ลานรีวิว

http://lanpanya.com/reviewzone/ 

ข้าพเจ้าเคยตั้งใจจะเขียนเกี่ยวกับดนตรี และก็เผยแพร่บทวิพากษ์ความคิดส่วนตัวต่อความเป็นไปในสังคม
แต่ไปๆมาๆก็เขียนไปได้นิดๆหน่อยๆ  ก็เอางานเขียน  บทกวี ของตัวเองมาใส่เสียอย่างงั้น
แล้วก็เงียบไปนาน  เนื่องจาก…อะไรไม่รู้  55555

 
Gloomy saturday
http://gloomysaturday.exteen.com/

หลังจากนั้นก็ได้ไปเปิดบล๊อคใหม่ที่ Exteen เพื่อตั้งใจเขียนงานแนวใหม่สำหรับตัวเอง
เอาไว้เขียนหนังสืออีกแนวหนึ่งเป็นสไตล์กึ่งแต่ง กึ่งชีวิตจริง  คือใส่อารมณ์ดราม่าให้กับตัวเองเพิ่มขึ้นไปอีก 
คือเป็นงานเขียนแหล่ะ  แต่เป็นงานเขียนที่ จับต้นจนปลายไม่ค่อยได้ ผิดหวัง เศร้า เจ็บปวด
อยากเขียนให้คนอ่านอิน *O* อ่านแล้วแทบอยากจะเข้ามากอด มาปลอบเรา…ตอนนี้ก็เขียนอยู่นะ

แล้วก็หายไปเล่นเฟสบุคเสียนานเลย  จนคิดว่าได้ฤกษ์ จะทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอันอีกสักครั้ง 
ก่อนหน้านี้ก็ตั้งหน้าตั้งตาทำเว็บไซต์ เกี่ยวกับดนตรีกอธิคในประเทศไทย  (http://metalbabe.webs.com/)
อัพเดทได้อยู่ 8เดือน ก็อยากจะทำให้เป็นสากลด้วยการจดโดเมน
แล้วกอรปกับขึ้นปี 2 ค่ะ เรียนหนักขึ้นมากกกก !  แบ่งเวลาให้ตัวเองไม่ถูก  เลยพักไปทั้งหมดเลย ไม่ได้สร้างสรรค์สิ้งใหม่ๆเลย

ส่วนตอนนี้ พลอย ก็ตัดสินใจเปิดบล๊อคใหม่ อีกอัน คือ

ลานเว็บว้าว
http://lanpanya.com/webwow/

ซึ่งเอาไว้โพสเว็บไซต์เท่ๆ  น่าสนใจเนื่องจากเป็นคนชอบท่องโลกไซเบอร์ หาเว็บไซต์ใหม่ๆไว้ดู ไว้ชม อยู่เสมอ
เลยอยากแบ่งปันให้เป็นเรื่องเป็นราวซะเลย   

ลานภูมิศาสตร์

ก็คือบล๊อคนี้พลอยตั้งใจจะทำคลังความรู้เกี่ยวกับภูมิศาสตร์คือศาสตร์ที่พลอยกำลังศึกษาอยู่ในระดับอุดมศึกษานี่แหล่ะค่ะ
ก็จะรวบรวม เรื่องราวที่พลอยได้เรียนในแต่ละวันๆ  หรือบทความเกี่ยวภูมิศาสตร์ที่แต่งขึ้นมาเองค่ะ
เพื่อที่จะได้เป็นการทบทวนให้ตัวเองมีความจำที่ดีขึ้น และเผยแพร่ศาสตร์ที่เกี่ยวข้องกับชีวิตมนุษย์และโลกมากที่สุด

คน+ธรรมชาติ = ภูมิศาสตร์

http://lanpanya.com/geoteen/

เค้าไม่สนใจว่าเราไปถึงปลายทางได้ด้วยวิธีไหน ?
สนใจแค่ว่าเราไปถึงที่หมายหรือตายกลางทาง…เท่านั้นเอง

สักกี่คนที่สนใจ “ระหว่างทาง”…ที่คุณเดินมา???

ก่อนที่ฉันจะก้าวผ่าน…ราตรีกาลแห่งความเถื่อนถ่อย
ก่อนที่อำนาจแห่งกิเลศ…ผยองเดชขึ้นอีกครา
ก่อนที่ผีเสื้อระเริงไฟจะมอดไหม้…ไม่คืนฟ้า
ก่อนที่เราจะย้อนเวลา…พ่ายแพ้ให้ทิฐิมานะตัวเองอีกหน
ก่อนที่ม่านหมอกแห่งห้วงสุข…จะคลายจางและยอมจำนน
ก่อนที่สายฝนจะลบล้าง…อหังการ์แห่งดอกราตรี
ก่อนที่สองด้านของเหรียญจะงดงาม…ย่อมว่างเปล่า
ก่อนที่ใต้จิตจะรวดร้าว…กายหยาบย่อมแหลกราน

ฉันต้องทำ 2 ด้านไปพร้อมกัน…หยิบดูด้านไหน ก็สวยงามที่ด้านนั้น

ดอกไม้โปรยร่วง กลางสุสาน
ดั่งจักรวาลโปรยดาวนับหมื่นสี
หมู่นกหนอน จิกชอนเถ้าธุลี
ดั่งปั่นป่น ความอัปรีย์ ให้ย่อยยับ

กุหลาบขาว วางข้างศิลาหิน
มิปดปลิ้นผู้วายชนม์ที่ล่วงดับ
หลุมดิน นูนแจ้งซึ่งความลับ
เศร้าสดับเพื่อการใดให้วังเวง

พริ้วลมแผ่วแว่วมาดังหวีดไหว
ละลายใจของผู้ซึ่งโดนข่มเหง
ส่งวิญญาณ เสียงเฉาเศร้าบรรเลง
ดั่งบทเพลง ขอขมา เพื่อลาตาย

ถาม : คุณปลดพันธนาการแห่งบ่วงแค้นด้วยสิ่งใด?
ตอบ : ในบทกลอนดังกล่าว สำหรับบางคนต้องปลดมัน ด้วยความตาย…

ตอนนี้เริ่มเทอมสอง กับเอกภูมิศาสตร์ …ช่างท้าทายยิ่งนัก
และเปี่ยมด้วยสิ่งแปลกใหม่ให้ค้นหาและจดจำ
ค่ายแรกผ่านพ้นไป ณ มอเชียงใหม่  เป็นค่ายภูมิศาสตร์สัมพันธ์
จัดขึ้นเพื่อเชื่อมความสัมพันธ์ของนิสิต
ชาวภูมิศาสตร์ มอเชียงใหม่และ มอบูรพา  พลอยนั่งรถไฟไป 12 ชั่วโมง!!!
ช่างเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข และความลำบาก 
แต่นั่นก็เป็นประสบการณ์ที่หาไม่ได้จากที่ไหน เราต้องทุ่มตัวลงไปเรียนรู้มันเอง 

และค่ายต่อไป ช่วงหลังปีใหม่ เอกภูมิศาสตร์ของเราต้องไปสร้างเล้าไก่ให้โรงเรียนทุรกันดานที่อรัญประเทศ
555 ช่างตลกโปกฮา เป็นไปดังคาด เรามีแต่ออกนอกสถานทีบ่อยครั้ง
แม้ว่ามันจะลำบากเรื่องที่นอน ที่กิน แต่มันก็เป็นแค่ช่วงสองสามวัน เท่านั้นเอง
เราสบายมาทั้งชีวิต แค่สละเวลาเพียงน้อยนิดไปช่วยผู้อื่นบ้างนั้น จะเป็นไรไป

นอกจากเรื่องเรียนแล้ว

ยังมีเรื่องเว็บไซต์ ที่พลอยกำลังทำอยู่
เกี่ยวกับดนตรีโกธิคเมทัล พลอยคิดว่านี่เป็นงานที่ต้องทำ และรับผิดชอบ
แม้จะมีคนติดตามอยู่เล็กน้อยมากก็ตาม เหตุผลเพราะ พลอยตั้งใจจะเป็น
กระบอกเสียงให้กับดนตรีแนวนี้ซึ่งยังไม่ได้รับความนิยมในไทยเท่าไหร่
น้อยคนที่จะสัมผัสมันถึงคำว่า “ดนตรีโกธิค” มิใช่แฟชั่น “คอสเพลย์“ ที่ทึกทักกันไป?
ว่าเป็นการเข้าถึงความเป็นโกธิค หรือแม้แต่การดื่มเลือด กรีดแขน หรือพูดถึง
แวมไพร์ ค้างคาว

โกธิค มันคือความโศกาจาบัน ที่ถ่ายทอดจากจิตวิญญาณส่วนลึก ต่างหาก
มันคือความสิ้นสูญจากความสรวลสรรค์ แต่ทว่าดำรงถึงความสุขในแบบของมัน

ดังนั้นแล้ว พลอยจึงเลิกไม่ได้ ทิ้งไม่ได้ พลอยตั้งใจแล้วที่จะพาตัวเองไปถึงจุดนั้น
จุดที่เป็นผู้เริ่ม เป็นออริจินัลทางด้านเว็บไซต์โกธิคในไทย
แต่การเป็นจุดเริ่มต้น ย่อมยากยิ่งสำหรับการรวบรวม
อดีตที่กระจัดกระจายในห้วงอากาศ มาเป็นรูปเป็นร่างที่ชัดเจนยิ่งขึ้น
ให้กับนามธรรมที่เรียกว่า ดนตรี ได้ขับเคลื่อนไปปข้างหน้า ดั่งเช่นคลื่นใต้น้ำ
แม้มองไม่เห็นแต่ทว่าจะสัมผัสได้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ เมื่อมันเดินทางมาถึง
จริงๆนะ พลอยเชื่อว่าสักวันมันจะเป็นเช่นนั้น

เพื่ออนาคตของวงการโกธิคไทย!!!
เพื่ออดีตที่เลยผ่านอย่างน่าเสียดาย
เพื่อปัจจุบันที่ดูเหมือนจะเลือนลางแผ่วเบา!!!

http://metalbabe.webs.com/

หลังจากที่ปิดเทอมไปประมาณสามอาทิตย์กว่า พลอยก็ไม่ได้เข้ามาที่นี่เลย
ได้พักผ่อนกับครอบครัวอย่างเต็มที่จริงๆ แถมยังได้ไปเที่ยวกับเพื่อนๆเก่าสมัยมัธยมปลายอีกด้วย
ช่างเป็นช่วงปิดเทอมที่อบอุ่นจริงๆ ^_____^

แต่ก็มีเรื่องที่ทำให้ต้องรู้สึกเคว้งคว้างในใจ ถึงการจากไปอย่างไม่มีวันกลับของ”คุณย่า”
ท่านจากไปด้วยอาการติดเชื้อในกระแสเลือดเนื่องจากเป็นแผลกดทับ
ที่จริงท่านเป็นคนแข็งแรงมากแต่ความจำเลอะเลือนไปบ้าง
แต่ด้วยการดูแลของคุณป้าที่อาจจะไม่ดีมากนัก จึงทำให้เกิดแผลกดทับ
คาดว่าน่าจะเป็นเพราะให้ท่านนอนทั้งวัน ท่านจึงจากลูกหลานไปในเวลาอันรวดเร็วเช่นนี้
สร้างความตกใจให้กับญาติพี่น้องเป็นอย่างยิ่ง เพียงเดือนเศษๆนับตั้งแต่วันที่ท่านเป็นแผล
และอีกสองอาทิตย์ที่ต้องนอนที่โรงพยาบาล

งานศพของท่าน ถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย ไม่มีพิธีรีตองยุ่งยากจนเกินไป
แต่คุณย่ามีเชื้อสายเป็นคนมอญ(อาศัยอยู่ที่จังหวัดลพบุรี) งานศพจึงแตกต่างจากคนไทยไปบ้าง
ข้าพเจ้าได้มีโอกาศแต่งกลอน กล่าวอำลาให้คุณย่าเป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนที่จะให้ประธานจุดเพลิงเผาศพ เนื้อความดังนี้…

การมีชีวิตอยู่เพื่อรอวันจากไปนั้น ย่อมไม่ก่อเกิดความหมายแห่งชีวิต
เปรียบดั่งการเดินสิ่งสำคัญมิได้อยู่ที่การเริ่มต้นหรือจุดจบ แต่ระหว่างทางต่างหาก
ที่เราจะได้เรียนรู้ และสรรสร้างสิ่งดีงาม ก่อนที่กายหยาบจักต้องสูญมลายไป

“คุณย่า”ได้ทำสิ่งที่ท่านควรทำแล้ว ข้าพเจ้าจึงไม่นึกเสียใจและเสียดาย
เมื่อถึงเวลาทุกคนก็ต้องจากไปเช่นกัน

ปล.อีกสักพักจะกลับมาตีแผ่ค่านิยมใหม่ๆให้ได้อ่านกันนะค่ะ
เรื่องต่อไปที่คิดว่าจะวิพากษ์คือ “รังนก อาหารชั้นเยี่ยมหรือความโหดเหี้ยมของชาวไฮคลาส”

พิราบขาว…เ จ้ า ท่ อ ง ป่ า
เ บื่ อ น ภ า อ า ก า ศ ก ว้ า ง
ทุ่ ง แ ส ง กี่ ส ร ง ย า ง
เ จ้ า ว า ด ว า ง ไ ว้ ที่ ใ ด
,,,

พิราบขาว…เ จ้ า เ บื่ อ ป่ า
จึ ง เ ข้ า ม า ใ น เ มื อ ง ใ ห ญ่
พิ ร า บ ห นุ่ ม ม า เ กี้ ย ว ไ ว้
มิ ก ลั บ ไ ป ใ น ไ พ ร พ ง
,,,

พิราบขาว…เ จ้ า ห ล ง ถิ่ น
เ ฝ้ า โ บ ย บิ น อ ย่ า ง ผิ น ผ ก
เ สี ย ช า ติ เ กิ ด เ ป็ น น ก
ร ะ เ หิ น ร ะ ห ก ตึ ก ร ะ ฟ้ า

[ ปล. ลองเปรียบเทียบกับคนดูนะ
พลอยเห็นเด็กบ้านนอกหลายคนเปลี่ยนไปเมื่อเข้าในเมือง ]

,,,,

นิสิต… เอยเคยปลาบปลื้ม ใยหลงลืมในศรีเกียรติ
ชายทรามเข้ามาเบียด มิสงวนให้ชวนชม

นิสิต…เจ้าปัญญาชน ให้กมลต้องขื่มขม
พ่อแม่เฝ้าตรอมตรม ส่งเจ้าเรียนต้องขายนา

นิสิต…ทำถูกหรือ? ควรฝึกปรือเร่งศึกษา
ใช่ประทินโฉมงามหน้า ล่อชายมาให้ติดพัน

นิสิต…คือความหวัง เป็นพลังแห่งฝั่งฝัน
ชาติจักเอนกอนันต์ ฝากเจ้านั้นสานสืบไป

,,,

ปล. วันนี้อาจจะแดกดันสังคมไปนิด แต่ตัวอย่างที่เลวๆนั้นมามาก เหลือเกิน

                            *
                                 โอ้เจ้าดอก ตะแบก เจ้าหนักไหม
                                 เจ้าหนอเจ้า แบกอะไรมาหนักหนา
                                 เมื่อส่างรุ่ง จนย่ำค่ำ มิโรยรา
                                  หรือเจ้าแบก มาจนชา จนเคยชิน

               *
                  โอ้เจ้าดอกลั่นทม เหมือนจมเศร้า
                  ฤาความหวัง ร่วงกราว จนหมดสิ้น
                  ใครเขาเรียก นักหนาข้าได้ยิน
                  จะเชยดอม ชมกลิ่น ก็ไม่มี

                                       *
                                        โอ้หนามหา มีไม่ เจ้าดอกเข็ม
                                        หมู่ภมร มาดูดเล็ม มิอาจหนี
                                        ชื่อเจ้าช่าง ทิ่มแทง ไม่สมฤดี
                                        แต่ไยดอก เจ้านี้ ไม่แหลมนัก

              *
               โอ้ดอกบัว ช่างขาว คู่พระพุทธ
               บริสุทธิ์ มิเบ่งบาน ให้เห็นฝัก
               เปรียบชายใด จะเชยชม ไม่ง่ายนัก
               จะชิงสุก ก่อนรัก ดูไม่งาม

[ปล. กลอนนี้พลอยตั้งใจเปรียบดอกไม้กับหญิงสาว เมื่อมีความรัก
ลักษณะของดอกไม้ ก็เปรียบได้ถึงความแตกต่างของผู้หญิง
ทุกคนล้วนมีเสน่ห์ที่แตกต่างกัน ^__^ ]