http://lanpanya.com/reviewzone [ วิพากษ์อย่างถึงพริกถึงขิง...ว่าด้วยความเสื่อมสูญของจิตวิญญาณและเสี้ยวธารของอารมณ์ ] Mon, 25 Oct 2010 14:30:14 +0000 http://backend.userland.com/rss092 en   ลานรีวิว http://lanpanya.com/reviewzone/  ข้าพเจ้าเคยตั้งใจจะเขียนเกี่ยวกับดนตรี และก็เผยแพร่บทวิพากษ์ความคิดส่วนตัวต่อความเป็นไปในสังคม แต่ไปๆมาๆก็เขียนไปได้นิดๆหน่อยๆ  ก็เอางานเขียน  บทกวี ของตัวเองมาใส่เสียอย่างงั้น แล้วก็เงียบไปนาน  เนื่องจาก…อะไรไม่รู้  55555   Gloomy saturday http://gloomysaturday.exteen.com/ หลังจากนั้นก็ได้ไปเปิดบล๊อคใหม่ที่ Exteen เพื่อตั้งใจเขียนงานแนวใหม่สำหรับตัวเอง เอาไว้เขียนหนังสืออีกแนวหนึ่งเป็นสไตล์กึ่งแต่ง กึ่งชีวิตจริง  คือใส่อารมณ์ดราม่าให้กับตัวเองเพิ่มขึ้นไปอีก  คือเป็นงานเขียนแหล่ะ  แต่เป็นงานเขียนที่ จับต้นจนปลายไม่ค่อยได้ ผิดหวัง เศร้า เจ็บปวด อยากเขียนให้คนอ่านอิน *O* อ่านแล้วแทบอยากจะเข้ามากอด มาปลอบเรา…ตอนนี้ก็เขียนอยู่นะ แล้วก็หายไปเล่นเฟสบุคเสียนานเลย  จนคิดว่าได้ฤกษ์ จะทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันอีกสักครั้ง  ก่อนหน้านี้ก็ตั้งหน้าตั้งตาทำเว็บไซต์ เกี่ยวกับดนตรีกอธิคในประเทศไทย  (http://metalbabe.webs.com/) อัพเดทได้อยู่ 8เดือน ก็อยากจะทำให้เป็นสากลด้วยการจดโดเมน แล้วกอรปกับขึ้นปี 2 ค่ะ เรียนหนักขึ้นมากกกก !  แบ่งเวลาให้ตัวเองไม่ถูก  เลยพักไปทั้งหมดเลย ไม่ได้สร้างสรรค์สิ้งใหม่ๆเลย ส่วนตอนนี้ พลอย ก็ตัดสินใจเปิดบล๊อคใหม่ อีกอัน คือ ลานเว็บว้าว http://lanpanya.com/webwow/ ซึ่งเอาไว้โพสเว็บไซต์เท่ๆ  น่าสนใจเนื่องจากเป็นคนชอบท่องโลกไซเบอร์ หาเว็บไซต์ใหม่ๆไว้ดู ไว้ชม อยู่เสมอ เลยอยากแบ่งปันให้เป็นเรื่องเป็นราวซะเลย      ลานภูมิศาสตร์ ก็คือบล๊อคนี้พลอยตั้งใจจะทำคลังความรู้เกี่ยวกับภูมิศาสตร์คือศาสตร์ที่พลอยกำลังศึกษาอยู่ในระดับอุดมศึกษานี่แหล่ะค่ะ ก็จะรวบรวม เรื่องราวที่พลอยได้เรียนในแต่ละวันๆ  หรือบทความเกี่ยวภูมิศาสตร์ที่แต่งขึ้นมาเองค่ะ เพื่อที่จะได้เป็นการทบทวนให้ตัวเองมีความจำที่ดีขึ้น และเผยแพร่ศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตมนุษย์และโลกมากที่สุด คน+ธรรมชาติ = ภูมิศาสตร์ ... http://lanpanya.com/reviewzone/archives/17         * รู้จักกับตุ๊กตาแม่ลูกดกกันก่อน ...                                  ตุ๊กตาแม่ลูกดกหรือ “เนสติ้งดอล” (Nesting Doll) คือของฝากยอดนิยมจากประเทศรัสเซีย ในภาษารัสเซียเรียกว่า “มาตรีออชคา” (Matryoshka ) ภายในจะมีตุ๊กตาตัวเล็กๆซ่อนอยู่อีกหลายชั้นแล้วแต่ผู้สร้าง 1ชุดอาจเริ่มตั้งแต่ 2 จนไปถึง 60 ชิ้นเลยทีเดียว และยิ่งมีจำนวนมากเท่าไหร่ ตุ๊กตาตัวนอกสุดก็ยิ่งตัวใหญ่มากเท่านั้น   ตุ๊กตาแต่ละตัวใช้ไม้เป็นวัสดุในการทำ ประกอบด้วย ส่วนบนและส่วนล่าง สามารถนำมาประกบกันได้สนิทตามร่องที่เซาะเอาไว้ตรงกลาง  ทุกตัวจะถูกเขียนชุดและใบหน้าเหมือนกันหมด เป็นงานฝีมือล้วนๆที่อาจจะวาดแค่ไม่กี่ชุดเท่านั้นในหนึ่งลาย  ทำให้มีรูปแบบที่หลากหลายไม่ซ้ำกัน ขึ้นอยู่กับจินตนาการและฝีมือของช่างเป็นสำคัญ  เรียกว่าเป็นงานระดับมาสเตอร์พีซได้เลยทีเดียว  ขั้นตอนการผลิตนั้นเริ่มต้นที่ตุ๊กตาตัวเล็กที่ซ่อนอยู่ในสุดก่อน การแกะตัวเล็กนี้ต้องใช้ความประณีตอย่างมาก  เมื่อเสร็จแล้วจึงทำตัวที่มีขนาดใหญ่กว่าเพื่อครอบตัวเล็กเอาไว้ช่างจะแกะสลักท่อนล่างก่อน โดยขุดเอาเนื้อไม้ข้างในออก ลองใส่ตุ๊กตาตัวเล็กสุดนี้เข้าไป และแกะเนื้อไม้จนกว่าจะใส่ลงได้พอดี  หลังจากนั้นก็ทำตุ๊กตาตัวใหญ่ขึ้นทีละตัวๆ จนกว่าจะได้จำนวนตามต้องการ  แต่ถ้าเป็นตุ๊กตาชุดแรกที่ถูกสร้างโดย “เซอร์เกย์ มาลุยติน” (Sergei Maliutin) ราวพ.ศ.2434  จะวาดเป็นเด็กหญิงหน้ากลมแป้น แววตาสดใส สวมชุดพื้นเมืองที่เรียกว่า ซาราฟัน  ต่างจากในปัจจุบันที่แต่ละตัวจะถูกวาดชุดไม่เหมือนกัน รวมไปถึงใบหน้าจะแสดงอารมณ์ที่ต่างกันด้วย   ตัวนอกสุดจะเป็นใบหน้ายิ้มแย้มสวยงาม ... http://lanpanya.com/reviewzone/archives/16     ไม่รู้ทำไมเราต้องแคร์นัก กับการที่จะต้องมีผลลัพท์ดีๆไว้บอกใครสักคน ที่เอ่ยถามด้วยความกระเหี่ยน กระหือรือ ริษยาต่อผลลัพท์จากปากเรา ทั้งๆที่คนเหล่านั้นไม่เคยรับรู้ด้วยซ้ำ ว่าระหว่างทางเราเดินผ่านอะไรมาบ้างเราเหยียบทับอะไรมาบ้าง เรากระโดดข้ามอะไรมาได้บ้าง อะไรที่ทิ่มตำและทำให้เราเจ็บปวดบ้าง เรามีทั้งลำบากและสบาย มีทั้งสุขและทุกข์ แต่นั่นไม่มีผลอะไรกับคนอื่น     เค้าไม่สนใจว่าเราไปถึงปลายทางได้ด้วยวิธีไหน ? สนใจแค่ว่าเราไปถึงที่หมายหรือตายกลางทาง...เท่านั้นเอง ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย...แต่"ระหว่างทาง"นี่แหล่ะ ที่คุณจะเก็บเกี่ยวสิ่งที่มีคุณค่าให้กับตัวคุณเอง เพราะสิ่งเหล่านี้มันมีค่าและเป็นบทเรียนให้กับตัวคุณแต่เพียงผู้เดียว ไม่มีใครสนใจมันสักนิด อย่าไปแคร์...กับคนที่ผิดหวังจากผลลัพท์ของคุณ เพราะคนพวกนั้นไม่มีส่วนร่วมรับรู้ "ระหว่างทาง" กับคุณแม้แต่น้อย ว่าคุณเจออะไรมาบ้าง? แต่ครอบครัวของคุณต่างหาก ...ที่ร่วมทุกข์ ร่วมสุขกับคุณ ...ปลอบใจและเติมพลังให้ ยามที่คุณท้อถอย ...ยิ้มให้และพร้อมฉุดดึงในวันที่ล้มไม่เป็นท่า ...เช็ดน้ำตา ในยามที่ทุกอย่างพังทะลาย นี่ต่างหากคือคนที่คุณควรแคร์...มากที่สุด     . . .   สักกี่คนที่สนใจ "ระหว่างทาง"...ที่คุณเดินมา??? http://lanpanya.com/reviewzone/archives/14     ก่อนที่ฉันจะก้าวผ่าน...ราตรีกาลแห่งความเถื่อนถ่อย ก่อนที่อำนาจแห่งกิเลศ...ผยองเดชขึ้นอีกครา ก่อนที่ผีเสื้อระเริงไฟจะมอดไหม้...ไม่คืนฟ้า ก่อนที่เราจะย้อนเวลา...พ่ายแพ้ให้ทิฐิมานะตัวเองอีกหน ก่อนที่ม่านหมอกแห่งห้วงสุข...จะคลายจางและยอมจำนน ก่อนที่สายฝนจะลบล้าง...อหังการ์แห่งดอกราตรี ก่อนที่สองด้านของเหรียญจะงดงาม...ย่อมว่างเปล่า ก่อนที่ใต้จิตจะรวดร้าว...กายหยาบย่อมแหลกราน ฉันต้องทำ 2 ด้านไปพร้อมกัน...หยิบดูด้านไหน ก็สวยงามที่ด้านนั้น     http://lanpanya.com/reviewzone/archives/13       ดอกไม้โปรยร่วง กลางสุสาน ดั่งจักรวาลโปรยดาวนับหมื่นสี หมู่นกหนอน จิกชอนเถ้าธุลี ดั่งปั่นป่น ความอัปรีย์ ให้ย่อยยับ กุหลาบขาว วางข้างศิลาหิน มิปดปลิ้นผู้วายชนม์ที่ล่วงดับ หลุมดิน นูนแจ้งซึ่งความลับ เศร้าสดับเพื่อการใดให้วังเวง พริ้วลมแผ่วแว่วมาดังหวีดไหว ละลายใจของผู้ซึ่งโดนข่มเหง ส่งวิญญาณ เสียงเฉาเศร้าบรรเลง ดั่งบทเพลง ขอขมา เพื่อลาตาย   ถาม : คุณปลดพันธนาการแห่งบ่วงแค้นด้วยสิ่งใด? ตอบ : ในบทกลอนดังกล่าว สำหรับบางคนต้องปลดมัน ด้วยความตาย...         http://lanpanya.com/reviewzone/archives/12       ตอนนี้เริ่มเทอมสอง กับเอกภูมิศาสตร์ ...ช่างท้าทายยิ่งนัก และเปี่ยมด้วยสิ่งแปลกใหม่ให้ค้นหาและจดจำ ค่ายแรกผ่านพ้นไป ณ มอเชียงใหม่  เป็นค่ายภูมิศาสตร์สัมพันธ์ จัดขึ้นเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ของนิสิต ชาวภูมิศาสตร์ มอเชียงใหม่และ มอบูรพา  พลอยนั่งรถไฟไป 12 ชั่วโมง!!! ช่างเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข และความลำบาก  แต่นั่นก็เป็นประสบการณ์ที่หาไม่ได้จากที่ไหน เราต้องทุ่มตัวลงไปเรียนรู้มันเอง  และค่ายต่อไป ช่วงหลังปีใหม่ เอกภูมิศาสตร์ของเราต้องไปสร้างเล้าไก่ให้โรงเรียนทุรกันดานที่อรัญประเทศ 555 ช่างตลกโปกฮา เป็นไปดังคาด เรามีแต่ออกนอกสถานทีบ่อยครั้ง แม้ว่ามันจะลำบากเรื่องที่นอน ที่กิน แต่มันก็เป็นแค่ช่วงสองสามวัน เท่านั้นเอง เราสบายมาทั้งชีวิต แค่สละเวลาเพียงน้อยนิดไปช่วยผู้อื่นบ้างนั้น จะเป็นไรไป     นอกจากเรื่องเรียนแล้ว ยังมีเรื่องเว็บไซต์ ที่พลอยกำลังทำอยู่ เกี่ยวกับดนตรีโกธิคเมทัล พลอยคิดว่านี่เป็นงานที่ต้องทำ และรับผิดชอบ แม้จะมีคนติดตามอยู่เล็กน้อยมากก็ตาม เหตุผลเพราะ พลอยตั้งใจจะเป็น กระบอกเสียงให้กับดนตรีแนวนี้ซึ่งยังไม่ได้รับความนิยมในไทยเท่าไหร่ น้อยคนที่จะสัมผัสมันถึงคำว่า "ดนตรีโกธิค" มิใช่แฟชั่น "คอสเพลย์" ที่ทึกทักกันไป? ว่าเป็นการเข้าถึงความเป็นโกธิค หรือแม้แต่การดื่มเลือด กรีดแขน หรือพูดถึง แวมไพร์ ค้างคาว อะไรเทือกนี้ล้วนมิได้ทำให้เข้าใกล้คำว่าโกธิคแม้แต่น้อย!!!   โกธิค มันคือความโศกาจาบัน ที่ถ่ายทอดจากจิตวิญญาณส่วนลึก ต่างหาก มันคือความสิ้นสูญจากความสรวลสรรค์ แต่ทว่าดำรงถึงความสุขในแบบของมัน       ดังนั้นแล้ว พลอยจึงเลิกไม่ได้ ทิ้งไม่ได้ พลอยตั้งใจแล้วที่จะพาตัวเองไปถึงจุดนั้น จุดที่เป็นผู้เริ่ม เป็นออริจินัลทางด้านเว็บไซต์โกธิคในไทย แต่การเป็นจุดเริ่มต้น ย่อมยากยิ่งสำหรับการรวบรวม อดีตที่กระจัดกระจายในห้วงอากาศ มาเป็นรูปเป็นร่างที่ชัดเจนยิ่งขึ้น ให้กับนามธรรมที่เรียกว่า ดนตรี ได้ขับเคลื่อนไปปข้างหน้า ดั่งเช่นคลื่นใต้น้ำ แม้มองไม่เห็นแต่ทว่าจะสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ เมื่อมันเดินทางมาถึง จริงๆนะ ... http://lanpanya.com/reviewzone/archives/11 วันนี้ขอพูดถึงเรื่องส่วนตัวกันบ้างนะค่ะ...   หลังจากที่ปิดเทอมไปประมาณสามอาทิตย์กว่า พลอยก็ไม่ได้เข้ามาที่นี่เลย ได้พักผ่อนกับครอบครัวอย่างเต็มที่จริงๆ แถมยังได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆเก่าสมัยมัธยมปลายอีกด้วย ช่างเป็นช่วงปิดเทอมที่อบอุ่นจริงๆ ^_____^ แต่ก็มีเรื่องที่ทำให้ต้องรู้สึกเคว้งคว้างในใจ ถึงการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของ"คุณย่า" ท่านจากไปด้วยอาการติดเชื้อในกระแสเลือดเนื่องจากเป็นแผลกดทับ ที่จริงท่านเป็นคนแข็งแรงมากแต่ความจำเลอะเลือนไปบ้าง แต่ด้วยการดูแลของคุณป้าที่อาจจะไม่ดีมากนัก จึงทำให้เกิดแผลกดทับ คาดว่าน่าจะเป็นเพราะให้ท่านนอนทั้งวัน ท่านจึงจากลูกหลานไปในเวลาอันรวดเร็วเช่นนี้ สร้างความตกใจให้กับญาติพี่น้องเป็นอย่างยิ่ง เพียงเดือนเศษๆนับตั้งแต่วันที่ท่านเป็นแผล และอีกสองอาทิตย์ที่ต้องนอนที่โรงพยาบาล     งานศพของท่าน ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ไม่มีพิธีรีตองยุ่งยากจนเกินไป แต่คุณย่ามีเชื้อสายเป็นคนมอญ(อาศัยอยู่ที่จังหวัดลพบุรี) งานศพจึงแตกต่างจากคนไทยไปบ้าง ข้าพเจ้าได้มีโอกาศแต่งกลอน กล่าวอำลาให้คุณย่าเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะให้ประธานจุดเพลิงเผาศพ เนื้อความดังนี้... "อาลัยรักจากใจให้หายห่วง แม้หวั่นทรวงใจหายจักหาญหัก ส่งสวรรค์คาไลด้วยใจรัก แม้โศกนักจงวางใจให้ไปดี กายลาลับดับเพียงเท่านี้ก่อน แม้อาวรณ์ทุกผู้นามมิอาจหนี อันกุศลผลบุญที่พึงมี สถิตอยู่กับแม่นี้ตราบเท่านาน"       การมีชีวิตอยู่เพื่อรอวันจากไปนั้น ย่อมไม่ก่อเกิดความหมายแห่งชีวิต เปรียบดั่งการเดินสิ่งสำคัญมิได้อยู่ที่การเริ่มต้นหรือจุดจบ แต่ระหว่างทางต่างหาก ที่เราจะได้เรียนรู้ และสรรสร้างสิ่งดีงาม ก่อนที่กายหยาบจักต้องสูญมลายไป "คุณย่า"ได้ทำสิ่งที่ท่านควรทำแล้ว ข้าพเจ้าจึงไม่นึกเสียใจและเสียดาย เมื่อถึงเวลาทุกคนก็ต้องจากไปเช่นกัน   ปล.อีกสักพักจะกลับมาตีแผ่ค่านิยมใหม่ๆให้ได้อ่านกันนะค่ะ เรื่องต่อไปที่คิดว่าจะวิพากษ์คือ "รังนก อาหารชั้นเยี่ยมหรือความโหดเหี้ยมของชาวไฮคลาส" http://lanpanya.com/reviewzone/archives/10           พิราบขาว...เ จ้ า ท่ อ ง ป่ า เ บื่ อ น ภ า อ า ก า ศ ก ว้ า ง ทุ่ ง แ ส ง กี่ ส ร ง ย า ง เ จ้ า ว า ด ว า ง ไ ว้ ที่ ใ ด ,,, พิราบขาว...เ จ้ า เ บื่ ... http://lanpanya.com/reviewzone/archives/9       ,,,, นิสิต... เอยเคยปลาบปลื้ม ใยหลงลืมในศรีเกียรติ ชายทรามเข้ามาเบียด มิสงวนให้ชวนชม   นิสิต...เจ้าปัญญาชน ให้กมลต้องขื่มขม พ่อแม่เฝ้าตรอมตรม ส่งเจ้าเรียนต้องขายนา   นิสิต...ทำถูกหรือ? ควรฝึกปรือเร่งศึกษา ใช่ประทินโฉมงามหน้า ล่อชายมาให้ติดพัน   นิสิต...คือความหวัง เป็นพลังแห่งฝั่งฝัน ชาติจักเอนกอนันต์ ฝากเจ้านั้นสานสืบไป ,,,     ปล. วันนี้อาจจะแดกดันสังคมไปนิด แต่ตัวอย่างที่เลวๆนั้นมามาก เหลือเกิน         http://lanpanya.com/reviewzone/archives/8                                     *                                  โอ้เจ้าดอก ตะแบก เจ้าหนักไหม                                  เจ้าหนอเจ้า แบกอะไรมาหนักหนา                                  เมื่อส่างรุ่ง จนย่ำค่ำ มิโรยรา                                   หรือเจ้าแบก มาจนชา จนเคยชิน                                    *                   โอ้เจ้าดอกลั่นทม เหมือนจมเศร้า                   ฤาความหวัง ร่วงกราว จนหมดสิ้น                   ใครเขาเรียก นักหนาข้าได้ยิน                   จะเชยดอม ชมกลิ่น ก็ไม่มี                                                   *                                         โอ้หนามหา มีไม่ เจ้าดอกเข็ม                                         หมู่ภมร มาดูดเล็ม มิอาจหนี                                         ชื่อเจ้าช่าง ทิ่มแทง ไม่สมฤดี                                         แต่ไยดอก เจ้านี้ ไม่แหลมนัก                                *                โอ้ดอกบัว ช่างขาว คู่พระพุทธ                บริสุทธิ์ มิเบ่งบาน ให้เห็นฝัก                เปรียบชายใด จะเชยชม ไม่ง่ายนัก                จะชิงสุก ก่อนรัก ... http://lanpanya.com/reviewzone/archives/7