<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	>

<channel>
	<title>ลานอุ๊ยสร้อย</title>
	<atom:link href="http://lanpanya.com/jchrn/feed" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>http://lanpanya.com/jchrn</link>
	<description></description>
	<pubDate>Thu, 28 Feb 2013 09:07:05 +0000</pubDate>
	<generator>http://wordpress.org/?v=2.5.1</generator>
	<language>en</language>
	<image>
  <link>http://lanpanya.com/jchrn</link>
  <url>http://th.gravatar.com/userimage/4880704/3b5c23b6eae2f334170c6456e32e2fdf.jpg</url>
  <title>ลานอุ๊ยสร้อย</title>
</image>
		<item>
		<title>ศิลปะประดิษฐ์: บันทึกจากสวนป่า ๒๕๕๖ (๑_๒๖_๒)</title>
		<link>http://lanpanya.com/jchrn/archives/935</link>
		<comments>http://lanpanya.com/jchrn/archives/935#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 28 Feb 2013 08:59:52 +0000</pubDate>
		<dc:creator>อุ๊ยสร้อย</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[การเรียนรู้ชีวิต]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://lanpanya.com/jchrn/?p=935</guid>
		<description><![CDATA[แต่ละคนมี ความหมายของ “ศิลปะ” กันอย่างไรบ้าง
ศิลปะอาจจะชวนนึกไปถึงภาพวาดสวยๆ งานแกะสลักที่อ่อนช้อย หรือสิ่งประดิษฐ์ใดๆ ที่เกิดจากการจัดวาง เรียงตัว ในรูปแบบที่กำหนดโดยคนหรือไม่ได้กำหนดโดยคนแต่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคนๆ นั้น
ในกลุ่มชาวเฮ จะมีผู้คนที่สนใจและพัฒนาตัวเองที่จะถ่ายทอดความอ่อนโยน ความเข้าใจถึงจิตวิญญานของความงามและความเชี่ยวชาญเฉพาะทางของตนเองในเชิงศิลป์ อยู่หลายคน

ครูด้านศิลปะขึ้นชื่อคนหนึ่งคือ “ครูออต”   เรื่องราวของครูออตเป็นที่ประทับใจมานานหลาย ทั้งกระบวนการสอน ผลงาน หนังสือที่ครูออตเขียน วิถีปฏิบัติต่อคนอื่นๆ ที่ครูออตประพฤติเป็นตัวอย่าง ฯลฯ …ความเป็นครูของครูออตนั้น ต้องได้สัมผัส ได้เป็นนักเรียนเองแล้วจะเข้าใจ ค่ะ
การไปสวนป่าคราวนี้ เป็นวาระพิเศษที่ได้เป็นนักเรียนศิลปะของครูออต ..จุดเริ่มคงจากที่ครูอึ่งพูดว่าอยากเรียนกับครูออต ….ครูออตก็จัดให้เลย…อย่างเงียบๆ ครูออตเดินๆ ในสวนป่าและกลับมาด้วยท่อนไม้จำนวนหนึ่ง และมี ดร. ฝนเสนอให้หลอดสีมาจำนวนหนึ่ง
ชั่วโมงเรียนเริ่มในยามบ่ายโดยไม่ได้ตั้งนาฬิกากันแต่อย่างใด ทุกคนหลบแดดเข้าในอาคารหลังอาหารกลางวันและกิจกรรมก็เริ่มขึ้น…ใครใคร่เรียน…เรียน
วิชานี้เริ่มด้วยการที่ครูออตชวนทำแบบพิมพ์ไม้ และชวนทำเรื่องง่ายๆ ก่อน โดยแนะให้เขียนรูปใบไม้ตามใจชอบ แต่ขอว่าอย่ายากนักเพราะไม้เนื้อแข็งแกะสลักยาก
ครูบาสุทธินันท์ ท่านเห็นท่อนไม้ก็บอกว่าไม้พยุงนี้เนื้อแข็งเกินไป สั่งให้ไปบอกคนงานตัดท่อนไม้โมกมาให้
แต่นักเรียนดื้อจำนวนหนึ่งก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาแกะสลักไม้พยุงต่อไป …เหตุผลหนึ่งคือไม้พยุงเหล่านี้คือท่อนไม้ที่พ่อครูบาต้องเสี่ยงชีวิตเข้าไปปกป้อง…เป็นชิ้นไม้ที่มีอายุ มีคุณค่าในตัวเองยิ่งนัก การได้แกะสลักงานและรังสรรค์ไว้ก็เป็นเรื่องที่อยากทำเต็มที่
ขณะที่เร่ิมต้นชั้นเรียน พ่อครูบาเล่าว่า ในสวนป่ามีไม้พยุงที่อุตส่าห์ปลูกและทะนุถนอม เป็นไม้มีราคาอยู่จำนวนหนึ่ง อายุอานามก็กว่าห้า-หกสิบปี แล้วคืนหนึ่งก็มีคนจำนวนหลายคนยกพวกเข้ามา มีคนแต่งกายชุดพรางคุ้มกัน พร้อมอาวุธครบมือ ลักลอบเข้ามาตัดไม้ในสวนป่า …พอกลางคืนพ่อครูบาได้ตระเวณดูแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เพราะพวกเขามีมาก แถมยังส่องไฟมาประมาณว่า [...]


Related posts:<ol><li><a href='http://lanpanya.com/jchrn/archives/926' rel='bookmark' title='Permanent Link: ระยะทางพิสููจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน: บทเรียนจากสวนป่า ๒๕๕๖(๑_๒๕_๒)'>ระยะทางพิสููจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน: บทเรียนจากสวนป่า ๒๕๕๖(๑_๒๕_๒)</a></li><li><a href='http://lanpanya.com/jchrn/archives/661' rel='bookmark' title='Permanent Link: ใครแก่กว่าใคร? ระหว่างนางสงกรานต์กับปืน'>ใครแก่กว่าใคร? ระหว่างนางสงกรานต์กับปืน</a></li></ol>]]></description>
		<wfw:commentRss>http://lanpanya.com/jchrn/archives/935/feed</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ระยะทางพิสููจน์ม้า กาลเวลาพิสูจน์คน: บทเรียนจากสวนป่า ๒๕๕๖(๑_๒๕_๒)</title>
		<link>http://lanpanya.com/jchrn/archives/926</link>
		<comments>http://lanpanya.com/jchrn/archives/926#comments</comments>
		<pubDate>Thu, 28 Feb 2013 03:45:07 +0000</pubDate>
		<dc:creator>อุ๊ยสร้อย</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[การเรียนรู้ชีวิต]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://lanpanya.com/jchrn/?p=926</guid>
		<description><![CDATA[ปี ๒๕๕๖ นี้ เริ่มได้เดินทางไปสวนป่าเป็นครั้งที่ ๑
เมื่อก่อนก็นับๆๆ ว่ามีประสบการณ์เดินทางไปเป็นครั้งที่เท่าไหร่
แต่ตั้งใจว่านับจากปีนี้ไปจะนับว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของปี พ.ศ …ด้วยความหวังลึกๆ ในใจว่า จะได้ไปอีกหลายๆครั้งค่ะ
การเดินทางคราวนี้เป็นโอกาสดีของการได้ไปสวนป่าตามภาระกิจติดตามผลของการเคยไปศึกษาดูงานปีก่อนหน้านี้ (ชื่อโครงการยาว) นัดหมายการเดินทางด้วยรถยนต์ของครูอึ่ง มีครูอารามเป็นมือหนึ่ง ผลัดกับครูอึ่งและน้าอึ่งอ๊อบ(ขากลับ)

ประจวบกับเป็นช่วงเวลาการดูงานของนักศึกษาแพทย์ปีสองของ ม. อุบล เลยเป็นโอกาสดีกว่า เพราะได้ฟังนักศึกษาเล่าประสบการณ์ เห็นวิถีคนรุ่นใหม่ เจอวิทยากรท่านอื่นๆ อีกจำนวนมาก และได้เจอหมอจอมป่วน พี่หมอเจ๊ พี่บู๊ท ครูออต ลุงเปลี่ยน คุณคอน ดร. ฝน ในบรรยากาศผ่อนคลายสบายตัวกับต้นไม้ที่ร่มรื่นและลมพัดเย็น อากาศดีกว่าที่เชียงใหม่เกือบเท่าตัวได้
 
เห็นโอกาสดีก็อยากให้คนอื่นได้พบบ้าง เลยโทรบอกพี่สาวที่ทำงานใน มข. ซึ่งก็ชวนพี่เขยมาที่สวนป่าในเช้าวันที่ ๒๕ เลย …มาแล้วใครๆ ก็บอกว่านึกว่าเป็นน้องสาว…อ้าว …อย่างนี้ต้องกลับมาปรับปรุงเรื่องการดูแลตัวเองซะแล้ว
ก่อนกลับพี่สาวก็สนใจเรื่องราวชาวเฮ ที่อยู่ในหนังสือเจ้าเป็นไผ และหนังสืออื่นๆ อีก เธอเลยเหมาหนังสือไปหลายเล่ม และได้ลายเซ็นไปหลาย เพราะกว่าครึ่งของคนเขียนอยู่รวมกันที่นี่แล้ว

ดูอัลบั้มทั้งหมด

เรื่องราวของชาวเฮ จะน่าสนใจสำหรับคนที่สนใจเรื่องของ การมีชีวิตปกติคือชีวิตของการเอื้อเฟื้อเกื้อกูลกัน ดูแลกัน และยินดีกับการอยู่ร่วมกับธรรมชาติไม่ทำลายธรรมชาติ การไม่ยึดกับหัวโขนหรือคำสรรเสริญยิ่งไปกว่า การค้นหาและเข้าใจชีวิตที่ควรเป็น และการมีความสุข ฝึกทักษะในตัวเองและพร้อมจะแบ่งปันใหักับคนอื่น
ก็อย่างที่คุณคอนเขียนในบันทึกของเธอที่ขอคัดลอกคำมาว่า “ เมื่ออยู่ระหว่างเพื่อนพี่น้องนั้น [...]


Related posts:<ol><li><a href='http://lanpanya.com/jchrn/archives/935' rel='bookmark' title='Permanent Link: ศิลปะประดิษฐ์: บันทึกจากสวนป่า ๒๕๕๖ (๑_๒๖_๒)'>ศิลปะประดิษฐ์: บันทึกจากสวนป่า ๒๕๕๖ (๑_๒๖_๒)</a></li></ol>]]></description>
		<wfw:commentRss>http://lanpanya.com/jchrn/archives/926/feed</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>วันแห่งความปิติยินดี</title>
		<link>http://lanpanya.com/jchrn/archives/918</link>
		<comments>http://lanpanya.com/jchrn/archives/918#comments</comments>
		<pubDate>Wed, 05 Dec 2012 06:36:48 +0000</pubDate>
		<dc:creator>อุ๊ยสร้อย</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[การเรียนรู้ชีวิต]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://lanpanya.com/jchrn/?p=918</guid>
		<description><![CDATA[วันนี้ ๕ ธันวาคม ๒๕๕๕
วันแห่งความปิติยินดีที่ได้เฝ้าหน้าทีวี ดูพระราชพิธีอันสำคัญยิ่งในวันคล้ายวันประสูติของพระมหากษัตริย์ที่ยิ่งใหญ่
รู้สึกยินดีที่ได้หยิบเสื้อสีเหลืองมาสวมเพื่อถวายความจงรักภักดีอีกครั้ง

เสื้อสีเหลืองที่ถูกพับเก็บไว้ในตู้อย่างนั้นมาหลายปี ในปี พ.ศ ๒๕๔๙ จำได้ว่าหาซื้อเสื้อสีเหลืองยากและราคาแพง เพราะเป็นสียอดนิยมในตอนนั้น แต่ก็ดูเหมือนว่าทุกคนทุกบ้านก็มีกันหมด
ระยะต่อมาเมื่อผู้คนในสังคมเริ่มแบ่งพวกด้วยสีเสื้อ 
มีข่าวความรุนแรงต่อกันเพราะสีเสื้อ
ทางที่ปลอดภัยที่สุดก็คือเลิกใส่สีที่ขัดแย้งกันซะ
แต่วันนี้ความรู้สึกคงเหมือนคนอีกจำนวนมากที่เต็มใจอย่างยิ่งที่จะหยิบเสื้อสีเหลืองมาสวมเพื่อ&#8221; ในหลวง &#8221; ของเรา โดยไม่เกี่ยวกับเรื่องความขัดแย้งของคนกลุ่มไหนๆ ทั้งสิ้น
เมื่อเฝ้าหน้าจอทีวี ก็รู้สึกชื่นชมคนที่ได้ไปเฝ้ารับเสด็จ อากาศคงร้อนไม่น้อย แต่ข่าวก็บอกว่าบางคนไปจองที่ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว &#8230;เห็นภาพหน้าตาผู้คนที่มีความสุข และจำนวนคนมหาศาลที่แสดงถึงการรวมใจของคนไทยอีกครั้งหนึ่ง
การได้ฟังพระราชดำรัส และได้มาอ่านซ้ำจากในเว็บต่างๆ ที่อัญเชิญมา ก็รู้สึกมีความหวังว่าประเทศไทยจะกลับมาสงบสุขอีก
อยากให้ทุกวันเป็นวันที่ปิติยินดี คนไทยช่วยกันคิด ช่วยกันทำ มีศีลธรรม เมืองไทยเป็นเมืองแห่งความสงบไม่วุ่นวายอีก
เริ่มต้นจากสิ่งที่ง่ายๆ ก่อน คงด้วยการไม่บ่นเมื่อนักท่องเที่ยวเต็มเชียงใหม่ และรถติดเป็นตังเม&#8230;
แต่จะยิ้มน้อยๆในใจ แผ่เมตตาและเอ่ยเบาๆว่า ยินดีต้อนรับคร้า


No related posts.


No related posts.]]></description>
		<wfw:commentRss>http://lanpanya.com/jchrn/archives/918/feed</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ชวนรู้จัก &#8220;โรงเรียนสมาคมพยาบาลไทย&#8221; ที่อำเภอสองแคว จังหวัดน่าน</title>
		<link>http://lanpanya.com/jchrn/archives/908</link>
		<comments>http://lanpanya.com/jchrn/archives/908#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 14 Oct 2012 04:45:38 +0000</pubDate>
		<dc:creator>อุ๊ยสร้อย</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[การจัดการศึกษา]]></category>

		<category><![CDATA[การเรียนรู้ชีวิต]]></category>

		<category><![CDATA[น่าน]]></category>

		<category><![CDATA[โรงเรียนสมาคมพยาบาลไทย]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://lanpanya.com/jchrn/archives/908</guid>
		<description><![CDATA[วันที่ ๑๒ และ ๑๓ ตุลาคมที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปร่วมทำงานให้กับสมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ ในการตรวจติดตามและให้การสนับสนุนการพัฒนาโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพชื่อ &#8220;โรงเรียนสมาคมพยาบาลไทย&#8221; ที่จังหวัดน่านค่ะ
 
ชื่อโรงเรียนก็ชวนสะดุดใจว่า พยาบาลไทยทำไมไปสร้างโรงเรียนซะไกลอย่างนั้น
มีที่มาของโรงเรียนนี้ ว่าเป็นโรงเรียนที่สมเด็จพระศรีนครินทรา บรมราชชนนีพระราชทานชื่อและพระราชทานทรัพย์ส่วนพระองค์เป็นทุนก่อสร้างอาคารเรียน พร้อมดำริให้สมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ ช่วยอุปถัมภ์ เพื่อเป็นอนุสรณ์แก่พยาบาลไทย
 ภาพพระฉายาลักษณ์สมเด็จย่าที่หน้าโรงเรียน

โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียนระดับประถมศึกษามีนักเรียนประมาณ ๕๐๐ คนในหมู่บ้านม้งซึ่งปัจจุบันนี้เป็นหมู่บ้านม้งแห่งเดียวของจังหวัดน่าน และเป็นหมู่บ้านที่ชนชาวม้งจากทั่วโลกจะเดินทางมาฉลองปีใหม่ที่นี่ ในอดีตการเข้าสู่หมู่บ้านยากลำบาก และชาวบ้านยากจนทำไร่เลื่อนลอย เด็กๆ ไม่ได้เรียนหนังสือ สมเด็จย่าท่านทรงมีเมตตาให้ตำรวจตระเวณชายแดนไปเป็นครูสอนหนังสือให้กับเด็กๆ และตอนหลังสังกัดสำนักงานประถมศึกษาแห่งชาติ
สมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ ได้ให้การอุปถัมภ์ตั้งแต่ช่วงแรกของการเปิดโรงเรียนคือวันวาเลนไทน์ ๑๔ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๔ต่อมาตั้งแต่พ.ศ ๒๕๔๕ สมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ ได้มอบหมายให้สมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ สาขาภาคเหนือทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลและประสานงาน
ทางสมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ ได้สนับสนุนด้วยเงิน ข้าวของเครื่องใช้ อุปกรณ์การเรียน แฟลตที่พักอาศัยของครู แท้งน้ำ อาคารเรียน และการพัฒนาสุขภาพของนักเรียน ครู และชาวบ้านในหมู่บ้านควบคู่ไป โดยได้รับความร่วมมืออย่างดียิ่งจาก สสจ. น่าน รพ. น่าน และชมรมพยาบาลน่าน ในการออกหน่วยตรวจสุขภาพทุกครั้งที่สมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ ไปตรวจเยี่ยมโรงเรียน
สมาคมพยาบาลแห่งประเทศไทยฯ ผลักดันให้โรงเรียนเข้าร่วมโครงการ โรงเรียนส่งเสริมสุขภาพ ตามนโยบายสุขภาพเด็กและประชาชน จนปี พ.ศ [...]


Related posts:<ol><li><a href='http://lanpanya.com/jchrn/archives/609' rel='bookmark' title='Permanent Link: นโยบายและบทบาทของ สกอ. ต่อสถาบันอุดมศึกษา'>นโยบายและบทบาทของ สกอ. ต่อสถาบันอุดมศึกษา</a></li></ol>]]></description>
		<wfw:commentRss>http://lanpanya.com/jchrn/archives/908/feed</wfw:commentRss>
		</item>
		<item>
		<title>ความสุุข</title>
		<link>http://lanpanya.com/jchrn/archives/854</link>
		<comments>http://lanpanya.com/jchrn/archives/854#comments</comments>
		<pubDate>Sun, 30 Sep 2012 10:20:56 +0000</pubDate>
		<dc:creator>อุ๊ยสร้อย</dc:creator>
		
		<category><![CDATA[การเรียนรู้ชีวิต]]></category>

		<category><![CDATA[ความปกติ]]></category>

		<category><![CDATA[ความสุข]]></category>

		<category><![CDATA[ไหว้พระจันทร์]]></category>

		<guid isPermaLink="false">http://lanpanya.com/jchrn/?p=854</guid>
		<description><![CDATA[ความสุข..สั้นๆ แต่ก็ถวิลหากันใช่ไหมคะ
พูดกันก็มาก ทั้งสุขทางโลก สุขทางธรรม
เท็จบ้าง จริงบ้าง
…….

หาคำตอบกันเอาเองไปตามวิถีของแต่ละคน
…….
คนนับถือศาสนาพุทธก็คงรู้ว่าวันนี้วันพระ ๑๕ ค่ำ เดือน ๙ ตรงกับวันที่ ๓๐ กันยายน ๒๕๕๕
หลายคนไปวัด ด้วยเหตุผลต่างๆ นานา ไปแล้วกลับมาสุขหรือทุกข์ก็แล้วแต่
บางคนก็ไม่ไปวัด ก็ด้วยเหตุผลต่างๆ นานา ไม่ได้ไปแล้วทุกข์หรือสุขก็ว่ากันไปของแต่ละคน
………..
หาคำตอบกันเองตามวิถีของแต่ละคน
…….
แต่สังเกตอย่างหนึ่งคือ เวลาที่อยากเล่าเรื่องสุข
ส่วนมากมักจะบอกว่าไปโน่น มานี่ กินโน้น ทำอันนี้ แล้วสุข
พอไม่ได้ไปโน่น มานี่ ไม่ได้กินโน้น ไม่ได้ทำอย่างนี้ ก็บ่นสักหน่อยให้พอมีคนฟังว่าไม่พอใจ แต่ถ้าถามเจ้าตัวว่าทุกข์หรือ ก็มักปฏิเสธว่า เปล่า ไม่ทุกข์หรอก …แต่อยากเล่า….ประมาณนั้น
……….
สุขทางธรรม ใครก็มักไม่อยากเล่า ถามว่าทำไมไม่เล่า ก็มักบอกว่าเล่าแล้วจะว่าอดอุตริ
ถามคนฟังบางคนก็บอกว่า ไม่รู้ซิ คนเล่าที่ไปวัดฟังธรรม นุ่งขาวห่มขาวน่ะ ขี้วีนจะตาย อิจฉาก็เท่านั้น
อ้าว….เป็นงั้น แสดงว่า ไปจับผิดเขาน่ะซิ เขาจะเป็นอย่างไรก็เป็นเรื่องของเขา พอไปว่าไปจับผิดเขาก็เสียหายคนที่ทำล่ะซิ
………
ก็เห็นจะมีแต่พระอริยะที่ท่านจะเล่าถ่ายทอด สอนสั่ง ให้ได้ชวนกันค้นหาสุขทางธรรม แต่ท่านก็บอกแนวเท่านั้น สิ่งที่เรียกว่าสุข ท่านไม่ค่อยบอก ท่านมักให้พิจารณาทุกข์ซะมากกว่า….
ท่านใดที่เข้าใจพุทธศาสนาขอช่วยอธิบายให้ด้วยว่า ทำไมท่านมักสอนให้พิจารณาทุกข์มากกว่าสุขนะคะ
………………………………………………………………………………………………..
เรื่องทั้งหมดข้างบนที่คิดๆนี้ เป็นเรื่องที่คิดตอนไปรักษาฟันวันนี้
ทำไมไปคิดตอนไปขูดหินปูน
ก็ตอนนั้นทำอะไรไม่ได้มาก นอนไม่กระดุกกระดิกบนเตียง
จิตมันก็ซัดไปส่ายมา
คุณหมอให้อ้าปากก็ต้องอ้าปาก ให้กัดฟันก็ต้องกัดฟัน
เสียงเครื่องกรอ [...]


Related posts:<ol><li><a href='http://lanpanya.com/jchrn/archives/823' rel='bookmark' title='Permanent Link: เมื่่อฟ้าสีทองผ่องอำไพ &#8230;ขอธรรมะมีในใจปวงประชา'>เมื่่อฟ้าสีทองผ่องอำไพ &#8230;ขอธรรมะมีในใจปวงประชา</a></li><li><a href='http://lanpanya.com/jchrn/archives/833' rel='bookmark' title='Permanent Link: ดููไกลหรือดูใกล้'>ดููไกลหรือดูใกล้</a></li><li><a href='http://lanpanya.com/jchrn/archives/470' rel='bookmark' title='Permanent Link: เตรียมไปสวนป่าในโครงการ &#8220;วิถีพอเพียง:ชีวิตที่มีคุณค่า&#8221;'>เตรียมไปสวนป่าในโครงการ &#8220;วิถีพอเพียง:ชีวิตที่มีคุณค่า&#8221;</a></li></ol>]]></description>
		<wfw:commentRss>http://lanpanya.com/jchrn/archives/854/feed</wfw:commentRss>
		</item>
	</channel>
</rss>
