ชอบดูงานศิลปะของเด็กๆ  ซึ่งมักจะพบความน่ารักในการถ่ายทอดการรับรุ้และความเข้าใจต่อโลกรอบตัวของเขาอยู่เสมอ  ซึ่งเป็นประโยชน์สำหรับครูที่จะเข้าใจพัฒนาการต่างๆ ของเด็กได้ด้วย  แต่พออยู่ในวงการศึกษาที่มักจะชอบความเป็นที่หนึ่ง ต้องมีกิจกรรมการประกวดแข่งขัน ก็มักจะรู้สึกไม่ค่อยดีกับการที่เด็กบางคนจะถูกครอบงำด้วยการสอนให้ทำตามความคิดของครู ฝึกซ้ำๆ ให้เกิดทักษะเพื่อสร้างงานที่ตรงใจกรรมการ ตรงเกณฑ์การประกวด  โดยเฉพาะเกณฑ์ที่สร้างมาจากคนที่อาจมีมุมมองทางศิลปะไม่กว้างนัก  จึงมักจะพบเกณฑ์การประกวดศิลปะระดับอนุบาลที่ประกอบด้วย ความสะอาดเรียบร้อยของงาน ความถูกต้องเหมือนจริง ทำเสร็จทันเวลา เป็นประจำ..เฮอออ   รางวัลที่ได้ ดูเหมือนว่าดีนะ  แต่กระบวนการฝึกแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะเกิดผลอย่างไรหรือเปล่า  จำได้ว่ากว่าจะทำให้ภาพมะม่วงสีแดงได้รับการยอมรับ ก็ต้องอ้างอิงถึงมะม่วงพันธุ์มหาชนกซึ่งบางคนไม่เคยเห็นนู่นแน่ะ  ทั้งๆที่ถ้าเค้าจะวาดมะม่วงหลากสีก็ยิ่งดีนะ

ขอบคุณที่ออตเขียนเรื่องราวเหล่านี้ พี่จะได้ศึกษาตามไปด้วย  เป็นประโยชน์สำหรับพี่และคุณครูจริงๆ ค่ะ  รออ่าน ปีศาจร้ายที่ชื่อศิลปะ02  และ ลำดับต่อไปนะคะ ^^

เมื่อรู้สึกว่าทำไม่ได้ ก็ไม่สามารถเริ่มทำได้เลย พี่เข้าใจความรู้สึกคนตัวน้อยที่กดมือตัวเองแน่นเมื่อต้องอวดภาพของตัวนะจ๊ะ ในตอนนั้นมันมีความรู้สึกเจ็บปวดและรู้สึกว่าทำไม่ได้เหมือนคนอื่นอยู่ด้วยแหละ กลัวถูกล้อ กลัวถูกตำหนิ กลัวสารพัดจนลามไปถึงอายและโกรธถ้ามีคนมารุกเร้า

พี่ชอบเทคนิคของน้องออต และความละเอียดอ่อนที่เข้าใจเด็ก ๆ มากเลยล่ะจ้ะ เคยคุยกับพี่ตึ๋งเรื่องห้องเรียนศิลปะบำบัดสำหรับเด็ก ๆ พี่ตึ๋งบอก…ต้องคุยกับออตเลย ^ ^