บ้านเมืองเดี๋ยวนี้ก็มีอะไรแปลก ๆ กันอยู่แล้ว คนไทยก็แปลกขึ้น มีพฤติกรรมที่เปลี่ยนไป เนื่องด้วยสภาวะสังคมที่กดดัน หรือแม้แต่สิ่งที่บีบคั้นรอบ ๆ ตัว และอีกปัจจัยมากมายที่ทำให้คนเราเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัว สังคมใหญ่ ๆ ไปจนถึงระดับเล็ก ๆ ก็เกิดความแก่งแย่ง ชิงดีชิงเด่น สาดโคลนกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง ขาดความสามััคคี คนในหน่วยงานเดียวกัน หรืออยู่ในกลุ่มเดียวกัน แทนที่จะรักกัน เพื่อเป็นตัวอย่างที่ดีกลับ ซ่อนมีดไว้ข้างหลัง แทงกันเองซะงั้น(บางแห่งอาจดีนะคะ) เอาชนะคะคานกันตลอดเวลา

จริง ๆ จะว่าไปแล้ว เราจะหาความสมบูรณ์แบบในแต่ละคน ไม่มีหรอก งมเข็มในมหาสมุทรยังจะง่ายซะกว่า (แอบคิดเองคนเดียว อิอิ) ยกตัวอย่างง่าย ๆ ก็ตัวเองนั่นแหละ ขี้เกียจก็ติดอันดับ ดื้อก็ติดอันดับ ไม่เก่งอะไรซักอย่าง หาข้อดียากมาก แต่ก็ไม่ใช่ไม่มีเลยซะทีเดียว ไม่ได้ยกหางตัวเองนะคะ อย่าเข้าใจผิด  การคบกัน ราณีว่ามันคงต้องหาจุดลงตัวกันในการยอมรับข้อเสียของแต่ละฝ่ายได้เท่านั้นเอง ส่วนข้อดีของแต่ละคนนั้นมันมีอยู่แล้ว แน่ยิ่งกว่าแช่แป้งอยู่แว้วววว จริงไหมค่ะ ไม่งั้นคุยกันไม่รู้เรื่องหรอก

ถ้าในสังคมระดับองค์กร หน่วยงานเล็ก ๆ ก็มีปัญหาสะสมจากความไม่เข้าใจ  การไม่เปิดอกคุยกัน บางคนก็คิดเองเออเอง คนเดียว โดยคนที่เขามีปัญหาเขายังไม่พูด บางคนขยายความให้เสร็จสรรพ จากคนสนิทชิดเชื้อก็เปลี่ยนไปอย่างไม่รู้สาเหตุ จนแม้กระทั่งเจ้าตัวเองยังไม่รู้ว่าฉันทำอะไรผิดให้เขาเกลียดชังซะงั้น เฮ้ออออ… จากเรื่องเล็ก ๆ ก็ขยายให้ใหญ่โตเหมือนความผิดคดีอาญาซะงั้น การสะสมความเกลียดชังกัน ทำให้ใจเราไม่เป็นสุขนะคะ กลุ่มเดียวกันยังสาดโคลนกันเห็น ๆ  เขาเรียกว่าเรายังไม่รักกันเอง แล้วจะหวังให้สังคมที่แบ่งฝักแบ่งฝ่าย รักกันได้ไง สังคมมันก็สะดุดลงคงเป็นอย่างนี้มั้ง เพราะฐานรากไม่มั่นคง สังคมเราก็คงเปรียบเสมือนไม้ยืนต้นขนาดใหญ่ ที่โดนทั้งปลวก โดนทั้งคน ช่วยกันแซะราก แล้วไม้ยืนต้นนั้นจะมั่นคง และแข็งแรงได้อย่างไรกัน

ราณีคิดว่าหลาย ๆ ท่านคงได้ดูรายการเจาะใจของท่านอาจารย์วรภัทร์ ภู่เจริญแล้ว ท่านพูดได้ดี กินใจหลาย ๆ ท่านแน่นอน ทุกอย่างอยู่บนพื้นฐานที่เราทำได้ แต่บางครั้งกับมองข้ามมันซะอย่างงั้น อ.วรภัทร์กล่าวว่าทุกอย่างก็เหมือนหยิน หรือหยาง ในความไม่ดีก็ต้องมีความดีอยู่ อยู่ที่เราจะมองและใช้ประโยชน์ และเลือกที่จะใช้ให้ถูกวิธี และจังหวะ

ราณีก็รู้แบบ งู ๆ ปลา ๆ ไม่อาจก้าวล่วงเกินใครได้ ถ้าสิ่งใดที่ทำให้ทุกท่านไม่สบายใจ ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ วันนี้แค่ขอบ่นดังนิดหนึ่งนะคะ อยากให้สังคมกลับมาแบบเก่าคงเป็นไปไม่ได้ แต่แค่ฉุกใจคิดกันบ้าง ว่าเราทำไปเพื่อใคร หลอกใครก็หลอกได้ แต่หลอกตัวเองยากนะคะ ขอแถมเรื่องการเมืองนิดหนึ่ง ถึงแม้นเราจะใส่สีอะไรก็ตามก็หลอกตัวเองไม่ได้ว่าเราก็คือคนไทยด้วยกัน เลือดสีเดียว อยู่บ้านเดียวกัน สังคมเดียวกัน อย่างไรก็รักกันไว้เถิดดดดด อิอิ.

ในปี 2551 มีอะไรมากมายที่เข้ามากระทบต่อชีวิต ครอบครัว สังคม และประเทศของเรามากมาย มีทั้งดี และไม่ดีมากมาย แต่ในที่สุดเราก็ผ่านมาจนครบปี เพื่อเริ่มเข้าปีฉลู

ราณีก็เป็นอีกคนหนึ่ง ที่ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบหรอกค่ะ บางครั้งที่คนเห็นเรายิ้ม เราหัวเราะ แต่ข้างในเราบางครั้งก็ไม่ได้หัวเราะตามไปด้วย เพราะแต่ละคนก็มีสิ่งที่ต้องทำ สิ่งที่ต้องคิด แตกต่างกันไป ความแตกต่างไม่ใช่ปัญหา เพียงแต่สถานที่ต่างกัน หน้าที่การงาน หรือสิ่งที่กระทำอาจต่างกัน บางครั้งเราก็เครียดไปเหมือนกัน ทั้งเรื่องงาน เรื่องคน เฮ้อ! มากมายร้อยแปด ที่ทำให้เราคิดมาก แต่ก็คอยปลอบใจตัวเอง ทุกอย่างก็ต้องอาศัยเวลา เรื่องต่าง ๆ ที่เข้ามากระทบ มีทั้งความสุข เหงา เศร้า ท้าทาย เยอะแยะ เขียน 20 ตอนก็ไม่จบ กลัวคนอ่านจะเบื่อซะก่อน เลยไม่เขียน (แก้ตัว อิอิอิ.)

สิ่งต่างๆ ที่เข้ามากระทบนั้น เป็นบทพิสูจน์ตัวเองได้อย่างดีเยี่ยม บางครั้งเหมือนเราจะน๊อตหลุด สติแตกไปชั่วคราว แต่เราก็มีเพื่อน มีพี่ มีน้อง มีครอบครัว และมีชาวเฮฮาศาสตร์ที่น่ารักช่วยเสมอไม่ว่าในมุมไหน เหมือนกับการเติมเต็มในสิ่งที่ขาด

…………………..

ลาทีปีเก่า 2551 เป็นปีที่มีนายกมากที่สุด ถึง 4  ท่าน ไม่มีประเทศไหนทำได้ อิอิอิ. ทุกสิ่งต้องเปลี่ยนแปลงไปตามครรลอง

อุปสรรคทุกอย่างจะทำให้ชีวิตมีสีสัน อยู่ที่เราจะผ่านพ้นมันได้อย่างผู้ชนะหรือยอมแพ้

เมื่อล้มได้ ก็ต้องลุกให้ได้ ทุกปัญหามีทางออก แม้ทางนั้นจะตัน …ถ้าเรากลับหลังหัน มองย้อนไป เราก็หาทางออกได้อีกนั่นแหละ หรือเราจะข้ามกำแพงเหมือนจาพนม ในองค์บาก ก็ได้ 555+

วันนี้ขอไขลานตัวเองเพื่อตั้งต้นทำสิ่งใหม่ ๆ ในวันต่อ ๆ ไปให้ดีที่สุดสำหรับตัวเอง

ในวันปีใหม่ 2552 ขออาราธนาคุณพระศรีรัตนตรัย องค์หลวงพ่อพุทธชินราช องค์สมเด็จพระนเรศวร จงดลบันดาลให้ชาวแซ่เฮทุกคนมีแต่ความสุขทั้ง กาย และใจ สุขภาพแข็งแรง ทุกท่านเลยค่ะ

ขอมอบเพลงเธอผู้ไม่แพ้ ของ เบิร์ด ธงไชย ให้กับทุก ๆ ท่าน

เธอ…ผู้ไม่แพ้ - เบิร์ด ธงไชย

ฟังเพลงแล้วก็ขอมอบรอยยิ้ม ให้ด้วยค่ะ

…….กลับมาอีกครั้งสำหรับการไขลาน ความคิดของตัวเอง ลานสำหรับที่พักใจของเรา

วันนี้ได้ดู หนังธรรมะกับครอบครัว จริงๆ ได้ดูทุกวันเมื่อมีโอกาส เพราะแม่จะเป็นคนแปลให้ฟัง และหนังนี้เป็นภาคภาษาอินเดีย ซึ่งบางครั้งแม่ต้องดูสองรอบ ดูรอบดึก(จากจานดาวเทียม) และมาดูกลางวันอีกรอบ ถึงแปลได้ เพราะศัพท์บางคำค่อนข้างสูงแปลยากพอสมควร การดูหนังในวันนี้ได้แง่คิดอีกอย่างหนึ่ง เป็นคำแปลที่แม่แปลให้ฟังนะคะ ในหนังพูดว่า

คนทุกคนที่เกิดมาในโลกเกิดมาเพื่อที่จะ….. แสวงหาความสุข

แต่ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะมีความสุข ทุกๆ อย่าง  (แบบ100%)

แต่ลืมนึกถึงความสุขที่แท้จริง คือทำใจให้สุข (จิตใจสงบ)

ความสุขจะมาหาท่านเองไม่ต้องแสวงหา

คนเราเมื่อมีความทุกข์ มักจะจมอยู่กับความทุกข์มากเกินไป

ความทุกข์ก็จะทำให้เราทุกข์หนัก คิดไม่ตก ท้อแท้ หมดหวัง

การเอาชนะ ความทุกข์ ด้วยการยิ้มสู้กับมัน

เวลาจะทำให้ความทุกข์ลดลง และเบาบางได้

………….

สุดท้าย ก็นำไปสู่ความสุขข้างต้น คือ จิตใจจะสงบได้

การดู การฟัง ก็ทำให้เราได้แง่คิดมากมาย ขอเอานำมาฝากกันแค่นี้ก่อนนะคะ โปรดติดตามเรื่องต่อไปนะคะ อิอิ มีอะไรชี้แนะด้วย เพราะเป็นคำพูดที่แปลมา นำมาเรียบเรียงใหม่เท่านั้นคะ

ไขลาน ก็เปรียบเสมือนลานพักใจของตัวเอง

- เวลาเหนื่อย… เบื่อ…. เครียด…จะหันมาอยู่กับตัวเองซักพัก

…เพื่อที่จะทบทวนตัวตนในการคิด ณ ลานแห่งนี้ เหมือนเป็นการชาร์ตแบตให้กับตัวเองอย่างหนึ่ง

ในลานแห่งนี้เปิดกว้างสำหรับความคิดของตัวเองในแง่มุมต่างๆ อีกทั้งแง่คิดของผู้อื่น รวมทั้งกำลังใจที่ได้พบเจอ ในต่างเวลาและสถานที่ บางครั้ง เวลาก็คงช่วยในสิ่งต่างๆ ได้เป็นอย่างดี

………………………………

จะพยายามไม่มีคำถามสำหรับตัวเอง เพราะอะไร? เพื่อใคร? ทำทำไม? …..?

ณ เวลาที่ต่างกัน… ความคิดที่ต่างกัน… มุมมองที่ต่างกัน… สถานที่พบเจอต่างกัน… ประสบการณ์ที่ต่างกัน…

…….จะมีไหมที่มองมุมเดียวกันในการคิด……

การแสดงออกในการเขียน ก็ไม่ใช่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราเป็น ไม่ใช่ทุกอย่างที่เราคิด จะตัดสินกันอย่างไรในความเป็นตัวตนของคนคนหนึ่ง

คนเราไม่เก่งทุกเรื่อง ไม่ชำนาญทุกทาง เก่งมากก็อยู่ลำบากในชีวิต

เสมือน ยิ่งสูงก็ยิ่งหนาว ยิ่งอยู่สูงเท่าไร คนก็ขึ้นไปหาไม่ถึง…

เฮ้อออ…เรามันก็คนธรรมดานี่เอง ไต่มากก็กลัวลื่นตกบันไดเจ็บขาป่าว แต่อย่างว่า อุปสรรคที่เจอก็เป็นสิ่งที่พิสูจน์ ตัวเองได้เหมือนกัน

เมื่อวานได้อ่านบทความเรื่อง ยิ้มมหานิยม สมเด็จพระสังฆราช (จวน อุฏฐายี) จากที่นี่ดอทคอม

พอสรุปได้ว่าคนเราต้องมีสติและมีความพร้อมที่จะรับมัน ให้ยิ้มรับกับทุกสิ่ง

ทุกอย่าง เพราะการยิ้มก็เหมือนน้ำมันหล่อเลี้ยงจิตใจ อย่าให้การคิดขาดสติเพราะเหมือนกับเรามีสนิมเกาะใจ อยู่เยอะ  ราณีชอบคำพูดที่ว่า

“ยิ้มได้และยิ้มเป็นจะช่วยให้ปลอดภัยและสบายใจ”

……วันนี้คุณยิ้มหรือยัง……