เป็นเพื่อนกันมานาน…

พวกเค้าอยู่ที่ต้นส้มจี๊ดในกระถาง

ตอนแรกที่รู้จักก็ยังเป็นของหนอนแก้วอยู่  อ้วนอวบมาก ๆ

เพราะกินใบส้มจนหมดต้น

หลังจากนั้นต้นส้มก็ตกใจ…

ออกดอกเต็มต้น

หนอนแก้วก็กลายร่างเป็นผีเสื้อ 

ผสมเกสรให้เรียบร้อย  ส้มติดเต็มกระถาง

มีอยู่คราวหนึ่ง

มีคนทนไม่ได้  จับหนอนแก้วไปทิ้งหมด

ต้นส้มก็สดใสใบสะพรั่ง

แล้วก็ไม่ยอมออกดอก ติดลูกอีก…

        ………………….

ผีเสื้อมีทั้งช่วงชีวิคที่ทั้งน่าเกลียด  ทั้งงดงาม 

ทั้งเปราะบาง  อ่อนแอ

คล้ายกับความรักที่ตรงไหน…

     ………………..

ความรักเหมือนผีเสื้อ…

เพราะเมื่อเวลาเราอยู่นิ่ง ๆ ผีเสื้อจะบินมาใกล้ ๆ

แต่เมื่อไรที่เราอยากได้วิ่งไล่จับ

เราก็มักจะพบแต่ความว่างเปล่า

บางที…

ความรักก็ไม่จำเป็นต้องใช้ความพยายามวิ่งไล่ตามมากนัก

     ………………

บางคนเปรียบตัวเองเป็นผีเสื้อ

เวลาที่เราจับผีเสื้อมาเลี้ยงได้ 

ผีเสื้อทั้งทรมาน…ทั้งเป็นทุกข์

เราเองก็ได้ชื่นชมแค่ชั่วครั้งคราว

ดังนั้น…

ถ้าจะรักกับคนบางคน

ก็จำเป็นจะต้องปล่อยไป

ไม่ทำให้เจ้าผีเสื้อบอบช้ำเพราะความรักของเรา

        …………………

มีเรื่องเล่าอยู่ใน reader digest เล่มหนึ่งหลายปีมาแล้ว

พูดถึงนักโทษอายุน้อยกว่า 18 ปี ที่ถูกจับในข้อหาฆ่าคนตายอย่างเลือดเย็น

นักโทษเป็นคนดำ  อยู่ในย่านที่ยากจนและสภาพแวดล้อมไม่ดี

แต่อายุยังน้อยเลยไม่ได้รับโทษหนัก

ระหว่างรับโทษนั้น…มีนักวิทยาศาสตร์ต้องการผู้ช่วยวิจัยผีเสื้อ

เป็นผีเสื้อตัวเล็ก ๆ ที่มีอายุเพียงแค่วันเดียว

หน้าที่ของนักโทษคือคอยดูว่าผีเสื้อจะออกจากไข่เมื่อไหร่

แล้วพามันไปพบคู่…

หลังจากนั้นพวกมันก็จะตาย

       ……….

รอไปอีกอาทิตย์นึงผีเสื้อถึงจะออกจากไข่มา

เพื่อจะมีชีวิตอยู่เพียงแค่วันเดียว

พบรัก…แล้วตายไป

       …………

นักโทษไม่ได้ถูกปล่อยตัว

แต่ข่าวว่า

อย่าว่าแต่ทำร้ายคนเลย

แม้แต่ผีเสื้อตัวเล็ก ๆ

เขาก็ไม่กล้าที่จะทำร้ายอีกต่อไป

   ……………………….

เป็นปัญหาของความจริงที่ไม่รู้ว่าอะไรจริง  อะไรไม่จริง

จางจื้อลูกศิษย์ของเหลาจื้อ  นักปราชญ์จีน

นอนหลับไปแล้วฝันว่าตัวเองเป็นผีเสื้อ

             …..

จางจื้อเลยสงสัยว่า

เราเป็นผีเสื้อที่หลับฝันว่าเป็นคน…

รึว่า…เราเป็นคนที่หลับฝันว่าเป็นผีเสื้อกันแน่

             ……

ความตายกับความฝัน  จะต่างกันที่ตรงไหน  (พิบูลย์ศักดิ์  ละครพล)

           ……

ชีวิตเราผ่านไปเร็วเหลือเกิน

อีกไม่กี่วันก็สงกรานต์อีกแล้ว

เตรียมเปียกดีก่า…

เมื่อนานมาแล้วมีหนังสืออยู่เล่มหนึ่ง

รู้สึกจะชื่อ “เส้นทางแห่งความหมาย”  (รุ่นนี้ต้องใช้ความรู้สึก  เพราะเลือน ๆ ไปเหมือนกันนิ)

หน้าปกเป็นรูปผีเสื้อสีเหลืองสว่างมาก  เป็นหนังสือที่แปลมาจากภาษาอังกฤษ

เคยเห็นต้นฉบับก่อน แล้วต่อมาก็มีคนแปลเป็นภาษาไทย  อ่านง่าย ๆ น่ารักดี

                           ///////////

เป็นเรื่องของหนอนแก้วสองตัว  เดินคุยกันว่าชีวิตเรานี้จะทำอะไรกันดี

ตัวผู้ชายก็บอกว่า สงสัยต้องทำตาม ๆ เค้าไป  ชาวบ้านเค้าทำอะไรก็ทำ ๆ เหอะ 

คือเห็นเค้าเดินกันเป็นทิวเลย…ไปไหนกันก็ไม่ทราบ

แต่เค้าก็เดินกันไปทั้งนั้น

เราเดินไปกันเหอะ…

หนอนแก้วสองตัวก็เข้าขบวนไปกัน

   ….

ระหว่างทางก็เห็นหนอนแก้วตัวแล้วตัวเล่าบ่ายหน้ากลับมา

หนอนเหล่านั้นไม่พูดอะไรได้แต่ส่ายหัวกันไปมา

หนอนแก้วสองตัวก็สงสัย  แต่ก็ตามหนอนส่วนใหญ่ไป

เดินไป  เดินไป  วันแล้ววันเล่า

จนได้เห็นเสาหนอน  คือมีแต่หนอนแก้วมากมาย 

พยายามปีนขึ้นไปข้างบน 

เหยียบกัน  ปีนป่ายกันเพื่อจะขึ้นไปอยู่สูงกว่าตัวอื่น ๆ

เจ้าหนอนแก้วสองตัวก็เดินตามขึ้นไป

ระหว่างทาง…หนอนแก้วตัวผู้หญิงก็บอกว่าเธอเหนื่อย 

ไปต่อไม่ไหว  อยากหยุดแล้ว…

เธอก็หยุดพักหายใจ 

แค่เธอหยุด  เธอก็ถูกหนอนแก้วตัวอื่น ๆ เหยียบ

ใช้เธอต่างบันไดปีนป่ายขึ้นไปบนเสานั้น

สุดท้ายพบว่าตัวเองถูกผลักใสลงมาเดินอยู่ที่พื้นเรียบร้อย

และห่างจากเสานั้นไปทุกที  ทุกที

            ………

ส่วนเจ้าหนอนแก้วผู้ชายที่อาจหาญ 

ยังคงปีนป่ายเสาขึ้นไป 

ยิ่งปีนขึ้นสูงยิ่งพบว่ามีหนอนปีนขึ้นไปน้อยลง  น้อยลง

และมีหนอนบ่ายหน้าลงมามากขึ้น  มากขึ้น

เมื่อถามว่าบนนั้นมีอะไร…

เหมือนจะแว่ว ๆ ว่า  ไม่มีอะไร  ไม่มีอะไร

ถ้าไม่มีอะไร  ทำไมทุกตัวแข่งขันกันปีนป่ายขึ้นไปอย่างนั้นนะ…

เจ้าหนอนแก้วไม่ย่อท้อที่จะปีนต่อไปจนถึงยอดของเสานั้น

แล้วพบกับความว่างเปล่า…

             …………..

เมื่อมองขึ้นไปข้างบน  หนอนแก้วเห็นผีเสื้อบินวนไปมา 

แววตาคุ้นเคยมาก

แต่ก็ไม่สามารถพูดกันได้

เพียงแค่ช่วงเวลาที่หนอนแก้วตะลึงในความงามของผีเสื้อนั้น

มันก็กลายเป็นบันไดให้หนอนตัวอื่น ๆ ปีนป่ายขึ้นไป

สุดท้าย  หนอนผู้ชายก็พบตัวเองอยู่ที่พื้นถนน…

มีผีเสื้อตัวหนึ่งบินมาวนเวียนใกล้ ๆ

เจ้าหนอนเห็นแววตาที่คุ้นเคย  จึงตามผีเสื้อตัวนั้นไป

ผีเสื้อพาไปถึงต้นไม้ต้นหนึ่ง 

บนกิ่งไม้นั้นมีรังไหมติดอยู่ 

ผีเสื้อบินไปใกล้ ๆ รังไหมนั้นแล้วทำท่าทางมุดหัวเข้าไป

เจ้าหนอนคล้ายจะเข้าใจ

มันตั้งต้นทอรังไหมคลุมตัวเอง…วันแล้ววันเล่า

…แล้วรอคอย…

           ………………..

หลายวันต่อมาผีเสื้อสาวก็ไม่เหงาอีกต่อไป

                 ///////////////

ท่านเล่าให้ฟังว่า…

เห็นดักแด้นอนอ้วนอยู่  เลยสงสาร 

เห็นมันอยู่ในรังใหมดิ้นไปดิ้นมา  ลำบากจริง ๆ

มีปีกนิดเดียว  ตัวอ้วนกลมท่าทางจะลำบาก

เลยตัดรังไหมออกนิดนึงให้มันได้ออกมาข้างนอกได้

ก้อสบายดักแด้สิทีนี้ 

ตัวกลม ๆ มีปีกนิดเดียว…

ไม่สามารถกลายเป็นผีเสื้อได้อย่างนั้นจนตาย

………………….

ท่านบอกว่า 

กับบางเรื่อง  บางที  เราก็ต้องพยายามทำใจแข็ง

ให้เวลาเป็นตัวช่วยให้เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างช้า ๆ

ท่านเปรียบเทียบกับนักเทศน์ว่า

พระหนุ่มเณรน้อยที่วาทีคมคายนั้นมีมากมาย

แต่อย่าเพิ่งใจร้อนส่งออกสู่ตลาดมากนัก

ค่อย ๆ ฝึกปรือให้ดีก่อน 

แล้วค่อยให้ท่านเหล่านั้นเติบโตกันในระดับชาติ  ระดับนานาชาติต่อไป

……………………

ก้ออนุโมทนาด้วยค่ะ

/////////ปิดท้าย////////

ท่านบอกว่า 

แปลกแต่จริง 

สามเณรที่มาร่วมงานครั้งนี้มีแต่ผู้ชายทั้งนั้น

ถ้าโตไปน่าจะเป็นพระได้

เฮ้อออออ…ก้อจิงของท่านเนาะ

-แตงโม-

อากาศก็ร้อนกำลังดีแล้วเชียว  มาเย็นซะได้

ดีจริง ๆ เล้ย…

พอดีเสาร์นี้ไปงานเลี้ยงส่งพี่ๆ ปี ๔ มาค่ะ

อย่างที่บอกว่ามีคนน้อย  เลยจำกันได้หมด  น้อง ๆ เค้าจัด “เทศกาลต้มยำทำแกงวัฒนธรรมครั้งที่ ๑”

แต่รุ่นนี้น่ะรุ่นที่ ๓ เข้าไปแล้ว 

เอ้า…  ตามใจ

ก็สุขเศร้าเคล้าน้ำปลา  เอ้ย  น้ำตากันไปบ้างตามสมควร

เพราะวันลาจากนี่  ให้คุณครูได้ป้อนรสชาติของชีวิตอย่างต้มยำที่ช่วยกันทำมีซะหลายรสแสบร้อนขนาดนั้น

ข้อคิดที่ให้เด็ก ๆ ไปก็ขำ ๆ ตามแนว

“ยอมรับว่าอ่อนแอ  แต่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา”

…ครือว่า…ความอ่อนแอเป็นเรื่องธรรมดาของคนเรา

ทำให้เราต้องพึ่งพากันและกัน  อยู่กันด้วยความอ่อนโยน

ผสมผสานกันไป เผ็ดบ้าง เปรี้ยวบ้าง เค็มบ้าง ก็เป็นรสชาติของชีวิต

บางทีมันก็หอมกรุ่น ๆ อยู่เหมือนกันนะ

…ตอนพูดตลกจริง ๆ นะคะ  ตอนเขียนทะมัยจริงจังนักก็ไม่ทราบ  เฮ้ออออ

ป.ล. นู๋จิจะกอดน้าน่ะ  แขนยาวพอรึเปล่า 

น้าน่ะ ขนาดหลายคนโอบเชียวนะ …จะบอกให้

ฝ้นดีค่ะทุกคน

เพิ่งเคยเขียนบล็อกเป็นครั้งแรก  แต่รู้สึกว่าอบอุ่นมากสำหรับการต้อนรับของชุมชนชาวลานปัญญา

แตงโมเป็นคุณครูค่ะ สอนอยู่ที่โรงเรียนเดียวกะ อ.handy

วันนี้ส่งคะแนนเสร็จเรียบร้อย  โล่งใจไปหนึ่งงาน เลยได้มาเขียนบล็อก

กำลังรอลุ้นนักศึกษาใหม่ ในโปรแกรมวิชาวัฒนธรรมศึกษา

เพราะเราเป็นโปรแกรมวิชา top 5 ที่นักศึกษาไม่ค่อยสนใจ 

แต่เรายังคิดว่ามันน่าจะมีประโยชน์อยู่นะเนี่ย…

ก็ว่ากันไป… 

ไม่ท้อแต่กำลังคิดหาทางให้โดนใจวัยรุ่นอยู่นะคะ

ใครมีความคิดเห็นยังไงก็แบ่งปันมาได้ค่ะ

…ขอให้อยู่เย็นเป็นสุขทุกคนค่ะ…

-แตงโม-

วันนี้ลานจันทราโดยแตงโมได้มีโอกาสมาเปิดตัวที่นี่ ก็ต้องขอขอบพระคุณ อ.handdy  ที่ได้แนะนำโอกาสดี ๆ แบบนี้

คราวหน้ามีอะไรที่น่าสนใจจะได้นำมาแบ่งปันกันนะคะ

แตงโม