ใครสนใจจะบริจาค เป็นค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมให้น้องๆ ผู้ติดเชื้อ จำนวนประมาณ 40 คน สามารถโอนเงินเข้าบัญชี พี่พยาบาลที่รับผิดชอบคลินิกและโครงการนี้ค่ะ

ชื่อบัญชี พัชรี บุญสุวรรณ

บัญชีออมทรัพย์ ธนาคารกรุงไทย สาขานครราชสีมา

หมายเลขบัญชี 301 – 1- 71967- 5 ค่ะ

หรือท่านใดสนใจต้องการรายละเอียดเพิ่มเติมอีเมล์มาหาพอลล่าได้เลย

ยินดีจัดการให้ทุกประการค่ะ

ยังไม่เข็ดค่ะ อิอิ

พอลล่ายังมีโครงการ”สานฝันให้น้อง”ที่ป่วยด้วยโรคมะเร็ง ในหอผู้ป่วยสาม ง. รพ.ศรีนครินทร์ จ.ขอนแก่น

ที่มีพี่แดง

และพี่กุ้ง บล็อกเกอร์ของเราทำงานอยู่ค่ะ เห็นพี่ๆเล่ากิจกรรมดีๆ ที่พยาบาล แพทย์และเจ้าหน้าที่จัดให้กับน้องๆ แล้วอยากมีส่วนร่วมจัดกิจกรรมสานฝันให้น้องๆ บ้างค่ะ พอลล่าจึง telephone ไปหาพี่ประกายหน้าตาเฉยแต่ใจดีของเราที่รพ.ศรีนครินทร์ ปรึกษาว่าจะทำอะไรกันดี ขอให้ประสานกับพี่แดงให้ค่ะ อิอิ …ป่านนี้คงตื่นเต้นกันใหญ่แล้ว แอบมาเขียนบันทึกก่อนดีกว่า ว่าสิ่งที่พอลล่าและผองเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ วาดฝันไว้จะทำให้น้องๆ มีอะไรบ้าง อิอิ

ข้อ 1 หาแนวร่วม โทรหาบางท่านแล้ว บางท่านประกาศ จุดธูปเชิญทางบล็อกเดี๋ยวก็มา อิอิ

· น้องนากล้วยแขก ไปๆๆๆ จ้า

· อ.ป๋า ขจิต โปรด เคลียร์คิวด่วน

· คุณครูพี่โย่ง ติดงานเข้า คนที่บ้านไม่อนุญาต..แป่ว…เขียนทำไมเนี่ยเรา อิอิ

· น้องก้อย ไปไหมจ๊ะ ตอนนี้คงอย่พัทยา งานเข้าอยู่

· มะเดี่ยวสายลม พอลล่าโทรไปและ แต่ติดงานสงกรานต์(แหม ระดับผู้บริหารเชียว) แต่จัดที่ขอนแก่น มะเดี่ยวต้องว่าง เพราะพอลล่ามอบหมายให้คุณมะเดี่ยวเล่นกีตาร์ให้น้องๆ ฟัง พอลล่าเป็นคนร้อง อิอิ
· พี่ครูปู… อิอิ …มาไหมคะ

· พี่ประกาย พี่แก้ว และพี่ๆ ชาวบล็อกเกอร์ศรีนครินทร์ อีกหลายท่านคงได้ร่วมด้วยช่วยกันนะคะ

พี่ๆ เพื่อนๆ ท่านอื่น ไปด้วยกันไหมคะ พี่น้องไม่มีค่าใช้จ่ายค่ะ เพาะไมมีตังค์จ่ายให้อิอิ

ข้อ 2 กำหนด วัน เวลา สถานที่ ประมาณต้นเดือน พฤษภาคม ค่ะ รอทีมพี่ประกายและพี่แดงตกลงกันก่อน อู๊ยยยยยยย ตื่นเต้นๆๆ

ข้อ 3 หาของไปให้น้องๆ พอลล่ามีตุ๊กตา อยู่หลายตัว จะขนไปให้หมดเลย ส่งไปทางรถทัวร์ก่อน พี่ประกายแนะนำค่ะ แต่ตั้งแต่เกิดเด็กเทพยังไม่เคยนั่งรถทัวร์ เร้ย ป๊าดดดดดดดด เอ..เราขับรถไปดีไหมคะ ไปขอนแก่นอาจจะไปโผล่ที่สุไหงโกลก อิอิ ..ถ้าอาจารย์ขจิตนั่งไปด้วยรับรอง….เอิ๊กซ์ หลง ล้านเปอร์เซ็นต์ อิอิ

ข้อ 4 หาสปอนเซอร์ ก็ที่นี่ไงคะ ชาวโกทูโนว์ผู้ใจดีทุกท่าน…ใครอยากไปด้วย หรือร่วมบริจาค ส่งเมล์มาหาพอลล่าเลยค่ะ ยินดีรับทุกอย่างเลยนะคะ หรือใครอยู่ใกล้แถบๆขอนแก่น ส่งไปที่รพ.ศรีนครินทร์ได้เลยค่ะ

เอ…แต่ว่า ต้องค้นหาความฝันของน้องๆ ก่อนค่ะ ใครมีความฝันอย่างไร รบกวนพี่แดง พี่กุ้งด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ได้ข้อนี้แล้วจะมากำหนดเป็นข้อ 5 กำหนดกิจกรรม ค่ะ

ขอบคุณทุกท่านค่ะ

ความงามของผม หากผมจะพูดถึงความงามผมจะนึดถึงดอกไม้ ที่ผมนึกถึงตอนนี้คือ “ดอกอินทนิล”

เป็นความงามที่มีความหมาย อยู่เบื้องหลัง ผมคิดถึงดอกอินทนิลที่ขึ้นอยู่หลังห้องของผู้ป่วยโรคเอดส์ระยะสุดท้าย หอผู้ป่วยองค์รวมเป็นที่ผมได้ไปพูดคุยด้วยทุกวันตอนเย็นหลังเลิกงานเพื่อให้กำลังใจ เขาเป็นผู้ป่วยระยะสุดท้ายแล้วคงอยู่กับเราได้ไม่นาน ผมขอสัญญากับเขาว่าขอให้เขาสู้และอยู่จนถึงดอกอินทนิลบานเต็มต้น หากดูตามพยาธิโรคร่างกายเขาไม่ไหวแล้ว แต่เราอยากให้กำลังใจเขา ไปเยี่ยมทุกวัน ผมเห็นว่าดอกอินทนิลยังไม่บาน..บางครั้งก็บานยังไม่เต็มต้น ไม่เต็มที่ ผมจำสัญญาที่อยู่ในใจระหว่างผมและคนไข้ได้เสมอ..และได้คุยกับพ่อแม่ของเขา อยากให้อยู่จนดอกอินทนิลบานเต็มต้น

เมื่อวานผมเดินผ่านศูนย์องค์รวมอีกครั้งวันนี้…ผมเห็นดอกอินทนิลบานเต็มต้นแล้ว แต่ผมเพิ่งทราบว่าเขาเพิ่งเสียชีวิตเมื่อวานนี้เอง… ผมมองเห็นดอกอินทนิลบานเต็มต้น แต่ในตอนที่เขาไม่อยู่แล้ว… ผมรู้สึกประทับใจในความงามของดอกไม้และนึกถึงเขาอยู่ตลอดเวลา

บันทึกระหว่างรอขึ้นเครื่องกลับสุวรรณภูมิ….

เธอลูกใครกัน เล่าจ๊ะแม่จันขาวผ่อง …อิอิ เพลงลูกทุ่งของนักร้องเสียงแหล๊มแหลม..ศรเพชร

ที่ร้องเพลงนี้ก็เพราะว่า วันที่ 2 – 3 เมษายน 2552 มีภารกิจหลักที่จังหวัดพิจิตรค่ะ ก็โครงการพัฒนารพ.คุณภาพด้วยรัก…. ออกเดินทางมาตั้งแต่เย็นวันที่ 1 เมษายน 52 ก่อนขึ้นเครื่องได้มีประส

???….. ดีค่ะแม่ต้อย (ตามประสา ลูกที่เชื่อฟังแม่ อิอิ) แล้วเราจะไปทำอะไรกันบ้างคะ ..จังหวัดนี้เข้าร่วมโครงการการพัฒนารพ.คุณภาพด้วยรัก เป็นช่องทางหนึ่งที่ทางสถาบันฯ จะเข้าถึงรพ.ที่อยู่ห่างไกล การเดินทางก็สุดแสนจะลำบาก แต่ก็ยังเป็นสวรรค์สำหรับคนหลายๆ คนที่อยากไปแม่ฮ่องสอน โดยเฉพาะที่”ปาย” ตอนหน้าหนาว….

จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นหนึ่งในไม่กี่จังหวัดของประเทศไทยที่พอลล่ายังไม่เคยไป เมื่อทราบว่าจะต้องไป ก็ดีใจมากๆ เลยค่ะ โดยเฉพาะจะได้ไปพบกับพี่ชายใจดี”คุณหมอสุพัฒน์ ใจง๊ามงาม”คนนี้ อิอิ… เราจะไปสร้างกระบวนการเรียนรู้ ในบริบทของชาวแม่ฮ่องสอน ซึ่งเป็นที่ทราบกันดีว่า รพ.แต่ละแห่งกว่าจะเดินทางมา ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยทีเดียว เราก็ต้องปรับเปลี่ยนและยืดหยุ่นไปตามบริบทของพื้นที่ค่ะ

ไปทำไมหรอคะ…อิอิ…

ความคาดหวัง แต่ไม่หวังมาก เดี๋ยวจะเป็นทุกข์ (บางคนบอกไว้ค่ะ) อย่างแรกก็น่าจะได้ฟังเรื่องราวการทำความดี ในการดูแลรักษาคนไข้ ผู้รับบริการ ที่อยู่ในหัวใจของพี่น้องชาวสาธารณสุขหลายๆ ท่าน เพื่อกระตุ้นให้เกิดแรงบันดาลใจ ต่อผู้ฟังท่านอื่นๆ ให้กลับมาทบทวนคุณค่า ของงานของตนเอง เกิดขวัญและกำลังใจในการทำงานมากขึ้น กิจกรรมนี้เราทำในห้องประชุม รพ.ศรีสังวาลย์ ในวันที่ 7 – 8 เมษายน 2552 ค่ะ

อย่างที่สอง ในวันที่ 9 เมย. เราจะแบ่งทีมเยี่ยมรพ.ทุกแห่งในจังหวัดค่ะ อิอิ ..เป้าหมายที่พอลล่ากับแม่ต้อยจะไป ก็เป็นรพ.ปายค่ะ …อยากไปมากๆเลย  การเดินทางเขาว่าโค้งหลายโค้ง พอลล่าไม่เป็นไร ยังไงก็ไหว แต่ แม่ต้อยน่ะสิ ชักเป็นห่วงเสียแล้ว… ไม่เป็นไรค่ะ แม่ต้อยสู้ๆๆๆ  ไว้พบกันที่แม่ฮ่องสอน นะคะ trip นี้ ยาวมากๆ เลยค่ะ  มีรองผอ.ไปสองท่าน และที่ปรึกษาไปเพียบเลยค่ะ อิอิ จังหวัดนี้โชคดีมากๆเลยค่ะ ถือว่าเป็นการคืนกำไรให้สังคม นะคะ

คนหน้าตาดี พวกเรานี้ มารวมกัน
เพื่อสร้างสรรค์สังคมให้ดี
สโลแกนหน้าตาดี มีเมตตา เฮฮาทุกที่
พวกเรามีไมตรีดีต่อกัน
รักกัน รักกัน ก็ปันกันไป
อย่าใจร้าย กันเลยนะคนไทย
เจอกันแล้วกอดกัน กอดกันให้มันหนำใจ
กอดเข้าไป กอดกันได้ กอดกันดี
**** พวกเรามาร่วมแรงและร่วมใจ
เต็มใจให้ความสุขทุกๆคน
หน้าตาดี ใจดี มีทุกคน
ทุกแห่งหนสังคม สร้างความดี
อยากบอกว่า คิดถึงใจแทบขาด
แปลกประหลาด กอดกันได้อย่างไร
โกทูโน โอ้โห นั้นสดใส
เปี่ยมหัวใจ ด้วยรักและศรัทธา
ซ้ำ !!!! เปี่ยมหัวใจ ด้วยรักและศรัทธา!!!

เนื้อเพลง โดยพี่ครูโย่ง.แอนด์แก๊งค์ ..คร๊าบบบบ

ฉันมั่นใจเหลือเกินว่าฉันมองเธอไม่ผิด เธอไม่เคยทำให้ฉันคนนี้ผิดหวังเลย ตั้งแต่เรารู้จักกันมา… เธอมุ่งมั่น เธอจริงใจ รักใครรักจริง
เธอให้อภัยทุกคนเสมอ เธอชอบช่วยเหลือคนทุกคน จนบางครั้งเธอมักจะต้องเจ็บ!! เจ็บ ทั้งตัวและหัวใจ.. กับคนบางคนที่ไม่จริงใจกับเธอ แต่เธอก็ยังรักและหวังดีต่อทุกคนตลอดเวลา ฉันเฝ้าปรารถนาให้เธอมีความสุข สดชื่น และได้ทำตามความฝันของเธอต่อไป……

เธอที่รักของฉัน….ฉันรู้ว่าเธอรักและศรัทธาในความดี ความงาม ความรัก ความเอื้ออาทรต่อทุกคนบนโลกใบนี้ เธอชอบมองหา ค้นหา ไขว่คว้าความดีงาม แม้เพียงปลายเล็บ แต่ก็ยิ่งใหญ่เสมอในความคิดของเธอ ฉันรู้!! บางครั้งเธอรู้สึกท้อแท้..ท้อกับสิ่งที่ไม่เป็นไปอย่างที่เธอหวัง แต่เธอก็ไม่ถอยที่จะเริ่มใหม่ ด้วยกำลังแรงใจอย่างล้นเหลือ จากคนรอบข้างของเธอ เธอสู้และเริ่มต้นใหม่ทุกครั้งเมื่อเธอล้ม

ฉันไม่เคยเห็นว่าเธอจะทำให้ใครเจ็บปวดเพราะเธอ!!!  แต่บางครั้งฉันแอบเห็นเธอเจ็บปวด เธอร้องไห้…. ฉันเฝ้าภาวนาให้เธอลืม ลืมมันเสียเถิดนะ ลืมสิ่งนั้นที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ฉันเข้าใจและอยู่เคียงข้างเธอเสมอ

บางครั้งเธอออาจจะลืมไปว่า เราไม่อาจจะให้ในสิ่งที่เราอยากให้กับคนทุกคนได้ บางครั้งเขาอาจจะไม่อยากได้ความรัก….. ความปรารถนาดีจากเรา บางคนก็ไม่ได้มองเราอย่างเข้าใจ ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมชาติ ทำดีแค่ไหนก็ต้องมีทั้งคนชอบและไม่ชอบ ฉันขอเป็นกำลังใจให้เธอตลอดไป ให้เธอทำในสิ่งที่ถูกต้องด้วยใจที่เปี่ยมไปด้วยพลัง…จากฉัน

ฉันยังอยู่..เป็นเพื่อนเธอ ทุกที่… ทุกเวลา… และทุกเรื่องราวที่เธอทำ เธอคิด ฉันได้รับรู้ และอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ขอเพียงแค่..บางเวลาเธอมาคุยกับฉัน…รับรู้ความรู้สึกของฉัน และอยู่กับฉันเพียงวันละ 5- 10 นาที ฉันก็พอใจแล้ว ฉันขอบคุณเธอที่ยังหายใจเข้า ออก ให้ฉันได้มีชีวิตอยู่เพื่อทำสิ่งดีงามให้โลกนี้สืบต่อไป

ดึกแล้วนะ ถึงเวลาที่เธอควรจะพักผ่อนได้แล้ว..ฉันจะได้มีเวลาผ่อนคลาย..ข้างๆเธอ ฝันดีจ้ะ เธอที่รักของฉัน….

ไม่ต้องมีตัวช่วย  ต้องกินกล้วยบวชชี เป๊กพ่อ…..”

เมื่อการประชุม HA National Forum ครั้งที่ 10 วันที่ 11 -13 มีนาคม 2552 ที่ผ่านมา พอลล่ามีโอกาสได้ร่วมแจมในพิธีเปิดการประชุม โดยการแสดงลำตัด ระหว่างทีมสถาบันพัฒนาและรับรองคุณภาพโรงพยาบาล(พรพ.) นำทีมโดยแม่ต้อย ปะทะ คณะลำตัด จากรพ.สมุทรสาคร ค่ะ สนุกสนาน เฮฮา และได้สาระ ด้วยค่ะ เพิ่งจะได้ภาพเพิ่มเติมค่ะ วันนี้ขอนำภาพมาฝากทุกท่านค่ะ

ลาล่า ลูลู่ คนไหน ดูเอาเองค่ะ อิอิ

“ความเนียน ที่คงทน

ระหว่างคนกับงาน

ต้องทำให้คนเบิก บาน

เพื่อผลงานที่ดี ดี เป๊กพ่อ….”

 จำได้แค่นี้ค่ะ อิอิ

บันทึกไว้เตือนความจำ ครั้งหนึ่งในชีวิตค่ะ

เข้าไปที่ศูนย์สัมนา มณนิภารีสอร์ต ผู้เข้าร่วมประชุมมาเกือบครบแล้ว…เราสำรวจดูภายในห้องประชุม..เป็นห้องเพดานต่ำ เปิดด้านข้าง ไม่สามารถเก็บเสียงและป้องกันเสียงจากภายนอกได้…งานเข้าแล้วพอลล่า… แป่ว…แถมยังลืมอุปกรณ์สำคัญ คือระฆังทอง … ไว้ใช้เพื่อควบคุมเสียง ควบคุมกิจกรรม ขาดเขาไปแล้ว เราไม่มั่นใจเลย แต่พี่น้อง(พี่ที่ปรึกษาคนหนึ่งในทีม) ก็หามาให้ ทดแทนค่ะ อิอิ..เป็นกริ่งใช้เมื่อหมดเวลา อ่ะ ดีกว่าไม่มี แต่สถาการณ์จริงๆแล้ว ใช้แทนกันไม่ได้เลยค่ะ เรื่องนี้พอลล่าต้องปรับปรุง อย่าลืม !!!! อีกล่ะ..

ทีมวิทยากร นำโดยแม่ต้อยค่ะ

เราเรียนรู้จากชีวิตวัยเยาว์เพื่อเป็นการ วอร์ม อัพ ฝึกทักษะการฟัง ได้เรื่องเล่ามาสองเรื่องค่ะ ในวัยเด็กเธอป่วยเป็นไข้เลือดออก นอนรพ. รู้สึกเหงามาก ต้องห่างจากบ้าน ห่างพ่อ แม่ แต่สิ่งที่ทำให้ดีใจ คือได้อ่านการ์ตูนที่ชอบ พยาบาลหาหนังสือการ์ตูนมาให้ รู้สึกประทับใจหมอ พยาบาล โตขึ้นต้องเรียนพยาบาลให้ได้ จนปัจจุบันนี้เธอได้เป็นพยาบาลสมใจแล้วค่ะ (ดีนะ!! ที่ไม่ใช่สมศรี)

เรายังค้นหาเสริมสร้างให้การบริการด้วยหัวใจผุดบังเกิด ด้วยความคิดของทุกคน คิดเองพูดเอง ทบทวนไตร่ตรอง… แล้วมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ สลับกับ U theory โดยแม่ต้อย ค่ะ

มีโอกาสได้ฟังเรื่องเล่าจากพี่พยาบาลห้องฉุกเฉิน รพ.พัฒนานิคมท่านหนึ่งค่ะ พี่เขาไม่เคยเล่าที่ไหนมาก่อนเลย ทั้งๆที่รพ.เขาก็มีเวทีเล่าเรื่องค่ะ พอลล่าสนใจ ขึ้นมาทันที สนับสนุนให้พี่เขาเล่าค่ะ

เล่าไป เขียนไป ซึ้งไปด้วย คิคิ

การตั้งสีที่สร้างสรรค์ มั่กๆ อิอิ

สมองซีกขวาทำงาน….ด้วยนะคะ

วันหนึ่งอยู่เวรห้องฉุกเฉินมีวิทยุเรียกรถหน่วยเคลื่อนที่เร็ว ไปรับผู้ป่วยอุบัติเหตุรถจักยานยนต์ชนกับรถกะบะ แขนขวาขาดหลุดออกจากตัว แต่ระหว่างที่นำรถรพ.ออกนั้น รถนำส่งจากพื้นที่ได้พาคนไข้มาส่งก่อน จึงสวนทางกัน เมื่อไปถึงที่เกิดเหตุ รถพยาบาลจึงพบแต่แขนข้างที่หลุดตกอยู่จึงเก็บแขนและมาทำความสะอาด แช่น้ำแข็งแพ็คไว้อย่างดีที่สุด ซึ่งเป็นครั้งแรกของหน่วยงานที่นี่ที่ได้มีโอกาสเก็บอวัยวะที่ใหญ่ขนาดนี้ เพราะปกติเคยแต่เก็บนิ้วขาดไว้ต่อเท่านั้น

          ระหว่างที่ทีมหนึ่งดูแลแขนที่ขาด สังเกตเห็นแหวนที่นิ้วสองวง จึงเก็บแหวน ที่ติดนิ้วไว้ให้ญาติหนึ่งวง อีกวงหนึ่งตกไปในถังขยะ หาไม่เจอ…ทีมได้ทำความสะอาดอย่างดี อีกทีมหนึ่งต้องดูแลคนไข้ที่ไม่รู้สึกตัว ความดันโลหิตเริ่มตก ทีมจึงประสานนำส่งไปที่รพ.จังหวัดโดยเร็ว คนไข้ไปถึงรพ.ลพบุรี ซึ่งจำเป็นต้องต่อแขนที่ขาด ต้องดูแลภาวะสมองที่กระทบกระเทือนและดูแลอวัยวะในช่องท้องที่บาดเจ็บ

         สามวันผ่านไป รพ.ได้ติดต่อภรรยาซึ่งกำลังตั้งครรภ์สามเดือนให้มารับแหวนคนไข้ ได้ซักถามอาการ  ภรรยาบอกว่าแขนได้ต่อเรียบร้อยแล้ว…พี่พยาบาลและทุกๆ คนในห้องฉุกเฉินรู้สึกดีใจที่สามารถต่อแขนได้ เพราะเนื่องมาจากการดูแลแขนที่ขาดเป็นอย่างดีและส่งต่ออย่างทันเวลา ต่อมาอีกประมาณ 1 เดือน ภรรยาคนไข้มายืมชุดทำแผลเพื่อทำแผลเองที่บ้าน จึงได้ซักถามพบว่าคนไข้กลับบ้านแล้วแผลที่แขนเกือบหายเป็นปกติ เพียงแต่ต้องทำกายภาพบำบัดต่อเนื่อง เพื่อให้แขนสามารถกลับมาใช้งานได้ตามปกติ ซึ่งทีมรพ.มีแผนในการไปเยี่ยมที่บ้านต่อไปค่ะ ปัจจุบันนี้ภรรยาคนไข้สนิทสนมได้รับการดูแลเป็นอย่างดีเมื่อไปฝากครรภ์

จากเรื่องเล่านี้ เราจะพบสิ่งที่ดีและความงามของหัวใจพยาบาลที่ดูแลคนไข้อย่างเต็มที่ ตลอดจนดูแลญาติ ครอบครัวทำให้ลูกไม่ขาดพ่อ ภรรยาไม่ขาดสามี เรื่องของทีมที่ดูแลคนไข้ฉุกเฉินได้เป็นอย่างดี ส่งต่อได้อย่างทันเวลา มีผลลัพธ์ในการรักษาเป็นที่น่าพอใจ แต่โอกาสพัฒนายังมีอีกค่ะ ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของการพัฒนา อิอิ ซึ่งคิดว่าทีมคงจะมองเห็นจากเรื่องเล่านี้นะคะ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการพัฒนาศักยภาพของผู้นำส่ง เก็บอวัยวะให้เรียบร้อย หากนำส่งแล้วควรส่งข้อมูลระหว่างทีม เรื่องการติดตามอาการคนไข้ที่ส่งต่อ การส่งต่อข้อมูลในการดูแลต่อเนื่องระหว่างรพ.สองแห่ง ถ้าภรรยาไม่มายืมชุดทำแผล พี่เขาอาจจะไม่ทราบว่าผู้ป่วยที่เขาช่วยเหลือสุดชีวิตได้รับการรักษาหายแล้ว และต้องการดูแลต่อเนื่องเรื่องใดบ้าง (ความจริงอาจจะส่งมา แต่ไม่ถึง ER ก็ได้นะคะ)แต่รายนี้ ทันทีที่รู้ว่าคนไข้ปลอดภัย พยาบาลดีใจอาจจะเท่าๆกับญาติเขาเลยค่ะ พี่เขาเล่าด้วยตาที่เป็นประกาย (มากๆค่ะ)

วันที่สองของการประชุมโครงการการพัฒนารพ.คุณภาพด้วยรัก ณ จังหวัดลพบุรี ณ ที่นี่ทีมเราได้จุดประกายความคิดเรื่องการบริการด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ ในวันแรกจากบันทึกก่อนหน้านี้ และบันทึกของแม่ต้อยค่ะ

การบริการด้วยหัวใจในความคิดของที่นี่ เขาเปรียบเทียบได้น่ารักมากค่ะ ..”เหมือนกับการเติมเงินโทรศัพท์มือถือ” คือต้องหมั่นเติมใจให้เหมือนเติมเงินโทรศัพท์ค่ะ “เติมเงินหรือเติมใจ ..ต้องเติมให้เต็ม..” (สงสัยที่บ้านขายบัตรเติมเงิน อิอิ) และหากอยากรู้ว่าคนตาบอดต้องการอะไร เราต้องลองไปเป็นคนตาบอดดูค่ะ เอาใจเขามาใส่ใจเรานั่นเองค่ะ

เรื่องเล่าความดีที่นี่มีมากมาย แม่ต้อยเล่าไปบ้างแล้วค่ะ สำหรับตนเอง มีความสุขทุกครั้งที่ได้ฟังเรื่องราวดีๆ แม้พี่ๆบางท่านอาจจะคิดว่าไม่กล้าเล่าเพราะมันเป็นเรื่องเกน้อยแต่ถ้าเราเรียนรู้และรับรู้ รู้สึกกับเรื่องนั้นแล้ว จะกลายเป็นเรื่องที่สามารถเปลี่ยนใจคนฟังได้หรือเรื่องนั้นสามารถเปลี่ยนความคิดของคนเล่าก็ได้ค่ะ แต่สำหรับตนเองแล้ว เรื่องดีๆ นำมาใช้และทบทวนปรับปรุงตัวเองอยู่เสมอๆค่ะ

เรื่องเล่าจากสอ.ท่านหนึ่งค่ะ

ฉันเป็นพยาบาลสถานีอนามัย…วันหนึ่งฉันอยู่เวร เมื่อถึงเวลาเที่ยงกำลังจะออกไปทานอาหาร มีชาวบ้านวิ่งมาบอกว่าโดนงูเห่าวิ่งผ่านหลังเท้า ฉันถามว่า..มาทำไม !!! เห็นยายตกใจ ใจสั่น จึงถามไปว่างูกัดไหม??? ไม่มีรอยแผลเลย.. จึงบอกไปว่าไม่เป็นไรหรอก พอยายได้ยินว่าไม่เป็นไรหรอกยายจึงกลับบ้านไป ฉันรู้สึกว่าชาวบ้านเขารู้สึกว่าหมอคือเทวดาเมื่อบอกว่าไม่เป็นอะไรจึงรู้สึกหายเลย….อยู่มาวันหนึ่ง…ฉันกำลังถางหญ้าที่หลังบ้าน เมื่อนั่งยองๆ มีใบไม้แห้งๆปลิวผ่านหลังเท้า เท่านั้นแหละฉันรู้สึกว่าหัวใจแทบวาย ตกใจมาก ทันใดนั้นได้คิดถึงคนไข้คนนั้นทันทีว่า เขาคงรู้สึกเหมือนเรา…และเข้าใจความรู้สึกยายได้ดีมากขึ้น ต่อไปจะไม่ถามแล้วว่ายายมาทำไม…  เป็นตัวอย่างเล็กๆ ที่คนเล่าสามารถรู้สึกและเข้าใจความรู้สึกของคุณยายได้เพราะตัวเองได้ประสบกับเหตุการณ์คล้ายๆ คุณยายนั่นเอง…

วันนี้เรายังได้เรียนรู้วิธีทำให้เกิดการบริการด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ ซึ่งแต่ละกลุ่มได้เปิดใจพร้อมที่จะเปลี่ยนตัวเองก่อนและจะกำจัดปัญหาอุปสรรค ที่เขาเรียกว่ากิเลสออกไปเสียก่อน เช่น …ไม่ทำเพราะเหนื่อย ภาระงานมาก ไม่มีงบประมาณ ต้องดูแล สามีและลูกเป็นต้น (แม่ต้อยเรียกว่าเป็นความเห็นขั้นเทพเลยค่ะ) เพราะเป็นความรู้ที่เขาคิดเองสดๆ เป็นความรู้มือหนึ่งไม่ใช่ second hand knowledge ที่เราอ่านได้ทั่วไปค่ะ

นอกจากนี้ ยังมีความเห็นของกลุ่มแบบขั้นเทพอีกค่ะ เราให้กลุ่มได้ทบทวนกันว่า ระดับของความสัมพันธ์กับคนไข้ในรพ.แต่ละแห่งเป็นอย่างไร?? ตามทฤษฎีบอกว่า

1) ความสัมพันธ์ขั้นตั้น แพทย์เป็นช่างซ่อมคือรักษาแต่โรค ป่วยตรงไหนรักษาตรงนั้น

2) ระดับที่ 2 เป็นครู นักเทศน์ เป็นครู สอนคนไข้ หรือบอกว่าต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้เพื่อต้องการจะปรับพฤติกรรมของคนไข้..อันนี้เราพบเจอบ่อยๆ

3) เป็น coach ใช้วิธีสะท้อนความคิดเห็นความรู้สึกเพื่อให้คนไข้ได้คิดและตัดสินใจเอง เพราะเขารู้ปัญหาของเขาดีที่สุด เราเป็นผู้รับฟังให้เขามีโอกาสคิดด้วยตนเอง

4) ระดับนี้ เป็นขั้นเทพเลยค่ะ เราเป็นผู้ประคบประหงมให้เกิดตัวตนใหม่ สามารถจะปรับเปลี่ยนความคิดตัวตนของเขาเอง เป็นการเปลี่ยนจริงๆและจะเปลี่ยนอย่างยั่งยืน ระดับนี้ขั้นเทพมากๆ ต้องอาศัยการฟังอย่างลึกซึ้ง เพื่อให้เกิดตัวตนใหม่ ปรับเปลี่ยนได้อย่างชัดเจน

รพ.แห่งหนึ่งเปรียบเทียบกับบัวสี่เหล่าค่ะ ดังภาพ มานึกๆดูแล้วก็จริงของเขานะคะ เห็นความคิดสร้างสรรค์ที่เกิดขึ้น ทำให้ทีมเปิดใจเรียนรู้และเข้าใจมากขึ้นค่ะ ชมภาพได้ค่ะ

ก่อนกลับบ้าน กิจกรรมสุดท้าย เราให้ทุกคนได้ทบทวนว่า เราอยู่ที่นี่เพื่ออะไร ตัวตนเราเป็นอะไรและอะไรคือภาระกิจที่แท้จริงของเรา …มีตัวอย่างจากพี่ๆ มาฝากค่ะ

เราอยู่ที่นี่เพื่อจะได้รับรู้ เรียนรู้การให้บริการด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ตามหลักวิชาการ เพือ่จะนำความรู้หรือแนวทางไปปรับใช้กับชีวิตและงานประจำของเรา เราไม่อยากเสียโอกาสในสิ่งดีๆในชีวิต ไหนๆ เราก็ได้พักงานประจำที่วุ่นวายและยังมีภาระอีกมากที่ยังไม่เสร็จ แต่เรายังอยู่ที่นี่จนเกือบสิ้นสุดการอบรม เพราะอยากได้รับสิ่งที่มีค่าไปปรับใช้ในการทำงานในชีวิตองเรา ตัวตนของเราคือผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีหน้าที่ของความเป็นแม่ ของลูกชาย 2 คน เป็นภรรยา เป็นลูกสาวของพ่อ แม่ เป็นพี่ของน้อง เป็นพยาบาลของคนไข้ เป็นที่พึ่ง เป็นที่ปรึกษา เป็นคนที่ต้องตอบคำถามในสิ่งที่ไม่รู้ เป็นคนบอกทางให้คุณยายที่มาตรวจรักษาว่าร้านอาหารไปทางไหน ทางไปห้องน้ำไปทางไหน ยามที่คนไข้ที่มารักษานอนสังเกตอาการยังไม่ได้ทานข้าวเพราะเลยเวลาอาหารของรพ. เราต้องหานมหรือไปซื้ออาหารให้คนไข้ ยามคนไข้เสียชีวิต ไม่มีญาติรับรู้ เราต้องติดต่อญาติให้เพียงเพื่อให้เขาตายตาหลับ เราต้องรักษาลมหายใจไว้ให้มีชีวิตอยู่เพื่อที่จะทำประโยชน์ให้กับมวลมนุษย์สืบต่อไป….

ที่ประทับใจมากๆคือ พี่ที่ดูแลเราที่เป็นพนักงานของศูนย์สัมนา เขาบอกว่าผมมาแอบเรียนรู้ไปด้วย ชอบมากๆเลย ผมสามารถนำไปใช้กับงานของผมได้ และพี่ท่านนี้ให้บริการเราดีมากๆค่ะ เรียกได้ว่าเป็นบริการที่มาจากหัวใจก็ว่าได้ค่ะ..

และวันนี้เองเกือบทำให้พอลล่าต้องหลั่งน้ำตากับการพูดความในใจ… เรื่องของภาระกิจนี้ ที่เป็นความภูมิใจของตนเอง ทำเอาคนทั้งห้องประชุมเงียบกริบและอึ้งไปตามๆกันค่ะ …

ขอบคุณโอกาส… ขอบคุณทุกๆสิ่งที่ทำให้พอลล่าได้มีวันนี้ค่ะ

อ่อ …วันนี้นึกได้อีกประเด็นนึงค่ะ แอบมาเติม อิอิ….ที่นี่มีสอ.อยู่สองกลุ่มจะมาประเมินตนเองตามมาตรฐานรพ.ภาพรวม ป๊าด ตอนแรกพอลล่าก็อยากให้เขารวมกับรพ. แต่เขาไม่อยากรวม อยากคิดเอง เชื่อไหมคะเขาเลือกมาตรฐานที่เกี่ยวข้องกับเขาค่ะ กลุ่มแรกเลือกการให้ข้อมูลและการเสริมพลังผู้ป่วย น่ารักมากทีเดียวค่ะ ก็ได้เรียนรู้ว่า ถ้าใจเปิดรับแล้ว อะไรมาก็ใช้ได้ทุกอย่างหากเราคิดว่าได้ประโยชน์กับเพื่อนมนุษย์ค่ะ  

หลายๆท่านอาจจะทราบกันแล้วว่าพ่อจริงๆของพอลล่าเสียไปประมาณ สองเดือนกว่าๆ แล้วค่ะ แต่วันนี้พอลล่ามีพ่ออีกท่านหนึ่ง เป็นผู้ใหญ่ที่เคารพรัก พอลล่าชอบเรียนรู้ และสนทนากับท่าน ตามสุภาษิตว่า

“คบบัณฑิต บัณฑิตพาไปหาผล” อิอิ

เมื่อคืนก่อนพอล่าเรียนปรึกษาท่านเรื่องการถอดบทเรียนค่ะ ท่านพ่อครูมี msn ด้วยนะคะเป็นไงล่ะ…อิอิ..ท่านให้ความเห็นไว้ได้น่ารักมากเลยค่ะ นำมาเผยแพร่และต่อยอดความคิดให้พอลล่าได้เรียนรู้ เรื่องการถอดบทเรียนมากขึ้นค่ะ ท่านว่า ดังนี้ …

บทเรียนไม่ต้องถอด ถ้าตกผลึกมันจะกระเด็นออกมาจากความคิดคำนึง

เราจะรู้ได้อย่างไรว่ามันตกผลึกคะพ่อ

” อัตโนมัติ อยู่ๆมันก็จะแว๊บๆออกมา เรื่องง่ายๆ ว่าที่รู้ใหม่มีอะไรบ้าง มันออกมาจากไหน เชื่อมจากสิ่งเก่า หรือต่อยอดผลิดอกความรู้ใหม่”

“บางเรื่องมันก็ไม่ต้องเรียงหนึ่ง-สอง-สาม แต่ในภาพรวมมันจะเป็นระเบียบเอง “

“เหมือนเรามองเห็นขนไก่ ดูดีๆมันจะเป็นระบบ ขนหยาบอยู่ตรงปีก ขนอ่อนอยู่ตรงคอ ฯลฯ”

ต้องมีสติ/สมาธิ ด้วย คิดอย่างใคร่ครวญ

บางทีเราก็ไม่ติดวิธีเก่าๆ

อย่าไปกังวลใช่-ไม่ใช่ ไม่มีอะไรถูก-ผิด เพียงแต่ระหว่างทางจากขาว-ไปหา-ดำ มันก็จะมีสีเทาใช่ไหมล่ะ ….

พ่อน่ารักที่สุดเลยค่ะ …. ชัดเจนไหมคะ พี่น้องงงงงงงงงง

พ่อ : เราช่วยกันเรียนรู้ พึ่งพากันได้ทุกเรื่อง ร่วมทุกข์ร่วมสุข เอื้ออาทรกันและกัน ห่วงใย กัน

สังคมทุกวันนี้แห้งแล้ง ใส่หน้ากาก เราต้องสร้างสังคมของเราเอง จะอาศัยสังคมทั่วไปยาก..เพราะมันผิดปกติ …..

ถ้าอย่างนั้น…..พวกเรามาช่วยกันสร้างสังคมแห่งความรัก สงบสุขและสันติในรูปแบบของเรากันนะคะ พี่น้อง……..

รักพ่อครูค่ะ

น้องใหม่ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ ใส่รูปยังไงคะ แป่ววววววววววววววววว