ระหว่างที่มีรายการขย่มกรุงยุ่ง ๆ เย๊ว ๆ นี่นะครับ พวกเราคงทำอะไรไม่ได้มากนัก นอกจากนั่งถอนใจทำตาปริบ ๆ  ในเมื่อคนไทยมองไม่เห็นจุดที่เป็นแก่นสารของชาติตนเอง อะไร ๆ ก็เกิดขึ้นได้ทั้งนั้นละครับ เรื่องทั้งหมดอย่าไปโทษใคร โทษคนไทยทั้งหมดนี่แหละที่มีส่วนทำให้เกิดหมายเหตุประเทศไทย ถ้าทุกคนมีมิติทางสังคมในหัวใจ ไม่ปล่อยปะละเลยให้พวกที่รักประเทศไทยจนน้ำลายไหล ทำอะไรเลยเถิดเรื่องมันก็จะไม่เข้าตาจนเช่นนี้

วัฒนธรรมไทยก็มีส่วน ที่คนส่วนใหญ่มองว่าธุระไม่ใช่ ฉันไม่ไปยุ่งเกี่ยวเดี๋ยวจะพลอยโดนหางเลข คิดง่าย ๆ นึกว่าจะพ้น ผลกระทบที่เกิดขึ้นกับบ้านเมืองเป็นเรื่องกระแทกกระทั้นถึงกันหมด จะไปหลบอยู่มุมไหนก็ไม่พ้นหรอก เจอหางเลขทั่วหน้าไม่มากก็น้อย เหตุแห่งความแตกแยกมันค่อย ๆ สะสมมานาน แล้วก็บานปลายออกไปเรื่อย ๆ  เพราะประเทศนี้ไม่มีภูมิคุ้มกันทางสังคมที่เข้มแข็งพอจะดูแลความสงบสุขของบ้านเมือง คนไทยหยวนให้กับทุกเรื่อง เมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ก็รับกรรมกันไปเถิดนะต๋อย

ถ้าเอาแต่บ่นเดี๋ยวก็โดนคุณหมอจอมป่วนจวกอีก ถามว่า..นับแต่นี้ไปคนไทยควรจะคิดและทำอะไรในเรื่องที่ผันผวนจนยากที่จะจับต้นชนปลายไม่ถูก คงต้องหันมาดูหน้าที่ของคนไทยกระมังครับ หน้าที่โดยตรงต่อการงานรับผิดชอบ และหน้าที่ ๆ ช่วยกันดูแลสังคม ถ้าไม่มีหน้าที่ตัวหลัง ลอยเพสังคมให้ตกอยู่ในมือของคนกลุ่มหนึ่งกลุ่มใดโดยไม่มีหางเสือ  ก็จะเกิดก๊ก เกิดเหล่า จ้องเจี๊ยะผลประโยชน์ส่วนรวม  คราวนี้ละครับที่ประเทศไทยจะเป็นไปอย่างซึมกะทือ ชักหน้าไม่ถึงหลัง แบ่งเขตแบ่งพื้นที่ของข้าใครอย่าเตะ ผิดกลิ่นเข้ามาเป็นโดนไล่โฮ่ฮาเขวี้ยงปากระเจิง จะหาเสียงก็ยาก จะปกครองก็ยาก จะทำมาหากินก็ยาก เกิดอำนาจเถื่อนซ้อนอำนาจรัฐ เมื่อเป็นไปถึงปานฉะนี้เราจะนั่งดูดำดูดีอย่างไร?

(แผ่นดินร้อน นอกจากรดน้ำแล้ว ควรใช้ใบไม้ปกคลุม)

ในระหว่างที่ยึกยักยึกยือกันอยู่นี้ ผมก็หันมาดูเรื่องของตนเอง สิ่งที่ได้เรียนรู้แต่ละวัน ขออนุญาตเอามารำพัน ถ้าเป็นเรื่องเขารู้แล้วละลุงก็ขออภัย เรื่องแรกได้แก่การดูแลความชุ่มชื่นในแปลงผัก สิ่งที่ทำได้ง่ายที่สุดก็คือขนใบไม้มาปกคลุมหน้าดิน จะช่วยบรรเทาความร้อนแล้งได้พอสมควร เคยรดน้ำทุกวันก็จะลดลงได้ 3 วันครั้ง เรื่องวัชพืชอย่าไปทำลาย ปล่อยให้ปกคลุมพื้นดินไว้ จะช่วยรักษาความชื้นได้พอสมควร

(ผักบุ้งคนกรุงต้องมีรั้วรอบขอบชิด แต่ผักพื้นถิ่นปลูกแบบโล่งโจ้งสบายๆ)

การเลือกปลูกพืชที่เหมาะสมกับหน้าแล้ง ถ้าเป็นผักชาวกรุงจะยุ่งยากเรื่องสัตว์เลี้ยงรบกวน เช่นการปลูกผักบุ้ง เราจะต้องทำรั้วรอบกันสัตว์เลี้ยง ซึ่งตรงกันข้ามกับผักพื้นถิ่นที่เกิดเอง รดน้ำช่วยอย่างเดียวก็เขียวสะพรั่งแล้ว ชาวบ้านยังไม่ตระหนักในเรื่องนี้ ว่าการดูแลผักที่เกิดตามธรรมชาตินั้นมีจุดดีมากมาย รวมทั้งวิธีการปลูกผักยืนต้นระบบชิด ถ้าแล้งอย่างนี้แถมมีน้ำจำกัด ขอแนะนำให้เพาะกล้าไว้จะดีกว่า ฝนมาก็จะได้ปลูกได้ทันกาล ดีกว่าที่จะมายักแย่ยักยันปลูกด้วยเมล็ดเหมือนผม สุดท้ายแล้วก็จะโตพอๆกัน แต่หยอดเมล็ดยุ่งยากและสิ้นเปลืองมากกว่า แต่ถ้าไม่ทดลองก็ไม่รู้ มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ทำการวิจัย คือการปลูกผักหวานบ้านด้วยราก และค้นพบว่า ต้นเหรียงนั้นสามารถเพาะชำรากมาปลูกได้เช่นกัน แต่คงจะยุงยากกว่าการปลูกด้วยเมล็ด แต่รู้ไว้ก็ใช่ว่าใส่บ่าแบกหามใช่ไหมละครับ

(มะเขือพวงจะมีรูปใบยัก)

การปลูกมะเขือ ที่สวนป่ามีต้นมะเขือเล็ก ๆ งอกเองมากมาย ถ้าเราสังเกตก็จะพอแยกชนิดได้โดยดูจากใบ ใบของมะเขือพวงจะเป็นแฉก ๆ มีหนามตามก้าน ส่วนมะเขือทั่วไปใบจะมีรูปมนรี เราต้องเลือกอีกว่าชอบรับประทานมะเขือชนิดไหนมากกว่ากัน ในเครือญาติแซ่เฮจะชอบมะเขือพวงกับมะเขือยาว ผมจึงย้ายกล้ามาเข้าแถว คาดว่าจะปลูกประมาณ 100 ต้น บางต้นก็เริ่มออกดอกแล้ว อีกหน่อยก็จะออกช่อเห็นเป็นพวง ๆ ให้เด็ดไปโม้อีก ส่วนมะเขือเทศกำลังจะวาย ได้ทดลองต้นต้นแก่ทิ้งแล้วปล่อยให้แตกหน่อใหม่ ยังไม่ทราบว่าจะเป็นไปได้แค่ไหน เผื่อกันเหนียวก็หว่านเมล็ดทิ้งไว้แล้ว มะเขือการ์ตูนที่อุ้ยกับหมอเบิร์ดให้เมล็ดมา เพาะไว้ต้นโตพอที่จะย้ายปลูกแล้ว จึงขอบอกผู้อุปการะด้วยความคิดถึง

(ชมจันทร์ปลูกง่าย 2 เดือนก็เก็บดอกได้แล้ว)

ผักชมจันทร์ พบว่าปลูกง่ายดายเหลือเกิน ระหว่างที่ออกดอกเมล็ดก็ทยอยแก่ตามไปด้วย ผมเริ่มเก็บมาสะสมไว้แล้ว ต้นเล็ก ๆ ที่ปลูก พอตั้งตัวไต่ราวก็ออกดอกให้ชมรวดเร็ว การปลูกชมจันทร์ทำได้หลายวิธี ง่ายที่สุดเอาเมล็ดไปฝังไว้ใต้ต้นไม้ หาลำไม้ไผ่ปักไว้ให้เกาะด้วย แค่นี้ก็จะได้ชมจันทร์ชมใจแล้วละครับ ผมปลูกไปเรื่อย ๆ   คาดว่าอีก 2 เดือนจะมีดอกชมจันทร์มาโม้อย่างมโหระทึก

(เก็บฝักเหรียงมาแช่น้ำแกะเมล็ดออกได้ง่าย)

ลูกเหรียง

ช่วงนี้ฝักทยอยหล่นลงมาเรื่อย ๆ

เก็บมาแกะเอาเมล็ดยากเหมือนกัน

ฝักมีความเหนียวไม่น้อย

ผมทดลองเอาไปฝักไปแช่น้ำ 1 สัปดาห์

ฝักจะเปื่อยยุ่ยแกะเอาเมล็ดออกมาได้ง่าย

ไม่ทราบว่าพี่น้องทางใต้ใช้วิธีนี้หรือมีดีกว่านี้

ผมค้นเจอเรื่องง่าย ๆ ก็เอามาโม้ตามลีลาคนขี้คุย

ถ้าทราบแล้วเปลี่ยน

แคว๊ก ๆ

..ตะวันตกดินกำลังโพล้เพล้ ไก่ต๊อกและนกยูงเริ่มโผบินไปเกาะคอนเตรียมหลับนอนในค่ำคืนนี้ โฉมยงถามว่า จะรับประทานมื้อเย็นที่ไหน ก็เอาตรงชานบ้านนี่แหละน้อง เป็นมุมอาหารที่แวดล้อมไปด้วยความรื่นรมย์ เปิดสปริงเกอร์โปรยละอองชุ่มชื่นให้ปลิวไสว มีไก่ยำมะม่วง น้ำพริก/ผักลวก ปลาตัวเล็ก ๆ อบกรอบ ตามด้วยมะม่วงสุกตบท้าย นั่งคุยไปคุยมานึกขึ้นได้ว่าเมื่อตอนกลางวันเอามะละกอสุกแช่เย็นมาชิม เป็นของว่างยามบ่ายที่เหมาะยิ่งกว่ารายการคลายเครียดเสียอีก มะละกออย่าเอาที่สุกเกินไป ฝานตอนที่เนื้อยังกึ่งแข็งกึ่งนิ่ม เนื้อสีทองไม่หวานมากนักเป็นคุณสมบัติของมะละกออีสาน โฉมยงเก็บมาตุนไว้ทีละ 2-3 ลูก กลายเป็นผลไม้ประจำในช่วงนี้เสียแล้ว

ตอนที่หมอเจ๊มาได้ชวนปลูกมะละกอไปหลายต้น

หลังจากนั้นก็เพาะและปลูกเพิ่มเรื่อย ๆ

พบว่ามีทั้งมะละกอที่งอกเองและที่เราปลูก

สังเกตได้จากที่เป็นแถวเป็นแนวและขึ้นเปะปะทั่วไป

เนื่องจากไม่ใช่ไม้ยืนต้นจึงปล่อยให้ขึ้นตามอำเภอใจ

ลูกสุกคาต้นก็ปล่อยให้เป็นอาหารนกหนู

เมล็ดร่วงลงมาไก่ไปจิกนกไปชิมแล้วเอาก้นหว่านไปทั่ว

บอกให้โฉมยงเก็บเมล็ดไว้จะเพาะขยายปลูกให้เต็มสวน

ถ้าน้าอึ่งน้าแป๊ดมาอย่าลืมเอาครกมาด้วย

พริก-มะเขือเทศ-น้ำตาลปึก-กุ้งแห้งมีแล้ว อิอิ..

ปีนี้แปลกเหลือเกิน กลางวันอากาศร้อนอบอ้าว แต่กลางคืนกลับเย็นสบาย นั่งตากอากาศยามราตรีแล้วไม่อยากเข้าบ้าน คืนนี้เดือนมืดดาริกาเต็มท้องฟ้า ลมพัดเบา ๆ หอบกลิ่นดอกราตรีหลังบ้านโชยกลิ่นข้ามหลังคามาได้ยังไงไม่ก็ไม่รู้ ท้องถิ่นไทยมีอะไรดี ๆ เหลือล้น ถ้าคนไทยรู้จักคิดรู้จักมองรู้จักดำเนินชีวิตแบบพอเพียง เราก็จะอยู่สุขสบายไม่ต้องไปตะกายหาเหาใส่หัว ตกอยู่ในสภาพที่อ่อนแออ่อนไหว ยอมให้เปรตขอส่วนบุญหลอกไปทนทรมานทรกรรมตากแดดตากฝน ไปเป็นคนที่สร้างปัญหาให้กับอนาคตของตนเองและบ้านเมือง

ตอนหัวค่ำLogos โทรมาบอกว่าพระอาจารย์ไร้กรอบจะออกทีวีแต่ไม่ทราบเวลา นึกในใจว่าช่างเหมาะเจาะเหลือเกินที่พระอาจารย์จะออกมาเคาะสติคนไทยในช่วงนี้ ปรึกษากับโฉมยงว่าเอาอย่างนี้ไหม ..เรามาแปลงชานบ้านเป็นวิมานฉิมพลีกันดีกว่า กวาดบ้านแล้วเอาสื่อมาปู ขนที่หลับที่นอนออกมา กะจะนอนดูดาวดูเดือน และดูพระอาจารย์ไร้กรอบออกทีวีให้สำเริงใจ แม่โฉมยงก็ดีเหลือเกิน จัดแจงลากโต๊ะทีวีออกมานอกบ้าน ปูที่หลับที่นอนแล้วก็เรียกผมมานอนชม ในช่วงนั้นอาจารย์ปราโมท นาครทรรพ กับอาจารย์อีกท่านหนึ่งมาจากจุฬาฯ มาสะท้อนมุมบ้านมุมเมืองมุมสังคมได้อย่างจะแจ้ง ทะลวงกำพืดของไอ้คนลวงโลกได้สะเด็ดสะเด่าถึงใจ ใคร ๆ ได้ฟังอย่างใช้ปัญญาจะตระหนักความเป็นจริงได้ไม่ยากนัก

บ้านเรามีทีวีหลายช่อง แต่ผู้บริหารสื่อก็ไม่เคยคิดบริหารข้อมูลข่าวสารที่เป็นประโยชน์แก่สังคมเท่าที่ควร เปิดดูเถอะวัน ๆ มีแต่รายการตลกกับรายการบ้า ๆ บวม ๆ มอมเมาประชาชนทั้งวัน ละครก็มีแต่เรื่องในมุ้ง เรื่องแม่ยายแม่ผัวตัวดีออกมาว๊ากเพ้ย ชิงรักหักสวาทกันทั้งปี เรื่องประเทืองปัญญาก็เพิ่งจะมาคิดกันเอาตอนบ้านเมืองเดือดปุด ๆ นี่แหละ สังคมสิ้นคิดก็เกิดขึ้นอย่างที่ท่านอาจารย์ทั้ง 2 มาออกรายการ

ชานบ้านผมดัดแปลงแล้วเป็นสวรรค์ดี ๆ นี่เอง

มีร่มไม้บาง ๆ ให้พอมองเห็นดาวระยิบระยับ

ได้เสียงดนตรีธรรมชาติจากแมลงกลางคืนร้องกล่อม

คืนนี้สงบสุขจนแม้แต่นกถึดทือก็ลืมละเมอ

ยุงไม่มี..

ลมหอบกลิ่นหอมเย็น ๆ โชยมา

ผมเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้

รายการพระอาจารย์ไร้กรอบออกทีวีก็เลยไม่ได้ดู

เสียโอกาสฟังเสียงหัวเราะสะท้านทรวงจนได้

โฉมยงบอกว่า..ปลุกเหมือนกันแต่พ่อไม่ตื่น

โธ่! น้องเอ๊ย!..ทำไมไม่เอาน้ำราดสักโครมละ

โธ่! และโธ่ๆ ..

ประชาธิปะต๋อยนำมาซึ่งความไม่ปกติสุข ลุ่ม ๆ ดอน ๆ เรื่อยมา  ตอนผมเป็นเด็ก ๆ  ปีนั้นมีไข้หวัดใหญ่ระบาดทั่วไปทั้งอีสาน เป็นครั้งแรกที่เด็กบ้านนอกได้เห็นเครื่องบินมาทิ้งยาแก้ไข้และนมผงลงบนสนามหน้าที่ว่าการอำเภอ หลังจากนั้นก็มีการแจกจ่ายยาและนมผงให้กับเด็กๆ เด็กบ้านนอกท้องไส้ไม่คุ้นชิน แทนที่เกิดผลดีท้องไส้ไม่ยอมรับ ดื่มไปก็อ๊วกเลอะเทอะเปรอะเปื้อนหมดไส้หมดพุง ที่ผอมแห้งแรงน้อยอยู่แล้วหน้าเหลืองอ่อนระโหยหนักเข้าไปอีก หมอพื้นบ้านต้องหาทางช่วยตามมีตามเกิด

ยุคนั้นสถานีอนามัยอำเภอมีนางผดุงครรภ์อยู่คนเดียว เที่ยวขี่รถจักรยานไปดูแลชาวบ้านอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ทำหน้าที่สารพัดอย่าง วิเคราะห์ไข้-ฉีดยา-ทำแผล-ทำคลอด ช่วยคนรอดมาไม่รู้เท่าไหร่แล้ว การอนามัยสมัยนั้นช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก นางผดุงครรภ์สมัยก่อนเป็นแม่พระของชาวบ้านอย่างแท้จริง ไม่ทราบว่าสะสมทักษะมาได้อย่างไร ถึงดูแลรักษาคนไข้ทั้งอำเภอได้ท่ามกลางความไม่พร้อมสักอย่าง จิตใจที่มุ่งมั่นต่อพันธะหน้าที่เป็นพลังที่สุดแสนบรรเจิด ผมรอดมาจนถึงทุกวันนี้ก็เพราะนางผดุงครรภ์ชั้นเยี่ยมนี่ละครับ

หลังจากเครื่องทิ้งร่มสิ่งของลงมา คืนนั้นมีหนังกลางแปลง เป็นหนังผู้แทนมาหาเสียง ประกาศปาว ๆ ว่ายาและเวชภัณฑ์ต่าง ๆ นั้น  ท่านเป็นผู้ประสานงานจัดส่งมาบำบัดทุกข์บำรุงสุข ..หลังจากนั้นชาวบ้านก็ได้ฟังสรรพคุณความดี สลับกับสรรพคุณหนัง คนที่เป็นผู้แทนนั้นพูดเก่ง พูดขาวเป็นดำได้หน้าตาเฉย เป็นนักแสดงที่ฝึกฝนจากประสบการณ์ตรง ตีหน้าตายทำให้เราตายใจได้สบายมาก คำมั่นสัญญามีพร้อมแจกจ่ายทันใจไม่มีอั้น  ถ้าตามไล่ตามทัน ท่านก็มีวิธีหลบแว๊บด้วยเหตุผลที่นะจังงัง ปัจจุบันนักการเมืองพัฒนาการไปอีกขั้นหนึ่ง ฝึกฝนการด่าลูกเดียว ดูเหมือนจะด่าเป็นไฟกันทั้งนั้น ใครปากเสียสุด ๆ จะเป็นชื่นชอบมากยิ่งขึ้น คนไทยจึงอยู่กับผู้แทนราษฎรมือสมัครเล่นเหล่านี้ ที่ใช้คำว่าเล่นการเมืองนั้นเจ๋งเป้งที่สุดแล้ว

เมื่อเกิดปัญหาในบ้านในเมือง

มักจะมี..การโยนกลองให้ชาวบ้าน

คุณเป็นคนเลือกมนุษย์พวกนี้มาใช่ไหม?

เลือกมาเองแล้วจะมาบ่นหาพระแสงหอกอะไร?

ประชาชนตาดำ ๆ จะตอบอะไรได้

นอกจากบ่นในใจว่า

..ไม่ได้เลือกให้ม-มาโกงนี่หว่า!

ประเทศที่ไม่ยอมสอนวิชาประชาธิปไตย

ต้องผจญเภทภัยทางการเมืองอย่างนี้ละครับ

ใช่ว่านักการเมืองน้ำดีจะไม่มีเอาเสียเลย

นักการเมืองส่วนใหญ่ต้องการทำดีทั้งนั้น

แต่เงื่อนไขทางสังคม การเมืองเป็นกฎเหล็กที่อยากจะปีนเกลียว

เงินไม่มา กาไม่ถูก ยังศักดิ์สิทธิ์

ถ้าไม่โกงจะเอาเงินที่ไหนมาซื้อเสียง

เราก็ต้องมองด้วยความเข้าใจจุดนี้เหมือนกัน

ไม่มีนักการเมืองคนไหนหรอกที่ต้องการควักกระเป๋า แต่ทำดีแค่ไหน..เงินพรรคใหญ่ไหลมาทับอนาคตก็จบ เมื่อคนดีมาเป็นผู้แทนเสียงข้างน้อย ระบบที่เอาเสียงข้างมากตัดสิน พรรคการเมืองมีอำนาจล้นฟ้าที่จะทำอะไรก็ได้ แหกกฎหมายนั่นเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว ตั้งกระทรวงใหม่ ๆ เพื่อมารองรับสิทธิประโยชน์เถื่อนก็ทำมาแล้ว  กฎกติกาเถื่อน ภายในซุกซ่อนไม่รู้กี่ร้อยมาตรา

ตอนร่างกฎหมายไล่กันละเอียดยิบทีละคำทีละบรรทัด

ตอนใช้กฎหมายจะเบี้ยวตะกูดยังไงก็ได้มีช่องโหว่ไว้ให้แหก

ผมไม่ได้เข้าข้างฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด เพราะฝ่ายไหน ๆ ก็ชุ่ยกี่พอ ๆ กัน

ไม่ยังงั้นจะมีเรื่องสาวไส้กันถึงพริกถึงขิงรึ!

ถ้าพิจารณาถึงเงื่อนไขม็อบเสื้อแดงที่ต้องการให้รัฐบาลยุบสภา

ทำให้ผมกังขาอยู่ไม่น้อย

รอไปอีกหน่อยไม่ได้หรือพ่อคุณ

อีกหน่อยก็จะหมดวาระสภาผู้แทนอยู่แล้ว

การเมืองไทยไม่เหมือนการเมืองพม่าที่บิดตะกูดไปเรื่อย ๆ

รัฐบาลนี้มีวาระอยู่อย่างมาก 1 ปี

ทำไมต้องยกขบวนมาป่วนกรุงด้วย

หรือ!!..วิธีนี้

คือการหาเสียงเลือกตั้งล่วงหน้าที่มีประสิทธิภาพสูงสุด

ที่เล่าเรื่องรู้ตั้งนานแล้วละลุง เพื่อจะบอกว่า

ในอนาคตอันใกล้นี้

ถ้ามีการเลือกตั้งผู้แทนราษฎร

พรรคไหนมีเงินถึงเงินถังพรรคนั้นก็จะได้เสียงข้างมากชัวร์ป๊าบ

ซึ่งก็พอจะมองเห็นเค้าลางอยู่แล้ว

เราก็จะอยู่ในกำกับพรรคการเมืองกระเป๋าหนักแต่จิตสำนึกเบา

บ้านเมืองจะเละเทะหรือดีขึ้นก็วิเคราะห์เอาเองเถิด

ช่วยบอกด้วย..

เราจะอยู่ในบ้านเมืองที่ผิดปกติ

ให้ปกติสุขได้อย่างไร?

กรมอุตุนิยมวิทยารายงานว่า  วันนี้จะมีอุณหภูมิสูงมาก ที่บริเวณจังหวัดสุรินทร์และบุรีรัมย์ ระดับองศาความร้อนอยู่ที่ 24-40 อาจจะเกิดพายุฟ้าฝนคะนอง มีพายุลูกเห็บขึ้นในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จะลมจะฝนก็ตก ๆ มาเกิด บางที่จะช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดและความร้อนรนในช่วงนี้

ความร้อนแห้งแล้ง แห้งเหี่ยว กระจายทั่วไปในทุกพื้นที่  จุดที่โดนแดดตรง ๆ ต้นหญ้าและวัชพืชเริ่มกรอบเกรียมติดหน้าดิน ยังดีที่ใบไม้ที่ร่วงหล่นไปช่วยคลุมหน้าดินไว้บ้าง ถ้าสงสารต้นไม้ช่วยเอาใบไม้มาปกคลุมโคนต้นไว้จะช่วยเก็บความชื้นได้อย่างมาก ทำให้การใช้น้ำเกิดประโยชน์สูงสุด เรื่องระบบน้ำและการใช้น้ำในช่วงนี้จะเป็นหัวข้อที่ควรทดลองหาคำตอบต่อไป

ที่สวนป่าได้ความรู้ใหม่เกี่ยวกับการปลูกผักยืนต้นระบบชิด โดยวิธีหยอดเมล็ดไม่เหมาะที่จะทำในหน้าแล้ง พบว่าต้นไม้ที่งอกไม่สม่ำเสมอ โตช้า แคระแกน สิ้นเปลืองน้ำและการดูแล จึงเปลี่ยนมาเพาะกล้าในกระบะ เลี้ยงดูไปจนถึงช่วงฝนต้นกล้าเหล่านี้จะโตในได้ขนาดลงดิน เมื่อได้รับน้ำฝนจะเติบโตได้ดี ต้นไม้เจริญสม่ำเสมอช่วยประหยัดเรื่องน้ำและเวลาดูแล

น้ำทุกหยดมีค่ามาก

การอาบน้ำในห้องทำให้การใช้ประโยชน์น้ำได้เพียงส่วนหนึ่ง

ถ้าน้ำที่เราอาบแล้วยังนำไปรดพืชได้ด้วยจะดีไหมครับ

ปัญหาอยู่ที่ว่าเราจะจัดการกับน้ำหลังจากชำระร่างกายอย่างไร

ถ้าอยู่สวนป่าอาจจะต่อฝักบัวไปไว้ใต้ตนไม้

เอาแผ่นอิฐไปปูพื้นกันแฉะ

เราก็จะได้ห้องน้ำขนาดใหญ่ในที่โล่งโจ้ง

อาบน้ำชมวิว-ชมต้นไม้ใบหญ้า-และชมดาวชมเดือนได้ด้วย

น้ำที่ไหลไปรอบข้าง

- เอาต้นหว่านสาวหลงมาปลูกรอบชั้นใน

- เอาต้นดาหลามาปลูกชั้นกลาง

- เอาต้นกล้วยมาปลูกไว้รอบนอกสุด

- แค่นี้เราก็มีห้องน้ำที่ไม่ประเจิดประเจ้อแล้วละครับ

ต้นไม้แต่ละชนิดต้องการน้ำไม่เท่ากัน

ความทนทานต่อความแห้งแล้งก็ไม่เท่ากัน

นิสัยของต้นไม้แตกต่างกันไปตามกลไกของพันธุ์กรรม

เราจะรู้ได้อย่างไรว่าต้นไม้ต้องการน้ำแค่ไหนจึงจะพอเพียง

เรื่องน้ำจำเป็นต้องทำแผนภูมิให้สอดคล้องกับการเพาะปลูก

วิธีเพาะปลูกพืชหน้าแล้งเป็นโจทย์ที่น่าศึกษาอย่างยิ่ง

กลับจากดำน้ำทะเล

สำรวจหน้าตาตัวเองโต๊กกะใจ!

มีสะเก็ดผิวหนังที่ปลายจมูกลอกและคันยิบ ๆ

อาศัยแป้งตรางูโป๊ะเย็นสบายขึ้น

ผิวหนังตามกายาดำคล้ำเป็นธรรมดา

ในเมื่อไม่ได้เป็นนางสาวไทยจึงไม่กระไรนัก

ดำแต่ตัวหัวใจผ่องแ้พ้วนพคุณ

กินแห้วกับกาแฟเย็นก็สุขสบายคลายร้อนแล้ว

ร้อนวันนี้อีกหน่อยก็มีวันคลาย

อย่าร้อนใจไม่ติดเบรกก็แล้วกัน

อาจจะทำให้ฝันระอุไปด้วย

บางเรื่องเป็นอุบัติเหตุบางเรื่องเป็นอุบัติการณ์

เลือดลมระวังให้ดี

เจาะโลหิตเอาไปเททิ้งเทขว้าง..เสียดายของ

ประเทศไทยไม่ได้รวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทยเพื่อวัตถุประสงค์นี้

คาวเลือดหรือจะสู้คาวใจ!

เสียเลือดหรือจะสู้เสียความรู้สึก!

รถติดหรือจะสู้รถตาย!

ใจหายหรือจะสู้หายใจ!

ประชาธิปไตยกำลังจะสู้ประชาธิปะต๋อย!

]]> http://lanpanya.com/sutthinun/archives/3825/feed http://lanpanya.com/sutthinun/archives/3809 http://lanpanya.com/sutthinun/archives/3809#comments Mon, 15 Mar 2010 08:26:44 +0000 sutthinun http://lanpanya.com/sutthinun/?p=3809

(มีสินบนตั้งอยู่บนแก้วขาสูงอยู่ข้าง ๆจอ อิอิ)

ไปดำผุดดำว่ายตามเกาะแก่งอยู่หลายคุ้งทะเล กลับมาดำแต่กายส่วนหัวใจเช้งวับเหมือนเดิม แสบปลายจมูกนิดหน่อยเพราะขาดครีมชโลมดั้ง แต่พอมานั่งหน้าจอไม่รีรอที่จะเล่าเรื่องคลายร้อนพักผ่อนใจในยามนี้

(ทุกลีลาน่าประทับใจ)

เมื่อวานคณะเราไปเกาะแกะอยู่ริมทะเล ชมนกชมไม้เสียส่วนใหญ่ แวะไปไหว้อนุสาวรีย์กรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักดิ์(สมเด็จเตี่ย)  ซึ่งเป็นที่เคารพสักการะของลูกทะเลทั้งหลาย และไปชมบ่อน้ำพุร้อน ที่เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติที่น่าสนใจของจังหวัดกระบี่ เส้นทางเดินที่ทำคดเคี้ยวใต้ร่มไม้พื้นถิ่นที่ร่มรื่น พบต้นดาหลาและหวายขึ้นแทรกอยู่ทั่วไป ร้อนๆอย่างนี้ชาวกระบี่และนักท่องเที่ยวมาเล่นน้ำสนุก ผมเดินถ่ายภาพสวย ๆ มาฝาก แล้วแวะไปกินอาหารกลางวันที่ร้านติดอ่าวปากทะเล อิ่มแล้วขึ้นรถไปแวะร้านจำหน่ายสินค้าที่ระลึก ผมไม่อยู่ในสภาพที่จะบรรทุกอะไรมาได้ จึงช็อปผ่านสายตาสบาย ๆ ไม่ต้องสลายทรัพย์

(ไม่ว่าจะเสื่้อสีไหน ๆ  ถ้าเป็นสมาชิกสสสส. 1 ก็สนทนากันสนิทสนมผสมไมตรีจิตอย่างนุ่มเนียน)

ก่อนกลับผกก.ตำรวจภูธรกระบี่เลี้ยงส่งที่ร้านอาหารพื้นเมืองใกล้ ๆ กับสนามบิน มาทริปนี้เจออาหารทะเล กุ้ง-หอย-ปู-ปลาทุกเมื่อ เจอผักเหมียงผัดไข่ น้ำพริกกุ้งเสียบ ยำต่าง ๆ แทรกบ้าง โดยรวมแล้วเป็นต้มยำตำแกงเมนูทะเลล้วน ๆ นั่นแหละ ทำให้นึกถึงผักสดที่บ้านอย่างมาก เช้านี้จึงเจี๊ยะผักล้วน ๆ ชดเชย

(ภาพคลายร้อน ที่บ่อน้ำพุร้อนจังหวัดกระบี่)

ข้อดีของนักศึกษาสสสส. 1  ได้ไปท่องเที่ยวชายทะเล มีเวลาพบปะพูดคุยกันตามสะดวก ความใกล้ชิดติดพันไปถึงความรู้ความเห็นในมิติต่าง ๆ  คราวนี้หลายท่านเอาคนรักมาด้วย คู่บ่าวสาวสด ๆ ร้อนก็มีนะ หลายคู่เป็นคุณแม่กับคุณลูก บรรยากาศแห่งความรักจึงลอยฟ่องทั่วท้องทะเลอันดามัน

(มีทั้งคุณพ่อกับคุณลูก และคุณแม่กับคุณลูก มาเที่ยวด้วยกัน)

ระหว่างนั่งรถตู้เพื่อย้ายตัวเองที่ไปลงทะเล พวกเราก็แบ่ง ๆ กันนั่งในรถ 6 คัน  ใครชอบคุยกับใครก็จับคู่สนทนากันเอง รถผมจะมีสุภาพสตรีเป็นส่วนใหญ่ จะคุยเรื่องการเมืองก็เครียด จึงเปิดประเด็นเรื่องลูกสาว-แม่ยาย-ลูกเขย แรก ๆ ก็ไม่กระไรนัก หลังจากแอบยิ้มกริ่มฟังไปสักพักถึง คุณพี่ป้าน้าอาก็งัดคำถามเรื่องหัวใจของครูบา เอาละสิ..มีคำขอไม่สนองกระไรได้ ผมเล่าถึงความรักความหลังครั้งเป็นหนุ่มกระเตาะ เพื่อให้สนุกก็ใส่ชูรสชูใจลงไปบ้าง เรียกเสียงเฮเป็นระยะ

(ข้ามเพขนายยนต์ ไปชิมอาหารทะเลมีมื้อกลางวัน)

บังเอิญคันนี้มีว่าที่คุณแม่ยายกับคุณลูกสาวคนเล็กมาด้วย คุณแม่เล่าว่าตนเองอายุ 76 ปีแล้ว ลูกเต้าคนพี่ ๆ มีครอบครัวเป็นปึกแผ่น มีกิจการบริษัทมั่นคงหมดแล้ว เหลือแต่เจ้าคนเล็กนี่แหละ ใครมาขอก็ไม่สำเร็จสักที ผมถามหาสาเหตุ..คุณแม่บอกว่าถ้าสินสอดต่ำกว่า 100 ล้านอย่าเลือกนะลูก..เรื่องก็เลยแห้วเรื่อยมา

(ปรึกษาได้ทุกเรื่องทุกกรณี ของของดีอยู่ที่ไหน พาแวะไปเจอะเจอ)

คุณแม่ยายคุยสนุก ๆ ไปอย่างนั้นเอง ที่จริงแล้วคุณลูกสาวเป็นคนเก่งมาก เรียนเก่ง ทำงานเก่ง หน้าที่การงานเป็นคณบดี แถมยังมีจิตใจดีมาก อยากจะเป็นผู้พิพากษาสมทบศาลคดีเด็กเยาวชน อัธยาศัยดีคอยบริการทุกคน เธอเป็นคนสนุกสนาน ร้องเพลงเก่ง ร้องได้ทั้งเพลงไทย-เพลงจีน-เพลงสากล เธอจึงเป็นน้องเล็กที่พี่ ๆ ชื่นชม ผมเองได้รับการดูแลจากเธอเสมอมา อย่าบ่นให้ได้ยินว่าต้องการอะไร เธอจะกุลีกุจอช่วยอย่างเต็มใจ

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ตกกะไดพลอยโจน

จงเล่าเรื่องสมัยผมเป็นหนุ่มรุ่นกระทง

ถ้าชอบใครผมก็จะตรงไปจับมือ

“พูดตรง ๆ ว่าผมรักคุณนะ..”

เธอจะตอบกลับว่า..

“ไม่เชื่อหร๊อก..”

พูดแล้วผมก็ทำเป็นนั่งนิ่งหลับตา

ทุกคนร้องฮ้า! เล่า ๆ ต่อ ๆ ๆ..แหม..

อยากรู้ว่าครูบาจะทำยังไง..

“ไม่เชื่อใช่ไหม?”

“..คุณบอกมาสิว่า จะให้ผมทำยังไงถึงจะเชื่อ”

(ถ้าผู้ชายไม้เลื้อย ผู้หญิงจะไม้อะไร)

แค่เกริ่นเพียงนี้ ก็มีคำถามพรั่งพรู คุณแม่ ๆ ทั้งหลายช่วยเสริมเรื่องให้ฮาลั่นรถ ผมให้ความเห็นว่า ผู้หญิงเราส่วนมากก็จะมีสเปคในใจกันทั้งนั้นแหละ ต้องหล่อรวยเก่งชาติตระกูลดีมีวาสนาสูง แต่จะไปหาได้จากที่ไหนละครับ ผู้ชายแท้ๆทุกวันนี้เหลือน้อยเต็มที ถ้าจะคัดเอาชนิดสุดเริดประเสริฐศรีก็ได้แต่คิด โชควาสนาใช่จะเนรมิตเอาได้ ไปติดสินบนเจ้าพ่อเจ้าเขาก็หวังผลยาก จึงสนใจบริการสื่อของครูบา คุณแม่ ๆ ทั้งหลายเอารูปคุณลูกสาวที่บันทึกไว้ในโทรศัพท์มาอวด รายการศิราณีจำเป็นจึงครึกครื้นยิ่งนัก ระหว่างรออาหารมาเสิรฟ ยังได้เฮกันต่อเป็นระยะ ๆ   เฮ้อ!คลายร้อนดีได้จริง ๆ

ผมบอกคุณว่าที่แม่ยายทั้งหลายว่า

การที่ผมทำอะไรตรงไปตรงมาไม่อ้อมค้อมนี้

ได้สลายสเปคในหัวใจคุณสาว ๆ มานักต่อนักแล้ว

คุณผู้หญิงต้องการคนพูดจริงทำจริง รักจริงมากกว่าอย่างอื่น

ตัวตนเป็นอย่างไรก็บอกไปตรง ๆ

ไม่ต้องปั้นน้ำเป็นตัว วางแผนสร้างภาพมาหลอกกัน

เว้าซื่อ ๆ นี่แหละจริงจังและจริงใจดี

ถ้าไม่ชอบคนรักจริงหวังแต่ง

เธอจะไปรักไปหวังอะไรก็เชิญเถิด

ผมไม่มีไม้ตายอะไร

เอาความจริงจังกระแทกใจจนกระเจิง..

ได้ยินเสียงอืม ๆ เบา ๆ

กลับขึ้นรถผมชวนคุยเรื่องเมนูอาหาร เรื่องผักต่าง ๆ  พบว่าคุณพี่ ๆ ทั้งหลายล้วนมีฝีมือระดับเชลล์เรียกเจ๊กันทั้งนั้น ฟังผมเล่าเรื่องผักต่าง ๆ ทุกท่านก็อยากจะยกขบวนมากัน สนใจจะมาลองทำอาหารที่สวนป่า ซึ่งจะนัดหมายเวลากันอีกทีหนึ่ง อีกส่วนหนึ่งบอกว่าจะตามมาดูนิยายรักที่สวนป่า ก่อนแยกย้ายกัน

คุณว่าที่แม่ยายยังบอกว่า

อย่าลืมเรื่องเนื้อคู่นะครูบา

ยังไง ๆ ก็หาให้อาหมวยมันด้วย

จะพยายามนะอาม่า

ไม่น่าจะมีปัญหา ไม่ใช่เนื้อคู่ ก็คงเป็นเนื้อคี่ อิ อิ..

(ก่อนลงเรือไปเที่ยวเกาะพีพีดูดีกันทุกคน)

เกาะแก่งฝั่งทะเลอันดามันของไทย เป็นแดนสวรรค์ของนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างประเทศ หลายบางแห่งมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักของชาวต่างชาติ เราจะเห็นฝรั่งเดิน-นอนผึ่งแดดเต็มชายหาด มีจำนวนมากกว่าคนไทยไปเที่ยวด้วยซ้ำ คำว่าท่องเที่ยวอาจจะมีความหมายว่า แหล่งต่าง ๆ  เหล่านี้มีตัวเลือกที่น่าสนใจแตกต่างกันออกไป บ้านเมืองเรามีทั้งอารยธรรมและวิถีไทยเป็นจุดขาย ประกอบกับสภาพแวดล้อมและภูมิอากาศที่เหมาะสม การพัฒนาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวจึงก้าวหน้าไม่ด้อยกว่าอุตสาหกรรมอย่างอื่น ในแต่ละวันเราไม่ทราบว่ามีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติเพ่นพ่านอยู่ในเกาะแก่งต่าง ๆ กี่หมื่นคน

(ฝรั่งจะนั่ง ๆ นอน ๆ อาบแดด แต่คนไทยชอบนั่งในร่ม เป็นความลงตัวที่เห็นได้ทุกชายหาด)

คนไทย เที่ยวไทย เงินทองไม่รั่วไหล ช่วยไทยเจริญ

วันนี้ไปเจอเด็กหนุ่มชาวฟิลิปปินส์มาทำงานในร้านอาหารของโรงแรม การท่องเที่ยวเป็นการลงทุนที่ไม่ต้องนำเข้าวัตถุดิบมากเหมือนอุตสาหกรรมอย่างอื่น เป็นการลงทุนด้านทรัพยากรธรรมชาติ ในภาคใต้จุดเด่นจะอยู่ที่แดดอุ่น-หาดทราย-น้ำทะเลสะอาดสดใส-อาหาร-ที่พัก-การเดินทาง-อัตราแลกเปลี่ยนเงินตรา-อุปนิสัยใจคอของคนในชาติ-คงจะต้องรวมถึงความสงบสุขของชาติด้วย

(ต้นทุนทางธรรมชาติเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีค่ามหาศาล)

การเตรียมความพร้อมบริการให้สอดรับกับการท่องเที่ยว

เห็นว่าหลายเกาะเจริญรุดหน้าจนนึกว่าเราไปเที่ยวต่างประเทศ

เรือบริการนักท่องเที่ยวแล่นเข้าออกทั้งวัน

การแสดงโชว์ต่าง ๆ เป็นช่องทางสร้างงาน

สินค้าที่ระลึกเป็นของคู่กันอยู่แล้ว

ผมชอบใจที่เตียงผ้าใบจำนวนมากวางเรียงใต้ร่มไม้

ชวนให้งีบยามบ่ายได้อย่างวิเศษ

ไปใช้บริการฟรีมาแล้ว ขอบอก

(เลียงมื้อค่ำที่ดื่มด่ำกับธรรมชาติด้วย)

คืนนี้

คุณสุนทร เชาว์กิจค้า แห่งชายหาด Southern Lanta Resort

บริการสถานที่ริมชายหาดเป็นที่จัดเลี้ยง

แถมเจ้าตัวยังมาร้องเพลงร่วมคุยและจัดบริการพิเศษแก่หนุ่ม ๆ

เป็นค่ำคืนที่ชื่นมื่นเป็นพิเศษ

ชาวสสสส. 1 นั่งกินลมชมดาวท่ามกลางเสียงคลื่น ครื่น ๆ ซ่าส์

อาหารเหลือที่จะพรรณนา

การแสดงโชว์เรียกเด็กชาวต่างชาติมาสนุกเต้น ๆ ร้อง ๆ ตาม

การแสดงควงไฟในคืนเดือนมืดดูเจิดจ้ายิ่งนัก

เกาะพีพีดอน เกาะพีพี และเกาะไวกิ้ง

สวยงามเหมือนอยู่ในโปสการ์ด

น้ำใสเหมือนอยู่ในกระจก

ถ่ายภาพปลาบนเรือยังได้

ทิวทัศน์แต่ละจุดชวนตะลึง

ได้ดำผุดดำว่ายชมปะการังที่สุดแสนวิเศษอีกวันหนึ่ง

(ตีนกบใหญ่ไป ถามหาตีนไก่เขาบอกไม่มี)

ผมทดลองใส่รองเท้าตีนเป็ดลงน้ำเป็นครั้งแรก

จึงเก้ ๆ กัง ๆ เพราะไม่คุ้นเคยแต่ก็สนุก

หลังจากได้รับคำแนะนำเราก็หายป๋อมแป๋ม

รองเท้ามนุษย์กบมีหลายเบอร์ให้เลือก

ต้องแน่นสนิทพอดีเท้าจึงจะใช้ได้ดี

อัยการชาวเกาะถ่ายภาพเป็นหลักฐานไว้แล้ว

ไม่รู้จะเอาออกมาอวดวันไหน

เราพักที่เกาะลันตา จังหวัดกระบี่ทั้ง 2 คืน

อ่าวมาหยา-ปลาการ์ตูนเป็นทริปวางแผนของคนมืออาชีพ

ระยะทางเรือไปยังจุดต่าง ๆ ใช้เวลา 40-30-20 นาที ซึ่งเหมาะมาก

แม้แต่จุดกินข้าวมื้อเที่ยงก็สวยร่มเย็น

เป็นภัตตาคารธรรมชาติ

ดำน้ำมาหิว ๆ ข้าวมื้อกลางวันที่เตรียมมาจึงอร่อยมาก

อิ่มแล้วอยากจะนอนแต่ก็มีคำเล่าขานว่า

ที่ ๆ เราจะไปสวยกว่านี้อีก

โธ่ ช่างหาสิ่งมาเร้าใจอยู่เรื่อย

เหนื่อยแต่สนุกคุ้มกับเวลาที่ตั้งใจจะมาสูดอากาศทะเล

นักศึกษาสสสส. 1 ติดใจเริ่มมองหาพื้นที่ใหม่ ๆ กันแล้ว

มีเสียงแว่ว ๆ ว่าชุมพร.. ชุมพร..

แสดงว่าฝังใจกับทะเลไทยเสียแล้ว

“ทะเลสวยต้องมีคลื่น

สังคมจะราบรื่นต้องแก้ปัญหา

เรื่องม็อบเป็นของธรรมดา

ไปเที่ยวทะเลดีกว่าสบายใจ”

(ลงเครื่องมาเจอเมนูเด็ดของตรัง อิ่มจนอืดทั่วหน้า)

ฝั่งทะเลอันดามันนั้นล่ำลือว่าสวยนัก เป็นแหล่งพักผ่อนของนักเดินทางทั่วโลก มรดกไทยแห่งนี้มีดีหลายประการ ที่เป็นต้นทุนของอุตสาหกรรมท่องเที่ยว ดังนั้นช่วงที่เว้นวรรคในวันเบา ๆ  ชาวสสสส. 1 จึงนัดกันมาลุยทะเลฟังเสียง คลื่นซ่า คลื่นซ่า ..  6 โมงเช้ารวมพลกันที่ดอนเมือง ทริปนี้ไปกันประมาณ 45 คน หลายคนเอาคุณแม่ คุณลูกมาเที่ยวด้วย ลุงเอกมากันทั้งครอบครัวแถมลูกเขยอีกคน 07.40 น. วันทูโกพาเราเหินฟ้าสู่สนามบินจังหวัดตรั้ง บินชั่วโมงเศษนิดหน่อยคณะเราก็มาปร๋ออยู่ที่เมืองหมูย่างแล้ว เช้านี้เราได้รับการอุปการะจากคุณสุรินทร์ โตทับเที่ยง ศิษย์เก่าวปอ. ที่ใคร ๆ ในภาคใต้รู้จักดีว่าเป็นฉันใด เจ้าภาพเหมาเลี้ยงท่านนี้เอารถบัสคันใหญ่มารับเราที่สนามบิน  ระหว่างเดินทางเข้าตัวเมืองท่านก็บรรยายสรุปภาพรวมของที่มาคำว่าบริบทตรัง มีคุณศุภชัย ใจสมุทร์ รองโฆษกรัฐบาลร่วมเสริมข้อมูลเด็ด ๆ จนกระทั่งถึงโรงแรมธรรมรินทร์ธนา  โรงแรมในเครือของคุณสุรินทร์ โตทับเที่ยง หลังจากถ่ายภาพมอบของที่ระลึกแล้ว เราก็พบกับอาหารเช้าเต็มอัตรา เมนูอาหารลือชื่อของชาวตรัง ระหว่างรับประทานเจ้าภาพเล่าถึงที่มาของอาหารชนิดต่าง ๆ  เนื่องจากมีมากมายจึงชิมได้อย่างละชิ้นก็ท้องตึงเสียแล้ว

(คืบก็ทะเล ศอกก็ทะเล เรามาเป็นชาวเลกันสักวันก็ดีเหมือนกัน)

หลังจากนั้นขึ้นรถตู้ไปลงเรือสปรีดโบ๊ทที่ท่าเรือปากเม็ง เช้านี้บรรยากาศดีมาก ท้องทะเลสีมรกต ราบเรียบแถมเมฆยังมาบดบังแดดให้อีก เรือเร็ว 2 ลำ พาเรามุ่งสู่ท้องทะเล ในระหว่างเดินทางก็ได้รับการแนะนำการใช้เสื้อชูชีพ ไปดำน้ำดูปะการังที่เกาะเชือก และเกาะแหวก รายการแรกนี้ประทับใจมาก พวกเราเฮโลลงทะเสใจ เกาะกลุ่มกันไปยังถ้ำในน้ำที่มืดตึดตือ  ไกด์ท้องถิ่นต้องฉายไฟนำทาง ว่ายตุ๊บป่อง ๆ ตามกันไปเป็นหางว่าว สนุกสนานเฮฮากันไปในสถานที่แปลก ๆ  ผมเคยแต่ไปเดินถ้ำบนบก คราวนี้ว่ายเข้าถ้ำในน้ำ ระยะทางประมาณ 120 เมตร ก็เห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เป็นหาดทรายขาวอยู่กลางหุบเขาที่มีแมกไม้เขียวขจีอยู่รอบ ๆ นอกจากขบวนเราแล้วยังมีนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติและชาวไทยมาร่วมสมทบด้วย หลังจากถ่ายภาพหมู่ พักเหนื่อยแล้วก็เฮฮากลับทางเดิม เป็นระยะทางเล่นน้ำที่กำลังดี ใกล้จะเหนื่อยก็ขึ้นเรือเดินทางต่อ

(ถ้ารู้จักผ่อนและคลาย อะไร ๆ ก็คลี่คลายได้ทั้งนั้น 3 เหลี่ยม 3 มุม 3 หนุ่มใหญ่)

นั่งเรือประมาณ 30 นาทีก็ถึงเกาะแหวก

ทุกคนใส่เสื้อชูชีพรัดกุม

รับการแจกหน้่ากากดำผุดดำว่ายไปดูปะการัง

เข้ากับบรรยากาศท่องเที่ยงทางทะเลอย่างมาก

ได้ออกกำลังกาย สูดอากาศสดชื่น เฮฮากับเพื่อน ๆ กลุ่มใหญ่

ประมาณ 1 ชั่วโมงก็เดินทางต่อ

(ย่องเบาไปเอาภาพเด็ด)

เรามาถึงเกาะไหใกล้เวลาอาหารกลางวัน จึงขึ้นเกาะรับแจกข้าวห่อที่อร่อยมานั่งโจ้กัน อิ่มแล้วหนังตาก็หย่อน บางคนเล่นน้ำ ถ่ายรูป บางคนก็นอนแผ่บนหาดที่แสนเย็นสบาย มีมุมสวย ๆ ให้พักผ่อน มีชิงช้าให้นั่งแอคชั่นถ่ายภาพด้วยนะ เป็นคิวที่ผู้จัดปล่อยให้เรามีอิสระตามใจกัน ทุกคนได้ปล่อยวางนั่ง ๆ นอน ๆ เอกเขนก ถึงจะเป็นช่วงสั้นๆแต่ก็อิ่มสุข บรรยากาสเป็นใจอย่างมากไม่ร้อนอย่างที่คิด หลายคนลืมเรื่องผิวจะเสีย อาจารย์ต่ายหน้าแดงเหมือนตำลึงสุก ผมจับเป็นนางแบบถ่ายรูปด้วยกัน ได้ถ่ายภาพครอบครัวลุงเอก มีภาพเด็ดมาฝากหลายท่วงท่าลีลา มีรายการโชว์พุง-เกาหลังด้วยนะจิบอกไห่ อิอิ

(เท้าในกรุงเทพเรียกว่าเท้าม็อบ แต่เท้าในภาพนี้เขาเรียกว่าเท้าสันติวิธี)

ได้เวลาพอสมควรบึ่งเรือไปดูประการังน้ำลึกที่เกาะม้า

ที่นี่กระแสน้ำพัดแรง

เป็นพื้นที่ชมใต้ท้องทะเลที่น่าสนใจมาก

มีเรือหลายลำไปถึงก่อนหน้าเรา

นักท่องเที่ยวว่ายน้ำ-ดำน้ำแข่งกับปลา

ปะการังน้ำลึกสีสรรสวยงามกว่าที่เห็นในน้ำตื้น

วันเดียวดำน้ำ 3 แห่งตัวเปียกหน้าแดง-ดำทั้งวัน

(อวยพรก็ได้ ร้องเพลงก็ดี หัวใจดวงนี้ถวายพระพุทธศาสนา)

แดดร่มลมตกเราเดินทางไปยังเกาะลันตา เข้าพักที่โรงแรมอันดามันลันตารีสอร์ท ซึ่งเจ้าของเป็นเพื่อเก่ากับ พตอ.(พิเศษ) สมพงษ์ ชิงดวง แห่งสำนักตำรวจสันติบาล ที่เป็นฝ่ายออกแบบจัดรายการท่องทะเลในทริปนี้ ดังนั้นการต้อบรับขับสู้จึงไม่ธรรมดา อาหาร เสียงเพลง เครื่องดื่มมีเพียบจริงๆ หลังจากอิ่มท้องอิ่มใจแล้ว คณะเราร่วมกันจัดงานวันเกิดให้ลุงเอก แต่ก็มีเรื่องที่ไม่เล่าไม่ได้แล้ว ..ขนมเค้กกล่องใหญ่ที่คุณลูกลุงเอกเตรียมมาเซอไพร้ท์คุณพ่อ เอาลงเรือไปด้วย ถูกพวกเรามะรุมมะตุ้มจนเกลี้ยง เพราะนึกว่าเป็นขนมที่คุณสุรินทร์ โตทับเที่ยงฝากมาให้ บังเอิญมาวางรวมกัน ขึ้นจากน้ำหิว ๆ จึงแบ่งกันคนละมุบละมับเกลี้ยงในบัดดล มารู้ภายหลังว่าเจี๊ยะขนมวันเกิดไปโดยไม่เจตนาศาลย่อมให้อภัย ท่านผู้สันทัดกรณีของเราแก้ปัญหาด้วยการให้โรงแรมเตรียมเค้กก้อนใหม่ได้ทันเวลา

(เฮฮาศาสตร์เจอกัน ความทุกข์มันก็กระเจิง)

พลโท ธวัชชัย สมุทรสาคร (พี่เยิ้ม) แม่ทัพน้อยที่ 2 ประธานรุ่นของเราได้กล่าวอวยพรเบิกนำ พรรคพวกมาคะยั้นคะยอให้ผมอวยพรลุงเอกด้วย ผมก็พูดอย่างที่เกริ่นไว้ตอนต้นเรื่องนั่นแหละ ..ทะเลสวยต้องมีคลื่น..ตามด้วยคุณพี่อัมราอวยพร ลุงเอกกล่าวขอบใจ แล้วร่วมกันร้องเพลงลั่นทะเล ระหว่างที่กำลังร้องเพลงคาราโอเกะกัน อัยการชาวเกาะกับคุณแอ๊ด-น้องนิวลูกสาวคนเล็กก็เข้ามา บอกว่ายังไม่ได้ัรับประทานอาหารเย็น ระหว่างรออาหารเราถ่ายรูป-คุยกันอย่างชื่นมื่น ไป ๆ มา ๆ งานนี้คนสำคัญ ๆ มากันพร้อมเพรียงพอสมควร พรุ่งนี้มีโปรแกรมไปดำน้ำไปดูปะการัง ปลาการ์ตูน ที่เกาะพีพีดอล และเกาะพีพีเล ซึ่งผมเคยมาเมื่อ 30 กว่าปีมาแล้ว ผลเป็นประการใดติดตามตอนต่อไป คืนนี้ดูรูปก่อนนอนดีไหมครับ แคว๊ก ๆ

ขณะที่กรุงเทพ ฯ กำลังตึงเครียด คณะฯ สสสส.1 ชวนกันไปคลายเครียดที่ทะเลใต้เมืองตรังและกระบี่ เท่าที่ดูโปรแกรมจะไปตระเวนตามเกาะแก่งต่าง ๆ เพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีของรุ่น ตอนแรกนึกว่าจะยกเลิก ถามแม่ทัพนายกองแล้วยืนยันว่าไปแน่! จ่ายค่าเครื่องบินไป-กลับจนกระเป๋าเหี่ยวแล้ว จึงเดินหน้าลูกเดียว ผมตีตั๋วรถทัวร์เที่ยว 5 ทุ่ม คาดว่าจะมาถึงกทม. 05.00 น. แล้วต่อไปดอนเมืองได้เลย ตอนขึ้นรถพนักงานบอกว่าจะถึง 03.30-04.00 น. อ้าว พลาดการตรวจสอบอีกแล้วสิเรา เขาบอกว่าถ้าจะถึง 05.00 น.ต้องไปเที่ยวหกทุ่ม แหม เพิ่มเที่ยวรถอีกแล้วสินี่ ไม่เป็นไร จะจดจำไว้เป็นบทเรียน ขึ้นรถผิดเวลายังดีกว่ามีแฟนผิดวัตถุประสงค์

แคว๊กๆ

(ต้นชมจันทร์ไม่มีมือยึดตัวเอง ต้องปลูกตำลึงให้เป้นพี่เลี้ยง)

ระหว่างที่รอเดินทาง

ผมขอเล่าวิธีการมองอย่างละเอียดดีไหมครับ

เมื่อวานนี้ไปสังเกตต้นชมจันทร์

พบว่ามันไม่มีมือเกาะเกี่ยวตัวเองเหมือนตำลึงเหมือนน้ำเต้า

ชมจันทร์ใช้เถาว์พันกระหวัดตัวเองพัวพันกิ่งไม้ขึ้นไป

ที่น่าทึ่งก็คือจะใช้ก้านใบและใบแทรกเข้าไปในเปลือกไม้

เมื่อขยายโตขึ้นจะกลายเป็นสลักยึดเถาว์ขึ้นไปทีละขั้น

โอ้โห! นี่คือพืชที่อัจริยะมาก ๆ เลย ดังนั้นถ้าจะทำค้างให้ต้นชมจันทร์

มีข้อแนะนำดังนี้..

( อัจริยะของชมจันทร์ คือการใช้ใบและยอดแทรกเข้าไปตามช่องว่างเปลืือกไม้)

1 ควรใช้ไม้ที่มีกิ่งมากเช่นไม้ไผ่ทำค้าง

2 ปลูกร่วมกับตำลึงเพื่อจะได้อาศัยเกาะพันไป

3 ปลูกกับต้นไม้ที่มีเปลือกหยาบ ๆ เช่น สะเดา เป็นต้น

ช่วงแรกใส่ปุ๋ยรดน้ำเช้า-เย็น

เดือนเดียวก็เห็นดอกแล้วล่ะครับ

ชมจันทร์ติดเมล็ดมากพอสมควร

ปลูกง่าย ไม่มีโรคแมลงรบกวน

ชวนกันปลูกขยายผลเยอะได้ก็ดี

ดอกก็สวย กินก็อร่อย ทำอะไรก็แซ่บ

(พริกพันธุ์ขี้โม้ปลูกเป็นไม้ประดับได้ดีสีสวยแถมกินได้)

อีกเรื่องหนึ่ง

สังเกตเห็นพริกพันธุ์ขี้โม้

ให้ผลสีหมากสุกสวยมาก

ดังนั้นเราอาจจะปลูกเป็นไม้ประดับก็กิบเก๋ดีนะครับ

ปลูกก็ง่าย กินก็ได้ ชมก็ดี

ลองพิจารณาเลือกตามชอบใจนะครับ

หรือจะปลูกพริกควบกับชมจันทร์ก็เยี่ยมนะครับ

(พอเสร็จสมอารมณ์หมาย แหมตีปีกพับ ๆ)

ตอนนี้มาถึงดอนเมืองแล้ว

ขอแถมอีกสักเรื่อง

เมื่อวานนี้แอบดูไก่แจ้กับไก่ป่าจู๋จี๋กัน

แหม! พอเสร็จสมอารมณ์หมาย เจ้าโอ๊กตีปีกผั่บ ๆ
ทำท่าจะโก่งคออวด พระรองต้องคอยปรามไว้

มนุษย์เรามีพฤติกรรมแบบนี้ไหมนะ

คลานลงเตียงแล้วยกนิ้วโป้งแถมก้อย อิอิ..

เรื่องนี้คนไม่เคยมีคู่ฟังไว้เฉย ๆ ก็พอ

จบรายงานข่าวเพียงเท่านี้

ถ้าไม่ตกเครื่องบินจะมารายงานต่อ

(ผัดแปะตำปึงกะทะร้อน จานแรกของโลก)

ดูเวลายังไม่ 6 โมง

แถมเรื่องอร่อยพิเศษอีกเรื่องหนึ่งก็แล้วกัน อิ

พวกเรารู้จักสมุนไพรแปะตำปึงไหมครับ

หมอยาพื้นบ้านบอกแก้ได้สารพัดโรค

สวนป่าเอามาปลูกไว้หน่อยแตกยอดเขียวอวบ

ผมไม่เอามาเคี้ยวใบสดเหมือนคนอื่น

แต่เด็ดลงผัดกะทะร้อน

แม่คุณเอ๋ยอร่อยเหาะั

ได้เมนูผักสมุนไพรเพิ่มมาอีก 1 ตำหรับ

กินกับข้าวต้มชื่นพุงยิ่งนัก ขอบอก

แคว๊กๆๆ..

เหตุการณ์บ้านเมือง ก็เหมือนกับสภาพอากาศ ย่อมที่จะเกี่ยวข้องทั้งด้านดี ด้านร้าย   มีร้อน มีหนาว มีฝน มีความแห้งแล้ง มีเหตุมีผล ไร้สาระปะปนกันไป โรคปากไม่มีหูรูด ชอบมุมมิบใส่ร้ายนินทา หาเหตุหาเรื่องเผาคนอื่น คิดและวนเวียนอยู่กับเรื่องเดือด ๆ คะนองปากคะนองใจบานปลายออกไปเรื่อย ๆ จนเป็นที่มาของวิกฤติการณ์ เราจะหยุดการปลุกระดมความเสื่อมนี้ได้อย่างไร อาการเหล่านี้ ยาสีฟันยี่ห้อไหน ๆ ก็รักษาปากเหม็นจิตใจเน่าไม่ได้ เราจะทำยังไงดีละครับ คนไม่รู้หน้าที่ไม่มีความรับผิดชอบมากขึ้น พระสงฆ์ยังออกมาเย้ว ๆ กับเขาด้วย ถ้าศาสนาไม่เป็นยารักษาวินัยให้สังคม เราจะเอาสารอะไรมาบำบัดรักษาโรคป่วนเมือง

กฎหมายเป็นหม้าย

ชอบท้าทายเป็นกฎหมู่

ความสำนึกชอบก็เลอะเลือน

การบิดเบือนกำลังพัฒนาการไม่รู้จบ

• แล้งนี้ยาวนานและสาหัสนัก

เขื่อนต่าง ๆ แม่น้ำต่าง ๆ วิกฤติจนสุดกู่

อย่าว่าแต่ทำนาปรังเลย

น้ำจะทำประปา ก็ขาดแคลนเสียแล้ว

แต่แล้งน้ำใจน่ากลัวกว่า

• เราจะอยู่ในสังคมที่ผิดปกตินี้อย่างไร

คืนนี้ผมต้องเข้ากรุงตอน 5 ทุ่ม

คาดว่าจะไปถึงดอนเมืองตอนตี 5

ไม่รู้จะผ่านด่านตรวจกี่แห่ง

จะโดนตรวจอะไรบ้าง

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ ทำไมไม่ตรวจเลือดด้วย

จะได้รู้ว่าเป็นโรคเบาหวานหรือโรคใจหวาน

เมื่อทุกอย่างผิดปกติ อะไร ๆ ก็ป่วนไปหมด นึกไม่ออกว่าจะเจออะไรบ้าง ถ้าเจอการตรวจแบบบ้าเลือดอาจจะตกเครื่องได้ วันที่ 12-14 นักเรียนโข่งนัดสังสรรค์กันที่ทะเลจังหวัดตรัง-กระบี่ ช่วงเดินทางกลับวันที่ 14 ลงเครื่องที่สุวรรณภูมิตอนเย็น จะเข้ากรุงเทพโดยสวัสดิภาพได้อย่างไร จะเจอด่านและด่านอีกเท่าไหร่? ถ้าตรงกับวันที่ม็อบกลับ ถนนจะไม่ติดแหงกเป็นตังเมหรือครับ

โอยปวดขมอง..ไม่ไปก็จองตั๋วแล้ว ได้แต่นั่งรำพัน ทำไมมานัดก่อหวอดตรงกับเรา หรือเราจัดงานไปตรงกับเขา

อำนาจนี่หนอ

มัวเมาแล้วมันรักษายากกว่าเมามายสุราเสียอีก

พวกติดยาบ้ายังพาไปหาพระที่วัดได้

พวกติดม๊อบจะพาไปที่วัดไหน

เดี๋ยวนี้มีม็อบแท้ม็อบกระจ๊อก

พวกปากแทรกแซงสันติสุข จัดอยู่ในกลุ่มหลัง

พวกแรกยกไว้ในฐานะปากทำลายสันติภาพ

ใครมีปากช่วยดูแลให้ดี

อย่าเผลอปากอย่าเผลอใจ

สถานการณ์อย่างนี้หุบปาก-หุบใจ ไว้ดีที่ซู๊ด!

นะโยม..

]]> http://lanpanya.com/sutthinun/archives/3771/feed http://lanpanya.com/sutthinun/archives/3762 http://lanpanya.com/sutthinun/archives/3762#comments Wed, 10 Mar 2010 07:35:10 +0000 sutthinun http://lanpanya.com/sutthinun/?p=3762

(ห่านไม่เคยตื่นสาย ทุกเช้าตรู่จะเดินปรึกษากัน)

เมื่อคืนนี้เทวดาส่งลมเย็นข้ามฟ้ามาจากจีนแผ่นดินใหญ่ เสียงลมพัดตึง ๆ ทั้งคืน ใบไม้ปลิวว่อน เสียงกิ่งไม้หักโครมคราม จักจั่นย้ายไปไหนก็ไม่รู้เงียบฉี่ทั้งคืน สภาพแวดล้อมโลกมีเรื่องชวนปวดหัวมากขึ้นจนจับต้นชนปลายไม่ถูก บ่นกันร้อนแล้งแสนสาหัสอยู่แหมบ ๆ  จู่ ๆ ก็เย็นเฉียบแบบกะทันหัน เมื่อคืนนอนหนาว..กอดอะไรก็ไม่อุ่น นอนฟังเสียงลมสะดุ้งทั้งคืน

(ลมธรรมชาติไม่มีปุ่มปรับลดระดับเหมือนพัดลมบ้าน)

เช้ามาโอ้โห! ใบไม้เกลื่อนพื้นดิน เทวดาสอยใบไม้มาให้ทำปุ๋ยอีกแล้ว ขณะเดียวกันก็สอยกิ่งไม้แห้งมาทับหลังคาเล้าไก่ด้วย แต่ก็ยังปราณีที่เอาปลายข้างหนึ่งเกี่ยวกิ่งไม้ไว้ ถ้าปล่อยให้โครมลงมาตรง ๆ กระเบื้องคงกระเจิงอีกหลายแผ่น ไหน ๆ ก็ต้องจัดการกิ่งไม้ ก็ถือโอกาสกวาดใบไม้ลงจากหลังคาเสียเลย

“เปิดห้องเรียนสู่โลกกว้าง ให้ทุกอย่างเป็นครู”

ผมไม่ทราบว่าเป็นวรรคทองของท่านผู้ใด แต่ก็ชอบมาก ได้ดำเนินชีวิตประจำวันตามที่กล่าวนี้อยู่แล้ว ตื่นขึ้นมาเอากล้องคล้องคอ เดินลงบ้านไปเที่ยวดูสภาพทั่ว ๆ ไปที่โดนลมค่อนข้างแรง ผมไม่ได้เดินคนเดียวหรอกนะครับ เจ้าห่านคอยาวออกเดินก่อนผมเสียอีก เนื่องจากแอบเอาไข่ห่านมาต้มบ่อย ๆ  จึงให้อภิสิทธิ์ที่จะนอนอยู่ข้างบ้าน และให้อิสระที่จะเดินไปกินบุบเฟ่ต์ตรงไหนก็ได้ เท่าที่สังเกตห่านจะไม่ชอบเข้าไปในที่รกเรื้อ ใครก็ไม่รู้บอกว่างูกลัวห่าน เราก็เลยเลี้ยงห่านไว้ขู่งู

(บางทีคนอียิปโบราณเอาแนวคิดการทำมำมี่จากมำมี่กล้วยนี่ก็ได้)

ลำดับแรกเดินไปเจอหนอนกินใบกล้วย หนอนที่ว่านี้จะกัดกินใบตองแล้วม้วนใบเป็นกรวยเข้าห่อหุ้มตัวเอง ผมแกะดูเห็นเป็นหนอนยึกยือตัวเขียว ๆ  บางตัวที่แก่หน่อยจะออกสีเหลือง ถ้าอายุได้ที่จะเห็นรูปร่างคล้าย ๆ แมลง ถ้าเด็ก ๆ มาเข้าค่ายวิทยาศาสตร์ ก็จะบอกว่า “นี่ไงละมัมมี่” ในต้นกล้วย

เดินผ่านไปยังต้นท่อนที่ยืนคู่กันอยู่ 2 ต้น เป็นต้นแม่กับต้นลูก ต้นเล็กกำลังระบัดใบสีเขียวอ่อน ส่วนต้นแม่ทิ้งใบโกร๋นกำลังแตกตุ่มใบเล็ก ๆ เต็มต้น ท่อนต้นนี้ตอนที่ผมเข้ามาอยู่สวนใหม่ ๆ  เป็นพันธุ์ไม้พื้นถิ่นโตขนาดโคนขา ผมขับรถไถผ่านไป ยังนึกว่าจะไถทิ้งหรือปล่อยเอาไว้ สุดท้ายก็ยกหางไถขึ้น ท่อนต้นนี้จึงรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ต่อมาผมไปสร้างบ้านอยู่ใกล้ ๆ  ก็ยังเว้นวรรคไว้ไม่ตัดทิ้งเพื่อมุงหลังคาโรงรถ ท่อนดวงแข็งต้นนี้เจริญเติบโตจนทกวันนี้กอดไม่รอบ หลายปีมาแล้วที่ปล่อยให้เมล็ดปลิวไปงอกในสวน หลังจากนั้นก็ไม่ได้อินังขังขอบกับท่อนต้นนี้

(ถ้าปล่อยธรรมชาติท่อนจะเป็นผักชั้นสูง ถ้าปลูกระยะชิดต้นต่ำเก็บยอดได้ทั้งปี)

ในแต่ละปีที่ท่อนแตกยอดใหม่ คนงานปีนไปเก็บยอดอ่อนมาให้ลวกจิ้มกับน้ำพริกปลาทู ชาวบ้านเขารู้กันดีว่ายอดอ่อนของท่อนนั้นเอามาเป็นลวกจิ้้มรสชาติหวานอร่อยนัก แต่ปีหนึ่งก็มีช่วงแตกใบอ่อนสั้นๆประมาณ 1 สัปดาห์ เข้าทำนองของดีมีน้อยนั้นแหละ ท่านลองคิดดูนะครับ คนเราบทจะเซ่ออะไรก็ช่วยไม่ได้ ทั้งๆที่รู้ว่ายอดท่อนเป็นผักพื้นถิ่นอันดับหนึ่ง แต่ก็ไม่ฉุกคิดว่า..แล้วยังไงต่อละ..

(ถ้าเทวดาสอยฝักแห้งลงมาให้ต้องรีบเก็บ ไม่งั้นเมล็ดแตกกระจายหายหมด)

เพิ่งจะมาปีนี้ละครับ ที่คนโง่พอจะโงหัวคิดอะไรใหม่ ๆ ได้บ้าง ก็มาจากที่ Logos  เอาคลิปเรื่องการปลูกมะรุมระบบชิดในอัฟริกามาลงในลานปัญญา ผมเห็นแล้วได้ประกายความคิดดีมาก เอามาวางแผนเรื่องการปลูกผักยืนต้นพื้นเมืองระบบชิด ตอนนี้ได้ลงมือทำไปแล้ว เช่น มะกล่ำ มะรุม มะขาม มะกรูด ผักโขมจีน ยังรอเมล็ดแคบ้าน และมะกอกป่า และยังมองหาพืชอื่น ๆ ที่เหมาะสม พอเดินมาเจอฝักแก่ท่อนที่เทวดาสอยลงมาให้เมื่อคืน ก็ร้องอ๋อในใจ ..ทำไมเราเซ่ออยู่นานนักละวะ ปล่อยให้ท่อนปลิวสะเปะสะปะไปงอกเกลื่อน ทำไมไม่จับท่อนมาเข้าแถวปลุกระบบชิดละ เราก็จะได้ผักพื้นเมืองยืนต้นชั้นเยี่ยมอีก 1 ชนิด

(ระบบน้ำมีแล้ว เอาถาดเพาะเมล็ดไม้ไปวาง กว่าจะถึงหน้าฝนเราก็จะมีกล้าผักพื้นถิ่นดีๆไปปลูก)

คิดแล้วทำทันที เดินเก็บฝักท่อนที่ปลิวตกรอบ ๆ บริเวณต้น  แต่ก็น่าเสียดายที่ฝักส่วนใหญ่จะแตกเมล็ดกระจายทิ้ง แต่ก็พอรวบรวมมาได้บ้าง หลังจากแกะเมล็ดลวกน้ำแล้ว เลือกเมล็ดลีบมีตำหนิแมลงเจาะทิ้งจะเหลือประมาณ 140 เมล็ด ถ้านำไปเพาะน่าจะได้ต้นกล้าประมาณ 100 ต้น ก็ยังดีที่ได้ทดลอง ซึ่งผมคิดว่ายังไม่มีใครทำ มหาชีวาลัยอีสานน่าจะเป็นรายแรกในโลกที่ทำการปลูกต้นท่อนระบบชิด เพื่อเป็นทางเลือกและเป็นการเพิ่มชนิดผักพื้นถิ่นอย่างเป็นรูปธรรม เข้ามาในครัวเรือนของคนไทยอีกชนิดหนึ่ง

กระบวนการที่เล่ามาทั้งหมดนี้คือวิธีเรียนของผม

หลังจากรดน้ำต้นไม้ เดินดูแปลงต่าง ๆ

สังเกตเห็นอะไรก็ลงบันทึกไว้

ได้ลงมือทำอะไรก็รายงานข้อมูลเบื้องต้นไว้

ภาคเช้าจะเดินเรียนตั้งแต่เวลา 06.00-08.00 น.

กลับมาอาบน้ำทาแป้งดื่มน้ำสมุนไพรปั่นเวลา 08.30 น.

รับประทานอาหารเช้าเวลา 08.30-09.00น.

หลังจากนั้นถ้าไม่มีอะไรก็จะขลุกอยู่กับคนงาน ช่วยกันคิดช่วยกันทำ ยังมีงานค้างทำอยู่หลายเรื่อง เรื่องทำงานกับคนงานมีความสำคัญสำหรับที่นี่ จำที่ชาวเฮมาช่วยกันปลูกต้นผักหวานบ้านกับต้นผักหวานป่าที่ท่านบางทรายเอามาให้ได้ไหมครับ ผมออกแบบปลูกร่วมกันเพราะคิดว่า ผักหวานบ้านโตเร็วกว่า เราจะได้เด็ดยอดมาทำอาหารก่อน ส่วนผักหวานป่าโตช้าก็ไม่เป็นไร ปล่อยให้ค่อย ๆ โตตามมาทีหลังได้ แต่วันดีคืนดีคนงานคนเกิดปรารถนาดีขึ้นมา แบกจอบไปขุดพรวนดินใส่ปุ๋ยให้ แกมองเห็นแต่ผักหวานบ้านที่ต้นโต ต้นผักหวานป่าเล็กกระจิ๋วหลิวจึงถูกจอบสับทิ้งเกลี้ยงไม่เหลือสักต้น ..บทเรียนอย่างนี้มีเยอะมาก ต้นสะตอก็โดนฟันทิ้งเพราะเข้าใจผิด ไม่เคยเห็นต้นชนิดนี้ขึ้นมาก่อน ต้นมะกล่ำโต ๆ ก็ไปตัดทิ้งหาว่ามันคลุมหลังคา ทั้ง ๆ ที่สางกิ่งออกก็ได้ อุทาหรณ์เรื่องนี้บอกว่า..อย่ากระโตกกระตาก เดี๋ยวความปรารถนาดีจะตกใจ!!

งานที่ว่านี้ส่วนใหญ่เกิดจากการสังเกตแล้วตั้งข้อสมมุติฐานไว้ เป็นวิชาเอ๊ะ! อย่างนั้นเอ๊ะ! อย่างนี้ ตรงจุดนี้ไปเข้าสูตร..คิดใหม่ ทำใหม่ หาข้อเท็จจริงใหม่ ๆ  เข้าทำนองเก่า ๆ มันเป็นสนิม เรื่องใหม่มันจุ๋มจิ๋มและท้าทาย วิธีนี้ทำให้มีเรื่องใหม่ ๆ คอยพิสูจน์เยอะมาก ดังตัวอย่างที่เล่ามาข้างต้น การบันทึกประจำวันในลานปัญญา ส่วนหนึ่งจะเป็นงานวิจัยแบบไทบ้าน อีกส่วนหนึ่งจะเป็นการเล่าถึงทักษะชีวิตผ่านประสบการณ์ตรง  ถึงจะเป็นงานภาคการเกษตรแต่ก็แอบคลุกเชื้อชีวิตและสังคมผสมลงไปไว้บ้างตามสไตล์คนแซ่เฮ ถึงจะคิดและทำอะไร ขยันแค่ไหน ผมก็คงโง่และเซ่ออยู่ดีนั่นแหละครับ

ท่านใดจะอุปการะความรู้ความคิดก็ขอเชิญนะครับ

ที่ลานปัญญาผมทราบว่าเขาให้ Comment ฟรี

ไม่ใช่หรือครับ?

(ถ้าไม่ปลูกก็ไม่มีลูกเหรียงหล่นมาให้ในวันนี้)

คนที่อยู่ท่ามกลางป่าคอนกรีต อาจจะไม่รู้สึกรู้สาถึงความเป็นป่าธรรมชาติเหมือนคนชนบท การเกี่ยวข้องและความสืบเนื่องหรือความจำเป็นอาจจะรู้สึกไม่ตรงกัน นั่นก็หมายความว่า ถึงจะอยู่โลกใบเดียวกัน แต่เราก็มองคนละมุม ทำให้ปัญหาของโลกยากที่จะได้รับการปฎิบัติไปในทิศทางเดียวกัน มลภาวะต่าง ๆ จึงตกค้างในจิตใจของมนุษย์แบบคนละเรื่องเดียวกัน อาจจะวับๆแวมๆถึงภัยพิบัติเป็นครั้งคราว ชั่วครู่ชั่วยามก็เลอะเลือนไปเหมือนเดิม ถ้าช่วยกันคนละไม้ละมือไม่กระทำต่อสภาพแวดล้อมให้ติดลบ อาจจะช่วยให้การตั้งต้นที่จะช่วยกันกอบกู้วิกฤติภาวะโลกร้อนได้บ้าง ไม่ต้องมาก ช่วยกันคนละเล็กละน้อยตามความถนัดและความสามารถ ลงขันเพื่อส่วนรวมอย่างผู้ตระหนัก ไม่ใช่คอยแต่ตระหนกอย่างเดียว

(กว่าจะได้เห็นเมล็ดแห่งความดีมีเวลาสร้างสม 20 ปี)

วันนี้เป็นวันดีวันหนึ่งในรอบ 20 ปี ที่ฝักของต้นเหรียงหล่นลงมาให้เราเก็บเมล็ดมาเพาะปลูกผมได้ต้นกล้าจากท่านมหา 5 ขั้น จำนวน 5 ต้น เอามาปลูกไว้ข้างบ้านเพื่อให้อยู่ในสายตาประสาคนขี้เกียจ เหรียงที่ว่าโตวันโตคืน ลำต้นชะลูดสูงลิ่วแตกกิ่งก้านสาขา ที่โคนต้นมีพูขนาดใหญ่แตกรอบ ๆ ลำต้น รากใหญ่มาส่วนเข้ามาเบียดคานบ้าน กิ่งก้านก็ตกใส่หลังคาบ้าง ได้ให้คนงานขึ้นไปตัดทอนทุกปี เดี๋ยวนี้กิ่งสูงได้เป็นที่หลับนอนของนกยูงทั้งคู่ ก่อนหน้าเมื่อผ่านมา 2-3 ปี มีลูกโม่งหล่นมาให้เห็น แต่ยังไม่ติดฝัก..มีคนเกรงว่าจะเป็นอันตรายที่ไม้ใหญ่อยู่ติดบ้าน แนะนำให้โค่นลงมา

(ถ้าไม่มามีหรือจะได้ยืนอยู่ตรงนี้)

ผมตัดไม่ลงและตัดใจไม่ได้

คิดว่ายอมย้ายบ้านดีกว่าที่จะมาโค่นต้นไม้

คิดดูเถิด สร้างบ้านปีเดียวก็เสร็จแล้ว

ปลูกต้นไม้กว่าจะโตขนาดนี้ใช้เวลา 20 ปี

ถ้ายังไม่มีวิธีปลูกต้นไม้ให้โตรวดเร็วก็ย้ายบ้านกันเถิดนะ

(ถ้าไม่ปลูกก็ไม่ได้เจอผักที่อร่อยๆเหล่านี้)

เท่าที่สังเกตุ ไม้ยืนต้นต่าง ๆ ทะยอยออกฝักออกเมล็ดได้ 2-3 ปีแล้ว ไม้แดง ไม้สะเดา ไม้ยางนา ไม้ประดู่ ไม้มะสัง ไม้มะค่าโมง ไม้สาธร ไม้อาคาเซีย ไม้ยูคาลิปตัส รวมทั้งไม้เหรียง ทำหน้าที่แม่ไม้พันธุ์ดีเตรียมพร้อมที่จะแตกลูกแตกหลานออกไป ผมเริ่มเก็บดอกเบี้ยจากแม่คุณเหล่านี้ ด้วยการเอาเมล็ดมาเพาะเพื่อปลูกและจำหน่ายให้ผู้ที่สนใจปลูกสร้างสวนป่าทั่ว ๆ ไป การเรียนรู้ขั้นตอนเหล่านี้มีความหมายต่อโลกใบนี้ไม่มากก็น้อย นับวันจะสอดคล้องกับความเปลี่ยนแปลงที่ส่งผลกระทบที่หลากหลาย แต่คนเราก็ลังเลที่จะกระทำสิ่งหนึ่งสิ่งใดอย่างเป้นระบบและสอดรับกันทุกฝ่าย เพราะธรรมชาติของมนุษย์มันเป็นเช่นนั้นเอง

(ถ้าไม่เพาะ ก็ไม่มีไม้พันธุ์ดีมาปลูก)

การสร้างป่าครอบครัวจำเป็นต้องออกแบบ และสามารถตอบคำถามได้ถึงวิธีการและเ้หตุผลแวดล้อม ว่าทำไมเราถึงต้องทำเช่นนี้ มีผลได้ผลดีต่อคนเองและต่อโลกอย่างไร เดือนนี้จะเห็นได้ชัดจากความร้อนอบอ้าวและความแห้งแล้งที่นำความอ่อนเพลียละเหี่ยใจกระจายว่อน แต่จักจั่นกลับร้องเพลงเป็นที่ครึกครื้นทั้งวันทั้งคืน ถ้าเรายอมรับว่าตกอยู่ในวังวนที่ไม่ปลอดภัยจากภาวะแวดล้อม แล้วลงมือทำอะไรเสียบ้าง ปัญหาอยู่ที่จะเริ่มต้นอย่างไร?

(ไม่มีป่า ไม่มีธรรมชาติ ไม่มีดอกกระเจียว ไม่มีเสียงจั๊กกะจั่น มีแต่เสียงม๊อบที่อึงอล)

มหาชีวาลัยอีสานจึงเดินมาข้างหน้า 1 ก้าว

เพื่อจะปลี่ยนทศนิยมมาเป็นการทดลองด้วยสองมือและหัวใจมั่น

เมื่อสร้างสังคมรักกันเองยังไม่ได้

ก็ขอชวนมาปลูกต้นไม้กันไว้เถิด

ต่อไปไม่ว่าใครจะมาที่นี่

ก่อนกลับจะได้ปลูกต้นไม้ไว้ที่นี่ทุกครั้งไป

เพื่อจะมั่นรักไว้กับต้นไม้ยังไงละครับ

แคว๊ก

]]> http://lanpanya.com/sutthinun/archives/3754/feed http://lanpanya.com/sutthinun/archives/3748 http://lanpanya.com/sutthinun/archives/3748#comments Mon, 08 Mar 2010 21:50:45 +0000 sutthinun http://lanpanya.com/sutthinun/?p=3748

ในพื้นที่ปลูกผักสวนครัว ถ้ามีการเลี้ยงสัตว์ปีกร่วมด้วยแล้ว จะมีปัญหาให้พิจารณาอยู่เสมอ เพราะรูปแบบการก่อกวนของสัตว์ปีกแต่ละชนิดไม่เหมือนกัน ถึงเราจะกั้นตาข่ายทำรั้วรูปแบบต่าง ๆ   กันสัตว์ปีกไว้ทำไมเล่า บางโอกาสเขาก็จะบินเข้ามา หรือไม่ก็พากันจับกลุ่มมาจัดงานสังสรรในแปลงผักเสียเลย แต่ถ้าเราใจเย็น.. จะพบปรากฎการณ์ที่น่าอัศจรรย์ สัตว์เหล่านี้เป็นครูที่ยอดเยี่ยม สอนเราแบบให้เห็นจะ ๆ  มีพืชผักหลายตัวที่สัตว์ปีกเหล่านี้ไม่แตะต้องเลย ยกตัวอย่างฟักทอง แฟง มะกล่ำ น้ำเต้า เพื่อนร่วมโลกจะไม่สนใจ มุ่งมองหาวัชพืชอย่างอื่นที่เราไม่ต้องการ จะเรียกว่าผลประโยชน์ทับซ้อนก็ไม่ใช่ กลายเป็นการใช้ผืนโลกร่วมกันทางใครทางมัน

ปัญหาที่พบจะมีบ้าง เช่นการคุ้ยเขี่ย และเดินเหยียบต้นอ่อนผัก

แต่ก็ไม่ถึงกับเสียหายมากนัก เพราะนาน ๆ มาครั้ง และเปลี่ยนที่ไปเรื่อย ๆ

ดังนั้น..ถ้ารู้จริงจะจัดสรรผลประโยชน์ร่วมกันได้อย่างลงตัว

วิชาที่ได้เรียนก็คือ อุปนิสัยใจคอสัตว์เลี้ยงแต่ละชนิด

วิชาที่ได้เรียนก็คือ รู้เขารู้เรา

วิชาที่ได้เรียนก็คือ เอาใจเขามาใส่ใจเรา

วิชาที่ได้เรียนก็คือ ดูตาม้าตาเรือ

วิชาที่ได้เรีัยนก็คือ รู้ว่าโง่แล้วรีบแก้ไข

วิชาที่ได้เรียนก็คือ รู้ไว้ใช่ว่าใส่บ่าแบกหาม

วิชาที่ได้เรียนก็คือ ความเอื้ออาทรเป็นจุดเริ่มต้นของสันติสุข

วิชาที่ได้เรียนก็คือ เอ๊ะ! นั่นอะไรนะ นั่นอะไร?

วิชาที่ได้เรียนก็คือ อย่าวางใจความรู้โหล ๆ ของตนเอง

วิชาที่ได้เรียนก็คือ สิ่งที่หลบซ่อนในธรรมชาติคือตำราเล่มใหญ่

วิชาที่ได้เรียนก็คือ รู้จักเห็นใจและเข้าใจเพื่อนร่วมโลกบ้าง

วิชาที่ได้เรียนก็คือ ความพอดี พองาม สวรรค์มีให้เสมอถ้าไม่ทำตัวเป็นพวกตาบอดสี

( มาช่วยกำจัดวัชพืช ยังมาระแวงกันได้ เจ้าพวกมนุษย์ปัญญาต่ำเอ๊ย รอยจิกใบไม้ขวามือเป็นหลักฐาน )

เมื่อวานนี้ช่วงที่เดินอยู่ในสวนขี้โม้ เห็นเจ้าไก่งวงตัวผู้เดินหลงมาตามหาเจ้าสาว เิดินไปก็ร้อง โต๊ก โต๊ก ปากก็จุ๊บจิบ จิกโน่นจิกนี่ ไปเรื่อย ๆ เรากำลังหยอดเมล็ดผักใหม่ ๆ  เอาละสิ เจ้าตัวนี้ทำก่อกวนแล้วกระมัง จึงมองตามและสังเกตุเป็นพิเศษ โอ้ว มันอะไรกันนี่ ชนิดของพืชที่เจ้าไก่งวงจิกกินไม่ใช้ผักใด ๆ เลยแม้แต่ชนิดเดียว แต่เป็นวัชพืชชนิดหนึ่งที่ผมพยายามถอนทิ้ง จึงเดินตามรอยไปใกล้ ๆ ถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐาน นึกในใจว่า..ถ้าไก่งวงมาเห็นตอนที่เรากำลังถอนเจ้าวัชพืชที่ว่านี้ทิ้ง ไก่มันจะพูดว่าอย่างไรหนอ  นอกจาก..

มนุษย์นี่โง่เซ่อไม่หายเลยนะโว้ย!

หมู่นี้โดนกองทัพจักจั่นบรรเลงเพลงกล่อมป่าทั้งวันทั้งคืน

จะหยุดพักเฉพาะตอนเข้าห้องน้ำละมั๊ง

หลังจากนั้นก็กรีดเสียงจนแสบแก้ววหู

เราก็ถอดรหัสธรรมชาติไม่ออก

ว่าทำไมจักจั่นถึงร้องลั่นโลกอย่างนี้

ช่วงบ่าย ๆ ฟังเพลิน ๆ ก็ง่วงนอนได้เหมือนกันนะเนี่ย

ระหว่างที่อร่อยผักลวกจิ้มน้ำพริกกับหมอเจ๊

นักดนตรีป่าก็รวมกลุ่มมาขย่มเต็มที่

แรก ๆ ร้องอยู่บนต้นไม้

ต่อมาก็โฉบลงมาเล่นไฟ

เกาะฝาบ้าน บ้างก็มาเกาะเสื้อเรา

ไม่เกาะเฉย ๆ..หรอกนะ

ร้อง ๆ ๆ แบบไม่เกรงใจกันบ้างเลย

เกิดอะไรขึ้น!

เคยเห็นชาวบ้านจับจักจั่นไปคั่วกินเหมือนกัน

เด็ก ๆ เล่าว่าจักจั่นจะไปออกไข่ไว้ในดิน

พอฝนตกดินชื้นก็แตกตัวไต่ขึ้นมาบนพื้น

ตัวขาว ๆ มีแป้งฝุ่นเกาะตามตัวเรียงแถวอยู่นิ่ง ๆ ตามต้นไม้

หลังจากนั้นก็ไม่ทราบว่าเจริญเติบโตกันยังไง

ช่วงที่ไปเฮภูเก็ตก็ได้ตัวคล้าย ๆ กันนี่แหล่ะมาปล่อยสวนป่า

อุตส่าห์หิ้วขึ้นเครื่องมา

พอเปิดกล่องก็บินหายจ้อยไปไม่ลามาเท่าทุกวันนี้

ช่วงนี้สวนป่าเป็นโลกของแมลงจริง ๆ

เมืองไทยตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงบ้า ๆ บอ ๆ

ในกรุงก็มีเสียงม๊อบในป่าก็มีเสียงป่า ๆ

แคว๊ก ๆ

(ถ้ากองฟางง่าย ๆ มันก็งั้น ๆ แหละ แต่กองแบบนี้ใครเห็นก็โอ้โฮ)

ถ้าทำอะไร 1 อย่างได้ผลตอบแทน 2-3 อย่างจะดีไหมครับ งานอะไรก็ได้ให้มีโบนัสเป็นของแถม เรื่องแบบนี้ไม่ต้องรอให้สวรรค์บันดาลก็ได้ ขึ้นอยู่กับการใคร่ครวญพิจารณาให้ดี ที่จริงแล้วก็เกี่ยวข้องกับสติปัญญานั่นแหละ วิธีต่อยอดความคิดไปสู่ยอดอ่อนของปัญญา จะเป็นประกายจุดชนวนในเรื่องเหล่านี้ ยกตัวอย่างเช่น ในการปลูกกล้วยที่สวนป่า ถึงจะปลูกไม่มาก แต่ก็หยอดไว้ที่โน่นที่นี่ เพราะคนปลูกเอาสะดวกเข้าว่า เดินไปไหนจึงเจอกลุ่มกล้วย ๆ ที่รกเรื้อ ในช่วงฝนก็พอดูได้ แต่ช่วงแล้งร้อนหฤโหดอย่างนี้ กล้วยก็กล้วยเถอะทนไม่ไหวเหมือนกัน ใบแห้งเหี่ยวยืนต้นโทรม ๆ ร่อแร่

(ปลูกกล้วยแถมฟักทอง-น้ำเต้า)

ต้นกล้วยเป็นตัวบ่งชี้คุณภาพของสภาพแวดล้อมในถิ่นนั้น ๆ  ขนาดต้นกล้วยที่อวบน้ำยังแห้งเหี่ยวหัวโต พืชเล็กพืชน้อยจะเหลือเรอะ นี่แหละวิกฤติธรรมชาติของจริงมาเยือน ดูตามสภาพการณ์แล้ว ถ้าไม่มีน้ำไม่มีปุ๋ยปลูกไปก็เหนื่อยเปล่า ปัญหาเรื่องน้ำมาจ่อคอหอย ต่อไปคงถามหาวิธีแก้ไขเรื่องน้ำกันตาเหลือก แผนจัดการเรื่องน้ำทุกอเนกประสงค์อยู่ที่ไหน?  สิ่งที่ Logos รำพึงมาถึงเร็วเหลือเกิน..

ในฐานะผู้ที่อยู่ใกล้ชิดกับเหตุการณ์และเผชิญสภาพเหล่านี้ จะนั่งงอมืองอเท้าอย่างไรได้ ผมจึงชวนลูกน้องขุดหลุมปลูกกล้วยกันใหม่ ย้ายกล้วยเข้ามาอยู่ในแปลงขี้โม้ ซึ่งเป็นพื้นที่นิทรรศการสำหรับงานทดลองของสวนป่า หลุมกล้วยดังกล่าวขุดขนาดใหญ่พิเศษ เอาใบไม้และปุ๋ยคอกรองก้นหลุมแล้วไปงัดหน่อกล้วยที่ได้อานิสงค์ตอน 3 สาวซ่าส์มาปลูกไว้ รดน้ำทุกวัน กล้วยในดวงใจกลุ่มนี้ก็เขียวสะบัดใบ สังเกตเห็นใบกล้วยเป็นร่มเงาให้แก่ตัวเองอย่างดี พื้นที่รอบ ๆ หลุมกล้วยก็ยังว่าง ผมจึงเอาเมล็ดฟักทองและน้ำเต้าไปหยอด ผลที่ได้รับสมบูรณ์แบบมากครับ กลายเป็นว่าปลูกกล้วยแต่ได้กินยอดและผลของฟักทองและน้ำเต้าก่อน จากปุ๋ยและน้ำที่ต้องใช้เท่าเดิม แถมยังได้ร่มเงาจากใบกล้วยปกป้องให้ผักที่อ่อนแอกว่า

การจัดการแบบรวบหัวรวบหางอย่างนี้

เราต้องเรียนรู้นิสัยของพืชเช่นกัน

พืชอะไรควรจะจับคู่กับอะไร

เหมือนอย่างในเรื่องตาแก่กับไม้ไผ่ผุ

ถ้าตระหนักในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ เราจะเพิ่มคุณค่าได้

เมื่อเกิดกรณีตัวอย่างเชิงประจักษ์

ทำให้เรามองพื้นว่างที่อยู่ถัดไปจากหลุมกล้วย

ไหน ๆ ก็เสียเวลาดูแลและลงทุนรดน้ำแล้ว

เราจะปล่อยให้วัชพืชทั่วไปขึ้นทำไมละ

เปลี่ยนวัชพืชมาเป็นผักล้มลุกพื้นถิ่นที่เราชอบไม่ดีกว่าหรือ

คิดแล้วก็ต้องทำทันที

(ปลูกเล่นๆ เข็นมาเป็นคันรถ)

ที่แปลงผักขี้โม้นี่แหละครับ

ต่อไปจะมีต้นผักโขมจีน อ่อมแซบ ชะพลู มะเขือพวง ขึ้นแซมเต็มพื้นที่

ที่จริงก็เป็นการเลียนแบบธรรมชาตินั่นเอง

เพียงแต่มีการจัดการให้เกิดประโยชน์สำหรับมนุษย์มากขึ้น

แปลงสาธิตขี้โม้ดังกล่าวนี้

จึงเป็นกระดานดำที่มีชุดความรู้ใหม่เกิดขึ้นทุกวัน

อ้าว! คิดใหม่ทุกวันก็ได้สิ่งใหม่ ๆ นะสิ

สิ่งนี้อธิบายเรื่อง “ชีวิตคือการเรียนรู้”

แต่บางคนที่เรียนแล้วยังไม่รู้

เพราะไปวุ่นวายทำสิ่งที่เรียกว่า “ชีวิตคือการสู่รู้”

ไปเสียเวลากับเรื่องไร้สาระอย่างน่าเสียดาย

ถ้าคิดมุมบวกแล้วทวีคูณเข้าไป

จะมีเรื่องสนุก ๆ ให้ทำอย่างเรื่องกล้วย ๆ ยังไงละครับ

ธรรมชาติของบ้านเมืองเรานั้นวิเศษนัก

ถึงจะขี้เกียจสันหลังยาวยังไงก็ไม่อดตาย

ถ้าเพียงแต่ไปแงะต้นไม้มาปลูกไว้

(กล้ามะละกอสายพันธุ์เทวดาประทาน)

เมื่อวานนี้เดินไปเจอต้นมะละกอเล็ก ๆ ขึ้นเป็นกระจุก

คงเกิดจากมะละกอสุกหล่นลงพื้น

หมูหมากาไก่ไม่เห็นไม่กินเมล็ดจึงรวมกันเป็นกระจุก

พอได้น้ำเข้าหน่อยก็งอกพร้อมให้งัดไปปลูก

โดยที่เราไม่ต้องไปเสียเวลาเพาะต้นกล้าแต่อย่างใด

ท่านลองคิดดูเถิด..

ถ้าเทวดาเป็นใจอย่างนี้แล้ว

ยังดูดายไม่คิดไม่ทำอะไร

ต่อให้ใช้ทฤษฎีอะไรมาพัฒนาให้ตายมันก็ไม่เกิดประโยชน์

การที่จะอบรมคนไม่เอาไหนให้เอาถ่านนั้นไม่ง่ายนักหรอก

พระเอกขี่ม้าขาวตกม้าตายมานักต่อนักแล้ว

ทางที่ดีก็คือ..อย่าดีแต่พูด

น้ำลายไม่ได้ช่วยให้ต้นมะละกอออกลูกได้หรอก

น้ำพักน้ำแรงเราต่างหากเล่าทำให้มีมะละกอสุกลูกต่อ ๆ ไป

(เทวดาส่งหมอเจ๊มาปลูกมะละกอ อภินิหารมีจริง)

เอ่ยถึงเรื่องนี้แล้วผมก็คิดถึงชาวเรา

ในช่วงใกล้ ๆ นี้จะมีใครมาสวนป่าบ้างหนอ

ผมจะเชิญเป็นเกียรติปลูกต้นมะละกอพันธุ์เทวดาประทาน

มองดูคร่าว ๆ น่าจะมีประมาณ 30 ต้น

ถ้ามาคนเดียวปลูก 30 ต้น

ถ้ามาสองคนปลูกคนละ 15 ต้น

ถ้ามาสามคนปลูกคนละ 10 ต้น

ได้ข่าวว่าหมอเจ๊จะมาจึงดีใจล่วงหน้า

ที่เทวดาส่งคนมาช่วยปลูกมะละกอ

สำหรับท่านที่ไม่ได้มา

รอคิวเทวดาส่งมาให้กินก็แล้วกันเน๊อะ

ถ้าคิดดีก็จะมีแต่เรื่องที่น่ายินดีอย่างนี้แหละขอรับ

แคว๊ก ๆ

(จะยืมพุงใครมาโชว์ก็ไม่ทันเสียแล้ว)

เมื่อหัวใจคันขยุกขยุย เราจะหยิกจะเกาหัวใจคงจะยาก วิธีบรรเทาอาการเหล่านี้ จำเป็นจะต้องออกแบบการบริหารต้นตอของเหตุและปัจจัย ถามว่ามหาชีวาลัยอีสานจะทำอย่างไร ผมก็จะพลิกตำราหาความเป็นไปได้ ในการที่จะสร้างกิจกรรมที่มีชีวิตชีวา ทำได้ง่าย ๆ เบา ๆ สบาย ๆ  สร้างมุมสงบร่มเย็นและร่มรื่น เพราะเห็นว่าสังคมไทยทุกวันนี้ช่างร้อนรนและลุกลี้ลุกลนกันเหลือเกิน บางคนไม่รู้จักเกียร์ถอย อึดอัดอยู่กับเรื่องไร้สาระอย่างเอาเป็นเอาตาย

มหาชีวาลัยอีสานจะเปิดหลักสูตร “หมูวิ่งชนปังตอ”

ท่านทั้งหลายคงจะเห็นแล้วว่าผมป่วยกระเสาะกระแสะ

สภาพร่างกายเกิดพุงโรก้นปอด

สาเหตุอาจจะมาจากโรคภัยไข้เจ็บส่วนหนึ่ง

ปัญหาอยู่ที่ว่าผมจะจัดการกับพุงที่ไม่พึงประสงค์นี้อย่างไร?

ได้พยายามแก้ไขทุกวิถีทางอย่างเงียบ ๆ

พยายามพิจารณา ยุบหนอ พองหนอ เรื่อยมาเป็นเวลาหลายปี

ทดลองด้านอาหาร ออกกำลังกาย สะสมอารมณ์ดี Happyทั้งวันทั้งคืน

แต่..ท้องก็ยังป่องคงเส้นคงวาเหมือนเดิม

(ตัดช่อเมล็ดแก่จากต้นผักโขมจีน)

หลังจากนักโภชนาการแห่งสถาบันเฮช่วยกันมะรุมมะตุ้มแนะนำ ประกอบกับ การเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมโดยรวม ทำให้น้ำหนักค่อย ๆ ลดลงจนกระทั่งมาอยู่ในระดับที่หมอกำหนด จาก 65 ก.ก. ลดลงเหลือ 60 ก.ก.ในวันนี้ น้ำหนักมาตรฐานเดิมอยู่ 55 ก.ก. แต่พุงย้วยโย้ยังคงอยู่ถึงจะลดลงบ้างนิดหน่อย

จนกระทั้งเย็นเมื่อวานนี้ได้ไปหาหมอนวดพื้นบ้าน

บอกหมอว่า..ถ่ายไม่สะดวก-ปวดขา ปวดเอวและท้องโย้ไม่หาย

มีอาการไอและภูมิแพ้ น้ำมูกไหลในบางครั้ง

มีอาการอ่อนเพลียไม่ฟิตปั๊งเตะปิ๊บไม่เปรี๊ยง ๆ ๆ !!

หมอให้นอนหงาย ค่อย ๆ ใช้มือนวดที่ท้องคลึงเบา ๆ

หลังจากอุ่นเครื่องแล้วก็ใช้นิ้วกดจุดลงน้ำหนักแรงขึ้น ๆ (เจ็บเอาการเหมือนกัน)

รู้สึกเส้นต่าง ๆ เต้นเป็นริ้ว ๆ ตามตำแหน่งที่ถูกกด

หมอกดไล่จุดที่ขาพับซึ่งเคร่งตึงมานาน

ให้ลุกนั่งแล้วกดจุดที่บ่าและก้านคอ

ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง

หลังจากนั้นโฉมยงนวดเป็นรายต่อไป

เนื่องจากไม่มีอาการมากนักและเคยนวดมาก่อนแล้ว

เพียง 15 นาที เราก็ได้กลับบ้าน

(ได้มาหอบเบ่อเร้อ แต่เมล็ดเล็กมาก)

เมื่อคืนนอนคุยกันเรื่องอาการที่เกิดขึ้นแต่ละคน คงไม่ใช่อุปทานอะไรหรอกนะครับ ผมรู้สึกเส้นตึงที่ขาและอาการปวดเอวหายไปเกือบ 100%  ส่วนท้องก็เบาสบายเหมือนเมื่อครั้งที่ไม่เป็นอะไร ตื่นเช้ารู้สึกมีกำลังวังชาดี ถ่ายปรู๊ดปราดดี ถือกรรไกรกับถาดใบใหญ่ไปตัดเมล็ดผักโขมจีนไว้ทำพันธุ์..ที่สวนป่ามีผักขมหนามและผักขมพื้นถิ่นต้นเล็กๆขึ้นเองจำนวนมาก คิดว่าถ้าเปลี่ยนเป็นผักโขมจีนน่าจะเกิดประโยชน์มากกว่า ปลูกง่าย โตเร็ว ไม่มีแมลงรบกวน ให้ปริมาณวัตถุดิบมากกว่าผักโขมพันธุ์ท้องถิ่นถึง 100% จะใช้เลี้ยงหมูเลี้ยงคนย่อมดีทั้งนั้น

(ทำการตาก แยกกาก เก็บเมล็ดไว้ขยายพันธุ์)

ผักโขมจีน บางคนเรียกผักป็อบอาย

ยอดอ่อนตัดแตก ๆ มาให้ตัดได้เรื่อย ๆ

เอามาต้มแบบจับฉ่าย ทำแกงจืด หรือเอามาผัดไฟแดงก็อร่อยทั้งนั้น

ปีนี้เก็บเมล็ดได้มากเพียงพอที่จะปลูกได้เต็มสวน

อีกส่วนหนึ่งก็เห็นงอกเองอยู่แล้วประปราย

คาดว่าอีก 1 เดือน สวนป่าก็จะมีเมนูผักป็อบอายมาโม้และหม่ำอีกแล้วละครับ

ในภาพจะเห็นว่า..ผมอยู่ในสภาพเปลือยครึ่งท่อน

แดดอ่อน ๆ ยามเช้าอบอุ่นดีจึงยอมเป็นชีเปลือย

จากเรื่องเล่าทั้งหมดเพื่อจะแง้มให้เห็นว่า ที่สวนป่ามีช่องทางที่จะทำอะไรที่เป็นประโยชน์ต่อส่วนรวมมากนัก ถ้ามองถึงจุดขาย ผมจะขายเรื่องสุขภาพชาวบ้านและสุขภาวะชุมชน เปิดคอร์สลดพุงแข่งกับตาหวาน ถ้าใครสนใจก็อาจจะมากินมานอนมานวด 3 วัน 2 คืน เป็นการทดลองปรับความคุ้นชินมาเป็นการอยู่กินเรียบง่ายอิงธรรมชาติ ละลดเลิกความวุ่นวาย คลี่คลายปัญหาใจสักระยะหนึ่ง ได้ทดลองทำอาหาร นอนอ่านหนังสือ ปลูกผัก เลี้ยงไก่ เล่นกับนกยูง หัดตอนกิ่งไม้ เกาคางวัว ชมธรรมชาติแบบพินิจ ฟัง-สนทนาอย่างละเอียด ออกกำลังกาย อาบแดด นอนชมดาว ร้องเพลงซึ้ง ๆ ฯลฯ เลือกทำอะไรก็ได้ที่สอดรับกับธรรมชาติ ให้ตัวตนได้สัมผัสกับชีวิตชนบทแบบเบิกบาน

หลังจากกลับไป ก็จะประเมินด้วยตัวเองได้ว่า..รายการนี้ดีหรือไม่ดีกับตนเองอย่างไร พอใจก็มาอีก ไม่พอใจก็บ่นกระปอดกระแปดได้ ไม่ว่ากัน แต่เท่าที่ผมเอาตัวทดลอง ไม่ได้เข้าข้างตัวเองนะครับ ของเขาดีจริง ๆ  ในการคิดต่อ..ผมนั่งพิจารณาพวกเรา แบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม

· กลุ่มหุ่นสเลนเดอร์..

มีป้าจุ๋ม ป้าหวาน อาม่า ครูอึ่ง อุ้ยสร้อย หมอเจ๊ หมอเบิร์ด น่องหวาน

ตาหวาน หมอจอมป่วน ครูอาราม พระอาจารย์ไร้กรอบ ลุงเอก กอล์ฟ

ครูปู ครูขจิต ฤาษีอ้น

· กลุ่มเชฟบะ

มีน้าแป๊ด น้าอึ่ง ท่านบางทราย

กลุ่มแรกไม่ต้องทำอะไร ชักชวนไว้เป็นกองเชียร์ หรือให้ช่วยทำกิจกรรมต่าง ๆ แต่กลุ่มหลังนี่สิ นอกจากจะให้ป้าหวานจับตรวจดูไขมันแล้ว น่าจะให้ลองมาเข้าคอร์สหมูไม่กลัวน้ำร้อน แต่ของน้าแป๊ดอาจจะต้องพิจารณาเหตุและผลพิเศษ เกิดพ่อบ้านประสงค์ที่จะมีแม่บ้านหุ่นนี้ก็ไม่ว่ากัน เพราะถ้าขืนไปลดบุ่มบ่ามเช้งวับเมื่อไหร่ แหวนเพชรอาจจะลดจำนวนกะรัตลงก็ได้ จริง ๆ นะครับ พ่อบ้านบางคนเขาอาจจะชอบแบบกอดไม่หุ้มอุ้มลุ่มอย่างนี้แหละ เอิ๊กซ์ๆๆ..

ถามว่าจะทำอย่างไรบ้าง

คอร์สกระชับพุง มุ่งที่จะชวนปรึกษาหาเรื่องด้านสุขภาพกาย-ใจ ให้บริการด้าน อาหาร-อากาศ-อารมณ์-อนามัย แล้วจะชวนไปนวดลดพุง มีกิจกรรมสนุกเชิงปฏิบัติ

ถามว่าจะขายความคิดนี้อย่างไร?

1. ขยายผลผ่านลานปัญญา

2. ขยายผลผ่านผู้คนและหน่วยงานที่เข้ามาจัดกิจกรรม

3. ขยายผลผ่านสื่อทีวีที่จะชวนมาถ่ายทำในโอกาสอันควร

4. ขยายผลผ่านบทความในนิตยสารและหนังสือพิมพ์

5. ขยายผลจากปากต่อปากของหมู่เฮา

6. ขยายผลผ่านหนังสือที่เขียนและพิมพ์ในโอกาสต่อไป

เรื่องนี้เป็นแนวปฏิบัติอยู่แล้ว สิ่งที่เกิดการเรียนรู้ในสภาพจริง ดีไม่ดีรู้แก่ใจจากความเรียบง่าย-สนุก-เป็นกันเอง-เต็มไปด้วยมิตรไมตรี มีเรื่องให้เลือกทำที่หลากหลาย ในเวลาอันใกล้นี้..ท่านที่สนใจสามารถที่จะจัดทัวร์สุขภาพกลุ่มเล็ก ๆ มาทดลองได้เลย

ถามว่า แนวความคิดนี้มาจากไหน?

ผมก็แอบเอาที่ Logos เคยแย้มให้ฟังเรื่องหมู่บ้านเฮนั่นแหละ มาปรับแก้ให้สอดรับกับสภาพของมหาชีวาลัยอีสาน เพื่อให้เดินล่วงหน้าแบบนิ่มเนียนไม่ลำบากลำบนอะไร ทำไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ดีเอง

ถามว่า ยังขาดอะไรบ้าง?

วิทยากรวิช่าสร้างเสริมการฉุกคิด

วิทยากรวิช่าลีลาและกระบวนกรชีวิต

วิทยากรวิช่าปะผุหัวใจ

วิทยากรวิช่ายูเทิร์นชีวิต

วิทยากรวิช่าพยาบาลสังคม

วิทยากรวิช่าคุมกำเนิดความเหงา

วิทยากรวิช่าดูตาม้าตาเรือ

วิทยากรวิช่าไม่บูดเอาเท่าไหร่?

วิทยากรวิช่าเขียนบล็อกอย่างไรให้มีความสุข

ถามว่า จะคิดค่าเสียหายในการมาเข้าคอร์สอย่างไร?

- ลูกค้าที่มากเรื่องจุกจิกจู้จี้ บวก10% จากราคาปกติ

- ลูกค้าหน้าบูดหน้างอ หุนหันพลันแล่น บวก10% จากราคาปกติ

- ลูกค้าที่เอะอะมะเทิ่ง บวก10% จากราคาปกติ

- ลูกค้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอารมณ์ดี ลด10% จากราคาปกติ

- ลูกค้าที่พาคุณพ่อ-คุณแม่-มาเป็นครอบครัว ลด10% จากราคาปกติ

- ลูกค้าที่สนใจปฏิบัติตนอย่างจริงจัง ลด10% จากราคาปกติ

- ลูกค้าที่มาเป็นคู่ ๆ หมายถึงคู่รัก ลด10% จากราคาปกติ

- ลูกค้าที่อ้วนระดับตุ่มสามโคกเรียกพี่ เราจะแถมผักสดให้เอากลับบ้าน

ถามว่าที่พักเป็นอย่างไร?

ในช่วงแรกนี้มีเตียงนอนที่นอนครบทุกคน ในอนาคตจะปรับปรุงเตาถ่านยักษ์ ติดแอร์ จำลองที่เป็นพักเสมือนอยู่ในถ้ำ และอาจจะสร้างบ้านพักเล็ก ๆ เป็นหลัง ๆ ถ้าหาตังส์ได้ ทำอะไรได้ก็รีบลงมือทำ ช่วงนี้วางระบบน้ำใกล้เรียบร้อยแล้ว เรื่องการปลูกผักปลูกสมุนไพรคงทำต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ  ยังมีกิจกรรมลุ้นระทึกรออยู่ข้างหน้าอีกไม่น้อย แค่คิดก็สนุกแล้ว ถ้าได้ลงมือทำจะเพียงไหน แคว๊ก ๆ ..

เป็นคำถามที่ลอยมาจากอุ้ยสร้อย

ก็ขอตอบดังต่อไปนี้..

วิธีเรียนเป็นสิ่งสำคัญ ถ้าค้นพบสไตล์การเรียนในแบบฉบับที่ถูกจริตตนเอง นอกจากไม่เครียดแล้ว ยังสนุกอีกต่างหาก แทบทุกเรื่องในโลกนี้ไม่มีคำว่าจบสิ้น วิชาความรู้ดิ้นไปเรื่อย ๆ ตามความรู้ความสามารถของมนุษย์ ที่ค่อย ๆ รู้จักเรื่องต่าง ๆ  แล้วไต่ระดับไปสู่ความรู้จริง ส่วนเรื่องที่จะไปถึงขั้นรู้แจ้งนั้นแทบนับนิ้วได้ ถ้าเป็นคนพันธุ์แท้ จะตระหนักได้ว่าเรียนให้ตายก็ไม่มีวันจบ มนุษย์เรามีศักยภาพแค่ค้นคิดไปเรื่อย ๆ.. จะพบชุดความรู้ที่มีอยู่ในธรรมชาติทีละเล็กละน้อย แล้วปรับเอาความรู้นั้นมาใช้ แต่ที่เป็นอยู่มนุษย์ใช้ความรู้ไปในทางที่เหมาะสมน้อยมาก ทำให้เกิดภัยพิบัติต่าง ๆ โดยไม่รู้ตัว มลภาวะพวกนี้สะสมมากขึ้นตามจำนวนพลโลกและอัตราก้าวหน้าของกิเลส ทำให้เกิดมหันตภัยจากน้อยไปหามาก แผ่นดินไหวกระชั้นถี่ น้ำ-อากาศเป็นพิษ อาหารเต็มไปด้วยยาฆ่าคน รวม ๆ แล้วทุกเรื่องติดลบทั้งนั้น เมื่อจิตใจมนุษย์ส่วนใหญ่เน่าทุกอย่างจะเหลือเรอะ.. ปัญหาอยู่ที่ว่า มนุษย์พวกนี้ให้ความสำคัญกับเรื่องเหล่านี้แบบวอบ ๆ แวม ๆ ถ้าไม่ตายต่อหน้าแบบดิ้นปัด ๆ ก็เฉยเมยต่อไป ทั้ง ๆ ที่ภัยเหล่านี้มันค่อย ๆ แทรกซึมเข้ามาอยู่กับเราิมากขึ้น ๆ

ถามว่ามนุษย์ยุคนี้ควรมีวิถีชีวิตอย่างไร
ในสภาพที่สังคมผิดปกติและแปรปรวนจับต้นชนปลายไม่ถูก
ความรู้เก่าจะเอามาปัดฝุ่นใช้ได้สักเท่าไหร่
ชุดความรู้ใหม่ที่ถูกต้องและเหมาะสมมีแค่ไหน
เรารักตัวเองอย่างไร?
เรารักกันเองแบบไหน?
เรารักโลกใบนี้สักเท่าไหร่?

ปัจจัยความรักที่สำคัญคือความรู้ รู้มากรักมาก รู้น้อยเลอะเทอะเลอะเลือน..ยกตัวอย่างเช่นเรื่องน้ำเต้า ผมเฝ้าติดตามทั้งที่ปลูกและติดตามข่าวสาร พบว่าตนเองยังอยู่ในชั้นอนุบาลเท่านั้น เมื่อไม่มีศักยภาพอะไร ก็คิดและทำเท่าที่ทำได้ เพียงแค่คิดและทำไปเรื่อยๆก็ได้ความสุขและสนุกกับงาน ยังมีเรื่องที่ยังทำไม่สำเร็จหลายเรื่อง ท่ามกลางความผิดพลาด คงไม่ใช่ความผิดหวังหรอกนะ เราพบความสมหวังแทรกอยู่ มันไม่มีอะไรที่สูญเปล่าจากการเรียนเชิงปฎิบัติ อย่างน้อย ๆ ก็ได้ออกกำลังกายกำลังใจฝึกการใช้กำลังความคิด(หมอจอมป่วนบอก) สนุกกับการรอคอยความรู้ที่ค่อย ๆ งอกงาม น้ำเต้า ผมเฝ้าปลูกมาทุกปี ค้นพบเสน่ห์ของพืชชนิดนี้มากขึ้น คุณสมบัติทางด้านอาหาร คุณสมบัติทางด้านเภสัช นำผลแก่ไปทำเป็นสิ่งประดิษฐ์ แต่จะจุดอยู่ในขั้นเตาะแตะแต่สนุกมาก ผมคิดต่าง..ทำไมต้องทุกข์กับการเรียนรู้ด้วย ทำให้เกิดความรู้สึกชื่นมื่นตลอดเวลาได้ไหมละ ถ้าวิธีเรียนถูกต้อง มันถึงจะเกิดความมุมานะที่เต็มไปด้วยพลังระเบิดแห่งจินตนาการ

เมื่อก่อนรู้ตามคนอื่น เช่น เอาผลน้ำเต้าอ่อนมาแกงเลียง-ต้มจิ้มน้ำพริก-หรือชุบแป้งโกกิทอด
ต่อมาทดลองเอาผลสดอ่อนมายำแบบยำแตงกวาก็อร่อย
ตอนตาหวานมาทดลองเอามาลวกก่อนแล้วยำ พบว่ากรุ๊บกรอบคล้ายกระดูกอ่อนสุกร ก็อร่อยอีกแหละ
ต่อมาทดลองเอายอดอ่อนมาลวกจิ้มน้ำพริกก็ใช้ได้ แต่ถ้าเอามาผัดกะทะร้อนอร่อยกว่า
คุณสมบัติที่พิเศษ ยอดน้ำเต้ามีเส้นใยอาหารมาก

ปัญหาอยู่ที่.. ถ้าเห็นว่าดีและอร่อยเราจะมียอดน้ำเต้าจำนวนเพียงพอที่จะนำมาทำอาหารได้เท่าไหร่ ถ้าปลูกไปตามปกติ ให้เถาไต่เลื้อยแตกกิ่งก้านคลุมพื้นที่ เห็นยอดใหม่ ๆ ออกมาก็เด็ดไปทำอาหารได้บ้าง ถ้าเป็นไปตามสภาพนี้ยอดน้ำเต้าคงไม่พอแน่ จึงทดลองติดตามพฤติกรรมของน้ำเต้า ..ถ้าเราช่วยตัดใบแก่ออกเรื่อย ๆ จะเกิดการแตกกิ่งแขนงมากขึ้น และถ้าเราตัดยอด ตาแขนงก็จะแตกเพิ่มขึ้นในอัตรา 3-5 เท่าตัว ตรงนี้เห็นได้ชัดเลยละครับ แสดงว่าการปล่อยให้น้ำเต้าอยู่ในสภาพปกติกับการตัดแต่งใบและยอดออกเรื่อย ๆ ผลลัพธ์จะแตกต่างกันมาก

น้ำเต้าที่ปลูกไว้จำนวน 4 กอ
จะให้ยอดสดประมาณ 1 ก.ก. ทุก 5-7 วัน
ถ้าต้องการยอดน้ำเต้าผัดวันละ 4 จาน = 1 ก.ก.
เราต้องปลูกน้ำเต้าเพิ่มขึ้น 20 กอ
แค่นี้ก็มียอดน้ำเต้าให้ตัดหมุนเวียนทุกวัน

ในทางปฎิบัติ
ใครจะบ้ากินยอดน้ำเต้าทุกวันละครับ
ในเมื่อสวนป่ามีผักสารพัดชนิด
ส่วนมากถ้าชอบผักชนิดไหนก็เอามาประกอบอาหารบ่อยขึ้น
ทำเอง-กินเอง-อร่อยเอง-ชมตัวเองก็ดีนะ
จากอัตราเท่าที่เป็นอยู่เดี๋ยวนี้ถ้ากินเองตอบได้ว่าเหลือเฟือ
แต่ถ้าจะปลูกเพื่อการขยายผล รับรองลูกหลานที่มาเยี่ยมตามที่หมอเบิร์ดอยากเห็น
กรณีอย่างนี้ละครับที่สวนป่าจะต้องเปลี่ยนจากปลูกไว้โม้มาปลูกไว้หม่ำ

เมื่อโจทย์เปลี่ยน กระบวนการตามเก็บความรู้ก็เปลี่ยน
พบว่าผักทุกชนิดมีคุณสมบัติรองรับอยู่แล้ว เช่น
มะเขือเทศสุกเยอะ หมอเจ๊บอกให้ผ่าตากแดด นอกจากการเอามาใส่ส้มตำ หรือนำมาปั่น
ปลูกพริกเห็นยอดแตกงามสะพรั่งก็เด็ดยอดมาแกงมาผัด ผลอ่อนนำมาหั่นใส่ไข่้เจียว (เมนูเด็ดว่าที่มหาเม้ง)
ผักแทบทุกชนิดเปลี่ยนจากรอกินผลมากินยอดเสียก่อน
เข้าทำนองคิดใหม่ทำใหม่ได้เมนูใหม่ ๆ อร่อยทุกวัน
กระบวนการเกิดของใหม่ทุกวันนี่แหละเป็นเสน่ห์ของสวนป่า
สภาพเปลี่ยนไปในทางที่สุขสดใสจิตใจรื่นเริง
ใครวาสนาไม่ถึงก็ขอแนะนำให้อ่านแล้วจินตนาการเอา
เรื่องนี้ไม่ใช่ฝันลม ๆ แล้ง ๆ แน่นอน
แต่เป็นฝันที่ชุ่มฉ่ำเขียวขจีมีสีสันแสนบรรเจิด
ถ้าจะนอนให้จั๊กกะจั่นกล่อมก็รีบมา
แต่ถ้ามีสิ่งอื่นกล่อมนอนอยู่แล้วก็ไม่ว่ากัน
แคว๊ก ๆ