ลานกบาลเบา

บันทึกแอ่วลาว..หายไป?!?

 ตั้งแต่ก่อนปีใหม่ จวบจนบัดนี้ บันทึกแอ่วลาวของผมได้หายไปจากลาน จนดูเหมือนว่าจะหายไปทั้งคนทั้งบันทึก ตัวผมเองได้รับข้อคิดจากคนหลายๆ คน เกี่ยวกับการใช้ชีวิตนอกบ้านจนเคยชิน  ผมถูกถามว่าทุกวันนี้อยู่บ้านบ้างหรือเปล่า กลับบ้านไปสังเกตุเห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง  แค่นี้ผมก็อึ้งแล้วครับ และกับอีกหลายๆ คำถามที่ผมตอบไม่ได้ เพราะผมกลับเข้าบ้านมืดค่ำและออกบ้านแต่เช้าทุกวัน

    ผมเลยตั้งหน้าตั้งตากลับบ้านก่อนค่ำ เสาร์-อาทิตย์ อยู่บ้านตลอด เดินดูรอบๆ บ้าน ดูต้นไม้ที่พามันมาตกระกำลำบากปล่อยให้หากินกันเอาเองมานาน ถึงเวลาที่ผมต้องดูแลมันบ้าง ผมรู้สึกผิด แต่พวกมันสิไม่ได้โกรธเกลียดผมเลยสักน้อย ยิ้มรับอย่างกันเอง มีบางต้นที่งอนบ้าง เพราะผมไม่ได้ชื่นชมตอนที่เขาออกดอก..มีต้นอะไรบ้าง..ตามผมมาเลยครับ

ผักกาดต้นน้อย แอบชูดอกสวยงาม ก่อนที่ผมจะเก็บกิน

ผักกาดหลายต้นหลบมาอาศัยอาหารและน้ำที่แปลงผักชี

ส่วนผักชี ก็แอบมาจู๋จี๋กับสะระแหน่

เจ้ามะเขือได้แต่ชะเง้อมองด้วยความอิจฉา

ปล่อยให้มะเขือพวง เป็นพ่อหม้ายเรือพ่วงอยู่เดียวดาย

 ดอกแคอิงแอบแนบชิดกัน โดยไม่แคร์สายตาใครๆ

เจ้ามะนาวก็มีลูกโตขนาดนี้แล้ว

แต่สาวเจ้าส้มโอ เพิ่งเข้าสู่วัยแรกแย้ม

เจ้าส้มจี๊ดเลยเปลี่ยนใจหันไปคบกับต้นหมาก เลยทำให้ต้นสูงขนาดนี้แหละครับ

 ผมเห็นพืชพันธุ์นานา ต่างดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอด ในช่วงที่ผมละทิ้งเขาไป  ต่อนี้ไปผมคงไม่ปล่อยให้เขาต้องเดียวดายตามลำพัง คงต้องลงมือปลูกพืชผักรุ่นใหม่ มาคอยเสริมให้เกิดความมีชีวิตชีวา ต่อไป

 ขอติดเรื่องแอ่วลาวไว้สักพักนะครับ สงสารผักพวกนี้เถอะ

ในหมวดหมู่: ไม่ได้จัดหมวดหมู่

บันทึกนี้โพสต์เมื่อ วันที่ วันอังคาร, 20 มกราคม 2009 เวลา 3:31 (เย็น) และจัดไว้ในหมวดหมู่ ไม่ได้จัดหมวดหมู่. ติดตามอ่านการแสดงความเห็นได้ที่ฟีดนี้ RSS 2.0. คุณสามารถจะ ฝากความคิดเห็นไว้, หรือ แทร็กย้อนหลัง จากเว็บไซต์ของคุณได้.