลอด ไม่รู้จักมอดซะที หายากนะเนี่ยะ ต้องอนุรักษ์ไว้
ชื่นใจ ชื่นใจ
มาอมยิ้มกับเรื่องเล่าของคนเคยดุ
ภาพนี้น่ารักจริงๆนะคะ เห็นแววตั้งแต่เล็กเลย ป่วนน้อย ^ ^
แอบถามผลการเจรจาในวันนี้ค่ะ มีลุ้นมั้ยน้อ?
โห…ไม่เข้ามาไม่ได้เลย
ในฐานะที่ถูกพาดพิง
อิอิ
เขียนนิยายชีวิตแล้วนะคุณหมอ
แต่ยาวมากๆ อยากเขียนแต่ไม่อยากให้คนอ่าน
มันไม่ค่อยได้สาระอะไร อิอิ
เป็นจอมใจน่ะ ฟังแล้วจั๊กกะเดียม อิอิ
#2 ท่านบางทราย
แต่ทำไมเค้าว่า แก้แล้วไม่เจียมตัว (พิมพ์ไม่ผิดนะครับ แก้แล้วจริงๆ)
ไปตวย ๆ ๆ ๆ ๆ อิอิ
#4 น้องครูมิมคนสวย
อ่านนิยายน้ำเน่าแล้ว เขียนได้ดีมากๆขอบอก ได้บทเรียนการสู้ชีวิต เอาไว้เตือนใจตัวเองเวลาลำบาก อิอิ
ได้เวลามาป่วนมั่ง รูปที่เอามาโชว์แบบไม่นุ่งกางเกงไม่มีเหรอ สาวๆเขาอยากดู อิอิ
“ความจริงก็อยากเป็นอยู่เหมือนกันนะ”
หมายความว่า “ความจริงก็อยาก..เป็นอยู่(แล้ว)เหมือนกันนะ…” ฿&*%#@
รูปแบบไม่นุ่งกางเกงน่ะมี แต่ไม่ค่อยสุภาพเพราะชี้หน้าคนดู อิอิ
ทั่นอัยการก็อยากเป็นเหมือนกันล่ะสิ ไอ้เฒ่าหัวงูน่ะ ใครจะเป็นประธานชมรมน่ะ ? อิอิ
อิอิ
มาเรียนรู้ตัวตนของหมอจอมป่วน…อิอิ … หมอเปิดอก ชัดเจนมากเลย…ขอบคุณค่ะ
#12 อ. แป๋ว
แค่เล่าให้ฟังเฉยๆ ไม่ได้เปิดอกหรอกครับ อิอิ
เหลือกั๊กไว้เยอะเหมือนกัน เอาเก็บไว้เล่าตอนเจอตัวเป็นๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ
ลุงใคร สุดยอดไปเลย อิอิ
จะป่วนยังไงก็แพ้ใจคนสวยใช่ไหมล่ะลุงหมอจ๋า อิอิ
น้องจิเก่งมาก รู้ใจจอมป่วน
แพ้คนสวย ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ( แม่นุสวยที่่ซู๊ด) อิอิ
[...] หมอจอมป่วน เรื่องราวของจอมป่วน [...]
ชัดเจน จริงใจ ไม่เหลียวซ้ายแลขวา และมันส์ดีนะคะ อิอิ
ขอบพระคุณค่ะกับอีกหนึ่งบทเรียนชีวิตให้รับรู้ค่ะ ^_^
#18 ครูปู
ขอบคุณมากครับที่แวะมาเยี่ยม อิอิ
ลืมถาม …………… เด็กอัสสัมฯ รู้จัก นาย กำธร ศิวะเกื้อ ไหมครับ
แวะมาอ่านซ้ำใหม่ค่ะ
และขอบอกว่า ประทับใจตรงนี้ที่สุดค่ะ ^_^
อยากเรียนวิศวะ แต่แม่อยากให้เป็นหมอ แอบไปสอบทุนต่างประเทศไปเรียนวิศวะที่นิวซีแลนด์ จนสอบสัมภาษณ์ผ่านก็ไปบอกแม่ คิดว่าถ้าเรียนวิศวะเมืองนอก แม่คงอนุญาต แม่บอกว่าดีแล้ว ก็เลยไปฉลองกับเพื่อนยันแจ้ง เช้ากลับบ้านโดนพี่ชายถามว่าทำอะไร? แม่ถึงร้องไห้ตลอดคืน แป่วๆๆๆๆๆๆ เลยต้องสอบแล้วเรียนแพทย์ที่ศิริราชจนจบ
(^_________^)
ครูปู
เลยให้ลูกๆเลือกเรียนเองตามใจชอบครับ อิอิ