“รำลึกเมื่อวันวาน” เป็นบันทึกการเดินทางไปแสวงบุญตามรอยบาทพระศาสดา ของคณะลูกศิษย์หลวงปู่ ที่ผู้เขียนเริ่มต้นจากสนามบินสุวรรณภูมิไปแสวงบุญยังดินแดนพุทธภูมิ และกลับมาสุวรรณภูมิเช่นเดิม

                ผู้เขียนมีความตั้งใจที่จะบอกเล่าประสบการณ์ในมุมมองของตนเองด้วยภาษาที่ง่าย ชวนติดตาม สอดแทรกอารมณ์ขันเพื่อลดทอนความระทึกของเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้ทุกเวลาขณะเดินทางไปในพุทธสถานทุกที่

สิ่งสำคัญเหนืออื่นใด คือ ผู้เขียนต้องการสร้างหนังสือเล่มนี้ถวายแด่ “หลวงปู่” เพื่อทดแทนพระคุณของครูบาอาจารย์ และเป็นที่ระลึกให้กับผู้สมทบกองทุนสร้างพระธาตุองค์ใหม่ที่หลวงปู่มีดำริจะสร้างไว้ให้เป็นสมบัติของพระศาสนาสืบต่อไป นับว่าเป็นการแสดงความกตัญญูกตเวทีที่สมประโยชน์กันหลายฝ่ายอันควรสรรเสริญ

จากคำนำของหนังสือ รำลึกเมื่อวันวาน ของ มิคาพร

ผมเดินมาที่หน้าต่างกลางห้องชะโงกดูบรรยากาศของเมืองอุดมไชยยามเช้า มองไปทางวัดบนยอดเขาที่ผมเห็นแสงไฟในตอนกลางคืน แต่ก็ไม่เห็นอะไรเพราะยังเช้ามืดอยู่เลย จึงเดินไปล้างหน้าล้างตาแต่งตัวเสร็จแล้วก็เตรียมกล้องวีดีโอ กล้องดิจิตอลใส่กระเป๋าคาดเอวใบใหญ่ จากนั้นก็ควงคุณนายเดินลงมาสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ลานจอดรถของโรงแรม ผมขยับแขนขายืดเส้นยืดสายกระตุ้นกล้ามเนื้อให้ตื่นตัว เพราะดูรายการเช้านี้แล้วต้องเดินกันเยอะทีเดียว

                ก่อนแสงแรกจะโผล่จากเหลี่ยมเขา ผมจูงมือคุณนายเดินดุ่มๆ ข้ามถนนบริเวณสี่แยกหน้าโรงแรมมุ่งตรงไปยังเป้าหมายคือวัดบนยอดเขาทันที เพราะอยากเก็บภาพแสงสีทองที่ขอบฟ้าสาดส่องกระทบกับเจดีย์อย่างนุ่มนวล อ่อนน้อม  ผมเดินไปถึงตีนเขามองหาบันไดทางขึ้นก็ไม่เจอ เดินวนเวียนอยู่หลายรอบจนมาสะดุดเอากับป้ายบอกทางที่ชี้ขึ้นไปบนยอดเขาว่า “ลาวโทรคม” ผมชี้ให้คุณนายดูป้ายที่อยู่ตรงหน้า เธอพยายามสะกดอยู่พักหนึ่งก่อนจะหัวเราะจนน้ำตาเล็ดแล้วหันมาฉีกยิ้มกว้างกับผม พร้อมกับพูดปนยิ้มว่า เมื่อคืนเจ้านายไหว้เสาโทรศัพท์ลาวตั้งหลายเที่ยวคงหลับฝันดีน่าดูเลยสิ ฮ่าๆ ผมแหงนหน้าขึ้นไปยอดเขาเห็นเสาโทรศัพท์ตั้งตระหง่านแสงแดดส่องกระทบจานส่งสัญญาณสะท้อนเข้าตาผมแว๊บๆ ทำให้สมองของผมวิ่งย้อนไปถึงเหตุการณ์ครั้งเมื่อผมยังเป็นเด็กได้ไปอยู่กับคุณพ่อที่ชุดคุ้มครองหมู่บ้านแห่งหนึ่งและเกิดตำนานความเชื่อเจ้าพ่อภูสูงขึ้น

                เรื่องเริ่มต้นจากการที่คุณพ่อพาลูกน้องขึ้นดอยไปเยี่ยมพี่น้องชาวเขา ชักชวนให้เลิกรุกป่าและย้ายลงมาอยู่ตีนดอยเพื่อรักษาป่าต้นน้ำและง่ายต่อการให้ความช่วยเหลือด้านความเป็นอยู่ และสาธารณสุข ในการเดินทางได้เตรียมข้าวของ หยูกยา อาหารกระป๋องไปฝากพี่น้องบนดอยด้วย ช่วงหนึ่งของการเดินทางได้แวะพักแรมกางเต็นท์อยู่ริมห้วย ประกอบอาหารกินกันง่ายๆ  ส่วนผมนั้นปลากระป๋องตราปูตลับวงรี แบนๆ ขนาดเท่าฝ่ามือนั้นเอร็ดอร่อยจนลืมเหนื่อยเลยหละครับ  หลังกินข้าวเสร็จผมก็ถือโอกาสเดินไปเล่นริมห้วยใช้มืองมล้วงตามซอกหิน จับปู จับปลา ซ้อมมือเล่น จากนั้นก็นำตลับปลากระป๋องมาล้างเอากระดาษห่อด้านข้างออกแล้วใช้ตักน้ำ ตักทรายเล่นอย่างเพลิดเพลิน

                หลังจากเล่นเสร็จแล้วครั้นจะโยนทิ้งก็เสียดาย เลยคิดจะเก็บไว้เล่นตอนขากลับด้วย จึงปีนต้นไม้เอากระป๋องไปซุกไว้บนคบไม้  แต่บังเอิญตอนขากลับคุณพ่อได้เปลี่ยนเส้นทาง ผมเลยอดเล่นได้แต่นึกเสียดายอยู่ในใจ

                จากนั้นมาอีก  ๒ - ๓ สัปดาห์ ผมก็เห็นปรากฏการณ์แปลกๆ เกิดขึ้นในหมู่บ้านอย่างหนึ่ง คือ ในตอนเช้าก่อนที่ชาวบ้านจะออกไปทำมาหากิน เขาจะหันหน้าขึ้นไปบนภูสูงแล้วยกมือขึ้นพนมไหว้ท่วมหัว ก่อนจะลูบเสยผม เหมือนขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองให้แคล้วคลาดปลอดภัย มีโชค มีชัยในการทำมาหากิน ผมเก็บความสงสัยเอาไว้ไม่ไหวจึงไปถามคุณพ่อ ท่านเล่าให้ฟังว่า ตั้งแต่ลงจากดอยมาคราวนั้นชาวบ้านเขาเห็นแสงประหลาดสว่างวาบมาจากยอดดอย ทุกเช้าตอนพระอาทิตย์ขึ้น เขาเชื่อว่ามีสิ่งศักดิ์สิทธิ์อยู่บนยอดดอยคอยคุ้มครองเขาอยู่ ซึ่งจะเท็จจริงอย่างไรพ่อไม่รู้แต่พ่อก็ใช้เป็นอุบายให้ชาวบ้านเกรงกลัวสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่กล้าขึ้นไปตัดไม้ทำลายป่า ผมถามต่อว่า แสงมาจากตรงไหนหรือครับ คุณพ่อก็ชี้ให้ดูแล้วบอกว่า อยู่ตรงใกล้ๆ กับจุดที่เราตั้งค่ายพักแรมตอนขึ้นดอยไปหมู่บ้านม้งในคราวก่อน แสงจะส่องมาจากคบไม้ใหญ่ริมลำห้วย ชาวบ้านเขาลือว่า เป็นผีฟ้าบ้าง ผีขุนน้ำบ้าง ต่างๆ นาๆ แต่สรุปได้ว่าเป็นเจ้าพ่อภูสูง

                ผมได้ฟังคุณพ่อเล่าแล้วก็งุนงงกับเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้น ใจหนึ่งก็กลัวเจ้าพ่อจะโกรธเอาที่คราวก่อนผมปีนขึ้นไปเล่นบนต้นไม้ที่สิงสถิตของเจ้าพ่อ คุณพ่อคงเห็นหน้าตาของผมไม่สบายเลยถามว่า มีอะไรหรือ ผมดึงแขนคุณพ่อเข้าไปในบังเกอร์ และสารภาพความผิดกับท่านทันทีว่า คราวก่อนผมขึ้นไปเล่นบนคบไม้แล้วเอาตลับปลากระป๋องไปซุกไว้บนนั้นเจ้าพ่อจะโกรธผมหรือเปล่าครับ คุณพ่อสอบถามผมยกใหญ่ หลังจากได้คำตอบที่พอใจแล้ว ท่านก็ยิ้มออกมาแล้วกำชับไม่ให้ผมเล่าให้ใครฟังมิเช่นนั้นเจ้าพ่อจะโกรธเอา ขอให้เก็บเป็นความลับรู้กันเพียง  ๒ คน

                เวลาผ่านไปหลายปี ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยมต้นบังเอิญนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกจึงสอบถามคุณพ่อดูว่า เจ้าพ่อภูสูงยังส่องแสงมาที่หมู่บ้านอีกหรือเปล่า คุณพ่อหัวเราะแล้วบอกผมว่า เจ้าพ่อส่องแสงอยู่ไม่นานพอย่างเข้าฤดูหนาวก็หยุด ผมจึงซักไซ้ไล่เลียงถึงสาเหตุอยู่นานจนคุณพ่อหลุดปากออกมาว่า เจ้าพ่อเป็นสนิมจึงหยุดส่องแสง ท่านเล่าต่อว่า หลังจากผมสารภาพเรื่องปลากระป๋องแล้วท่านได้ขึ้นดอยไปดูจึงรู้ว่า แสงเจ้าพ่อเกิดจากแสงอาทิตย์ส่องกระทบตลับปลากระป๋องแล้วสะท้อนลงมาในหมู่บ้าน พอฤดูฝนผ่านไปกระป๋องก็ขึ้นสนิมจึงสะท้อนแสงไม่ได้

                ผมเหลือบมองไปบนยอดเขาดูแสงสะท้อนจากจานส่งสัญญาณของลาวโทรคมอีกครั้งก่อนจะยกมือไหว้แล้วหัวเราะอย่างสะใจที่หอบหิ้วไก่จากเมืองไทยมาปล่อยถึงเมืองอุดมไชยฝูงใหญ่ จากนั้นก็จูงมือคุณนายข้ามถนนเดินไปตลาดทันที

มีเหตุให้ต้องออกบ้านไปค้างแรมที่อื่นอีกแล้วครับ คราวนี้ไม่ต่ำกว่าห้าวัน ผมยื่นใบลาไว้เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมา คาดว่าถ้าไม่ติดขัดอะไรวันอาทิตย์นี้คงกลับถึงบ้าน เหตุผลของการลาที่คุณนายเธอบอกกับเพื่อนๆ ให้หมั่นใส้เล่นคือ Honey Moon  ผมคงต้องขอฝากพี่น้องในลานช่วยดูแลรดน้ำให้ด้วยครับ อะไรที่พอเก็บกินได้ก็ตามสบายครับ มีต้นอะไรบ้างไปดูกันครับ

คะน้าก็เพิ่งแตกยอด ให้มองออกว่าเป็นต้นอะไร เจ้านี่โตช้าแต่ชอบน้ำที่สุดเลย

เจ้าผักกาดเพื่อนของมันก็โตวันโตคืน อาทิตย์หน้าผมจะหามันไปนวด  Hot Spa (ผัดน้ำมันหอย)

พริกขี้หนูต้นนี้อยู่ใต้ต้นส้มโอข้างโรงจอดรถนะครับ ตรงนั้นร่มรื่นดีรถน้ำวันเว้นวันก็ได้ครับ อนุญาตให้เด็ดชิมได้ตามสบายครับ

เจ้านี่มะแว้งครับแก้ไอ เจ็บคอ แสบคอ ใช้กินหลังจากชิมพริกขี้หนูนะครับ อยู่ห่างจากต้นพริกขี้หนูประมาณสามเมตรสังเกตได้ง่ายครับเพราะตอนนี้สุกเต็มต้นสีสวยเชียว

ต้นมะไฟลูกสีม่วงกำลังแทงช่อดอก อยู่ทางด้านซ้ายมือของตัวบ้านใกล้กับแปลงผักกาดครับ

ส่วนมะไฟลูกสีเหลืองเกือบสิบต้นอยู่แนวรั้วด้านหลัง ตอนนี้แข่งกันแทงช่อทุกต้นเลย ระวังผึ้งด้วยนะครับ

ใกล้ๆ ต้นมะไฟมีตันหม่อนอยู่ครับที่เห็นใบขนาดฝ่ามือกางรูปร่างคล้ายหัวใจนั่นแหละครับใช่เลย ตอนนี้กำลังมีลูกสีสวยน่ากินอยู่พอดี เก็บกินได้เลยครับที่สีแดงก่ำนั่นอร่อยครับ ฝรั่งเรียกว่า ผลมัลเบอร์รี่ ส่วนใบนำไปทำชาสมุนไพรแก้ความดันทุรังได้ดีนักแล

ถ้ากระหายน้ำก็หันไปทางด้านซ้ายของต้นหม่อนครับ มีดอกกระเจี๊ยบสีแดงสดนำไปต้มน้ำตาลกินกับน้ำแข็งอร่อยครับ 

ต้นนี้ดีปลีครับเป็นสมุนไพร ช่วงนี้ไม่ต้องรดน้ำครับเพราะเขากำลังบ่มผลให้เป็นสีส้มแดง ก่อนจะเก็บไปตากให้แห้งเอาไว้ใส่พริกแกง พริกลาบ รสชาดเผ็ด เฝื่อน ฝาด บอกไม่ถูกครับ อย่าแอบชิมล่ะ ผมเตือนแล้วนะ

ลูกสีส้มสวยนี่ผมไม่รู้จักครับ เพิ่งเจอนี่เองมาได้ไงไม่รู้ เป็นเถาเลื้อยพันอยู่ที่ต้นมะหลอด อยู่มุมขวาของสวน เก็บไว้ก่อนนะครับ เอาไว้ผมกลับมาจะสืบเสาะหาญาติพี่น้องของมัน ว่าเป็นลูกใครเหล่าเต้า

   ผมชักเกรงใจคนในลานแล้วนะเนี่ย เอาเป็นว่าฝากดูแลแค่นี้ก็พอครับ ผักต้องรดน้ำเช้าเย็น ไม้ยืนต้นกำลังแทงช่อไม่ต้องรดน้ำเดี๋ยวตาดอกจะกลายเป็นตาใบ แทงยอดใบเต็มต้น จบกันพอดี ไม่มีคนสวยมาเป็นคนสวนก็อย่างนี้แหละครับ ..เหนื่อยเน้อ..

  แว๊บไปแอ่วงานวันขึ้นปีใหม่ของพี่น้องชาวลาหู่ (มูเซอขาว) บ้านสองพี่น้อง อ.เชียงของ ซะสองวันครับ ปล่อยให้พืชผักของผมต้องหากินกันเองอีกแล้ว หลังจากกลับมาถึงบ้านก็รีบเข้าไปทักทายผักที่แปลงก่อน แล้วก็เดินรอบบ้านแวะเวียนไปดูจนครบ ผมจึงได้รู้ความจริงว่า “แมวไม่อยู่ หนูร่าเริง” ยังเป็นสุภาษิตที่ยังใช้ได้ดีแม้กระทั้งพืชผักของผมด้วย..ไปดูพวกเขากันเถอะครับ

เจ้าผักกาดน้อยได้แสดงตัวตนให้รู้กันว่าเป็นผักกาดโดยการแตกใบจริงออกมาโชว์

ส่วนเจ้าคะน้ายังคงสนุกสนานอยู่กับวัยทารก ยังแยกไม่ออกว่าเป็นต้นอะไร จึงโชว์ใบรูปหัวใจต่อไปอีก เขาคงต้องการให้ผมใส่ใจเขาให้มากด้วยมังครับ

      ก่อนหน้านั้นเธอยังเป็นเด็กหญิงอยู่เลย                         จากกันไม่กี่วันเธอก็โตเป็นสาวเต็มตัว

เจ้าการเวกนี่ยิ่งร้ายใหญ่ ผมยังไม่ทันเห็นวี่แววมาก่อนก็แอบสวยตอนที่ผมไม่อยู่บ้านนี่แหละครับ

ผมคงต้องประกาศหาคู่ให้กับกระท้อนเร็วๆ นี้ล่ะครับ คงต้องใช้บริการหมู่ผึ้งน้อยใหญ่เป็นพ่อสื่อให้ซะแล้วล่ะ

พระเจ้าช่วย !?! น้องมะเหมี่ยวมีลูกซะแล้ว ช่อนลูกน้อยไว้ในมุมมืดแต่ก็ไม่รอดพ้นจากสายตาของผมไปได้ 555

ยังเด็กยังเล็ก อยู่ในที่มืด และลับตาคนอย่างนี้น่าเป็นห่วงครับ

 ส่งยิ้มหวานมาทักทายผมนี่ก็เป็นผักพื้นบ้านชนิดหนึ่ง แถวนี้เขาเรียกเธอว่า ผักขี้หูด ชื่อไม่เพราะแต่น่ารักครับ

ผักชีนี่เล่นแรงครับ แซวผมด้วยการชูดอกขาวโพลนทั้งแปลง ล้อเลียนสีผมบนหัวของผมอย่างแรง ผมคงต้องจัดการกับเจ้านี่ก่อนใครเพื่อน ต้องจับให้ไปเป็นเพื่อนกับเห็ดฟางในหม้อต้มยำซะให้เข็ด

  ผมว่าจะขออนุญาตคุณนายเธอ หาเด็กสาวหน้าตาดีมาช่วยรดน้ำพรวนดินใส่ปุ๋ยให้ทั้งผักและผมได้สดชื่นมีชีวิตชีวาสักคน ไม่รู้ว่าเธอจะโอเคหรือเปล่า ช่วยแนะนำผมด้วยสิครับ..นึกว่าเห็นแก่พืชผักทั้งหลาย

จากบันทึกแอ่วสวนผัก ที่ไม่เห็นมีผักสักต้น ก็เลยได้ฤกษได้ยามลงไม้ลงมือขุดดินปลูกผักซะที ก่อนที่หญ้าจะขึ้นปกคลุมพื้นที่อีกรอบ ครั้นจะหว่านให้ขึ้นและหากินเองตามธรรมชาติก็ไม่ได้ เพราะคุณนายเธอบอกว่าดินบ้านเราเป็นดินใหม่ที่ผู้รับเหมาเขาไปขุดดินดอยดินแดงมาถม และเธอหวังว่าจะเอาไว้เป็นสื่อสอนเจ้าลูกชายที่จะกลับบ้านมาตอนสิ้นเดือน ผมเลยต้องงัดความรู้เดิมที่เคยเรียนวิชาเกษตรตอนอยู่ประถม ป.5 - ป.7 เอาออกมาใช้  คุณครูของผมต้องภูมิใจในลูกศิษย์คนนี้แน่นอนเลยครับ

เริ่มต้นด้วยการถางหญ้าแล้วขุดดินทำแปลง 3 แปลง ต้องขอบอกก่อนนะครับว่าผู้ที่ลงมือขุดดินตั้งแต่แรกคือคุณนายนั่นเอง ส่วนผมนั้นเธอให้ไปจัดการกับต้นไม้ใหญ่ๆ ทั้งตัดทั้งตอนทั้งแต่งและขนไปทิ้งด้วย น้องนายขุดเสร็จก็ให้ผมมาจัดการในเรื่องทุบดินให้ละเอียด และขึ้นแปลงเป็นรูปสามเหลี่ยมตากดินไว้ก่อน

ดินแดงแข็งเป็นก้อนใหญ่ๆ ขนาดนี้เชียวละครับที่คุณนายเธอขุด แล้วยืมตัวผมมาเป็นนายแบบให้

จากนั้นผมก็มานั่งทุบดินให้ละเอียด ซึ่งก็ยังแข็งอยู่มาก

 หลังจากนั้นก็ไปซื้อปุ๋ยคอกมาใส่คลุกผสมกับดินให้ทั่ว ผมเลือกใช้ขี้หมูเป็นปุ๋ยแทนขี้ว้วแบบชาวบ้านเพราะเคยดู ทีวี เขาว่าขี้วัวทำให้ต้นไม้เป็นเชื้อรา ผมใส่ขี้หมูครึ่งกระสอบต่อแปลง คลุกแล้วก็แผ่แปลงเป็นรูปสี่เหลี่ยม จากนั้นก็นำน้ำหมักชีวภาพที่ทำเองจากเศษพืชผักผลไม้มาผสมน้ำราดรดให้ทั่วรอการหว่านเมล็ด

ผมขุดดินเป็นร่องตลงกลาง ใช้ขี้หมูเทลงคลุกเพื่อปรับสภาพดินเพิ่มสารอาหารในดิน

 คุณนายเธอเดินไปหลังบ้าน ไปหอบฟางมามัดเบ้อเร่อ ผมเห็นเข้าก็ยิ้มแต่เธอรู้ทันว่าผมจะพูดอะไร เธอเลยชิงพูดขึ้นก่อนว่า “คนสวยหอบฟางย่ะ” ผมเลยพยักหน้าหงึกๆ  เธอถามผมว่าต้องปูฟางใหมหลังหว่านเมล็ดพันธุ์จะได้ควบคุมความชื้นให้งอกเร็วขึ้น ผมตอบไปว่าอันนี้ผมจำไม่ได้ว่าครูสอนไว้หรือเปล่าและผมก็ไม่เคยใช้ด้วยจึงแล้วแต่เธอก็แล้วกัน เธอเลยเอาฟางปูทับบางๆ หลังจากหว่านเมล็ดผักกาด คะน้า มะเขือ ลงไปแล้วรดน้ำให้ชุ่ม

ทั้งขี้หมู ทั้งน้ำหมักชีวภาพ ทำให้ดินเปลี่ยนเป็นสีดำ และไม่กี่วันเมล็ดก็งอก

  งานนี้คนที่เห่อที่สุดคือ ผมเองครับแวะเวียนไปดูเช้า.เย็น แหวกฟางคอยลุ้นดูตลอด จนเริ่มเห็นสัญญารชีวิตน้อยๆ โผล่มาให้เห็นดังภาพแหละครับ

   ผมมีที่ดินอยู่สองไร่ ปลูกบ้านหลังเล็กๆ หนึ่งหลัง และทำแกลลอลี่ส่วนตัวอีกหนึ่งหลังเอาไว้นั่งเขียนรูปและเก็บงานศิลปะที่ผมกับคุณนายสองคนสร้างสรรค์ขึ้นมา คุณนายชอบเขียนภาพไทยประยุกต์ ภาพธรรมชาติ แม่น้ำลำธาร และนกสวยงาม ตามประสาผู้หญิง ส่วนผมชอบเขียนภาพลายเส้นด้วยปากกา ตบด้วยสีไม้หรือสีน้ำเป็นบางจุด เป็นภาพองค์ประกอบศิลป์ ซึ่งบางคนบอกว่าเหมือนวาดไม่เสร็จ แต่ผมคิดว่าให้คนดูได้ใช้จินตนาการต่อเติมเอาเอง ซึ่งก็ได้ผลครับเพราะมีคนดูภาพแล้วบอกว่า น่าจะเติมตรงนี้อีกนิด เพิ่มตรงนี้อีกหน่อย

   ว่างจากเขียนรูปก็มักจะนั่งเขียนเรื่องตามแนวของใครของมัน เอาไว้ลงในหนังสือพิมพ์รักษ์เชียงแสน และเวปไซต์ของกลุ่มฯ พอเกิดอาการเมื่อยขบขึ้นมาก็เดินรอบๆ บ้าน เห็นต้นไม้ที่ขึ้นเองตามธรรมชาติบ้าง ปลูกเองบ้าง ก็ขุดย้ายไปย้ายมาซะงั้นล่ะครับ ระยะหลังเห็นชาวเขาเอาเมล็ดพันธุ์ผักมาขายก็ซื้อมาหว่านไปคามเรื่องตามราว ไปเที่ยวที่ไหนก็หาต้นไม้มาปลูกเป็นที่ระลึก แม้แต่ของขวัญในวันได้เลื่อนตำแหน่งเขายังมอบต้นไม้ให้เป็นกระถางๆ เลยครับ บ้านของผมเลยมีต้นไม้เยอะมาก หลากหลายชนิด พอไม่มีเวลาดูแลพวกเขา บางต้นก็ได้โอกาสขยายกิ่งก้านสาขา บางต้นก็เหี่ยวเฉา บางต้นก็แก่เกินแกง แต่ผมประทับใจอยู่อย่างหนึ่งคือ เมื่อถึงเวลาเขาก็ผลิดอกออกผลโดยไม่เกี่ยงงอน  ..  มีต้นอะไรบ้าง.. ไปแอ่วสวนกันเต๊อะครับ

ต้นเล็บครุฑไม่รู้ว่ามาอยู่ในดงไผ่ฟิลิปปินได้อย่างไร ทำตัวสวยร่าเริงกว่าเจ้าถิ่นซะอีกแน่ะ

ดอกพุดขยับกลีบมารับแสงแดดอุ่นๆ ในยามเช้า อย่างอ้อยอิ่ง

ชบาด่างไม่มีดอก เลยแตกยอดอ่อนมาร่วมวงกับเขาด้วย

ไทรสามเหลี่ยมหลังจากย้ายมาอยู่ใกล้ๆกระท่อมแกลลอลี่ ก็ส่งผลงานมาร่วมแสดงทันที

สาวน้อยชุดเหลืองหันมายิ้มทักทายอย่างอ่อนโยน แต่ผมกลับจำชื่อเจ้าหล่อนไม่ได้ครับ

เจ้าดอกหญ้ายังแอบมาทำสวยประชันกับดาราประจำสวน ซึ่งก็ทำได้ดีซะด้วย

ที่ข้างแปลงผักกาดกลับมีสาวสวยผู้ลี้ภัยจากนอกรั้ว แอบลักลอบเข้ามาลงรากปักต้น สวยซะ..จนผมถอนไม่ลงที่เดียว คงต้องให้อยู่อย่างถาวรแล้วล่ะ เจ้าดาวล้อมเพชร

กล้วยไม้ช่อนี้เกือบถูกเด็ดในว้นครูที่ผ่านมา แต่ผมทำไม่ลงเพราะสงสารที่ไม่ได้ดูแลเขาแล้วยังจะมาทำร้ายเขาอีก

ต้นหนุมานนั่งแท่น ผลิดอกสีสวยสด เตรียมนำไปกำนัลแก่นางเบญจกาย ยอดรัก

ต้นไม้รูปร่างประหลาดอยู่ข้างต้นโปร่งฟ้า ยังมีดอกสวยขนาดนี้ นับประสาอะไรกับรูปลักษณ์ภายนอกของคน จะบ่งบอกถึงจิคใจของคนได้เชียวหรือ

  ผมเดินไม่ถึงครึ่งบ้านก็ต้องได้ระเห็จออกบ้านอีกแล้วครับ ไปเป็นพิธีกรงานเลี้ยงขันโตก คณะ อบจ.สมุทรสาคร  ไปละครับ

 ตั้งแต่ก่อนปีใหม่ จวบจนบัดนี้ บันทึกแอ่วลาวของผมได้หายไปจากลาน จนดูเหมือนว่าจะหายไปทั้งคนทั้งบันทึก ตัวผมเองได้รับข้อคิดจากคนหลายๆ คน เกี่ยวกับการใช้ชีวิตนอกบ้านจนเคยชิน  ผมถูกถามว่าทุกวันนี้อยู่บ้านบ้างหรือเปล่า กลับบ้านไปสังเกตุเห็นความเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง  แค่นี้ผมก็อึ้งแล้วครับ และกับอีกหลายๆ คำถามที่ผมตอบไม่ได้ เพราะผมกลับเข้าบ้านมืดค่ำและออกบ้านแต่เช้าทุกวัน

    ผมเลยตั้งหน้าตั้งตากลับบ้านก่อนค่ำ เสาร์-อาทิตย์ อยู่บ้านตลอด เดินดูรอบๆ บ้าน ดูต้นไม้ที่พามันมาตกระกำลำบากปล่อยให้หากินกันเอาเองมานาน ถึงเวลาที่ผมต้องดูแลมันบ้าง ผมรู้สึกผิด แต่พวกมันสิไม่ได้โกรธเกลียดผมเลยสักน้อย ยิ้มรับอย่างกันเอง มีบางต้นที่งอนบ้าง เพราะผมไม่ได้ชื่นชมตอนที่เขาออกดอก..มีต้นอะไรบ้าง..ตามผมมาเลยครับ

ผักกาดต้นน้อย แอบชูดอกสวยงาม ก่อนที่ผมจะเก็บกิน

ผักกาดหลายต้นหลบมาอาศัยอาหารและน้ำที่แปลงผักชี

ส่วนผักชี ก็แอบมาจู๋จี๋กับสะระแหน่

เจ้ามะเขือได้แต่ชะเง้อมองด้วยความอิจฉา

ปล่อยให้มะเขือพวง เป็นพ่อหม้ายเรือพ่วงอยู่เดียวดาย

 ดอกแคอิงแอบแนบชิดกัน โดยไม่แคร์สายตาใครๆ

เจ้ามะนาวก็มีลูกโตขนาดนี้แล้ว

แต่สาวเจ้าส้มโอ เพิ่งเข้าสู่วัยแรกแย้ม

เจ้าส้มจี๊ดเลยเปลี่ยนใจหันไปคบกับต้นหมาก เลยทำให้ต้นสูงขนาดนี้แหละครับ

 ผมเห็นพืชพันธุ์นานา ต่างดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอด ในช่วงที่ผมละทิ้งเขาไป  ต่อนี้ไปผมคงไม่ปล่อยให้เขาต้องเดียวดายตามลำพัง คงต้องลงมือปลูกพืชผักรุ่นใหม่ มาคอยเสริมให้เกิดความมีชีวิตชีวา ต่อไป

 ขอติดเรื่องแอ่วลาวไว้สักพักนะครับ สงสารผักพวกนี้เถอะ

พอนมะลิบันเทิง ดิสโก้เธคลาวซ่อนตัวอยู่ในซอยเล็กๆ ก้นซอยเขาไม่ให้อยู่ใกล้ชุมชน ด้วยเหตุผลทางวัฒนธรรม เราไปถึงตอน 5 ทุ่ม

แค่เปิดประตูก็ถึงกับผงะ เสียงดังจนแสบแก้วหู เสียงแหลมจี้ดจี้เส้นประสาท เสียงเบสทึบตึบๆ กระแทกช่องท้องจนปั่นป่วน คนข้างหลังดันตัวผมผลุบเข้าไป โอ้โหย ! มืดมองเวทีแทบไม่เห็น มีไฟหมุนแว๊บๆ แขวนอยู่ 1 ดวง กับคนหนุ่มสาวเต้นเชิ้บๆ กันอยู่หน้าเวที ส่วนนักร้องนักดนตรีไม่ต้องมองหากันเลย อยู่ในความมืด นักกีต้าร์มือหนึ่งของอุดมไชยขยี้สายกีตาร์เสียงแสบแก้วหู นักร้องก็ตะโกนสุดเสียงจนคอเป็นเอ็น เพราะระบบเสียงที่นี่เขาไม่เน้นนักร้อง ฟังดูเหมือนเล่นกันคนละที่ ใครดีใครดังไม่ฟังเสียงใคร

ผมเดินเก้ๆ กังๆ อยู่พักหนึ่ง เพราะหาที่นั่งโต๊ะเล็กๆ ไม่เจอ มีแต่โต๊ะขนาดใหญ่ 10 – 20 ที่นั่งกันทีเดียว เลยหย่อนก้นลงบนโซฟาที่เรียงกันเป็นครึ่งวงกลมประมาณ 10 ที่นั่ง อ้ายโนสั่งเบียร์ลาวมา 2 ขวด ตามเคย ผมยกแก้วกรอกเบียร์ลงกระเพาะไปอึกใหญ่ๆ ตาเริ่มสว่าง แต่หูยังคงแยกแยะความสุนทรีจากความอึกทึกครึกโครมไม่ได้ แต่พอฟังออกว่าเพลงที่ร้องเป็นเพลงไทยเรานี่แหละ ในเมื่อหูไม่ทำงานเลยใช้สายตาทำงานเพียงอย่างเดียว คอยสอดส่องดูว่ามีผู้ร่วมชะตากรรมในนี้กี่มากน้อย ความจริงก็คืออยากเห็นสาวลาวว่าจะสวยน่ารักขนาดไหน เจ้าหล่อนจะแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างไร แฉล้มแช่มช้อย ชม้อยชม้ายชายตาน่าดูชมสมกับเป็นสาวลาวได้กี่มากน้อย น่าผิดหวังครับไม่ได้หมายความว่าสาวลาวไม่สวยน่ารักนะครับ แต่ผิดหวังตรงที่มันมืดไปหมด เห็นหัวผลุบๆ โผล่ๆ ดำทะมึน ขยับโยกไปมาน่าเวียนหัว เลยกรอกเบียร์เข้าไปอีกอึกหนึ่ง แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้ เลยนั่งหลับตากำหนดลมหายใจเข้าออกอยู่พักหนึ่ง จนกระทั่งได้ยินเสียงคนขับรถเอ่ยปากชวนกลับไปนอน เพราะต้องรีบตื่นเดินทางแต่เช้า 

ออกจากดิสโก้เธคมาสัมผัสความเงียบสงบของราตรีเมืองอุดมไชย ผมจึงเริ่มเห็นรอยยิ้มของนักท่องเที่ยวจากเมืองไทยก่อนจะขึ้นรถกลับที่พักโดยไม่ลืมนัดแนะ นัดหมายให้ตื่นแต่เช้าเพื่อดูดวงอาทิตย์โผล่ขึ้นมาจากเหลี่ยมเขา แล้วเดินไปเที่ยวตลาดเช้าที่อยู่ห่างจากที่พักประมาณ 100 เมตร สมาชิกจากเมืองไทยต่างพยักหน้ารับรู้กิจกรรมของรุ่งเช้า แล้วแยกย้ายกันเข้าที่พัก ผมเปิดประตูห้องเข้าไปคุณนายเธอเงยหน้าจากการเขียนบันทึกขึ้นมายิ้มให้ผม ผมจ้องหน้าเธอพักหนึ่งก่อนจะลงความเห็นโดยไม่ลังเลว่า คืนนี้ภรรยาเราสวยที่สุดในเมืองลาว

คืนนี้ผมยังนอนไม่หลับ ยอมรับตรงๆ แบบไม่อายเลยว่าเป็นเพราะตื่นสถานที่ครับ ไม่ใช่เพราะว่าผิดที่ผิดทางหรอกครับ แต่ตื่นเต้นที่ผู้จัดการโรงแรมบอกผมก่อนเข้าห้องว่า ห้องที่ผมพักเป็นห้องที่ชาวเมืองอุดมไชยจัดถวายเป็นที่ประทับของสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารีในคราวเสด็จเยือนอุดมไชย ผมตื่นเต้นดีใจ ผุดลุกผุดนั่งอยู่หลายเที่ยว ก่อนจะไหว้พระสวดมนต์และขอพรจากเทวดาหลวงเมืองลาว ปู่เยอ ย่าเยอ และสมเด็จพระไชยเชษฐาธิราช กษัตริย์ของลาวที่ครั้งหนึ่งเคยมาครองเชียงแสน และบูรณะพระธาตุจอมกิตติ พระธาตุศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองเชียงแสน

คืนนี้ที่เมืองอุดมไชยผมนอนหลับสบายและมีความสุขมากครับ

                    …สะบายดีอุดมไซ…

อ้ายโนพาคณะขึ้นรถขับออกไปผ่าน 4 แยกไปประมาณ 400 เมตร ตามเส้นทางหลักถึง 3 แยกแล้วเลี้ยวซ้าย ซึ่งแถวนี้เป็นย่านร้านอาหารสำหรับคนกลางคืน ผมสังเกตเห็นโรงแรม เกสต์เฮ้า หรือเฮือนพักสำหรับนักท่องเที่ยวผุดขึ้นเต็มไปหมด ด้วยเหตุที่เมืองอุดมไชยเป็นจุดเชื่อม (hub) ที่จะผ่านไปยังเมืองท่องเที่ยวอื่นๆ ทั้งภายในประเทศลาวเอง และต่างประเทศ เช่น ไทย จีน เวียดนาม

ก็คงคล้ายๆ เมืองพิษณุโลกของบ้านเราที่มี 4 แยกอินโดจีนไว้รองรับการพัฒนาด้านการท่องเที่ยว การค้า ในแถบภูมิภาคนี้ แต่ก็มีสภาพเป็น 4 แยก ที่จะพาเอารถหลงทางไปง่ายๆ ผมเห็นการเตรียมรับการท่องเที่ยวของลาวแล้ว ดูครบวงจรดี ทั้งวิถีชีวิต วัฒนธรรม อัธยาศัยไมตรี ที่พัก ร้านอาหาร ธนาคาร จะด้อยก็เพียงถนนหนทางเท่านั้นที่ไม่สะดวกเท่าที่ควร
ร้านชิ้นดาด คือร้านที่อ้ายโนเลือกสำหรับอาหารมื้อเย็น ผมยังไม่ลงจากรถ สายตาจ้องอยู่ที่ร้านอาหารที่อยู่ถัดไปไม่ไกล เป็นร้านสไตล์คันทรี มีเสียงเพลงจังหวะ 3 ช่า ลอยมาพอให้คึกคัก ผมหันไปถามคนที่นั่งข้างๆ ว่า ทำไมไม่จอดที่ร้านโน้น อ้ายโนได้ยินก็เลยบอกว่า เป็นร้านของวัยรุ่นเขาเรามากินข้าว กินเสร็จแล้วก็กลับไปนอน พรุ่งนี้จะได้ตื่นแต่เช้าเดินทางต่อ ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆ กระโดดลงจากรถพร้อมกับบ่นเบาๆ ว่า แล้วนี่ไม่ใช่วันรุ่นหรือว่ะ เจ้าเบิ้มแอบมากระซิบข้างหูผมว่า ตามใจเขาไปก่อน เดี๋ยวกลับโรงแรมแล้ว เราค่อยออกไปเที่ยวต่อ ผมพยักหน้าหงึกๆ แล้วเดินตามอ้ายโนเข้าร้านไป
ภายในร้านมีโต๊ะไม้ที่เจาะรูสำหรับวางเตาอั้งโล่ตั้งอยู่ ประมาณ 10 ตัว ผมเห็นโต๊ะแล้วนึกถึงร้านหมูกระทะแถวๆ บ้าน ก็เกิดอาการผะอืดผะอม เพราะผมไม่ชอบหมูกระทะที่ต้องสาละวนกับการย่างเนื้อจนเหงื่อหยด สุกบ้าง ดิบบ้าง ไหม้บ้าง ผมชอบที่จะนั่งกินสบายๆ เสื้อผ้าและผมบนหัวก็ไม่เหม็นด้วย ตอนที่หมูกระทะบูมใหม่ๆ ในบ้านเรา เป็นช่วงที่ผมแทบจะไม่ทานข้าวนอกบ้านเลย ขนาดไปอบรมที่ ม. แม่โจ้เชียงใหม่ หาร้านอาหารแบบกินไปจิบไป ฟังเพลงไปไม่เจอเลย มีแต่ร้านหมูกระทะ ผมถามน้องนายของผมว่า ถ้าจะกินหมูกระทะ ผมขอจ้างเด็กเสริฟมาย่างให้กินจะได้ไหม แม่ขมองอิ่มหันขวับมาทำตาเขียวใส่แล้วบอกว่า ขับรถหาร้านไปเรื่อยๆ จะไกลแค่ไหนก็ไปกัน มีอย่างที่ไหนกัน จะให้สาวเสริฟมาย่างให้กิน นี่ขนาดมาด้วยกันยังออกลายขนาดนี้เลยนะ อีตาบ้า
อ้ายโนได้รับมอบหมายให้เป็นคนสั่งอาหาร เพราะคณะจากเมืองไทยไม่ถนัดเรื่องภาษาในเมนูอาหาร และอีกอย่างหนึ่งคือแต่ละคนหิวกันจนตาลายชนิดกินช้างได้ทั้งตัว อ้ายโนกวักมือเรียกเด็กเสริฟพร้อมกับสั่งอาหารทันที เอาเบียร์ 2 แก้ว (ขวด) จอก 6 อัน น้ำก้อน 1 คุถัง เจ้าเบิ้มท้วงว่าทำไมไม่สั่งอาหารก่อนหิวกันแล้ว อ้ายโนตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า สั่งอาหารก่อนไม่เคยได้กินก่อนสักครั้ง สั่งเบียร์ทีหลังได้กินก่อนทุกครั้งไป คราวนี้เลยสั่งเบียร์ก่อนจะได้จิบขณะรออาหารไง ผมอึ้งกับคำตอบซื่อๆ ของอ้ายโน แต่ก็ทำให้ทุกคนยิ้มออกมาได้และพลอยหายหิวไปได้เยอะเลย

ชิ้นดาด ก็คือเนื้อล้วนๆ มีทั้งเนื้อปลา หมู วัว เก้ง กวาง จะย่างแบบหมูกระทะ หรือจะตั้งหม้อน้ำซุปทำเป็นปลา หมูจุ่มก็ได้ อ้ายโนอธิบาย คณะของเราเลือกเป็นปลาจุ่ม 2 ชุด ส้มตำและข้าวเหนียว สักพักเด็กเสริฟก็ยกเอาเตาถ่านมาตั้งในหลุมบนโต๊ะ พร้อมกับวางหม้อดินใบเขื่องเติมน้ำซุปแล้วปิดฝาหม้อไว้ ก่อนที่จะกลับไปยกเอาถาดใส่ผักนา นาชนิด มาจนพูน จากนั้นก็ทยอยเอาน้ำจิ้มมาถ้วยใหญ่ และมีถ้วยน้ำจิ้มเล็กๆ สำหรับแบ่งมาปรุงเพิ่มเติมตามความชอบของแต่ละคน เขาจะมีถ้วยใส่พริกขี้หนูซอย กระเทียมสดซอย กระเทียมดอง น้ำปลา น้ำตาล และมะนาวผ่าซีกมาให้ปรุง เนื้อปลาถูกแล่เป็นแว่นบางๆ ขนาดเหรียญ 10 บาทบ้านเรา ยาวประมาณ 3 นิ้ว วางเรียนเป็นวงกลม 2 ชั้น บนจานขนาด 12 นิ้ว เขานำปลาแม่น้ำที่มีอย่างอุดมสมบูรณ์มาเป็นเมนูเด็ดของร้านชิ้นดาดครับ
ผมซดเบียร์รอให้น้ำเดือดพร้อมกับสำรวจถาดผักว่ามีผักอะไรบ้าง ก็มีผักกาดขาว ผักบุ้ง เห็ดฟาง ใบโหระพา ยอดต้นถั่วลันเตา ที่อ้ายโนเรียกว่าบักถั่วน้อย แล้วก็มีวุ้นเส้นอีกนิดหน่อย พอนำเดือดผักต่างๆ ก็ถูกลำเลียงลงสู่หม้อ ตามด้วยเนื้อปลา ก่อนที่จะถูกลำเลียงลงกระเพาะอาหารเป็นลำดับสุดท้าย รสชาติของอาหารเอร็ดอร่อยจนทำให้เสียงของการสนทนาเงียบไป แต่ละคนดูตั้งหน้าตั้งตากิน จนต้องสั่งเพิ่มอีก 2 ชุด อิ่มหนำสำราญกันทั่วหน้า 6 คนในราคาไม่ถึง 1,000 บาท
อ้ายโนขับรถพาคณะกลับโรงแรมมีเพียงคุณนายคนเดียวเท่านั้นที่ขอตัวไปพักผ่อน นอกนั้นตามผมกับเจ้าเบิ้มไปตลุยราตรีเมืองอุดมไชยกันต่อ

โดนบล๊อก บ้าๆ เบียดเลยมาอัพซะหน่อย

ความมืดเข้าบดบังทัศนียภาพสองข้างทาง ไฟหน้ารถถูกเปิดขึ้นแสงไฟพุ่งเป็นลำออกไปทำให้มองเห็นถนนที่คดเคี้ยว และหลุมบ่อขนาดใหญ่ได้อย่างชัดเจน การเดินทางช่วงนี้จึงต้องเพิ่มความระมัดระวังขึ้นมาก บางโค้งก็ทำเอาใจหายใจคว่ำ เพราะจ๊ะเอ๋เข้ากับรถบรรทุกคันยาวขนาด 18 – 20 ล้อ อ้ายโนบอกว่าถนนช่วงนี้ สร้างเมื่อ 30 ปีก่อน เป็นเส้นทางสายยุทธศาสตร์จึงเป็นถนนที่มีความแข็งแรงคงทนเอาการ ส่วนหลุมบ่อนั้นเกิดจากน้ำป่าซัดเอาตอนหน้าฝนทำให้ถนนพังเป็นช่วงๆ

เข้าเขตอุดมไชยมา เราก็เริ่มเห็นหมู่บ้านหนาตาขึ้น ชาวบ้านยามค่ำคืน เขาจะถือไฟฉายเดินตามถนน ฉายไฟส่องดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยๆ ทำให้นึกถึงตอนที่ผมเป็นเด็ก ได้ไปอยู่กับพ่อที่ชุดคุ้มครองหมู่บ้านแห่งหนึ่ง หมู่บ้านแห่งนี้มีชนเผ่าขมุอาศัยอยู่ พอพลบค่ำเด็กๆ และหนุ่มๆ เขาจะถือไฟฉายออกมาจับกลุ่ม ชุมนุมกันที่ 3 แยกกลางหมู่บ้าน กิจกรรมปกติที่นิยมกันคือ ฉายไฟแข่งกัน ว่าไฟฉายของใครจะส่องไกลกว่ากัน โดยมียอดไม้บนภูเขาเป็นเป้าหมาย และมีคนดูเป็นผู้ออกเสียงตัดสิน ผู้ชนะจะมีสิทธิในการเลือกเส้นทางไปแอ่วสาวก่อน ผู้แพ้ก็ต้องหลบเลี้ยวไปอีกทางหนึ่ง แต่ถ้ามีสาวเจ้าที่หมายปองอาศัยอยู่บนถนนเส้นเดียวกัน ไอ้หนุ่มผู้แพ้ก็ต้องไปปรับแต่ง โมดิฟายไฟฉายของตนเองใหม่ เพื่อนำมาประลองในคืนต่อไป ระยะหลังพวกหนุ่มๆ ก็เสียท่าให้กับลูกน้องของพ่อที่นำไฟฉายสนามของทหารไปส่องแข่งกับหนุ่มเจ้าถิ่น และก็ชนะทุกครั้ง สาวสวยของหมู่บ้านจึงมีตำรวจหนุ่มไปเฝ้าจีบอยู่ทุกค่ำคืน

ผมเผลอหลับไปแป๊บหนึ่ง มาสะดุ้งตื่นเอาเมื่อได้ยินเสียงแตรรถดังขึ้นหลายครั้ง ลืมตาขึ้นดูจึงรู้ว่าเข้าสู่ตัวเมืองอุดมไชยแล้ว รถวิ่งมาถึง 4 แยกกลางเมือง จึงเลี้ยวเข้าที่พักที่อยู่ตรงหัวมุมของ 4 แยกพอดี ชื่อโรงแรมสิงห์ทอง รถจอดสนิทแล้ว ผมกับเจ้าเบิ้มก็กระโดดลงมายืดเส้นยืดสาย บิดตัวไปมาจนเกิดเสียงดังกรุ๊บกรั๊บ พอหายเมื่อยก็หิ้วสัมภาระเดินเข้าไปที่เคาเตอร์ เจอเจ้าเบิ้มยืนคุยอยู่กับผู้จัดการโรงแรมที่คอยยื่นกุญแจให้กับแขกที่มาจากเมืองไทย

ผมรับกุญแจห้องเบอร์ 2003 มาถือไว้ ก่อนที่จะส่งต่อให้คุณนาย เพราะผู้จัดการหนุ่มรูปร่างสันทัด หน้าตาออกลาวนิดๆ ยื่นมือมาจับมือของผม แล้วบอกว่าผมนี่โชคดีจริงๆ ที่ได้พักห้องนี้ ผมก็ยิ้มรับแล้วกล่าวขอบคุณเขาไปด้วยสีหน้าปกติ แต่ในใจของผมนี่สิครับ มันหวั่นๆ หวิวๆ พิกล เอาการอยู่เหมือนกัน ผมหันไปมองหน้าเจ้าเบิ้มที่ยิ้มเผล่จนตาหยียิ่งทำให้ผมระแวง และชักจะไม่ไว้ใจเจ้าเบิ้ม กลัวมันเอาคืนหลังจากโดนอำเรื่องชาติพันธุ์ในระหว่างทาง  เจ้าเบิ้มกำชับให้ผมสะดุ้งเล่นๆ ว่า ห้องนี้สุดยอด ปกติไม่ค่อยมีใครพักกัน อ้ายโชคดีจริงๆ ทำให้ผมอดคิดถึงประสบการณ์ขนหัวลุกที่เจอในโรงแรมต่างถิ่นถึง 2 ครั้งด้วยกันไม่ได้

ผมเดินขึ้นบันไดตามคุณนายขึ้นไปบนชั้น 2  ด้วยสีหน้างุนงงสงสัย หวาดระแวงราวกับชายหนุ่มโดนหลอกพาเข้าโรงแรมครั้งแรก คุณนายหยุดอยู่หน้าห้อง 2003 ผมสอดส่ายสายตาสำรวจบริเวณโดยรอบ ห้องพักอยู่บนชั้น 2 ขึ้นบันไดมาแล้วเลี้ยวขวา เป็นห้องสุดท้าย ตรงสุดทางเดินมีหน้าต่างเป็นบานเกล็ดมองออกไปเห็นถนนบริเวณ 4 แยกอย่างชัดเจน ไกลออกไปมองเห็นแสงไฟเรืองๆ อยู่บนยอดเขา คงเป็นวัดแน่นอน ผมคิดแล้วยกมือขึ้นไหว้ไปทางยอดเขาก่อนที่จะเดินตามคุณนายเข้าห้องไป

โอ้โฮ ! ผมอุทานออกมาเบาๆ ภาพที่อยู่ข้างหน้าคือห้องพักขนาด 6 x 6 เมตร มีเตียงนอนหลังใหญ่ 1 หลัง มีโซฟาหุ้มหนังชุดใหญ่ 8 ที่นั่งจัดเรียงเข้ากับมุมโค้งของห้อง มีเฟอร์นิเจอร์ไม้ผสมหวายแบบโบราณตั้งอยู่ ภายในห้องน้ำมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ มีเครื่องทำน้ำอุ่นผลิตจากประเทศไทย ห้องนอนโล่งกว้างดูสะอาดเพียงแต่มีกลิ่นอับนิดๆ เพราะไม่ค่อยมีคนได้ใช้ห้อง ผมเปิดหน้าต่างเปิดแอร์ เปิดพัดลมไล่กลิ่นสักพักพอหายกลิ่นอับก็ปิดหน้าต่าง เตรียมออกไปหาอะไรกินเป็นอาหารมื้อแรกในแดนลาว