น้องหมาที่น่ารัก…^-^”

น้องหมาตัวนี้..เป็นน้องหมาที่น้องอ้าย จอมกวน เลี้ยงไว้..

น้องหมาตัวนี้มีนามว่า….“บุญรอด”..

 เจ้าบุญรอด ใครเอามาปล่อยไว้หน้าบ้านก็ไม่รู้….

เห็นแล้วน่าสงสาร *-* เลยเลี้ยงไว้…

เจ้าบุญรอดเป็นสุนัขที่น่ารัก…

แต่…ดื้อและซน (มันดื้อเหมือนใครหว่า…ใช่เจ้าของรึป่าว!!)

มีอยู่วันหนึ่ง…พ่อจอมป่วน บอก อ้ายจอมกวน ว่า…

จะมีการฝึกเจ้าสุนัขที่เทศบาลจัดขึ้น…

 ได้ยินดังนั้นก็สนใจที่จะเอาเจ้าบุญรอดไปฝึก

แต่..มันดื้อเกินที่จะฝึก เนี่ยสิ!!…

พ่อบอกว่า…ไม่เป็นไรฝึกได้

แต่…อ้าย ต้องเข้าฝึกก่อน (ไม่ใช่น้องหมา ฝึกทำไม?..)

อย่า!!..อย่า!..เข้าใจผิด มันไม่ใช่อย่างนั้น…

ฝึกเป็นครูเพื่อจะได้สอนน้องหมา

ถ้าน้องอ้ายไม่เข้าฝึก…อบรม…ก่อน

แล้วจะฝึกให้น้องหมาเชื่อฟัง

ได้ยังไงละค่ะ…จริงมั้ย?

“”"”"”"”"”"”"”"

เดินทางกลับบ้านในวันแม่ครั้งนี้…ต้องกลับบ้านคนเดียวช่างเหงาจังเลย..

ตอนกลับพิดโลกนะ..กลับคนเดียวแต่ตอนกลับมาที่พะเยาเนี่ยสิ…ได้รู้จักเพื่อนพิดโลดด้วยกันเยอะมากค่ะ..

กลับพะเยาครั้งนี้..น้องอ้ายต้องยืนกลับ เพราะ..รถมันเต็ม สงสารตัวเองจัง..เมื่อยก็เมื่อย 

แต่..โชคดีค่ะ..มีเพื่อนลุกให้น้องอ้ายนั่ง…

“นั่งมั้ย?…”  เพื่อนถาม

ปากเราก็บอกว่า…ไม่เป็นไรค่ะ..แต่ในใจก็ดีนะ ทำไมไม่ถามตั้งแต่ 2 ชั่วโมงที่แล้วจะได้ไม่ต้องยืน

การกลับบ้านครั้งนี้ทำให้น้องอ้ายมีบทเรียน อย่างหนึ่งคื่อ….ถ้าจะกลับบ้านช่วงเทศกาล จะจองตั๋วล่วงหน้าหลายๆวันค่ะ…

13 ส.ค. 2551

คิดถึงพ่อ..คิดถึงแม่..เดี๋ยวจะได้กลับบ้านแล้วค่ะ..

ดีใจจังจะได้กลับบ้านแล้ว….กลับบ้านคราวนี้จะให้พ่อพาไปเที่ยว

เพราะ..อยู่ที่มน.พะเยาไม่ได้ไปไหนเลย เหงามากๆค่ะ..

คิดถึงชาวเฮฮาศาสตร์ทุกคนนะค่ะ..

6 ส.ค. 2551

หมายเหตุ :  บันทึกนี้ ย้ายมาจาก  G2K  ค่ะ

ต้องขอโทษด้วยค่ะ…ที่ไม่ได้เขียนบล็อกให้ทุกคนได้อ่าน เพราะ ไม่ค่อยมีเวลาค่ะ..

    มาแล้ว!…มาเขียนบล็อกแล้วค่ะ…มาตามคำเรียกร้องของครูหมู…(คิดถึง..อ้ายขนาดโทรถามเลยว่า…เป็นไงบ้างสบายดีมั้ย?…มาเขียน 

    บล็อกให้ชาวเฮฮาศาสตร์อ่านกันบ้างนะค่ะ..)

 ตอนนี้ อ้ายสบายดี แต่..น้ำหนักลดค่ะ.. (ที่น้ำหนักลดเพราะ..อยู่ที่มน.พะเยาต้องเดินไปเรียน พอเรียนเสร็จก็ต้องเดินกลับหอ  อยากจะบอกว่า..อาคารเรียนกับหอพัก มันไม่ได้ใกล้กันเลยค่ะ..)  คิดถึงชาวเฮฮาศาสตร์ทุกคนค่ะ…

    ตอนนี้…อ้ายสอบเสร็จแล้ว รู้สึกดีใจมากเลยค่ะ…เลยไปเที่ยวเชียงใหม่ เพราะ ช่วงเข้าพรรษาพึ่งกลับบ้าน กลับไปเจอพ่อได้วันเดียว     พ่อก็เดินทางไปต่างจังหวัด (กลับบ้านทั้งที..พ่อยังหนีไปต่างจังหวัดอีก..)  อ้าย…ไปเที่ยวเชียงใหม่ได้เพียงวันเดียว เพื่อนก็โทรมาชวนให้มาเที่ยวที่ลำปาง ก็เลยนั่งรถจากเชียงใหม่มาลำปาง นั่งรถมาประมาณชั่วโมงกว่าค่ะ…พอมาถึงเพื่อนก็พาไปกินหมูกระทะ พาไปเดินซื้อของที่ตลาดกองต้า มีของให้เลือกซื้อมากมายแต่ก็ไม่ได้ซื้ออะไรมากค่ะ..เพราะ..ไม่มีตัง 

ว่างๆ…จะมาเขียนบล็อกให้ทุกคนได้อ่านอีกค่ะ…

คิดถึง..ทุกคนมากค่ะ..

26  ก.ค.  2551

ชีวิตเด็กหอมันเป็นอย่างงี้นี้เอง…เพิ่งรู้นะเนี่ย…

มาแล้ว!…มาแล้ว!…มาเล่าเรื่องที่มหาลัยให้ทุกท่านฟังแล้วค่ะ…

เดินทางมาราธอนมากเลยค่ะ…เพื่อจะไปรายงานตัวเข้าหอพัก ต้องไปรายงานตัวในวันที่19 พค.51 เวลา 08.30-12.00 แต่…วันที่ 18 ยังอยู่ที่สวนป่าอยู่เลยค่ะ…ต้องออกเดินทางจากสวนป่าเวลาสองทุ่ม กว่าจะมาถึงพิษณุโลกก็ตี 4 กว่าๆ…มาถึงก็แค่อาบน้ำและเตรียมของอีกนิดหน่อยเพราะ…เตรียมของไว้แล้วก่อนที่จะไปสวนป่าค่ะ… ตี 5 เตรียมขนของขึ้นรถ แต่รถที่มารับดันเป็นรถกระบะ…อ้ายเลยบอกพ่อว่า…ถ้าฝนตกจะทำยังไงของก็เปียกหมดซิ  (เราไม่ได้เป็นนักพยากรณ์อากาศนิถึงจะรู้ว่าฝนจะตกตอนไหนจริงมั้ย?…) พ่อก็เลยโทรไปเปลี่ยนรถให้ (เปลี่ยนรถเพื่อ..ลูกสาวเลยนะเนี่ย…) กว่ารถอีกคันจะมาก็ประมาณตี 5 ครึ่งค่ะ…

มาถึงที่มน.พะเยา ประมาณ 9 โมงนิดๆค่ะ…มาถึงก็งงๆ…หาอาคารเรียนรวมไม่เจอ พอเจออาคารเรียนรวมก็หาห้องภูกามยาว 1 ไม่เจออีก กว่าจะหาห้องเจอเค้าก็เข้าประชุมกันไปตั้งนานแล้วค่ะ…ในห้องประชุมมีแต่ผู้ปกครอง มีเด็กอยู่ไม่กี่คน เลยสงสัยว่า…นิสิตปี 1 ไปรายงานตัวที่ไหนกัน ก็เลยเดินไปถามรุ่นพี่ค่ะ…ว่านิสิตปี 1 รายงานตัวที่ไหน พี่เค้าบอกว่า จุดรายงานตัวนิสิตปี 1 อยู่ตรงโรงอาหาร (แล้วโรงอาหารอยู่ส่วนไหนของมน.พะเยาละค่ะเนี่ย…)

พอมาถึงโรงอาหาร อ้ายก็เดินเข้าไปที่จุดรายงานตัวค่ะ… เค้าก็ถามว่า “อยู่เวียงไหน” เราก็ตอบว่า… “ยังไม่ได้เลือกเวียงเลยค่ะ…” เค้าก็บอกให้ไปเลือกเวียงที่อาคารเรียนรวมก่อนแล้วค่อยมารายงานตัว (ทำไม?…ไม่จัดให้อยู่ที่เดียวกันหมดเนี่ย…ไม่เข้าใจ…)  ตอนนั้นรถก็ดันเสียอีก…แล้วจะไปอาคารเรียนรวมยังไงละค่ะเนี่ย…ต้องให้คนแถวนั้นช่วยเข็นรถไม่งั้นไม่ได้ไปเลือกเวียง~ไม่ได้รายงานตัวแน่เลยค่ะ…  เลือกเวียง…รายงานตัวเสร็จ ก็เข้าหอพัก เอากระเป๋าเสื้อผ้า ของที่เตรียมมาเก็บไว้ในหอค่ะ…แล้วออกไปซื้อของที่จำเป็นจะต้องใช้ในหอพักที่ Lotus กับพ่อ~แม่…และก็หาข้าวกลางวันกินที่นั้นเลยค่ะ…(เหมือนกินข้าวส่งอ้ายเข้าหอพักเลย…ฮิฮิ…)

ซื้อของเสร็จก็กลับมาที่หอพักค่ะ… แม่กับอ้ายช่วยกันทำความสะอาดห้องพัก ส่วนพ่อก็นั่งเล่นคอม…ทางหอพักให้ผู้ปกครองอยู่ได้ถึง 5โมงเย็น เท่านั้นค่ะ…แม่กับพ่อเลยต้องกลับก่อน…ก่อนที่ทั้งสองจะกลับอ้ายน้ำตาแทบจะไหลออกมาเลยค่ะ…อ้ายวิ่งเข้าไปกอดพ่อ กอดแม่แล้วเดินไปส่งพ่อกับแม่ที่หน้าหอพัก แล้วอ้ายก็กลับมาที่ห้องช่วยเพื่อนทำความสะอาดห้องต่อค่ะ…ตอนเย็นก็ชวนกันไปกินข้าวแล้วก็กลับมาที่หอ เพราะ ไม่รู้จะไปไหนค่ะ….เลยมาอยู่ที่หอแล้วคุยโทรศัพท์กับพ่อ แล้วก็เข้านอนค่ะ… คืนนี้….เป็นคืนที่เศร้าและเหงามากเลยค่ะ…กว่าจะนอนหลับตาได้ก็ดึกอยู่เหมือนกันค่ะ..ก็เรามันไม่เคยไกลพ่อไกลแม่นี่ค่ะ..จะว่าไปก็ “ ลูกแหง่ ”แหละค่ะ…ฮิฮิ!..

24 พ.ค. 2551 

หมายเหตุ:     บันทึกนี้เอามาจาก G2K  ค่ะ 

ออกเดินทางจากพิษณุโลกในวันที่16 เวลาบ่าย2…กว่าจะมาถึงที่สวนป่าก็ 4 ทุ่มเกือบ 5ทุ่ม นั่งรถมาไกลมากเลยค่ะ…แต่บรรยากาศบนรถไม่เหงาแน่นอนขอบอก เพราะ…บนรถจะมีเสียงป้านิดกับครูลูกหว้า คุยกันมาตลอดทางไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนเลยค่ะ… (แอบนินทาคงไม่ว่ากันนะค่ะ…)
เช้าวันที่ 17พค. เริ่มเดินสำรวจสถานที่ เดินไปดูนกกระจอกเทศ ,หมูเหมยซาน ,วัว ฯลฯ เดินไปกับโก๊ะจิจังและเจ้าหนูนีน่าจอมซน บรรยากาศที่สวนป่าร่มรื่นน่าอยู่ค่ะ….นี่ก็เป็นครั้งที่ 2 แล้วที่ได้มาที่สวนป่าค่ะ… ตอนสายๆก่อนที่จะทำกิจกรรมร่วมกันก็ได้แจกป้ายให้เขียนชื่อกันทุกคนเพื่อที่จะได้รู้จักกัน ตอนนั้นก็คิดว่า…ถ้าใช้ชื่อ “อ้าย” เฉยๆก็ธรรมดาไป จิเลยบอกว่า…ชื่อ “โก๊ะอ้ายจัง” ดีกว่ามั้ย ก็เลยสรุปว่าใช้ชื่อนี้  (โก๊ะจิจัง~โก๊ะอ้ายจัง…โก๊ะสมชื่อจริงๆ….ฮิฮิ!) ตอนเย็นมีกิจกรรมทำอาหารร่วมกันก็เป็นอีกกิจกรรมหนึ่งที่สร้างความสัมพันธ์ ความสามัคคี (ช่วยกันทำคนละไม้คนละมือค่ะ…) ตอนนั้นหาจิไม่เจอไม่รู้ว่าไปไหนแต่…พอรู้ว่าโก๊ะจิจังแต่งตัวเตรียมร้องเพลงอีแซว น้องออยก็วิ่งนำไปหาโก๊ะจิจังก่อนใครเลยค่ะ…น้องออย น้องอ้าย น้องฝ้าย หนูนีน่า ก็ไปช่วยโก๊ะจิจังแต่งตัวทำผม (แต่งตัวแล้วก็สวยเหมือนกันนะเนี่ย…) พอกินอาหาร ดูจิร้องเพลงเสร็จก็ไปอาบน้ำนอนค่ะ…

 
เช้าวันที่ 18พค. ตื่นกันแต่เช้าเลยค่ะ…เพราะว่าจะไปเดินเล่นและก็ปีนต้นไม้กัน เดินเล่นได้สักพักก็ไปปีนต้นไม้กันค่ะ…ใครเดินผ่านอ้ายกับจิ ก็จะพูดพร้อมกันว่า “สัวัสดีค่ะ…” คนที่เดินผ่านก็จะงงๆ..ว่าทำไมได้ยินแต่เสียง หาตัวคนทักไม่เจอ อ้ายกับจิ ก็พูดพร้อมกันว่า “อยู่บนต้นไม้ค่ะ…” คนที่เดินผ่านก็หัวเราะ…ยิ้ม..ว่าขึ้นไปกันยังไงแล้วก็พูดว่า…“มีลิงอยู่บนต้นไม้ 2 ตัว” (ก็บอกแล้วว่า.. “โก๊ะ” สมชื่อจริงๆ..ฮิฮิ!..)

                           
ต้องเดินทางกลับพิษณุโลกวันนี้แล้วค่ะ…เพราะพรุ่งนี้ต้องไปรายงานตัวที่มน.พะเยา น่าเสียดายจัง!…อดปีนต้นไม้กับคู่หูอย่างโก๊ะจิจังเลย…หวังว่าโอกาสหน้าจะได้มาเล่นกับเพื่อนๆ…อีกนะค่ะ…

 18 พ.ค. 2551

น้องอ้ายเป็นจอมกวน  ลูกสาวจอมป่วน  ช่วยติดตามอ่าน  ให้กำลังใจหน่อยนะคะ