ผมอายุ ๓๗ ปีละครับแบบว่ายังละอ่อนอยู่(ขอชมตัวเองหน่อยละกัน )
ส่วนใครจะให้ผมเรียกน้อง พี่ ป้า น้า อา บอกได้เลยครับ

หากมีโอกาสจะลองเขียนเรื่องการทำโทรทัศน์ชุมชนมาฝากนะครับ

เรื่อง “ความรู้ในตัวคน” เดี๋ยวจะเอาไปเขียนบันทึกแลกเปลี่ยนนะครับ

ข้าน้อยขอคารวะ

ในทางกลับกันคนที่ให้ความสนใจในตัวคนอื่นด้วยความนอบน้อมถ่อมตน ตัวเขาเองก็ได้ความเคารพตอบ และเรียนรู้ว่าตัวตนเล็กงานจึงใหญ่ อิอิอิ

เชื่อว่าในทุกที่มีเครือข่ายอย่างไม่เป็นทางการอยู่แล้วค่ะ เพราะคนเป็นสัตว์สังคมค่อย ๆ ดู ค่อย ๆ สาวก็จะเห็นแล้วเข้าไปช่วยเสริม ช่วยเปิดพื้นที่ให้ ช่วยให้มีเป้าหมายร่วมกัน มีเส้นทางเดินที่ชัดด้วย “ความจริงใจ” เท่านี้ก็สนุกแล้ว

ทุกคนมีความรู้ที่ก่อกำเนิดมาตั้งแต่เล็ก ๆ สะสมจนถึงปัจจุบันอยู่แล้ว แต่เราอาจไม่รู้ตัว เพราะให้ความสำคัญกับการเรียนในตำรา ปริญญา หรือคุณวุฒิภายนอกมากเกินไป แม้แต่รูปแบบการจัดการกับปัญหาเราก็มีวิธีที่”ได้ผล”สำหรับตัวเราเองไม่ใช่เหรอคะ ^ ^

ยกตัวอย่างเช่นการเล่นดีดลูกแก้ว คุณ tdin มีวิธีในการดีดลูกแก้วให้กินเพื่อน ๆ มากที่สุดมั้ยคะ เทคนิคที่เราค้นพบนั่นคือความรู้ชนิดหนึ่ง การค้นพบนั้นเกิดจากความรู้สึกที่อยากเอาชนะเป็นแรงผลัก นั่นคือแรงจูงใจ แล้วมีการฝึกฝนซ้ำ ๆ นั่นคือการทำซ้ำ ๆ จนชำนาญ เมื่อทำตามเทคนิคที่เราคิดค้นขึ้นผลที่ได้คือชนะเพื่อน เป็นแรงจูงใจให้คงพฤติกรรมนั้นไว้ … จะเห็นว่าความรู้ฝังลึกหรือความรู้ในตัวคนไม่ได้เกิดขึ้นลอย ๆ แต่มีรากฐาน(ในที่นี้คือเทคนิคเดิม) มีแรงจูงใจ มีการกระทำซ้ำ ๆ เพื่อฝึกฝน และมีการคงความรู้นั้นไว้เป็นแบบแผนพฤติกรรม การเรียนรู้ที่เกิดขึ้นเกิดจากแรงผลักดัน การสังเกต เชื่อมโยงกับความรู้เดิม ฝึกฝนจนชำนาญกลายเป็นความรู้ใหม่

ถ้าถึงเวลาหนึ่ง มีเพื่อนมาแอบถามถึงเทคนิคการดีดลูกแก้ว คุณ tdin จะสอนมั้ยคะ? ถ้าสอนก็คือการส่งผ่านความรู้ สอนแบบไหนสอนแบบจับมือทำเลย หรือว่าบอกปากเปล่าทำได้ก็ทำทำไม่ได้ก็แล้วไป?

รูปแบบการถ่ายทอดความรู้นี่แหละค่ะที่เป็นตัวบอกถึง”ความสัมพันธ์” …ถ้าคนถามเป็นเพื่อนรักหรือน้อง/พี่ เราก็คงทุ่มเต็มที่จนกว่าจะทำได้ เรียกได้ว่ายังไงก็”ช่วยกัน” …แต่ถ้าคนถามเป็นคู่แข่งล่ะหรือเป็นคนนอกที่ไม่เกี่ยวกับเรา เราคงมีความรู้สึกอย่างมากก็แค่”ช่วยเหลือ” ซึ่งเป็นการทำตามหน้าที่แต่ไม่ทุ่มเทเหมือน”ช่วยกัน“ที่ทำด้วยความรู้สึกว่านี่คือคนในครอบครัว…  พอเห็นความแตกต่างแล้วนะคะ การจัดการความรู้ในองค์กรปัจจุบันทำแบบไหน… ช่วยเหลือ หรือว่าช่วยกัน? …

การสร้างสังคมแบบนี้ทำได้ยังไง เกิดจาก
1. เคารพความเป็นมนุษย์ และความแตกต่างของบุคคล
2. มีความเชื่อร่วมกัน
3. มีความศรัทธาร่วมกัน
4. ลงมือทำตามความเชื่อนั้น
5. มีความผูกพันกันเหมือนครอบครัว มีทะเลาะกันมั่ง งอนกันมั่ง แต่ความเป็นครอบครัวทำให้เกิดการประคับประคองกันและกัน เข้าหยิบเข้าช่วยกันคนละไม้ละมือ ไม่โยนว่าเป็นหน้าที่ของใคร…แต่นี่เป็นครอบครัวเรา
6. มีกิจกรรมร่วมกัน
7. มีเป้าหมายเดียวกัน
8. มีการ recycle ความรู้ ด้วยการแลกเปลี่ยน พูดกันบ่อย ๆ  คุยกันให้เข้าใจ มีอะไรก็ปรึกษาหารือ จนกลายเป็นวัฒนธรรมของชุมชนลานฯ / เฮฯ…

สังคมแห่งการเรียนรู้เกิดขึ้นไม่ได้หรอกค่ะถ้า “คน”ที่เป็นปัจเจกไม่มีคุณสมบัตินั้น และคุณสมบัติที่ว่าย่อมเกิดจาก”ความรู้ในตัวเขา”นั่นเอง … ความรู้ในตัวก็มีบ่อกำเนิดมาจากรากฐานของครอบครัว การต่อยอดที่อาจเป็นความรู้จากตำรา ความรู้จากการพูดคุยแลกเปลี่ยน  ความรู้จากอาจารย์ ฯลฯ  และการตกแต่งที่มาจากการสังเกต การเห็น การอยู่ในสังคมที่มีวัฒนธรรมแบบนั้น ๆ ข้อบังคับ กฎเกณฑ์ ฯลฯ

ตอบแบบรีบ ๆ ก่อนค่ะ.. รอท่านอื่น ๆ เข้ามาช่วยเติมอีกนะคะ