http://lanpanya.com/seasonschange เรื่องราวในรูปรอย และรอยใจในรายทาง Wed, 17 Mar 2010 02:19:15 +0000 http://backend.userland.com/rss092 en นานมาแล้วมีกระทาชายคนหนึ่งเดินดุ่มเข้ามาตามคิวนัดพร้อมถามดื้อ ๆ ว่า หมอเคยอารมณ์ค้างมั้ย ?!...โอ้ แม่เจ้า นั่งตั้งสติอยู่สองวินาที ก่อนจะถามอารมณ์ค้างที่ว่านั้นคืออะไร (ไม่กล้าผลีผลามตอบว่าไม่เค้ย ไม่เคย) คนไข้หัวเราะก๊ากก่อนบอกว่าไม่ใช่อย่างนั้นครับ แต่หมายถึงความโกรธมันค้างอยู่ในใจ ...เฮ้อ ! แอบโล่งใจปนเสียดายนิด ๆ แหม นึกว่าจะได้คุยเรื่องตื่นตุ้นซะหน่อย เมื่อมีคำถามก็ต้องขมวดเพื่อหาคำตอบ ได้ความว่าผู้ป่วยโกรธเพื่อนร่วมงาน โกรธคนในบ้าน โกรธเจ้านาย โกรธลูกค้า โกรธ ๆ ๆ ๆ สารพัดจนติดกับความร้อนในใจ ก็ค่อย ๆ ชี้ให้เห็นว่าแท้ที่จริงอารมณ์โกรธไม่ได้ค้าง แต่ที่ค้างคือ"ความคิด" ต่างหาก  ความคิดที่คิดซ้ำ ๆ กับเรื่องไม่ชอบใจอารมณ์ก็เกิดต่อเนื่องไปเรื่อย ๆ จนเข้าใจว่าเป็นอารมณ์ค้าง การจัดการกับความคิดซ้ำก็คือการเปลี่ยนมุมมอง หรือหาอะไรทำ อย่างเช่นโกรธลูกน้องเพราะทำงานไม่ได้เรื่อง เห็นทีไรไม่ชอบใจทุกที ทั้งบอก ทั้งสอนก็ยังทำไม่ได้ ก็เปลี่ยนใหม่เป็น... เออ ยังดีที่มีคนเดียว :) หงุดหงิดกับความไม่เอาไหนของหลาย ๆ คน (ที่ไม่ใช่ตรู) ก็คิดซะว่าได้ฝึกการมองตัวเองชัดขึ้นว่าที่ฮึ่มฮั่มอยู่นั้นมันใครฟะที่บ้ากว่ากัน และมีทางไหนที่จะช่วย ... http://lanpanya.com/seasonschange/archives/371 ทิ้งเรื่องเครียดมาเรื่องอยากแจกมั่งดีกว่าค่ะ มีคำถามให้ตอบสนุก ๆ ใครตอบถูกมีรางวัล ...มี 3 คำถามจะปล่อยทีละคำถามนะคะ คำถามแรก ...เมล็ดที่เห็นนี้ เป็นเมล็ดของต้นอะไร 1 ท่านที่ตอบถูกมีรางวัล เป็นเมล็ดของต้นนี้แหละ  ...แถมกอดน้องปูด้วยเอ้า อิอิอิ ********************************************* พี่บู๊ทเข้ามาตอบคำถามที่ 1 แล้ว ได้เวลาปล่อยคำถามที่สอง คำถามที่สอง สำหรับแฟนพันธุ์แท้ลานปัญญา นอกจากลานเจ๊าะแจ๊ะแล้วลานไหนมีบันทึกมากที่สุด ตอบถูก 2 ท่านแรกได้เมล็ดต้นพระเจ้า 5 พระองค์ไปเล้ย แถมถ้าบอกได้ว่ามีกี่บันทึก ได้รับกอดจากเจ้าของลานนั้นด้วยนา ฮี่ฮี่ฮี่ ****************************** คำถามที่ 2 น้องปูเข้ามาตอบแล้ว จึงได้เวลาปล่อยคำถามที่ 3 ค่ะ คำถามที่สามเห็นภาพหน้าคนในนี้กี่ภาพคะ 5 ท่านแรก ที่ตอบถูก จะได้รางวัลเป็นเมล็ดพันธุ์ผัก/หรืออะไรก็ตามที่เอามาได้จากศูนย์พัฒนาพันธุ์พืชจักรพันธุ์เพ็ญศิริฯ (ทางไปแม่สาย)ค่ะ ;) http://lanpanya.com/seasonschange/archives/362 สมัยเรียนเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว ม็อบยังไม่สะพรั่งยังกะเห็ดฤดูฝนแบบปัจจุบันนี้ เลยมีเรียนอยู่ติ่งหนึ่งในวิชาจิตวิทยาสังคม เรียก Mob Psychology อ.กิติกร  มีทรัพย์ให้ความหมายไว้ว่า Mob คือกลุ่มคนที่เชื่อว่าจะมีแนวโน้มกระทำการวุ่นวาย รุนแรงด้วยขาดสติ และมีความหุนหันพลันแล่นสูงยากที่คาดคะเนได้ ...การศึกษาเรื่องนี้น่าสนุกตรงที่เมื่อคนเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของม็อบแล้วจะสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองลงไป (Deindividuation : ซิมบาร์โดศึกษาไว้) ถูกกลืนกลายด้วยอิทธิพลของอัตลักษณ์ม็อบนั้น ๆ เมื่อสูญเสียความเป็นตัวเองก็ถูกชักจูงได้ง่าย ถ้าผู้นำม็อบหรือคนโว้กเว้กขึ้นมาในขณะนั้น ชี้มือไปที่ความรุนแรงแบบไหน คนในม็อบก็จะเฮตาม ๆ ไปอย่างง่ายดาย อัตลักษณ์ของม็อบมีอะไรบ้าง 1. ชื่อ : ชื่อจะบอกถึงเหตุผลในการรวมกลุ่ม ทำให้เป็นสิ่งที่โดดเด่นขึ้นมา และชััดว่าใครเป็นใคร จึงไม่แปลกใช่มั้ยคะที่แม้ในฟากเดียวกันก็ยังแบ่งเป็นก๊ก เป็นเหล่าย่อย ๆ ในนั้นได้ 2. กลุ่มที่เข้าร่วม : ในสมัย 14 ตค. ส่วนมากเป็นนักศึกษาที่เป็นแกนนำ รุ่นพฤษภาทมิฬกลุ่มที่เข้าร่วมส่วนใหญ่จะเป็นคนทำงาน ( White Collar) สมัยนี้เรียกตัวเองว่ากลุ่มรักประชาธิปไตย จากรากหญ้า หรือกลุ่มของสมัชชาคนจน (แปลกเดี๋ยวนี้หายไปไหน?) 3. สัญลักษณ์ของกลุ่ม : ... http://lanpanya.com/seasonschange/archives/361 ชักเบื่อสโลแกนชวนเที่ยวไทยของการท่องเที่ยว และสถานที่ท่องเที่ยวแบบเดิม ๆ ซึ่งส่วนตัวไม่คิดว่านั่นคือวิถีไทยอย่างแท้จริงเท่าไรนัก หรือทุกท่านคิดว่าผู้หญิงไทยต้องแต่งองค์ทรงเครื่องด้วยชุดไทยฟิต ๆ ตลอดเวลา :) การท่องเที่ยวแบบใหม่ที่อยากเห็นคือเที่ยวบ้านปราชญ์ชาวบ้าน หรือศิลปินแห่งชาติด้านต่าง ๆ ไปเรียนรู้ ซึมซับวิถีที่เค้าอยู่เค้ากิน ฟังเรื่องราวที่กว่าจะมาเป็นวันนี้ ...ยกตัวอย่างสวนป่าก็ได้เอ้า  สวนป่ามีเสน่ห์บางอย่างที่คนไปแล้วไม่ลืม ทั้งความร่มครึ้มของต้นไม้ อัธยาศัยที่น่ารักของผู้คนหรือสัตว์ต่าง ๆ  ประเภทใครอยากเจอตาหวานจิกกล้องก็ลองดู หรืออยากปีนต้นกระถินเก็บให้หมูเหมยซานกินก็ได้ทำ อยากเห็นไก่ต๊อกเดินรับแขกตัวกลมป๊อกแบบเหมือนกันเดี๊ยะจนแยกไม่ออกว่าตัวไหนตัวผู้ตัวไหนตัวเมียก็ได้เห็น  อยากเกาคางวัวขี้อ้อนก็ได้ลอง อยากเปลี่ยนสีรถใหม่ก็สบาย...นกยูง อตร.จัดให้ สวนป่ามีสิ่งที่ขายได้นอกเหนือจากธรรมชาติและอัธยาศัยคือความเป็นมาของสวนป่า เรื่องราวความสำเร็จที่ไม่ใช่โชคชะตา หรือฟลุ้คแต่เกิดจากความตั้งใจจริง อดทน และพยายาม สิ่งเหล่านี้คือเรื่องราวอันทำให้ผลิตภัณฑ์ซึ่งได้แก่ตัวสวนป่าเองมีคุณค่านะคะ จะขายยังไง ไม่ยาก ทำโฮมสเตย์แบบทางเลือก คือให้ผู้มาเยือนลงไปเก็บผักมาทำกินเองตามถนนคนเดินของสวนป่า หรือแม่หวีสุดสวยเป็นหัวหน้าจ้างลูกบ้านสาว ๆ เป็นจ๊อบ ๆ มาเป็นลูกมือ ทำอาหารพื้นบ้านอีสานให้ผู้มาเยือนได้กิน  เก็บเป็นรายวัน/หัว ... คนในเมืองต้องการพื้นที่ที่ใกล้ชิดธรรมชาติแบบไม่โก้หรูจนแตะไม่ถึง แต่ต้องการพื้นที่ที่มีความอิสระ แถมพ่อมีคนให้คุยด้วยอีกเยอะแยะเลย ใครอยากเก็บผักกลับบ้านก็ชั่งขายเป็นกก.ไป ใครอยากตกปลาเขียวมรกตก็ทำไป เอามาชั่งก็พอ ขนาดสวนผลไม้ที่จันท์ ฯ เค้ายังมีเทศกาลบุกสวนให้คนเก็บตามสะดวกได้เลย สวนป่าทำไมจะให้คนเก็บผัก หักฟืนกลับบ้านไม่ได้  ... http://lanpanya.com/seasonschange/archives/358 ทำ KM มาก็หลายวง แต่มีเพียงวงเดียวที่รู้สึกอยากเล่าต่อเพราะได้คำตอบว่าเด็ก ๆ ที่ได้รับการวินิจฉัยและแนวทางการดูแลจากเราแล้ว...เขาไปไหน KM ในวันที่ 26 - 27 กพ.นี้น่าสนใจเนื่องจากมีสมาชิกผู้เล่าน้อยกว่าวงอื่น ๆ คือ 8 คน ประกอบด้วยคุณแม่ 3 ท่าน (คุณแม่น้องทัตเทิ่ล คุณแม่น้องตั้ม และคุณแม่อ้อยประธานชมรมผู้ปกครองเด็กออทิสติก) คุณครู 3 ท่าน และผู้เชี่ยวชาญ 2 ท่านได้แก่นักแก้ไขการพูด และนักกิจกรรมบำบัด ความรู้ที่ลอยว่อนมาจากปากคำของคุณแม่คนเก่ง คุณครูจอมบู๊และผู้เชี่ยวชาญต่างสาขาทำเอาทึ่ง เพราะรายละเอียดหลายอย่างเป็นสิ่งที่วิชาการไปไม่ถึง  เช่น เราจะช่วยลูกเราได้ดีก็ต่อเมื่อจัดการกับความรู้สึกของเราให้ได้ก่อน ดังนั้นสิ่งแรกคือจัดการกับอารมณ์ของตัวเอง ซึ่งเทคนิคในการจัดการกับอารมณ์ตัวเองก็ง่าย ๆ แต่ได้ผล ด้วยคำพูดเหล่านี้ไงคะ "ถ้าดูยาก (อาการน้อย) รักษาง่าย...ถ้าดูง่าย (อาการมาก) รักษายาก" คำสั้น ๆ ที่ปลอบใจให้เห็นบวกใครจะเถียงว่าไม่จริง :) มองชีวิตเหมือนขนมเค้ก ที่แบ่งเป็นชิ้น ๆ ชิ้นนี้อาจไม่สวย เว้าแหว่ง แต่ยังมีอีกตั้งหลายชิ้นที่เหลืออยู่ให้เราได้ชื่นชม ...มีใครเปรียบเทียบชีวิตที่มีลูกเป็นเด็กพิเศษได้หอมหวาน ... http://lanpanya.com/seasonschange/archives/355 ในคืนที่ ลุงเอกกำลังชื่นมื่น คนที่ไม่ได้ไปงานแต่งลูกสาวคนสวยของลุงเอกลองมาสนุกกับการค้นหาบุคลิกภาพด้วยทฤษฎีบุคลิกภาพที่เก่าแก่ที่สุดของโลกกันดูมั้ยคะ ^ ^ ทฤษฎีจริต 6 เป็นการจำแนกลักษณะของมนุษย์ออกเป็นลักษณะ (Type) ต่าง ๆ 6 อย่าง คือ ราคะจริต โมหะจริต โทสะจริต วิตกจริต ศรัทธาจริต และพุทธจริต ซึ่งมีแบบสำรวจให้ได้ลองทำ ที่นี่ การรู้จักจริตตนก็เพื่อหาทางพัฒนาได้ถูก  ผลที่ลองทำได้มาดังนี้ค่ะ โมหะจริต โทสะจริต ราคะจริต พุทธิจริต ศรัทธาจริต วิตกจริต 7.82% 15.32% 14.65% 26.85% 22.33% 13.03% เมื่อแปลผลละเอียดเรียงจากคะแนนต่ำสุดไปสูงสุดก็ได้ว่า ด้านโมหะจริต กาย วาจา ใจ ผลรวมพฤติกรรม ผลวิเคราะห์บุคลิกภาพ 9 13 5 27 35 แปลอย่างมั่วคือความหลงของเบิร์ดจะแสดงออกทางวาจามากที่สุดเป็นลักษณะของพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ดีที่น้ำเสียงนุ่มนวล ไพเราะกั่ก ๆ ๆ รองลงมาคือกาย เอ ชอบกอดนี่ถือว่าใช่มั้ย ...น้อยที่สุดคือใจ ด้านวิตกจริต กาย วาจา ใจ ผลรวมพฤติกรรม ผลวิเคราะห์บุคลิกภาพ 9 9 21 39 59 แปลว่าความวิตกกังวลจะอยู่ในใจมากที่สุด เก็บความรู้สึกไว้ไม่แสดงออกมามากนัก ด้านราคะจริต กาย วาจา ใจ ผลรวมพฤติกรรม ผลวิเคราะห์บุคลิกภาพ 9 9 17 47 66 แปลว่าเก็บราคะไว้ในใจเหมียนกัน ชอบความประณีต เรียบร้อย อิอิอิ ด้านโทสะจริต กาย วาจา ใจ ผลรวมพฤติกรรม ผลวิเคราะห์บุคลิกภาพ 21 9 13 43 69 แต่เวลาโกรธจะแสดงออกทางกายคือสีหน้า ท่าทางแฮะ  แต่ไม่พูด  ^ ^ ด้านศรัทธาจริต กาย วาจา ใจ ผลรวมพฤติกรรม ผลวิเคราะห์บุคลิกภาพ 21 21 17 59 100 แสดงออกซึ่งความศรัทธา มีหลักการทั้งทางกายและวาจา ด้านพุทธิจริต กาย วาจา ใจ ผลรวมพฤติกรรม ผลวิเคราะห์บุคลิกภาพ 25 17 25 67 121 เวลาคิด พิจารณา ไตร่ตรอง หาเหตุผลจะไม่พูด ยิ่งเงียบเท่าไรยิ่งกำลังคิด+ค้น+ทำเท่านั้น ฮี่ฮี่ฮี่ สรุปทั้ง 6 ด้านได้ว่ามีลักษณะไม่พูด เวลาพูดมักจะวกวน และยึดในสิ่งที่ตัวเองเชื่อจึงเป็นครูที่ดีไม่ได้ ... http://lanpanya.com/seasonschange/archives/352 ที่ผ่านมาพยายามหลีกเลี่ยงการเขียนในเรื่องธรรมะมาตลอดเพราะรู้ตัวว่ายังห่างไกลความเข้าใจแบบรู้แจ้งในหลักธรรม แม้จะถูกคะยั้นคะยอจากกัลยาณมิตรหลายท่านก็ตาม โดยเฉพาะ คุณทำอาวุธ ของลาน ฯ เรานี่แหละค่ะ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ตั้งใจไว้นานแล้วว่าจะถอดจากประสบการณ์ตรงทั้งชีวิตของตัวเองเพื่ออธิบายคำว่ากรรม กรรมในความเข้าใจคือเจตนาและเป็นที่ตั้งของเวทนา ตามพุทธพจน์กล่าวไว้ว่า "ภิกษุทั้งหลาย บุคคลจงใจ กำหนดจดจ่อ ครุ่นคิดถึงสิ่งใด สิ่งนั้นย่อมเป็นอารมณ์เพื่อให้วิญญาณดำรงอยู่ เมื่ออารมณ์มีอยู่วิญญาณก็มีที่อาศัย เมื่อวิญญาณตั้งมั่นแล้ว เมื่อวิญญาณเจริญขึ้นแล้ว การบังเกิดในภพใหม่ต่อไปจึงมี เมื่อการบังเกิดในภพใหม่ต่อไปมีอยู่ ชาติ ชรา มรณะ โสกะ ปริเทวะ ทุกข์ โทมนัส อุปยาส จึงมีต่อไป ความเกิดขึ้นแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นย่อมมีได้ดังนี้" ( สํ.นิ.16/145/78) " ภิกษุทั้งหลาย เจตนา (นั่นเอง) ที่เราเรียกว่ากรรม บุคคลจงใจแล้วจึงกระทำด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ " ( อง.ฉกฺก.22/334/463) จะเห็นว่าความคิดปรุงแต่งเป็นด่านแรกของความทุกข์ทั้งหมด...คือเกิดเจตนา เป็นกรรมที่กระทำขึ้นในใจ ส่วนเป็นที่ตั้งของเวทนาก็จะยกตัวอย่างให้เห็นเช่น ไม่นานมานี้ยกขาเล่นโยคะิผิดด้าน เตะไปด้านหลังสุดแรง เพราะอยากลอง ทำเอากล้ามเนื้อเอวด้านขวาเขม็งเกลียวเพราะบิดผิดท่า (คล้าย ๆ พ่อครู ฯ เอวเคล็ดแล้วโดนหมอขยำ ... http://lanpanya.com/seasonschange/archives/348 ปัจจุบันเราคุ้นเคยกับการกินอาหารด้วยช้อนส้อม จนคิดไปว่าเป็นการกินที่ถูกสุขลักษณะที่สุด และมองการเปิบข้าวด้วยสายตาที่แปลก ๆ แต่ในอดีตเราเปิบด้วยมือกันมาตลอดแม้แต่ในหมู่ชนชั้นสูงก็ตาม ไม่เพียงแต่คนไทยเท่านั้นที่เปิบข้าว พม่า มาลายู แขก อัฟริกา ฯลฯ ที่มีวัฒนธรรมข้าวต่างก็เปิบข้าวกันมาตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันเพียงแต่จะถูกเบียดไปด้วยมีดช้อนส้อมมากน้อยเพียงใดเท่านั้นเอง ยกตัวอย่างการกินข้าวเหนียว ส้มตำ ไก่ย่าง คงไม่มีใครใช้มีด-ส้อม ถึงจะมีคนใช้ช้อนตักข้าวเหนียวแต่โดยมาตรฐานการกินทั่ว ๆ ไปจะให้อร่อยก็ควรใช้มืออยู่ดี เมื่อมีการเปิบจึงมีมารยาทการเปิบควบคู่กันไปค่ะ คุณยายจะเปิบด้วยนิ้ว 3 นิ้วคือนิ้วหัวแม่มือ นิ้วชี้ นิ้วกลาง และไม่ให้เลอะเกินข้อแรกของนิ้วมือ อันนี้เป็นท่าเปิบที่คุ้นตา ส่วนการอ่านจากหนังสือครัวไทยของ ส.พลายน้อย พบการบรรยายถึงท่าการเปิบข้าวไว้ว่าใช้นิ้วชี้ นิ้วกลาง นิ้วนาง นิ้วก้อยตะล่อมข้าวมาให้พอคำ เมื่อยกป้อนเข้าปากก็ใช้หัวแม่มือเขี่ยช่วยอีกนิดหน่อย ...ดูเป็นการใช้นิ้วทั้ง 5 เลยนะคะ ^ ^ ถ้าจำได้ถึงพระตำหนักดาราภิรมย์ของพระราชชายาเจ้าดารารัศมีที่เชียงใหม่ นึกภาพห้องนั่งเล่นใกล้เฉลียงโปร่งที่มีชุดสำรับเสวยของพระองค์วางอยู่พร้อมเบาะรองและหมอนขวาน จะเห็นว่าท่านประทับพร้อมเสวยในที่ที่สามารถทอดพระเนตรการทำงานของคุณ ๆ ข้าหลวงไปด้วยได้ ดังนั้นการเปิบข้าวของพระองค์จึงไม่น่าจะใช้ทั้ง 5 นิ้วเหมือนที่ ส.พลายน้อยกล่าวมา เมื่อค้นเข้าไปอีกก็พบว่ามารยาทการเปิบของผู้ดีในชนชาติอื่น ๆ ก็ใช้เพียง 3 นิ้ว เหมือนคุณยายเช่นกัน ดังนั้นคงแบ่งได้ว่าการเปิบข้าวมี ... http://lanpanya.com/seasonschange/archives/347 บายมะขามชื่อแปลกแรกฉงน เป็นอาหารคนอีสานโบราณสมัย เป็นวัฒนธรรมการกินแบบไทย ๆ เป็นมรดกปู่ย่าให้อนุชน (จำมาจากที่ไหนสักแห่งนี่แหละค่ะ) ไม่ใช่คนอีสาน แต่มีโอกาสไปอยู่ยโสธร 6 ปี ช่วงที่อยู่ก็สนุกกับหลายเรื่องราว แต่ที่จำได้ขึ้นใจคือ"บายมะขาม"นี่แหละค่ะ เพราะพี่เขียวเป็นผู้กินให้ดูเมื่อถึงหน้ามะขามทุกปี พร้อมอธิบายว่าบายมะขามเป็นอาหาร(หรือขนม?) อย่างหนึ่งของภาคอีสาน กินกันมานานตั้งแต่รุ่นปู่ย่าตาทวด บายหมายถึงเคล้ากัน บางท้องถิ่นเรียกมะขามเหนี่ยงข้าวเหนียว (เหนี่ยงแปลว่าบี้ให้เข้ากัน) โดยเอามะขามหวานมาบี้เคล้ากับข้าวเหนียว ตามแต่จะกินมากน้อยแค่ไหน ให้ข้าวเหนียวโอบคลุมมะขาม ถ้าเป็นข้าวเหนียวร้อน ๆ ยิ่งอร่อย (น้ำลายสอ ..เอื๊อก) การทำบายมะขามก็เอาข้าวเหนียวที่นึ่งมาใหม่ ๆ ร้อน ๆ ผสมกับมะขามหวาน หรือบางคนก็เอามะขามไปนึ่งก่อนให้นุ่ม แล้วเอามาบายกับข้าวเหนียว ถ้าชอบหวานมาก ๆแล้วมะขามไม่หวานพอก็มีบ้างที่เอาน้ำอ้อยก้อนประกบเข้าไปด้วย น่าสนใจว่าช่วงที่เป็นหน้ามะขาม ก็จะพอดีกับข้าวเกี่ยวใหม่ ข้าวเหนียวร้อน ๆ หอมกรุ่น กับมะขามกลายเป็นของกินที่ถูกปากและง่าย ๆ แต่มีคุณค่าอย่างคาดไม่ถึง ในสมัยโบราณไม้ผลติดถิ่นของอีสานคือมะขาม ?  และนึกไปว่าภาคอื่น ๆ มีการกินแบบนี้หรือเปล่า ...ภาคกลางเคยเห็นคุณยายเอาข้าวสวยผัดกับน้ำมันกระเทียมเจียวกินกับมังคุด ละมุด หรือมะ่ม่วงสุกเหมือนกันค่ะ หรือว่าเรากินข้าวกับผลไม้มานานแล้ว ? บายมะขามนี่เข้าใจว่าคนโบราณคงคิดทำเพื่อกินเล่นเป็นของว่าง หรือเป็นขนม  เด็ก ๆ จะชอบกินมากเพราะอร่อย ... http://lanpanya.com/seasonschange/archives/340 ปัจจุบันเราเป็นโรคนี้กันเยอะค่ะ เพราะถูกควบคุม คุกคาม บีบคั้น จัดการจากหลาย ๆ อย่างในสังคม หรือบางครั้งก็เกิดจากตัวเรานี่แหละที่สร้างกำแพงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว วิธีปลดพันธนาการของตัวเองจากความกดดันต่าง ๆ ก็แบ่งง่าย ๆ เป็นงานที่เพิ่มคุณค่า กับงานที่ไม่เพิ่มคุณค่า งานที่เพิ่มคุณค่า- ทำแล้วเกิดการพัฒนา เปลี่ยนแปลง เช่นการบำบัดรักษาคนไข้เพราะเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างชัดเจน การสร้างเครือข่ายเพื่อช่วยกันทำงาน การทำความเข้าใจข้อมูล - ปัญหา - แนวทางปฏิบัติ หรือการทำหน้าที่ต่าง ๆ อย่างเต็มกำลัง ส่วนเรื่องวิทยากรต่าง ๆ ไม่อยู่ในประเด็น เนื่องจากมั่นใจว่าคนที่ฟังเอาไปใช้ไม่ได้ (บอกเป็นนัยว่าบรรยายหรือพูดได้แย่มาก 555) ที่มั่นใจว่าเอาไปใช้ไม่ได้เพราะไม่มีวิชาใดที่เคยพูดมา บรรยายปุ๊บแล้วเอาไปใช้ได้ทั้งหมด... ทุกคนควรนำไปปรับใช้ เลือกใช้ให้สอดคล้องกับบริบทของตัวเอง ปัจจัยที่หนึ่งย่อมไม่เหมือนกับอีกที่หนึ่งนั่นเป็นสัจธรรมค่ะ งานที่ไม่เพิ่มคุณค่า ก็แบ่งออกเป็น 2 อย่าง - ถึงไม่เพิ่มคุณค่าแต่ก็จำเป็นต้องทำ ได้แก่การทำรายงานต่าง ๆ การเก็บสถิติ (ที่เป็นประโยชน์ในการทำงาน) การประสานงาน ฯลฯ ส่วนงานที่ไม่เพิ่มคุณค่าและไม่จำเป็นต้องทำ (ของตัวเอง) คือ ... http://lanpanya.com/seasonschange/archives/338