ลานอุ๊ยสร้อย

ก็อยากเล่าก่อน ยังไม่อยากตั้งชื่อเรื่องอ่ะค่ะ

เรื่องของเรื่องคือแต่ละวันมีเรื่องอยากเล่าเยอะแยะ

แต่พอจะเริ่มต้นพิมพ์…อ่ะ…ตัวไม่อยากพิมพ์มันก็วิ่งแซงนำมาซะงั้น

เกิดความสงสัยแบบหงุงหงิง แหง่วๆ ว่ามีบล็อกไหนไหม ที่คนอยากเล่า ก็เล่าไป

ปฏิบัติการวินโดว์ก็ถอดเทปพิมพ์ไปให้เลย

อ่านะคะ…อย่างว่ามันเป็นเรื่องความขี้เกียจล้วนล่ะ …ที่จริงความขี้เกียจเป็นต้นกำเนิดของความคิดริเริ่มสร้างสิ่งประดิษฐใหม่ๆ เพื่อมาชดเชยความใจร้อนและขี้เกียจทำหลายๆอย่างก็ได้นา (เอาสีข้างถูไปเรื่อยๆ…555)

เหมือนอย่างที่คนขี้เกียจเปิดดิกชั่นนารีแปลภาษา ก็มีคนทำ Talking Dic ออกมาขาย
ตอนแรกที่เริ่มวางตลาด ราคาเหยียบหมื่น ตอนนี้ก็แค่หลักพัน

ความละเอียดก็ว่ากันไปตามราคา

เคยใช้อยู่ตัวหนึ่งเหมือนกันค่ะ ได้มาฟรีๆ (อ่ะนะ…ชีวิตนี้ก็ได้รับของฟรีเป็นเหมือนกันแหล่ะ) ราคาประมาณแปดพันบาท คู่มือเขียนไว้ว่าไม่ควรไว้ในที่อุณหภูมิต่ำกว่า -10 องศา ซ. …แต่ตอนนั้นไปอยู่ในเมืองที่อุณหภูมิต่ำประมาณ -40 องศา ซ. แล้วเก็บไว้ในเป้หลัง เครื่องก็เลยพังไป …มารู้สาเหตุตอนที่พยายามอ่านคู่มือการใช้ว่าทำไมมันใช้ไม่ได้นั่นแหล่ะ…อิอิ….หลังจากนั้นก็ไม่ได้ของฟรีอีก…(เกี่ยวกันไหมเนี่ย)

ตอนนี้ระบบอะไรก็รวดเร็วขึ้น การแปลก็พัฒนาสามารถใช้ผ่านระบบ internet (internet ในภาษาไทยน่ะ อุ้ยมักจะสะกดผิดอยู่เรื่อย…ขอทับศัพท์ละกัน…ฮ่าๆๆ) การแปลออนไลน์ก็เหมาะกับคนขี้เกียจแบกดิกชั่นนารีเป็นเล่มหนาๆ

ตอนนี้ยังเจอว่า Google แสนดี ก็มีการพัฒนาการแปลอังกฤษเป็นไทยด้วยซิ แบบนี้ก็คิดว่าหวานหมู (ทำไมสำนวนต้องเป็นหวานหมูนะ ทำไมไม่เป็นหวานครูปู หรือหวานครูใหญ่ หวานรอกอด หวานจอมป่วน…ฮิ้ว)

แต่คนขี้เกียจแบบอุ้ยก็มาเจอเรื่องสนุกตอนไปเกิดความอยากอ่านภาษาไทยของหนัง The Matrix

เป็นอย่างไง ลองเข้า google แล้วกดแปล เอาเองก็แล้วกัน

….5555…

เส้นคือ …ระยะระหว่างสองจุด

ถ้าจุดให้ต่อเนื่องและลากต่อไปเรื่อยก็ได้เส้นยาว

เอาเส้นยาวมาวางลง ก็จะทำให้พื้นที่ถูกแบ่งเป็นสองด้าน

สองด้านสองฝั่ง ถ้าข้ามแดนกันก็เรียกว่าล้ำเส้น

พื้นที่เดิมๆ แค่มีเส้นพาด ก็กลายเป็นความแตกต่างมีด้านซ้ายด้านขวา มีด้านโน้น ด้านนี้

ถ้ามีหลายเส้นพาด…ก็คงมีพื้นที่เพิ่มหลายส่วน…

…

เรื่องเส้นดูธรรมดาและน่าจะเป็นเรื่องปกติ คุ้นเคย ของทุกคน(มั้ง)

….

….

บางเส้นก็เห็นชัดขีดสีขาวบนพื้นดำก็เป็นแบ่งเลนถนน

ขับรถเลยเส้นขาวกันไปนิดหน่อย กระทบกันเล็กๆ ก็มีการมาวัดเส้น ใครล้ำเส้นใคร

…

บางเส้นก็มองไม่เห็นเช่นการแบ่งเขตเส้นของที่ทำงาน

ห้องทำงานหนึ่งอาจจะนั่งหลายคน แต่ก็จะมีเส้นที่มองไม่เห็นกั้นบอกอาณาจักรว่า ใครหญ่าย กว่าใคร พื้นที่ของใครของคนนั้น

เส้นที่มองไม่เห็นยังรวมถึงเส้นสายของคนในที่ทำงาน

ใครทะเล่อทะเล่าไม่สนใจดูตาม้าตาเรือไปล้ำเส้น “คนที่คุณก็รู้ว่าเป็นใคร” ก็มีหวังถูกแช่แข็งหรือถูกตัดมือตัดเท้าเอาง่ายๆ

เวลาอยู่ในสถานที่ ถ้ามีเส้นที่มองไม่เห็นหลายเส้น …ก็ต้องค่อยๆแกะรอยเอาเอง

ใครที่ไม่มีเส้นกับเขา ถึงจะอยู่เฉยๆไม่ล้ำเส้นใครก็ยังอาจจะถูกเส้นที่พัลวันพัลเกพันคอ

ดิ้นกระแด่วๆ เป็นแพะบูชายันต์ได้ง่ายๆ

….

เรื่องเส้นอะไรก็คงช่างเถอะ

สู้เส้นบะหมี่สำเร็จรูป  ไม่ได้ แค่แกะซองชงน้ำร้อนก็กินได้แล้ว

…

ไม่เห็นต้องแบ่งขั้ว  ไม่ต้องกลัวล้ำเส้น…มีแต่จะกินเส้นจนหมดซะละมากกว่า….นิ

วันที่สองของการอบรม ตื่นตีสี่ด้วยความคุ้นเคย …หันไปเห็นครูอึ่งยังไม่ตื่น…หลับต่อดีกว่า..ตื่นมาอีกที 6 โมงกว่าๆ ไปต้มน้ำชงกาแฟ แล้วอ่านหนังสือ “จิตตปัญญาศึกษา” ที่หมอจอมป่วนให้ยืมอ่านตามข้อตกลงโครงการเอาหนังสือมาให้ยืมอ่าน …ระหว่างนั้นครูอึ่งก็ดื่มกาแฟแล้วไปทำธุระในห้องน้ำ

อ่านต่อ »

วันศุกร์ที่ 30 มกราคมที่ผ่านมา เช้าขึ้นวอร์ดแล้วกลางวันครูอารามก็มารับไปที่สวนทวีชล อำเภอดอยสะเก็ดเพื่อไปร่วมทีมของครูอึ่งในการเป็นวิทยากรให้กับคณะผู้ตรวจการและหัวหน้างานพยาบาลของคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

ระหว่างนั่งรถไปครูอารามก็เล่าว่าวิทยากรท่านไหนมาแล้ว และท่านไหนลงรถทัวร์จากขอนแก่นไม่ได้อาบน้ำมา 24 ชั่วโมง ไม่สมควรกอด…555

อ่านต่อ »