ลานเสรี

1234

คิดถึงกลอนบทนี้…

ซึ่งมีเพื่อนส่งมาให้ แต่ไม่ได้ระบุที่มา…คัดลอกเก็บไว้นานแล้ว อ่านทุกครั้งก็จะเกิดอาการ “ลอกคราบ” ของอัตตาตัวตนไปได้บางส่วน (ก่อนที่จะสะสมจน”อัตตาตัวตน” หนาเนื่องใหญ่โตขึ้นมาใหม่…)

1234

“โลกเรานี้มีมาแต่คราไหน

ไปข้างหน้านานเนาอีกเท่าใด

ไม่มีใครล่วงรู้สักผู้เดียว

เราอาศัยโลกนี้ครองชีวิต

เหมือนสถิตพักครู่อยู่ประเดี๋ยว

เปรียบฟองน้ำกับชีวิตมิผิดเชียว

เชิญผู้เชี่ยวชาญคิดพินิจตรอง

อายุคนถึงร้อยมีน้อยนัก

ต้องมีพักตร์พูนผลกว่าชนผอง

อายุโลกมากมายเป็นก่ายกอง

ถ้าจะลองกะประมาณกว่าล้านปี

คิดเทียบส่วนโลกมีอยู่ปีหนึ่ง

เราไม่ถึงนาฬิกาก็ล่าหนี

เปรียบดั่งผลพฤกษชาติดาษดื่นมี

อยู่ไม่กี่วันหล่นมิทนนาน…”

1234

หลายวันที่ผ่านมานี้จับพลัดจับผลูเข้าไปในโลก “ละครชีวิต” ทั้งเป็นผู้ชมผู้ดู และบางฉากก็ลงไปร่วมแสดงด้วยอย่างไม่เต็มใจเลย

เห็นแล้ว…คล้ายเกิดอาการจิตตก แต่ก็ไม่ใช่ เพราะไม่ทุกข์ไม่ท้อ แต่รู้สึกชา ๆ เฉย ๆ รู้ เห็น เย็น ร้อน กระทบ ปล่อย ว่าง วาง-ยึด วาง-ยึด ไม่มีที่สุดสิ้น

การเป็นมนุษย์นี่ก็มีทุกข์ที่เกิดขึ้นเป็นปกติอยู่แล้ว

…ทั้งเกิด แก่ เจ็บ ตาย…

แล้ว…

เรายังจะสร้างสมสั่งสมทุกข์ด้วยความไม่รู้ ไม่ยอมรู้ ไม่รับรู้ไม่รู้จบกันอีกหรือนี่

1234

ครูบาอาจารย์ท่านเห็นละครชีวิตของพวกเราแล้ว คงถามอย่างเมตตาว่า “ไม่เหนื่อยไม่เบื่อกันบ้างหรือ?”

1234

หยุดพักบ้างก็ได้นี่นะ…

มีความสุขมาก ๆ ในทุก ๆ วัน ค่ะ

« « Prev : ดอกไม้พลังใจ

Next : ทำให้จริง » »