ลานน้ำฟ้าและปรายดาว

มีโอกาสด้อม ๆ มอง ๆ โครงการศิลปะบำบัดเพื่อเด็กพิเศษของน้องนุช ด้วยความสนใจอย่างยิ่งเพราะตกศิลปะมาตั้งแต่เด็ก หวังอย่างน้อยก็น่าจะบำบัด “ภาพหลอน” ของตัวเองได้บ้าง

จากการด้อม ๆ มอง ๆ และสอบถาม รวมทั้งสังเกตการณ์ ทำให้จับใจความได้ว่า ศิลปะบำบัดไม่ใช่การสอนศิลปะ แต่เป็นการนำกระบวนการทำงานศิลปะ (ในที่นี้มีตั้งแต่สีโปสเตอร์ สีผสมอาหาร แป้งสาลี แป้งข้าวโพด สีชอล์ค สีไม้ สีเทียน กระดาษวาดรูป ของเหลือใช้ ฯลฯ) และประโยชน์ที่เกิดขึ้นจากการทำงานศิลปะ มาช่วยบำบัดฟื้นฟูสภาพจิตใจและเสริมสร้างศักยภาพภายในให้เข้มแข็ง เพื่อสามารถเผชิญและจัดการกับปัญหาที่รุมเร้าได้อย่างสร้างสรรค์ จึงไม่เน้นความเหมือน..ความถูกต้อง หรือต้องๆๆๆๆๆๆถี่ยิบทุกขั้นตอน อ่านต่อ »

เคยถกกับเพื่อนนานแล้วว่าสังคมไทยเป็นสังคมแห่งอะไร  เสียงส่วนใหญ่ฟันธงคำตอบไปทาง สังคมแห่งอารมณ์ ที่พยายามคิดว่าตนเองอุดมปัญญา

โดยส่วนตัวไม่เห็นด้วยมากนัก เพราะมีความเห็นว่าส่วนใหญ่คนในสังคมก็ยังมีความคิดอยู่ มิใช่มีอารมณ์ล้วน ๆ เพียงแต่เราคิดแค่ไหนเท่านั้นเอง

เมื่อพูดแบบนี้จึงต้องมีคำอธิบายว่าความคิดมีกี่ระดับ อย่างไรบ้าง อ่านต่อ »

หัวบันทึกคือหนึ่งในข้อเสนอวิสัยทัศน์ของ 5 จังหวัดภาคเหนือตอนบน (เชียงใหม่ เชียงราย พะเยา ลำพูนและลำปาง) เกี่ยวกับเกษตรอินทรีย์ แปลเป็นไทยลุ่นๆ ก็คงเป็น ล้านนา 2563 : อาหารรักษ์โลก ถูกโฉลกสุขภาพดี และมั่งมีเงินทอง(แบบพอเพียง) ก๊าก ๆ

กลับจากประชุมระดมกึ๋นเพื่อจัดทำแผนปฏิบัติการสนับสนุนการขับเคลื่อนเกษตรอินทรีย์ในภาคเหนือตอนบน(ชื่อยาวจริงๆ) พร้อมความคิดหมุนติ้ว ๆ ในหัว(มึน มิใช่หัวไวแต่อย่างใด) สรุปสาระได้ว่า ในการวางแผนควรรู้วิสัยทัศน์ ซึ่งมีความเชื่อมโยงกับหลายศาสตร์ ในที่นี้มีตั้งแต่เศรษฐศาสตร์ สังคมศาสตร์ เกษตรศาสตร์ วนศาสตร์ สาธารณสุขศาสตร์ แพทยแผนไทยศาสตร์ ขนส่งศาสตร์ คหกรรมศาสตร์ ชลประทานศาสตร์ อุตุศาสตร์ และประวัติศาสตร์ ใครจะนึกว่าตั้งแต่อดีตกาลอันยาวนานของล้านนาก็มี “มหาจุลินทรีย์” ที่เรียกว่า “ง้วนดินพระเจ้า” (แฮ่ม ..ล่ะปูนเจ๊าล่ะปูน…16 มิ.ย.นี้จะไปเยี่ยมยามและแอบด้อม ๆ มอง ๆ ดูประวัติศาสตร์เน้อเจ๊า อิอิอิ) สิ่งเหล่านี้เป็นเรื่องราวที่จะทำให้เกษตรอินทรีย์มีที่มาที่ไป เป็นการทำผลิตผลและผลิตภัณฑ์ให้ดูมีความลึกซึ้งขึ้นเยอะเชียวล่ะค่ะ และทั้งหมดได้จากการปิดปากแต่เปิดหูและตากว้างๆ ^ ^

อ่านต่อ »

ระยะนี้มีเรื่องชวนคิด ชวนแคะไค้หลายเรื่อง แต่ที่ติดใจมากที่สุดคือการเรียนรู้ของบรรดานก และหมาในบ้าน

เริ่มที่นกก่อนแล้วกันค่ะ ที่บ้านจะมีจานรองกระถางต้นไม้ขนาดใหญ่ 6 จานใส่น้ำเต็มทุกวันวางเรียงบนรั้ว มานานหลายปี ตอนแรก ๆ มีแต่นกหัวจุกลงเล่นน้ำตีปีก ตีหางอยู่ฝูงเดียว ส่วนนกกางเขน นกกะปูด นกเขา นกเอี้ยง และอีกหลายตัวที่ไม่รู้จักชื่อมากินน้ำเฉยๆ  … ที่รู้ว่าเจ้าจุกของแม่ลงเล่นน้ำก็เพราะท่านจะส่งเสียง แก๊ก ๆ  ลั่นบ้านพร้อมตีปีกปั่บ ๆ จนน้ำกระเซ็นเปียกไปหมด  กระโดดจากจานนั้นไปจานนี้ด้วยความรื่นเริงเป็นล้นพ้น ยิ่งวันไหนร้อนจัด ต้องเติมน้ำถึงสามครั้งไม่งั้นตัวอื่นไม่ได้กิน ก็เล่นมีตั้งเกือบ 20 ตัว แถมยังโดดน้ำเดี่ยว โดดน้ำคู่ และโดดเป็นกลุ่ม วันละกว่า 3 เวลาก่อนและหลังอาหาร

อ่านต่อ »