ลานน้ำฟ้าและปรายดาว

สวัสดีค่ะคุณหมอจอมป่วน
เบิร์ดก็คิดถึงบ้านคุณตาเหมือนกันนะคะ โทร.ถามน้าตี๋ น้าตี๋เล่าว่าปลวกขึ้นบ้าน แต่ประมาณการดูแล้วกว่าปลวกจะกินหมดคงใช้เวลาอีกนานนนนนน..น่ะค่ะ เลยปล่อยไว้ก่อนเพราะน้าตี๋เพิ่งผ่าตัดมะเร็งเต้านม และต้องทำเคมีบำบัด กลิ่นยาฆ่าปลวกก็เอาการสำหรับร่างกายที่ไม่แข็งแรงพอ

คุณหมอทำให้เบิร์ดคิดถึงการกำจัดขยะของที่นั่น ปัจจุบันจะมีเรือมาเก็บขยะที่วางไว้หน้าบ้านเพราะเมื่อคนเริ่มซื้อมากขึ้นขยะก็มากขึ้นนะคะ แต่ที่บ้านคุณตาจะมีบ่อทิ้งขยะ เพื่อหมักเป็นปุ๋ยอยู่ในสวนค่ะ เป็นบ่อขุดธรรมดา แล้วก็ทิ้งๆขยะลงไป ขยะของที่บ้านส่วนใหญ่จะเป็นเศษอาหาร เปลือกผลไม้ ฯลฯ ไม่มีถุงพลาสติกเพราะไม่ค่อยซื้อ อิ อิ

เมื่อก่อนเวลาจะไปบ้านคุณตาต้องลงเรือที่กระทุ่มแบน ( หลักหนึ่ง ) ผ่านบ้านคุณย่าทวดที่หลักสอง มาต่อเรือที่หลักสาม เพราะเรือจากหลักหนึ่งเค้าจะวิ่งได้แค่หลักสามเท่านั้น จึงต้องต่อเรือมาหลักสี่ที่บ้านคุณตา ซึ่งกว่าจะมาถึงก็นั่งเรือซะสนุกเลยล่ะค่ะ แต่ผู้ใหญ่ไม่ชอบเพราะเมื่อย ^ ^

รร.ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นรร.ในวัดค่ะ เพราะในอดีตวัดจะเป็นศูนย์รวมของศิลปวิทยาการต่างๆ และมีที่เยอะ เป็นศูนย์รวมจิตใจของคนด้วยจึงเริ่มตั้ง รร.ในวัดซึ่งมีถึงชั้นมัธยม  และลักษณะของคนที่นี่จะนิยมส่งลูกหลานเรียน ทำให้ทุกหลัก ( ทุก 4 กม. ) จะมีรร.แต่จะสามารถเรียนได้เท่าไหร่ก็อยู่ที่ตัวเนาะคะ..

ภาพดอกอโศกระย้าที่เล่าฮูแพนด้าเอามาฝากทำให้เบิร์ดคิดถึงคลองซอยต่างๆในบ้านแพ้วค่ะ ถ้าจะเปรียบคลองดำเนินสะดวกก็คือถนนใหญ่ ซึ่งมีคลองซอยย่อยไปอีกเหมือนก้างปลายังไงยังงั้นเลยล่ะค่ะ คำว่าดำเนินสะดวกก็เป็นชื่อพระราชทานเนื่องเพราะท่านทรงเห็นว่าเป็นคลองกว้างยาวตรง สมชื่อดำเนินสะดวก ..ในแต่ละคลองซอยทางฝั่งบ้านคุณตาส่วนมากจะมีประตูระบายน้ำเพื่อกั้นน้ำเค็มจากมหาชัยไม่ให้เข้าคลองค่ะ ประตูระบายน้ำจะเล็กกว่าประตูน้ำ มีไว้เพื่อกั้นน้ำเค็มแต่เรือใหญ่ผ่านไม่ได้เจ้าค่ะ

พาเที่ยวแค่นี้ก่อนนะคะ จะเพิ่มให้เรื่อยๆค่ะ อิ อิ

สวัสดีค่ะ อ.มิติ ^ ^

แมะล่า.. แต่ละท่านมีจุดร่วมที่คล้ายคลึงกันมากเลยนะคะ แม้เบิร์ดจะไม่ใช่คน ” เข้าท่า ” มากเท่าอาจารย์ ( เพราะมีโอกาสไปปีละครั้งเอง ) แต่ก็ชอบมองหาจุดร่วมมากกว่าจุดต่างค่ะ เก๊าะแนวทางเพื่อความสามัคคีต่างๆนั้น เราควรมองข้ามจุดต่าง..แสวงหาจุดร่วม มากกว่ามองหาจุดต่างและถ่างจุดร่วม ( แบบปัจจุบัน ) เนาะคะ อิ อิ

ทางจิตวิทยาได้มีการวิเคราะห์ว่าเหตุใดน้ำ / ทะเล ถึงทำให้เกิดความผ่อนคลาย..ซึ่งใช้หลักของฟรอยด์วิเคราะห์ก็ได้คำอธิบายมาว่า ลักษณะของทะเลที่เป็นรูปโค้งเป็นตัวแทนมดลูกของแม่ ทำให้เราย้อนความรู้สึกไปสู่อดีตที่อบอุ่นปลอดภัยในครรภ์ น้ำเปรียบเหมือนน้ำคร่ำในท้องของแม่ที่ห่อหุ้มเราไว้จึงส่งผลให้เกิดความผ่อนคลาย …ส่วนคนที่ชอบไปภูเขาเวลาเครียด เค้าก็วิเคราะห์สัญลักษณ์ไว้ว่าภูเขาแทนพ่อ ความเข้มแข็ง ยืนหยัด ท้าทาย พุ่งสูงไปในท้องฟ้าเปรียบเสมือนตัวแทนเพศชายค่ะ  

อาจารย์เป็นครู เบิร์ดเล่าเรื่องคุณตาเป็นแกนนำในการจัดตั้ง รร.และเป็นผู้จัดการ รร.ตี่ตง ( รร.จีนของยกกระบัตร ) ให้ฟังดีกว่าค่ะ 

ในอดีตสมัยแม่เล็กๆ ยกกระบัตรไม่มีโรงเรียนคุณตาต้องส่งลุงมวล ป้าโต ป้าเป้า แม่ เข้าไปเรียนใน กทม. ลุงมวลอยู่ที่วังสระปทุม ป้าโต ป้าเป้า แม่ อยู่ที่วังหลวง ( แม่เข้าวังตั้งแต่สามขวบค่ะ สาวๆเรียนที่ รร.ราชินีปากคลองตลาด ) คุณตาขายที่นาที่เป็นมรดกจากคุณทวดที่หลักสองเพื่อส่งลูกๆเรียน..และนำเงินส่วนหนึ่งมาจัดตั้ง รร.ในวัด และ รร.จีนเพื่อลูกหลานของคนอื่นๆในหมู่บ้าน ครูสอนยุคแรกๆได้แก่พระ คุณตา ชาวบ้านและชาวจีนในตำบลนั้น 

จากค่านิยมของการส่งลูกหลานเรียนทำให้ รร.เจริญขึ้นเรื่อยๆ เพราะได้รับความร่วมมือจากหลายๆฝ่าย ใครช่วยอะไรได้เค้าก็ช่วยสิ่งนั้น อย่างเช่นการสร้างอาคารเรียนใครมีแรงก็ลงแรง ใครจะบริจาคอะไรก็ให้ในสิ่งที่ตนให้ได้  ใครสอนอะไรได้ก็ช่วยๆกันจนเสร็จเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแบบนี้แหละค่ะ

สมัยจอมพลสฤษดิ์ รร.จีนทั่วประเทศจะถูกปิดเพราะเกรงว่าจะเป็นที่ซ่องสุมของลัทธิคอมมิวนิสต์ ( สถานการณ์ความเชื่อคล้ายๆกับภาคใต้ของไทยในตอนนี้มั้ยคะ ) แต่ รร.ตี่ตงไม่โดนเพราะก.ศึกษาฯเชื่อถือคุณตา ในช่วงนั้นคุณตาเข้ากระทรวงบ่อยมากค่ะเกือบทุกอาทิตย์เพื่อ รร.ตี่ตงและลูกหลานคนที่นี่ยังมีที่เรียน ซึ่งการเดินทางในสมัยนั้นยากลำบากกว่าตอนนี้หลายเท่าตัวแต่คุณตาก็พร้อมและเต็มใจที่จะทำ ..การลงทุนลงแรงร่วมกันส่งผลให้น้าอี๊ด น้าแต๊ว  น้าตี๋ ไม่ต้องไปเรียนไกลบ้านแบบแม่ด้วยล่ะค่ะ ^ ^

คุณตาเลี้ยงหมู ทำสวน โดยการวางแผนการผลิตไว้ให้พอดีกับการขายในช่วงเปิดเทอม เพราะเป็นช่วงที่ต้องใช้เงินเยอะที่สุด คุณยายจะเก็บหอมรอมริบทุกอย่างเพื่อเป็นทุนรอนให้ลูกหลาน..สิ่งต่างๆเหล่านี้คือทฤษฎีพอเพียงของในหลวงทั้งนั้นเลยเนาะคะ

โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ

ด้วยความเคารพรักค่ะ
ซาละเปา อิ อิ

จ๊ะเอ๋เล่าฮู

อิอิ การได้ผลผลิตไม่ดี ถือเป็นโจทย์ให้เราได้เรียนรู้นะคะ..เรียนจากของจริงว่าเพราะอะไร มะนาวเหมาะกับที่มีน้ำเยอะหรือไม่ ถ้าจะปลูกในที่ดินไม่เหมาะสมควรทำอย่างไร ปลูกแล้วผลผลิตไม่ดีเพราะอะไร มีโรคแมลงหรือไม่ จะใช้อะไรช่วยให้ผลผลิตดีขึ้น ฯลฯ ทุกอย่างเป็นโจทย์ของชีวิตได้ทั้งนั้น การไม่ประสบผลดีเท่าที่ควรเพียงเรื่องเดียวจึงไม่ได้หมายถึงทั้งชีวิตต้องล้มเลิกเนาะคะ

คนสมัยก่อนเค้าอดทนกว่าเราเยอะนะคะเล่าฮู เพราะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอะไร ทุกอย่างต้องทำเอง ต้องคิด ต้องลงมือเอง อย่างไฟฟ้าตอนนี้เราชินที่เปิดสวิตช์ปุ๊บไฟมาทันที แต่เมื่อสามสิบปีที่แล้วยังใช้ตะเกียงเจ้าพายุกันอยู่ ไฟมาเป็นเวลาตั้งแต่หกโมงเย็น-สี่ทุ่ม ที่พูดไม่ได้หมายถึงสมัยก่อนดีกว่าเดี๋ยวนี้เพียงแต่สภาพแวดล้อมเปลี่ยนดังนั้นถ้าจะเอาคุณสมบัติความอดทนหรือทนอดก็ต้องฝึกหรือโดนฝึกมากกว่าเดิม

เบิร์ดเล่าสิ่งที่คุณตาและญาติๆสอนโดยทำให้ดูให้พี่เหลียงฟังดีกว่าค่ะ..น้าอี๊ด ( น้องชายแม่ ) ถูกเรือที่ขับโดยเด็กอายุ 14 ปีชนเสียชีวิตตอนไปรับซื้อข้าวที่หลักสอง..

พ่อแม่เด็กพอเค้ารู้ว่าน้าอี๊ดเป็นลูกใคร เค้าพาลูกชายเค้ามากราบขอโทษคุณตาที่บ้านหลักสี่ คุณตาบอกว่าไม่เป็นไร ขอให้บวชให้น้าก็พอ จะได้ไม่เป็นเวรกรรมกันต่อไป ไม่มีการฟ้องร้อง ไม่มีการเรียกค่าเสียหายหรือตำหนิกล่าวโทษอะไรจากฝ่ายบ้านนี้ทั้งนั้นค่ะเล่าฮู..คุณตาเห็นเบิร์ดนั่งฟังเงียบๆจึงบอกหลังจากที่พวกเค้ากลับไปแล้วว่า ” การจบให้เป็น.. สำคัญกว่าการเริ่มเรื่องมากนัก ” ..จวบจนเบิร์ดโต เบิร์ดถึงเข้าใจคำสอนของคุณตาได้อย่างชัดเจน โดยเฉพาะเมื่อพบเห็นเรื่องราวต่างๆในสังคมอย่างทุกวันนี้

เห็นชัดว่าในสังคมส่วนใหญ่เราถนัดที่จะเริ่มเรื่อง ( บางคราวก็ต้องใช้คำว่าก่อเรื่อง )มากกว่าจบเรื่อง และมักไม่ได้มองเลยว่าเรื่องราวที่เริ่มขึ้นนั้นควรมีตอนจบอย่างไร ซึ่งตอนจบนั้นควรเป็นสิ่งที่ดีทั้งสองฝ่าย ไม่เช่นนั้นจะไม่รู้จบ.. ดังนั้นสิ่งที่ควรระวังก่อนการเริ่มเรื่องใด คือการมองให้ทะลุว่าตอนจบควรเป็นอย่างไร และถ้าไม่ใช่แบบที่คาดไว้จะลงอย่างไรซึ่งควรเป็นการหาทางออกร่วมกันนะคะเล่าฮู

เพราะในความเป็นจริงไม่มีเรื่องราวใดที่เกี่ยวข้องกับคนจะเป็นได้ดังใจเราทุกอย่าง ซึ่งแม่จะย้ำเสมอว่าจะทำอะไรก็ตามอย่าทำให้จนตรอก เพราะขนาดหมาจนตรอกยังสู้จนตาย เมื่อทำกับคนเรายิ่งต้องระวัง คนที่เป็นนายจึงควรมองให้ออกและฉลาดพอที่จะเปิดทางให้เดินในทางที่ถูกต้อง..

ดังนั้นทัศนคติในการมองจึงเป็นตัวกำหนดพฤติกรรมต่างๆของเราและเป็นตัวบอกว่าเรื่องราวต่างๆนั้นๆจะจบหรือไม่ และจบอย่างไร..ไม่ใช่เริ่มแล้วลงไม่ได้ และต้องหาเรื่องอื่นๆกันต่อไปไม่รู้จบเพราะ ” จบไม่เป็น ”

ถ้าไม่ลืมจะเล่าให้ฟังเรื่องคำสอนจากการเล่นหมากรุกไทยกับคุณตา ปาป๊า และลุงมวลนะคะ อิ อิ

สวัสดี ดี๊ ดีค่ะพี่สุ
ก๊ากๆๆๆๆ
รูปแต่งงานเป็นรูปปาป๊ากับแม่ที่บ้านคุณตาค่ะ ลองนึกดูว่าตอนนั้นปาป๊าอยู่ ชร.แล้วนะ เค้ายังเดินสายไปหาแม่ที่บ้านแพ้วได้เลย น่านับถือจริงๆ อิ อิ เบิร์ดได้อ่าน จม.ที่เค้าส่งถึงกันด้วยแหละ น่ารักชะมัดเลยค่ะพี่สุ การรอคอย จม. ระยะทางและความยากที่จะใกล้ชิด ทำให้ความรักสมัยก่อนเค้าละเมียดละไมเนาะ ไม่กะพึ่บกะพั่บแบบเดี๋ยวนี้ที่เห็นแล้วกลัวใจ

ส่วนรูปหมู่อีกอันเก๊าะเป็นป๊าแม่ เบิร์ด บี แบงค์ มิใช่คุณตาแต่อย่างใดค่ะ555

เอามาเปรียบเทียบให้ดูว่าสมัยแม่ 25 กับ เบิร์ด 25 นั้นมีความ ” ต่างกัน ” ค่ะพี่สุ คริ คริ

ตอนแม่เด็กๆเค้าอยู่ในวังกับคุณป้าพูน อำมาตยกุล และคุณป้าท้าว ( ท่านท้าวโสภานิเวศน์ )ค่ะพี่สุ ที่เห็นโหด มันส์ ฮาแบบนั้นเด็กวังนะนั่น อิ อิ อิ สมัยแม่สาวๆสวยขึ้นชื่อจนถูกเรียกว่า 3 สาวในวังเชียวนา ( ป้าโต ป้าเป้า แม่ ) แม่เรียนจบกลับไปสอนที่ รร.วัดหลักสาม ก็ขึ้นชื่อทั้งคลองว่าสวย ภูมิใจๆๆๆๆ ^ ^

แม่เกือบโดนตัดมือเพราะความซนค่ะ ตอนสาวๆแม่แอบขับเรือแล้วแคมเรือเบียดมือกับเขื่อนซีเมนต์ข้างบ้านคุณตา สภาพค่อนข้างเละเลยล่ะค่ะ ไปศิริราช หมอนัดห้องผ่าตัดแล้ว แม่นั่งรอกับคุณตา จู่ๆคุณตาก็ลุกจูงแม่ข้ามไปที่วัดโพธิ์ ไปหาหมอพระท่านเป่าให้และเอาน้ำมันเสกนวด ก็หายนะคะ แต่มีแผลเป็นและเหยียดมือไม่สะดวก แพทย์ทางเลือกไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้เสมอไปเนาะคะ

วันนี้เบิร์ดอยุ่ห้องประชุมทำแผนฯ ปี 52 แต่แอบเข้าลานฯเพราะปวดหัวมั่กๆค่ะ

พี่สุจ๋า จัดให้ตามคำขอที่ต้องการบรรยากาศแบบสบายๆไงคะ ^ ^
เบิร์ดมีความลับจะบอก ด้วยความที่หนุ่มหล่อทั้งสองท่านของพี่สุท่านสูง 173 และ 175 แต่เบิร์ดอยู่แค่รักแร้ของท่าน ทำให้เบิร์ดต้องยืนบนเก้าอี้ตัวเล็กเพื่อกันไม่ให้ตรงกลางรูปเป็นเหวลึกค่ะ 555

อย่ากังวลเรื่องสายตาค่ะพี่สุ เพราะรูปเบิร์ดไม่เคยเหมือนเบิร์ดเลยซักกะที เป็นเรื่องแปลกแต่จริงค่ะ..นี่คือเหตุผลที่เบิร์ดไม่ชอบถ่ายรูป อิ อิ

มีรูปหนึ่งที่ปาป๊าเค้าให้แม่ไว้เป็นที่ระทึก เค้าลงท้ายว่า แด่มิตรรักในเรือนใจ..ฮาและกิ๊วก๊าวกันมากเลยค่ะ เพราะสำนวนน่ารักน่าเอ็นดูเหลือเกิน ^ ^ ..ปาป๊าบอกให้บีกับแบงค์หัดเขียน จม.ถึงสาวมั่ง เพราะมีคุณค่ากว่าเก็บรักษาไว้ได้ เวลาทะเลาะกันเอามาอ่านเดี๋ยวก็หาย ..น่าจะจริงเนาะคะพี่สุ

คู่นี้เค้าเจอกันตอนที่แม่ไปเรียนม.ปลาย ที่ รร.พรหมมานุสรณ์ เพชรบุรีค่ะ ประวัติปาป๊าเป็น นร.สอบได้ที่ 1 ของจังหวัด แต่ไม่ได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยในตอนนั้นเพราะต้องมาช่วยอากงส่งเหล้าที่ อ.เทิง ชร. อากงได้สัมปทานส่งเหล้าของ ชร.น่ะค่ะ แล้วก็ตั้งรกรากอยู่ที่ชร.เลย ปาป๊ามาเรียนมหาวิทยาลัยตอนเป็นเถ้าแก่แล้วล่ะค่ะ ซึ่งเบิร์ดน่าจะอยู่ประมาณ ม.ต้น ^ ^

ตอนเด็กๆปาป๊าจะทำว่าวให้เล่นค่ะ ทำว่าวงู ว่าวจุฬา แต่เบิร์ดไม่เคยชักว่าวขึ้นซักที เป็นคนส่งว่าวให้น้องชายทำหน้าที่ตลอด และวิ่งตามเย้วๆเวลาที่ว่าวปักหัวลงค่ะ 555

ที่บ้านคุณตา คุณตาก็นั่งทำว่าวให้หลานๆเล่นนะคะ นั่งคอยเฝ้าตั้งแต่หาไม้ไผ่ ขึ้นโครง ปะกระดาษ ทดลองและเอาไปเล่นกันจนขาดก็เอามาให้คุณตาทำให้ใหม่ อิ อิ

หัดว่ายน้ำเป็นก็เพราะต้องไปบ้านคุณตานี่แหละค่ะ ตอนแรกที่ต้องลงเรือแม่บอกว่าเบิร์ดร้องไห้กอดแม่แน่นเลย ไม่ยอมลง คนที่ท่าเค้าจำแม่ได้เค้าก็หัวเราะและล้อว่าเด็กดอยกลัวน้ำ เด็กดอยกลัวน้ำ ก๊ากๆๆๆๆ

พอว่ายน้ำเป็นไปบ้านคุณตาก็เอามะพร้าวลูกแก่ๆที่คุณยายผูกเป็นคู่ๆแขวนไว้กับเสาหน้าบ้านเพื่อขาย..มาลอยน้ำเป็นทุ่นเล่นหมดเลยล่ะค่ะ เล่นน้ำเสร็จก็เอาไปแขวนคืน อิ อิ ความสนุกอีกอย่างคือการนั่งคอยเรือก๋วยเตี๋ยว เรือขายข้าวราดแกง เรือขนมจีน เรือขนมถ้วย เรือไอติม เรือขายกาแฟ เรือหมู เรือผักอยู่หน้าบ้าน ฯลฯ ค่ะ เป็นความเพลิดเพลินและสนุกกับทักษะที่พี่ๆป้าๆลุงๆเค้าเอาเท้าเกี่ยวกับท่าน้ำในขณะที่มือก็ตักไอติมหรือหยิบของที่เราต้องการให้ และเราก็ช่วยยึดเรือเค้าไม่ให้กระแทกกับท่าน้ำตามคลื่นจนทำให้ไอติม ขนมหรือก๋วยเตี๋ยวเราหล่น  ในตอนนั้นคิดว่าเท่ชะมัดเลยล่ะค่ะพี่สุ ในการซื้อของต่างๆเหล่านี้จะใช้ถ้วยจานที่บ้านมาใส่ของนะคะ ไม่ได้ใส่ถุงพลาสติก ดูจะเป็นธรรมเนียมในตอนนั้นน่ะค่ะ อย่างซื้อโอเลี้ยงก็เอากระติกน้ำแข็งมาใส่ ซื้อไอติมมะพร้าวก็เอาถ้วยมาใส่ ซื้อก๋วยเตี๋ยวก็เอาชามมาใส่เหมือนกัน เพราะของเหล่านี้เค้าขายตามมาตราส่วนของเค้าอยู่แล้ว ไม่เกี่ยวกับขนาดของชามแต่อย่างใดน่ะค่ะ จริงๆเราก็เอามาทำที่บ้านเราได้นะคะ ซื้อก๋วยเตี๋ยวปากซอยหิ้วปิ่นโตไปจะได้ลดการใช้ถุงพลาสติกไง อิ อิ

พรุ่งนี้เจอกันที่พิด’โลกนะค้า..ฝากกอดพ่อกับลุงเอกในวันนี้ด้วยค่า ^ ^

สวัสดีค่ะ อ.ภูคา
ยินดีต้อนรับเข้าลานฯนะคะและยินดีที่ได้รู้จักกับอาจารย์เช่นเดียวกันค่ะ  เบิร์ดถึง ชร.เมื่อคืนวานตอนสี่ทุ่มค่ะ พี่เหลียงแพนด้ายักษ์ของเราขับแบบเดี่ยวมือหนึ่งมาตลอดทางเลย อิ อิ

เรื่องอาหารเบิร์ดเริ่มจากความต้องการของคนในรพ.ค่ะ สำรวจความคิดเห็นในเรื่องตลาดปลอดภัยและการดำเนินงานอาหารปลอดภัย ดูพฤติกรรมการบริโภคว่าเค้าเลือกซื้ออะไรบ้างและอย่างไรเพื่อเป็นข้อมูลพื้นฐานรวมทั้งมีแนวทางสร้างความตระหนักค่ะ..ดูความต้องการใช้ผักผลไม้ในฝ่ายโภชนาการ รวมทั้งราคาที่จัดซื้อเพื่อนำมาเป็นข้อมูลในการวางแผนการผลิตร่วมกันกับชาวบ้านที่เค้าทำอยู่ก่อนแล้วและนักวิชาการเกษตรค่ะ อันนี้เป็นแรงจูงใจสำคัญให้กับชาวบ้านเพราะเค้าขายได้แน่นอนมีตลาดและรับประกันราคา เป้าหมายในครั้งแรกที่เราค้นหาคือหาคนที่เค้าทำเกษตรอินทรีย์อยู่ก่อนแล้ว แล้วค่อยๆขยายเครือข่ายด้วยวิธีการตรวจคลอรีนเอสเตอเรส และความต้องการของคนในรพ.เป็นตัวช่วย อย่าลืมการประชาสัมพันธ์นะคะ

แต่ในราชภัฎชร.ความต้องการผักผลไม้อาจจะไม่ชัดเท่า รพ. อาจารย์มาลีก็เลยเริ่มที่โรงแรมของราชภัฎที่เป็นที่ฝึกงานของนักศึกษา และไปหาชุมชนที่รพ.ทำไว้ก่อนเพื่อชักชวนให้เอาผลผลิตมาวางขายในตลาดที่เราจะสร้างขึ้นค่ะ ทดลองวางขายไปเรื่อยๆเพราะยังไงๆ ผลผลิตจากชุมชนที่เป็นเครือข่ายของรพ. เค้าก็ขายให้รพ.ได้อยู่แล้ว พอมีที่ทางที่ดีขึ้น ก็เริ่มขายไอเดียให้คนในชุมชนใกล้ๆกับราชภัฎช่วยกันทำเกษตรปลอดภัย เพื่อรองรับราชภัฎค่ะ ( เป็นแนวทางเดียวกับที่อาจารย์คิดไว้เลยนะคะ ^ ^ )

เอาใจช่วยให้ตลาดอาหารปลอดภัยของอาจารย์เริ่มต้นได้ด้วยดีนะคะ ค่อยๆเดิน ค่อยๆคิด ค่อยๆทำค่ะ รพ.ชร.ทำมากว่าสามปีแล้ว แต่ก็ยังเป็นแค่ก้าวแรกๆไม่ใช่เป็นความสำเร็จเลยค่ะ..แต่อย่างไรก็ตาม ก้าวแรกสำคัญกว่าไม่ก้าวเนาะคะ และไม่ว่าจะต้องก้าวอีกซักกี่ก้าวก็ยังดีกว่ายืนอยู่กับที่ อิ อิ

เห็นว่าสองวันนี้อาจารย์จะไม่อยู่ แต่ก็มีการปรับหน้าตาของบล็อกแสดงว่าคุณครูสอนดีเนาะคะ ( แม้จะดุ แบบที่อาจารย์ว่า คริ คริ ) ..จะรออ่านบันทึกต่อๆไปของอาจารย์ค่ะ ^ ^

โอ๋ๆๆๆๆๆๆ พี่แพนด้าทิ้งเหรอคะ ไว้รอรอบหน้านะคะ กองทัพเฮฯบุกชร.ค่ะ

ตามอ่านเก็บตกได้ทั้งในลานสวนป่าของพ่อครู ลานสบายสไตล์ครูสุของพี่สุ ลานหุย(เฮ)ฮาของน้องราณี หรือถ้าขยันตามอ่านย้อนหลังจากลานเจ๊าะแจ๊ะก็จะเจอค่ะ

สงสัยน้อยใจจริงๆ เคยกินแต่ซาละเปาไส้หมูสับ+ไข่เค็ม เพิ่งรู้ว่ามีไส้ถั่วดำ+ไข่เค็มด้วย 555

ด้วยความเคารพรัก

ซาละเปาไส้รวมมิตร จับฉ่าย ไข่เค็มค่ะ ก๊ากๆๆๆๆ