แต่เพราะว่ามันคือ The Amazing Trip มันจึงไม่ใช่เพียงแค่ทริปท่องเที่ยวธรรมดาทั่วไปๆ  ขึ้นชื่อว่าการท่องเที่ยวมันก็ต้องเต็มไปด้วย ความตื่นเต้น ความสนุกสนาน เช่นเดียวกับทริปสู่ระยองครั้งนี้

เหตุการณ์ The Amazing ครั้งแรกเกิดขึ้นระหว่างการเดินทางบนถนนสายพิษณุโลกมุ่งหน้าสู่กรุงเทพฯ  เส้นทางที่ยังอีกแสนยาวไกลชวนให้ง่วงนอนเบื่อหน่าย  คนขับก็เหนื่อยล้าจากแสงแดดเปรี้ยงๆ.. ทันใดนั้นก็ปรากฏจุดสีส้มๆตัดกับสีของถนนสีเทาๆสะท้อนแสงแดด  เมื่อเคลื่อนที่เข้าไปใกล้ๆจุดสีส้มๆก็เริ่มขยายใหญ่ขึ้นปรากฏให้เห็นพระธุดงค์ 3 องค์ กำลังเดินด้วยเท้าเปล่าบนถนนลาดยางกลางแดดตอนกลางวัน มีเพียงย่ามหนึ่งใบ และกลดหนึ่งลัง มือข้างขวาก็ยกขวดน้ำเปล่าที่ว่างเปล่าชูขึ้นโบกเพื่อบอกเป็นสัญญาณว่าต้องการน้ำ

4 ชีวิตบนรถต่างตื่นตะลึงจนขับเลยไป แล้วก็รีบเบรกดัง เอี๊ยด! รีบค้นหาน้ำในรถอย่างเร็วไว  แต่ก็พบเพียงขวดน้ำที่เปิดดื่มแล้ว รอจนกระทั่งพระใกล้เข้ามา อารามจึงลงไปถามว่ารับน้ำที่เปิดแล้วได้ไหม
“ไม่ดีมั้งโยม มันจะเป็นบาปแก่ยอมเองนะ ให้รถมอเตอร์ไซค์ขับไปซื้อดีไหม”
หลวงพี่ตอบกลับมา ด้วยแรงใจศรัทธาอันแรงกล้าเราจึงขับรถเพื่อค้นหาร้านค้าขายน้ำ แต่โชคร้ายร้านค้าบนถนนสายนี้ช่างหายากเหลือเกิน ไม่มีแม้แต่แหล่งชุมชน  อาการเบื่อหน่ายที่มีก็หายเป็นปลิดทิ้ง ถูกแทนที่ด้วยความตื่นเต้นกับภารกิจการตามหาน้ำครั้งนี้ ขับรถมาไกลหลายกิโลกว่าจะพบกับร้านค้า จึงซื้อน้ำมาหลายขวดไปให้พระธุดงค์อย่างไม่กลัวท่านจะหนัก(กลัวว่าจะหิวน้ำมากกว่า)

เมื่อขับรถวนกลับมาก็รีบนำไปถวายแก่พระธุดงค์ทั้ง 3 องค์ และยังมีคุณป้าใจดีชาวสุโขทัยมาร่วมถวายน้ำแก่พระธุดงค์อีกด้วยค่ะ รวมระยะทางไปกลับแล้วก็หลายกิโล แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม และความอิ่มเอมใจ ถึงแม้เส้นทางจะอีกยาวไกลก็ยังคงร่าเริงกันต่อไป

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความดีที่ได้ทำไว้ หรือเป็นเพราะว่าเป็นวันวิสาขบูชา แต่ที่แน่ๆปรากฏการณ์ทางธรรมชาติช่างสวยงามยิ่งนัก เมื่อบนถนนทางด่วนสาย กรุงเทพฯ-ชลบุรี ได้เกิดปรากฏการณ์พรอาทิตย์ทรงกลดสองชั้นขนาดใหญ่ขึ้น  ทุกหัวในรถต่างพยายามเอาหน้าติดหน้าต่างยืดหัวยืดคอสุดความสามารถ สองมือก็กดถ่ายรูประรัว เพื่อที่จะรับชมความงามของพระอาทิตย์ทรงกลด รวมไปถึงรถคันอื่นๆบนถนนด้วยค่ะ บางคนลงทุนถึงขั้นตอดรถข้างทางเพื่อลงมาถ่ายรูปกันอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเลยนะคะ

เมื่อเดินทางมาถึงระยองสถานที่เรามุ่งหน้าไปนั้นไม่ใช่ทะเล แต่กลับเป็นสวนผลไม้ โดยเฉพาะคนขับที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษเลยค่ะ  เมื่อมาถึงคุณลุงเจ้าของสวนกลับบอกข่าวร้ายที่ทำให้คณะเดินทางผิดหวังเป็นสุดๆเลยค่ะ  ลุงแกดันบอกว่าทุเรียนหมดแล้ว ที่มีก็ยังไม่สุก แต่ถึงแม้จะเจอกับข่าวร้ายแต่ก็ยังลั้ลลาดีด้ากันได้เมื่อได้พบกับเงาะแดงๆเต็มต้น มังคุดละลานตา ลองกองหวานหอม แถมยังมีอาราม ถึงแม้จะไปตอนเย็นผลไม้ด้านล่างที่เก็บง่ายๆจะเหลือน้อยนิด แต่อารามก็ยังมีความสามารถในการเก็บผลไม้บนต้น ที่ถึงแม้จะอยู่สูงขนาดนั้นก็ไม่คณามือ ทานกันจนคุ้ม จนละอ่อนดอยหละปูนปากเป็นร้อนในเลยค่ะ 55+

มาถึงระยองทั้งทีไม่ไปเล่นน้ำทะเลก็กระไรอยู่ จึงมุ่งหน้าสู่เกาะเสม็ดด้วยเรือสบีดโบ๊ตในสายวันต่อมา   แต่ชาวดอยหละปูนก็เล่นไปนั่งด้านหน้า โดยที่ไม่คิดเลยว่าเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ไปจะหฤโหดขนาดนั้น มันช่างเป็นประสบการณ์ที่ไม่สามารถจะอธิบายเป็นคำพูดได้เลยค่ะ มันเหมือนกับการนำเครื่องเล่นทั้งสวนสนุกมารวมกันแล้วแต่ก็ยังน่าหวาดเสียวกว่า เพราะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง เนื่องจากเรือที่ขับเคลื่อนด้วยความเร็วปะทะกับคลื่น ก็ต้องเกิดดารกระแทก แล้วสบีดโบ๊ตก็มีรูปร่างหน้าแหงน เล่นเอากระโดดไปมาจนไส้นี้เคลื่อน กระดูกเคล็ดไปเลยล่ะค่ะ เมื่อมาถึงเกาะแล้วก็หลงรักผืนดินเลย

นอกจากนั้นหาดทรายยังสวยน้ำใสคลื่นก็มีตลอด เล่นน้ำสนุกมากค่ะ ส่วนขากลับนั้นก็พร้อมใจนั่งเรือใหญ่กลับเข้าฝั่ง บรรยากาศยามเย็นในทะเลช่างสวยงาม ประทับใจมากเลยค่ะ

จุดมุ่งหมายหลักของทริปนี้คืออาหารทะเลค่ะ กุ้ง หอย ปู จัดมาให้เต็มคราบ ให้คุ้มกับการดั้นด้นมาแสนไกลจากยอดดอยมากินอาหารทะเลลึก การเดินทางครั้งนี้เราออกเดินทางด้วยความตื่นเต้น แต่กลับบ้านพร้อมด้วยความอิ่มเอมใจค่ะ  การออกเดินทางมันช่วยให้เราได้ให้ความสำคัญในการดูแลตัวเอง และมองโลกได้กว้างขึ้นนะคะ

อ่านบันทึกนี้แล้ว ก็รีบแพ็คกระเป๋าไปเที่ยวสักที่หนึ่งกันเถอะค่ะ..

งานมงคลทัศน์ของโรงเรียนมงคลวิทยาปี 55 ครั้งนี้จัดเกี่ยวกับกิจกรรมชุมนุมของโรงเรียนค่ะ  โดยให้ชุมนุมต่างๆได้จัดงานนำเสนอของตนเอง  อย่างปีนี้หนูอยู่ชุมนุม Candy Fruit ค่ะ  ก็ตามชื่อเลยค่ะกิจกรรมของชุมนุมนี้ก็คือการคิดค้นวิธีการถนอมผลไม้ในรูปแบบของผลิตภัณฑ์ต่างๆ อย่างเช่น มะละกอคลุกเนยอบแห้ง แล้วก็ลูกอมมะขามสอดไส้เกลือตามที่กล่าวมาข้างบนนะคะ

ในงานมงคลทัศน์ก็จะมีการจัดแบ่งประเภทของชุมนุมไว้เป็นหมวดหมู่ คือ โซนอาหาร โซนกีฬา โซนภาษาและอื่นๆ โซนศิลปะ แล้วก็มีโซน The Show ที่มีการแสดงต่างๆให้ได้ชมกัน มีทั้งของน้องอนุบาล การแสดงนาฏศิลป์ จินตลีลา ที่สำคัญมีละครเพลงด้วยนะคะ

แต่หนูก็ไม่เดินเที่ยวทั่วงานหรอกค่ะ เพราะติดแหงกอยู่ที่โซนอาหาร

ลืมบอกไปค่ะ ชุมนุมของหนูเลือกลูกอมมะขามเป็นของนำเสนอ แต่ไม่ได้สอดไส้เกลือเพราะมันจะยุ่งยากในวันจริง โดยให้ผู้เข้าชมได้มีโอกาสร่วมทำลูกอมเอง

วิธีการทำก็ไม่อยากเลยค่ะ เพียงแค่นำมะขามมาแกะเปลือกและเมล็ดออก จากนั้นก็นำมากวนในกระทะทองเหลืองกับน้ำเล็กน้อยให้มะขามเป็นเนื้อเดียวกัน แล้วก็นำไปคั้นให้ได้เนื้อมะขามล้วนๆออกมา ซึ่งกรรมวิธีนี้ลำบากมากเลยค่ะ พวกหนูต้องทดลองกันหลายวิธีเลยว่าจะทำอย่างไรที่จะแยกกากออกจากเนื้อมะขามได้ ทั้งลองเอาผ้าขาวมาคั้นก็ไม่ออก ใช้กระชอนก็ไม่ได้ สุดท้ายก็ค้นพบกับอุปกรณ์ฟ้าประทาน นั้นก็คือที่ร่อนแป้งค่ะ

ในห้องคหกกรมจะมีอุปกรณ์หลายอย่าง ทีแรกก็ไม่มีใครคาดคิดหรอกค่ะว่าที่ร่อนแป้งจะมีประสิทธิภาพดีขนาดนี้ ให้เนื้อที่เนียนละเอียด แต่ก็ต้องออกแรงการคั้น แล้วก็ต้องออกแรงในการกวนเป็นชั่วโมง ในการกวนก็ต้องผสมน้ำตาลและแบะแซ เอ๊ะ!..แบะแซคืออะไร? ที่แรกหนูก็ไม่รู้จักมาก่อนเหมือนกันค่ะ แต่พอได้มาทำลูกอมจึงได้รู้ว่าไอ้แบะแ ซๆเ นี่ย ชื่อจริงๆของมันก็คือน้ำเชื่อมกลูโคส ผลิตภัณฑ์ที่ใช้มีหลากหลาย อย่างพวกผลิตภัณฑ์ขนมหวาน เช่น โยโย่ ซูกัส(soft candy) ฮอลล์(hard candy) ซอสปรุงรสต่างๆ.  กวนๆๆๆๆจนได้ที่ก็ทิ้งไว้แล้วก็ปั้นเป็นก้อนทานได้เลยค่ะ ความจริงต้องสอดไส้มะขามด้วยแต่ไม่ได้ทำ ไม่ยากเลยใช่มั้ยคะวิธีการทำ(แต่ยุ่งยากมาก)

กิจกรรมอื่นๆก็มีอีกมากมายแล้วก็มีรูปให้ดูอีกเพียบเลย ที่นี่ค่ะ
ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ยังคงติดตามอ่านและผู้ที่กำลังเข้ามาอ่าน ขอบคุณมากค่ะ ^^

แต่ใครจะไปคาดคิดละคะว่าจะมีคุณยายท่านหนึ่งแสดงความมีน้ำใจแบบสุดซึ้งกับหนู อย่าพึ่งตกใจค่ะ ท่านไม่ได้อาสามาโหนรถแทนหนูหรอกค่ะ แต่ท่านบอกกับหนูว่า
“หนูๆไม่ต้องโหนหรอกลูก มานั่งตักยายนี่มา”
แล้วท่านก็ตบตักตัวเองดังแปะๆ พร้อมกับส่งรอยยิ้มเปี่ยมไมตรีมาให้หนู OHhhhh God !!! แล้วจะให้หนูทำอย่างไรละคะ ให้ไปนั่งตักยายก็สงสารยายแกแย่ ดูหุ่นหนูซะก่อน ตัวเล็กกว่าเสาไฟฟ้านิดเดียวเอง ตักยายจะไม่หักพอดีเหรอคะ แต่หนูก็ได้เพียงโวยวายในใจ แล้วก็ยิ้มแห้งๆ ส่งเสียง “แหะๆ” บอกปฏิเสธยายแกไป

แต่เรื่องก็ไม่จบเพียงเท่านั้น เมื่อคนในรถก็ต่างส่งสายตากดดันหนูให้ไปนั่งตักยาย บ้างก็บอกว่า “ต้องโหนอีกไกลนะน้อง”
บางคนก็ไซโคว่า “เดี๋ยวกระโปรงปลิวนะน้อง(หนูใส่ชุด น.ร.)”
ยายก็เร่งให้หนูไปนั่งตักแกให้ได้ สถานการณ์ในตอนนั้นหนูรู้สึกอึดอัดมากเลยค่ะ คือหนูไม่อยากไปนั่งตักยายแก สงสารท่าน ให้โหนรถแบบนี้ยังดีกว่าไปหักกระดูกยายอีก แต่จากการที่ถูกกดดัน ทำให้หนูทำตัวไม่ถูก ตอนนั้นไม่รู้ว่าถูกผีมึนที่ไหนเข้าสิงทำให้หนูยอมจำนนไปนั่งตักยายด้วยถ้า “ถนอมตัก” ท่านี้ก็คือการที่ใช้มือทั้งสองข้างจับราวโหนแล้วลงน้ำหนักลงที่แขนและขาทั้งสองข้าง ให้เพียงส่วนก้นสัมผัสกับตักยายอย่างบางเบาเท่านั้น

แต่โชคดีที่หนูไม่ต้องอยู่ในท่า “ถนอมตัก” นานนักเมื่อมีผู้โดยสารคนหนึ่งลงพอดี ทำให้หนูรีบไปเสียบแทนทันที ยายท่านก็น่ารักมากเลยค่ะ คุยนู้นคุยนี่กับเพื่อนหนูตลอด แล้วยังบอกทางให้ด้วย ก่อนลงรถหนูกับเพื่อนก็ขอบคุณท่านใหญ่ แต่พอลงรถมาหนูก็นึกขึ้นได้ว่า ทำไมหนูไม่ให้เพื่อนที่มาด้วยนั่งตักยายแกแทนละ ในเมื่อเพื่อนของหนูตัวเล็กเพรียวลมขนาดนั้น แล้วทำไมหนูไม่ปฏิเสธแล้วยอมโหนรถต่อป๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย TT^TT

ประสบการณ์แปลกใหม่มีอยู่ในสวนป่าเต็มไปหมดเลยค่ะ ตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยๆอย่างเรื่องอาหารการกิน ไปจนถึงป่าอันกว้างใหญ่ที่เดินวันหนึ่งก็ไม่ทั่วของครูบา ครูบาบอกว่าอย่าเพิ่งเดินป่าเพราะยุงเยอะ เป็นใครก็คิดว่า แค่ยุงเองจะกลัวอะไร(แน่เหรอ) แต่พอหนูได้ไปลองเดินกับอาอึ่งแล้วเหมือนเข้าไปผจญภัยในดงยุงเลยค่ะ การเดินป่าเหมือนกับการเล่นเกมแนว RTS(REAL TIME STRATEGY) เลยค่ะ เพราะเราต้องวางแผนว่าจะต้องเดินทางไปทางไหน ต้องจดจำทิศทาง แล้วก็ต้องคอยระวังกับดักด้วยค่ะ กับดักในที่นี้ก็คือ ใยแมงมุมค่ะ มีเต็มไปหมด เวลาเดินไม่ระวัง ก็ติดหน้าติดปากเต็มไปหมดเลย

ใครที่ไม่มีโอกาสได้ไปไม่ต้องเสียใจนะคะ แค่คุณลองลุกออกจากเก้าอี้ เดินดูสิ่งแวดล้อมรอบบ้าน แต่ไม่ใช่แค่เดินดูเฉยๆต้องสังเกตด้วย บางทีในสิ่งที่เราคิดว่าธรรมดาอาจจะไม่ธรรมดาก็ได้ เหมือนกับที่สวนป่าที่สอนให้หนูได้รู้ถึงความสุขที่หาได้จากรอบตัวเรา อย่างเวลาหิวข้าวก็เดินไปเก็บอ่อมแซ่บที่ขึ้นอยู่เต็มไปหมดผสมในไข่เจียวก็แซ่บหลายเลยเด้อค่ะ
แต่ทริปนี้ก็ยังไม่จบเพียงเท่านี้ค่ะ เพราะว่าคณะของเรายังมีโอกาสไปเยี่ยมชมโรงเรียนลำปลายมาศ โรงเรียนที่มีสโลแกนว่า โรงเรียนนอกกะลา พอไปเห็นกับตาแล้วต้องขอบอกว่ามัน นอกกะลา เกินกว่าที่คิดไว้มากมายเลยค่ะ เดินเข้าไปก็พบกับน้องควายยืนเล็มหญ้า อยู่กลางสนาม น้องๆก็กำลังนอนบ้าง นั่งบ้าง เรียนศิลปะกันอยู่ และสิ่งที่ทำให้หนูประทับใจโรงเรียนนอกกะลาแห่งนี้ที่สุดก็คงจะเป็นห้องเรียนที่เหมือนกับบ้าน ลมเย็นๆรมรื่น นอนเรียนก็ได้ สงสัยถ้าหนูได้เรียนที่โรงเรียนนี้คงจะเรียนไม่รู้เรื่องแน่เลยค่ะ เพราะคงจะหลับทุกคาบ ฮาฮ่า

สวัสดีค่ะทุกท่าน  ตอนนี้หนูก็สอบเสร็จแล้ว ปิดเทอมแล้วด้วย เย้ๆ..ก็เลยมาเขียนบันทึกเล่าเรื่องราวประสบการณ์ต่างๆ ในช่วงที่ผ่านมาให้กับทุกท่านได้อ่านสนุกๆเพลินๆเบาสมองกันนะคะ

ช่วงที่ผ่านมานี้หนูได้มีโอกาสไปเข้าค่ายยุวคอมพิวเตอร์ที่โรงเรียนสามัคคีวิทยาคมจังหวัดเชียงรายมาค่ะ  เห็นชื่อค่ายแล้วอย่าเข้าใจผิดเป็นค่ายลูกเสือยุวกาชาดอะไรแบบนั้นนะคะ  เพราะความจริงแล้วค่ายยุวคอมฯเป็นค่ายอบรมด้านการเขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์ที่ สสวท. จัดขึ้นค่ะ  ชื่อมันชวนให้เข้าใจผิดจริงๆเลยนะคะขนาดเพื่อนของหนูที่ไปเข้าค่ายด้วยกันยังเข้าใจผิดเตรียมชุดยุวกาชาดมาด้วยเลย  พ่อของหนูก็เหมือนกันแล้วยังบ่นอีกนะว่า “ค่ายยุวกาชาดนี่ไม่มีอะไรจะสอนกันแล้วเหรอ มาสอนคอมพิวเตอร์เนี้ย”.. น่าสงสารจริงๆ TT^TT

แล้วก็ขอบอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าคงจะหาสาระเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรมจากหนูไม่ได้หรอกค่ะ เพราะขนาดตัวหนูเองยังไม่เข้าใจเลย

การเข้าค่ายครั้งนี้เป็นการเข้าค่ายที่ไม่ใช่ของโรงเรียนจัดครั้งแรกของหนูเลยค่ะ  เป็นการเข้าค่ายที่ต้องไปเจอกับสังคมใหม่ๆที่ไม่ใช่ครูและเพื่อนๆในโรงเรียน  ตอนไปถึงวันแรกทุกคนก็ทำตัวกันไม่ถูกเลยค่ะ ไม่กล้ามองหน้ากันไม่กล้าคุยกันอยู่แต่กับกลุ่มเพื่อนที่มาด้วยกันเพราะว่ายังปรับตัวไม่ถูก  แต่มีเรื่องหนึ่งค่ะที่หนูปรับตัวได้ไว๊ไว..นั่นคือเรื่องการกิน  ต้องบอกก่อนว่าอาหารที่ทางค่ายจัดให้ต้องให้แม่ครัวตักให้ ซึ่งโต๊ะของแม่ครัวนี้แบบตั้งอยู่เด่นเป็นสง่ากลางโรงอาหารเลยค่ะ  อาหารมื้อแรก(มื้อเช้า)ทุกคนก็แบบเขินอาย  อุ้ย! เดี๋ยวเค้าจะว่าเรากินเยอะไหมนะ..จะมีคนมองรึเปล่า..ไม่เอาดีกว่าจานเดียวพอละ..  แต่สำหรับวิริยาไม่ค่ะ..ยังไม่อิ่มกับข้าวก็อร่อย หนูก็ลุกไปเติมราวกับเป็นเรื่องปกติเพราะเรื่องกินสำคัญสำหรับหนูค่ะ  แต่แค่หาเพื่อนจากโรงเรียนอื่นทำไมมันยากจุงเบย

ทางค่ายจัดระบบนักเรียนเป็นแบบกลุ่ม โดยมีพี่ๆสต๊าฟที่เป็นนักเรียนอาสาสมัครของโรงเรียนสามัคคีวิทยาคมคอยดูแลแต่ละกลุ่มค่ะ  แล้วก็มีดาวแจกเป็นรางวัลเวลาทำกิจกรรมให้แต่ละกลุ่มที่ทำได้  ในกลุ่มทุกคนก็ต้องทำกิจกรรมด้วยกัน เรียนด้วยกัน ทานข้าวด้วยกัน ขนาดเดินกลับที่พักก็ต้องไปด้วยกันเลยค่ะ

ตอนแรกๆในกลุ่มเงียบมากเลย ขนาดจะแนะนำตัวกันยังต้องโอวาว่าใครจะแนะนำตัวก่อนเลย  แต่เมื่อนานๆไปได้รู้จักกัน คอยช่วยสอนเวลาเรียนไม่เข้าใจ ทำกิจกรรมด้วยกัน ร่วมมือกันแก้โจทย์ที่ครูให้ ทำโปรเจคด้วยกัน ความสัมพันธ์ก็เริ่มพัฒนาขึ้น  สังเกตได้เลยจากเลยจากเวลาทานอาหาร(อีกแล้วเรื่องกินตลอด)  ในวันแรกๆโรงอาหารนี้เงียบมากมีแต่เสียงพี่สต๊าฟ แต่วันที่สามที่สี่มาโรงอาหารก็เต็มไปด้วยเสียงคนคุยเต็มไปหมด วันสุดท้ายมาก็มีคนร้องไห้กันเต็มไปหมดขนาดพี่สต๊าฟยังร้องไห้เลยค่ะ

สำหรับหนูแล้วการมาเข้าค่ายครั้งนี้ หนูคิดว่าหนูได้รับมากกว่าความรู้เรื่องการเขียนโปรแกรมนะคะ  ได้ไปเจอกับคนเก่งๆคนที่ทำให้เราต้องผลักดันตัวเองเพราะในค่าย  หนูกับเพื่อนโรงเรียนเดียวกันก็แก่สุดในค่ายเลยค่ะ แต่รุ่นน้องในค่ายกลับเขียนโปรแกรมเก่งกว่าอีก  ทำให้ตอนทำโปรเจคส่งครูจากตอนแรกหนูกะจะทำง่ายๆเสร็จไวๆส่งครู  แต่ไปเห็นของรุ่นน้องเขาตั้งใจทำแล้วก็ทำออกมาได้ดีมากๆด้วย หนูก็เลยร็สึกว่าน้องเขายังทำได้ดีกว่าเราเลย แล้วเราจะทำบ้างได้รึเปล่านะ  หนูก็เลยเปลี่ยนโปรเจคใหม่ทำให้มันดีกว่าเดิม พอตอนเสนอโปรเจคมา กลุ่มของหนูก็มีโปรเจคที่แตกต่างจากของกลุ่มอื่นที่ซ้ำๆกันเหมือนเรื่องที่หนูคิดจะทำตอนแรก  แล้วก็ยังได้เจอกับสังคมใหม่ที่เราต้องปรับตัวเข้ากับมัน ได้ไปแลกเปลี่ยนประสบการณ์ความรู้กับเพื่อนใหม่(ส่วนใหญ่ก็เรื่องเกม-_-^)

ก็เหมือนกับกบที่ออกจากกะลามาเจอกับปลา เจอผีเสื้อ แมลงปอ นก เป็ด ฯลฯ  แล้วมันก็คิดว่าพวกนี้ตัวอะไรทำไมไม่เหมือนกับเรา พยายามตีตัวออกห่างอยู่กับแต่พวกกบด้วยกัน  แต่เมื่อมันอยู่ร่วมกับสัตว์เหล่านั้นแล้ว มันก็พบว่าถึงแม้สัตว์พวกนั้นจะรูปร่างแตกต่างจากมันแต่ก็เป็นสัตว์โลกเหมือนมันแต่แค่มีรูปร่างต่างออกไป  เป็นตัวมันเองต่างหากที่ต้องปรับตัวอยู่กับสัตว์เหล่านั้นให้ได้ ไม่อย่างนั้นก็จะไม่มีที่ให้มันอยู่นอกจากในกะลาของมันเอง เหมือนตัวหนูเองเลย ฮาฮ่า

ถ้าใครสนใจอยากเห็นภาพมากกว่านี้ก็สามารถเข้าไปดูได้ที่นี่ค่ะ Computer Youth Camp 2555

อยู่มาวันหนึ่ง(เล่าเหมือนเล่านิทานเลย อิอิ)หนูก็พูดเล่นกับน้องลิตเติ้ลว่า “พี่อยากกินเบนโตะ(ปลาหมึกปรุงรส)ไปซื้อให้หน่อยดิ” น้องลิตเติ้ลก็สุดแสนจะใจดีอาสาไปซื้อโดยหนูก็เอาเหรียญสิบบาทให้ไป สักพัก(นานมาก)น้องลิตเติ้ลก็กลับมาทั้งที่หนูคิดว่านานขนาดนี้คงเชิดตังค์หนูหนีไปละ แต่น้องเขาน่ารักมากซื้อเบนโตะมาให้หนูจริงๆด้วย

“ขอบใจมากครับ แล้วไหนเงินทอนของพี่ล่ะ”หนูถามน้องลิตเติ้ล
“ไม่มี”น้องลิตเติ้ลตอบ เฮ้ย!!เบนโตะมันอัน 5 บาทนะ
หนูจำได้ว่าเอาเหรียญสิบให้น้องเขาไป ทำไมไม่มีตังค์ทอนล่ะ หนูไม่ได้ตกคณิตฯ นะ -*-
“อ้าว หายไปไหน 5 บาทล่ะ”หนูก็เลยถามน้องเขาไป
“อ๋อ เอาไปซื้อดัชมิลล์ไปละ นี่ไง (^o^)/” Oh noooooooo ยังมีการมายิ้มโชว์ฟันหลออีก ใจร้ายอ่ะ TT^TT

แต่เนื่องจากหนูเป็นคนที่มีจิตใจอันแสนงดงาม(???????????)หนูก็เลยได้แต่หัวเราะ หึหึ กลับไป

ผลบุญจากเงินทอน 5 บาทของหนูได้ส่งผลให้หนูกลายเป็นพี่สาวสุดที่รักของน้องลิตเติ้ลในบัดดล ดั่งคำกล่าวที่ว่าบุญติดจรวด(มันมีด้วยเรอะ) หลังจากเหตุการณ์คราวนั้นน้องลิตเติ้ลก็ติดหนูแจเลยค่ะ มาหาหนูทุกวัน ทุกที่ ทุกเวลา แล้วก็มีการไปเล่าให้ครูประจำชั้นฟังด้วยนะคะว่า “ผมมีพี่อยู่มัธยม คนที่ตัวสูงๆตุ่มเยอะๆ” ว้ากกกกกกก มาว่าเค้าแบบนี้ได้ไง เค้าไม่ได้ตุ่มเยอะนะ นั่นเขาเรียกว่าสิวต่างหาก -*-

แต่บางครั้งหนูก็สงสัยว่าทำไมทุกครั้งที่น้องลิตเติ้ลจับแขนหนูมันถึงรู้สึกเหนียวๆหนูก็เลยลองสังเกตน้องลิตเติ้ลดู แล้วหนูก็ต้องพบกับความจริงอันแสนอึ้ง ทึ่ง เพราะว่าน้องเขา….น้องเขา…..ถุย ถุย น้ำลายใส่มือแล้วขยี้มือแลดูมันมาก แต่พี่รับไม่ได้น้องเอยยยยยยยยยยยยยย

ถึงแม้ว่าน้องลิตเติ้ลจะทำให้หนูน้ำตาตกในหลายรอบ แต่หนูก็ยังคงเล่นกับน้องเขาต่อไป เพราะถึงแม้น้องเขาจะมีนิสัยแปลกแต่มันก็เป็นนิสัยของเด็ก แล้วก็ยังมีน้ำใจด้วย(ดูจากที่ไปซื้อเบนโตะให้ พี่ซึ้งมากน้อง) คนเราเวลาตัดสินใครก็ควรที่จะดูที่ตัวตนภายใน แล้วสังคมไทยจะดีขึ้น เย้!!!! (^o^)/

ป.ล.อุตสาห์มีสาระตอนท้ายด้วยนะคะ อิอิ

ส่วนร้านของกลุ่มหนูเป็นร้านที่สอนทำการ์ดค่ะ  โดยลูกค้าจะมีการจัดอุปกรณ์เตรียมไว้ให้ เมื่อลูกค้าจ่ายเงินแล้วก็นำไปทำในร้านได้เลย  ในร้านก็มีการ์ดรูปแบบต่างๆให้ลูกค้าได้เลือกว่าชอบแบบไหน  จากนั้นก็จะมีคนมาสอนทำ เพื่อให้ลูกค้าได้มีความรู้ไปใช้ทำการ์ดในโอกาสต่างๆกันค่ะ


แต่ว่าถ้าทำเป็นร้านสอนทำการ์ดเฉยๆก็ดูไม่น่าสนใจเท่าไร กลุ่มของหนูก็ได้มีการทำคล้ายๆกับเป็นเกมชิงรางวัล.  เมื่อลูกค้าทำการ์ดเสร็จก็จะมีรูปภาพที่เตรียมไว้ให้เลือกติดลงไปในการ์ดของตัวเองได้ตามใจชอบ แล้วก็เขียนราศีเกิดของตัวเองลงไป โดยจะมีการทำรหัสว่ารูปภาพกับราศีไหนจะได้ของรางวัลอะไรเอาไว้(แต่ไม่ให้ลูกค้ารู้นะคะ)  จากนั้นก็ให้ปิดตาแล้วเข้าไปพบกับแม่หมอที่อยู่ในซุ้มสีดำ(สมาชิกในกลุ่ม) แม่หมอก็จะทำนายดวงและแจกรางวัล  บางคนโชคดีเจอแจ็คพอต แม่หมอก็จะให้พนมมือแล้วอธิษฐานเสร็จแล้วก็เป่าแรงๆแป้งก็จะลอยมาเต็มหน้าเลยค่ะ  พอทำเป็นซุ้มดูลึกลับน่าสงสัยเลยทำให้มีคนสนใจกันมากเลยค่ะ บางคนถามว่าข้างในเป็นอะไร ยิ่งเห็นคนออกมาจากซุ้มแล้วหน้าเต็มไปด้วยแป้งก็ยิ่งอยากลองเข้าไปกันใหญ่  บางคนก็มาแอบเจาะรูดูทำให้ต้องคอยซ่อมอยู่ตลอดเวลาเลยค่ะ -_-^

จากกิจกรรมนี้คุณอาก็ได้ให้หัวข้อกับหนูมาวิเคราะห์เกี่ยวกับหลักการผลิตและบริการ  ท่านผู้อ่านก็ช่วยแนะนำหรือแสดงความคิดเห็นในสิ่งที่หนูขาดตกบกพร่องไปได้นะคะ

1.หลักการใช้ทรัพยากรในการผลิต คือ ผลิตอย่างไรให้ต้นทุนต่ำสุดและผลิตอย่างไรให้มีรายได้สูงสุด  ซึ่งในข้อนี้หนูคิดว่าทำได้นะคะ เพราะว่ากลุ่มของหนูได้เลือกใช้อุปกรณ์ที่หาง่าย ราคาถูก อย่างกระดาษ ปากกา กาว มีการนำเทคโนโลยีมาใช้เพื่อให้สะดวกรวดเร็วในการทำงานคือ ใช้คอมพิวเตอร์ปริ้นรูปภาพไว้ให้ลูกค้าใช้ตกแต่งการ์ด ของรางวัลก็ซื้อของที่ขายเป็นโหลทำให้ได้ของที่ราคาถูกกว่าเดิม

2.หลักคุณธรรมของผู้ผลิต การทำร้านทำเพื่อมุ่งหวังกำไรเป็นสิ่งตอบแทน แต่กลุ่มของหนูก็ไม่ได้เอารัดเอาเปรียบผู้บริโภค ถึงแม้ว่าจะทำเป็นเกมเสี่ยงดวงที่ดูเอาเปรียบหากได้ของรางวัลราคาต่ำกว่าราคาที่ซื้อ  แต่ราคาของที่ขายก็รวมค้าต่างๆในการทำการ์ดด้วย  แต่อาจจะมีการใช้ทรัพยากรสิ้นเปลืองไปบ้างในเรื่องกระดาษ แป้งและใช้ถุงดำในการทำซุ้มค่ะ

3.หลักการเพิ่มมูลค่าในการผลิตสินค้าและบริการ  กลุ่มของหนูได้มีการนำเรื่องที่ถนัดมาสร้างสรรค์เป็นการผลิตสินค้าอย่างการทำการ์ด  มีการนำความคิดสร้างสรรค์มาดัดแปลเป็นเกมเสี่ยงดวงเพื่อให้เกิดความสนใจเพื่อให้สินค้ามีมูลค่า มีบริการหลังการขายคือถ้าทำการ์ดก็สามารถร่วมลุ้นชิงรางวัลของทางร้านไปได้

กิจกรรมนี้ทำให้ได้ฝึกอาชีพได้รับความรู้จากการวางแผนการทำงาน และได้ความรู้ใหม่ที่ได้รับการแบ่งปันจากร้านค้าต่างๆ  พอได้ทำกิจกรรมนี้สนุกมากเลยค่ะ ชอบเป็นแม่ค้าสนุกดี ตอนมีคนมาซื้อเยอะๆชอบตอนนับเงิน(งก 555+)  อยากให้มีทุกๆปีรุ่นน้องจะได้มีโอกาสได้ร่วมเรียนรู้เหมือนพวกหนู. สำหรับวันนี้หนูก็ขอจบบันทึกเพียงแค่นี้  สวัสดีค่ะ

อ่านเรื่องที่เกี่ยวข้องได้ที่นี่ค่ะ

กิจกรรมเรียนรู้สร้างประสบการณ์โรงเรียนมงคลวิทยา
http://www.mkw.ac.th/new/?p=1824

รูปภาพกิจกรรม
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.334663119891992.86463.152771964747776&type=1

หนังสือเรื่องแรกมีชื่อว่า มาสเตอร์พีซ ที่แปลว่า งานศิลปะที่เยี่ยมที่สุด เขียนโดย เอไลส์ บรอช ธิดารัตน์ เจริญชัยชนะ แปล ภาพประกอบวาดโดย เคลลี เมอร์ฟี เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับมิตรภาพระหว่างเจมส์กับมาร์วินสิ่งมีชีวิตเล็กๆที่ฝ่ายหนึ่งเป็นเด็กผู้ชายที่ครอบครัวหย่าร้าง ต้องอาศัยอยู่กับครอบครัวใหม่ของแม่ที่เจ้ากี้เจ้าการและมักจะถูกแม่บังคับอยู่เสมอ กับอีกฝ่ายเป็นแมลงปีกแข็งตัวจิ๋วที่ต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังตามคำสอนของตระกูลเพื่อไม่ให้ถูกมนุษย์เหยียบแบน แต่กลับมีครอบครัวที่อบอุ่น ทั้งสองได้ออกไปผจญภัยในโลกอันแสนวุ่นวายของผู้ใหญ่

เรื่องราวเริ่มต้นภายในอพาร์ตเมนต์ขนาดใหญ่ของครอบครัวปอมปาเดย์ ณ มหานครนิวยอร์ก ซึ่งเป็นสถานที่ที่ครอบครัวแมงปีกแข็งของมาวินร์อาศัยอยู่ ในวันเกิดของเจมส์ลูกชายของเจ้าของอพาร์ตเมนต์ที่แสนจะน่าเศร้าเหลือเกิน มาร์วินจึงได้วาดรูปวิวนอกหน้าต่างให้กับเจมส์เพื่อเป็นของขวัญมันหวังว่าของขวัญของมันคงจะทำให้เจมส์มีความสุข และก็เป็นจริงอย่างที่มันคิดเมื่อเจมส์ตื่นขึ้นมาได้เห็นภาพวาดเล็กๆที่สวยงามจากนั้นมิตรภาพของทั้งสองก็ได้เกิดขึ้น ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถสื่อสารกันได้ด้วยคำพูด

จนกระทั่งทั้งคู่จับพลัดจับผลูเข้าไปเกี่ยวผันกับการโจรกรรมศิลปะเมื่อทุกคนเข้าใจว่าภาพวาดวิวถนนที่สวยงามของมาร์วินที่วาดให้กับเจอมส์เป็นฝีมือของเจมส์ เจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์จึงของให้เจมส์ไปลอกภาพวาดของ อัลเบรชท์ ดือเรอร์ ซึ่งเผ็นหนึ่งในแผนการจับโจรขโมยภาพศิลปะ ทำให้โลกกว้างของทั้งคู่ไม่ได้อยู่เพียงแต่ในบ้านของตนอีกต่อไป แต่เรื่องราวกลับตาลปัตรเมื่อภาพวาดของจริงถูกขโมยไปมาร์วินและเจมส์จะทำอย่างไรต้องไปติดตามอ่านกันในหนังสือนะคะ

เนื้อเรื่องดำเนินไปโดยมีผู้เขียนเป็นผู้เล่าโดยเล่าทั้งอารมณ์ความรู้สึกของตัวละคร และเหตุการณ์ต่างๆ แต่จะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับมาร์วิน นอกจากจะได้รับความสนุกสนานจากหนังสือแล้ว ยังได้ข้อคิดดีๆอีกหลายอย่าง เช่น การได้ออกไปเห็นโลกกว้าง แม้ช่วงเวลานั้นจะน่ากลัว แต่ก็น่าเบิกบานใจด้วยเหมือนกัน เมื่อเราได้ออกไปเห็นโลกในด้านที่ต่างออกไป เราก็จะได้เห็นตัวเองในด้านที่ต่างออกไปด้วย และเมื่อเราอยู่บ้านซึ่งเป็นสถานที่ปลอกภัยด้านต่างๆเหล่านั้นของเราก็จะถูกซุกซ่อนเอาไว้เหมือนกัน เมื่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ก็จะทำให้คิดได้ว่า “บางครั้งหากใช้สายตาของคนตัวโตตัดสิน หลายสิ่งหลายอย่างในโลกนี้ก็ดูจะเกินตัวและยากเกินความสามารถของคนตัวเล็ก แต่นั่นไม่ได้แปลว่าสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ๆ จะทำอะไรที่ยิ่งใหญ่ไม่ได้” ไม่เชื่อก็ลองไปอ่านดูสิคะ

หนังสืออีกเรื่องหนึ่งมีชื่อว่า เด็กชายนุ่งชุดกระโปรง เขียนโดย เดวิด แวล์เลี่ยมส์ เควนทิน เบลค วาดรูปปนะกอบ สาลินี คำฉันท์แปล เป็นเรื่องเกี่ยวกับเดนนิสเด็กชายธรรมดาที่อยู่กับพ่อขี้โมโหและพี่ชาย แม่ของเขาจากไปตั้งแต่เด็ก(ไม่ได้เสียชีวิตนะคะ)ทำให้ต้องอยู่ในบ้านที่ขาดความรักความอบอุ่น เดนนิสก็เหมือนเด็กชายทั่วไปมีเพื่อนฝูงชอบเล่นเตะฟุตบอล แต่เขามีความคิดที่บางคนอาจมองว่าแปลกเพราะเขาชอบเสื้อผ้าของผู้หญิง เขามักจะมีความสุขเมื่อได้เห็นชุดกระโปรงของผู้หญิงจากในนิตยสาร

ลิซ่าเป็นผู้หญิงทันสมัยเดนนิสสนิทกับเธอโดยบังเอิญ ลิซ่าไม่คิดว่าการที่เดนนิสชอบเสื้อผ้าผู้หญิงเป็นเรื่องแปลก เดนนิสคิดว่ามีกฎเกณฑ์อะไรล่ะที่กำหนดว่าเด็กชายต้องเป็นอย่างไร ต้องทำอะไรบ้าง ถ้าทำสิ่งที่นอกเหนือไปจากกฎนั้น เขาจะผิดปกติรึเปล่า ผู้คนจะหัวเราะเยอะเขาไหม …แล้วถ้าเขาชอบอะไรที่แตกต่างล่ะ? เด็กผู้ชายจะใส่ชุดสวยๆ อย่างเด็กผู้หญิงบ้างได้ไหม ในเมื่อนั่นเป็นสิ่งที่เขาชอบ จนวันหนึ่งลิซ่าให้เดนนิสปลอมตัวเป็นผู้หญิงไปโรงเรียนแต่เขากลับครูใหญ่จับได้แล้วถูกไล่ออก เรื่องราวต่อจากนี้จะเป็นอย่างไรต้องไปหาอ่านในหนังสือนะคะ

หนังสือเรื่องนี้มาจากเรื่องแปลกๆของผู้เขียน เช่น อารมณ์ขันในการแต่งตัวสลับเพศและลักษณะท่าทางเป็นผู้หญิง นักวิจารณ์กล่าวขานกันว่าเขาคือผู้จะมาสานต้อภาระหน้าที่ของโรอัลด์ ดาห์ล สำหรับตัวหนูคิดว่าอาจจะเป็นเพราะเป็นวรรณกรรมเยาวชนที่มีกลิ่นอายแบบเดียวกัน ด้วยภาษาที่ชวนอ่านสำหรับทุกวัยไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่รับรองอ่านเพลินทุกคน(มั้ง) แล้วในเรื่องก็มีมุขที่อ่านแล้วทำให้ยิ้มรู้สึกผ่อนคลายที่ได้อ่าน อ่านแล้วทำให้คิดได้ว่ารสนิยมของคนไม่ใช่เครื่องบ่งบอกความสมารถ คนคนนั้นจะดีหรือเลวอย่างไร ควรดูที่การกระทำ

***หมายเหตุ ข้อความบางส่วนได้นำมาจากในคำนิยมในหนังสือค่ะ ^^

ในช่วงก่อนสอบที่โรงเรียนมงคลวิทยาได้จัดกิจกรรม Reality ให้กับนักเรียนชั้น ม.2   เป้าหมายของกิจกรรมนี้ ก็คือ ให้นักเรียนที่เข้าร่วมกิจกรรม  ได้รู้จักวางแผน เลือกเป้าหมายในชีวิต ในเรื่องของการศึกษาอาชีพ เห็นคุณค่าของการทำงาน การประกอบอาชีพ  เห็นใจ และเข้าใจในการทำงานของผู้อื่น  โดยจะให้นักเรียนเลือกอาชีพที่สนใจในโรงเรียนอย่างเช่น แม่บ้าน แม่ครัว ภารโรง พี่เลี้ยงเด็ก ช่างไม้ เป็นต้น เสร็จแล้วก็ให้ไปเรียนรู้ในอาชีพที่เลือกโดยการไปทำงานนั้นเป็นเวลาหนึ่งวันและยังมีเจ้าของอาชีพมาเป็นพี่เลี้ยงคอยสอนให้ความรู้ค่ะ
ส่วนหนูนั้นหนูเลือกอาชีพพี่เลี้ยงเด็กบ้านเด็กค่ะ เพราะว่าหนูชอบเด็กตัวเล็กๆน่ารักน่ากอดดี อิอิ^^  เมื่อเข้ามาในบ้านเด็กภาพที่เห็นก็พบกับหนูน้อยวิ่งไปทั่ว  พอไปนั่งก็มีน้องๆมานั่งจ้องกันเต็มไปหมดเลย  บางคนก็เข้ามาเล่นด้วย บางคนเข้าไปเล่นด้วยกลับวิ่งหนี เฮ้ยน้อง!!!~ พี่ไม่กินตับเด็กหรอกนะ

การดูแลน้องๆนั้นเหนื่อยเอาการเรียกได้ว่าต้องอุทิศทั้งชีวิตเลยก็ว่าได้(เว่อร์ได้อีก)  แต่ก็ถือว่าคุ้มนะคะ  เพราะได้เล่นได้กอดเด็กน้อยน่ารักตัวนุ่มนิ่ม  งานที่ต้องทำก็คือ  คอยดูแลน้องๆ ไม่ให้ซนขณะที่ครูกำลังสอน  น้องบางคนก็ร้องไห้ไม่ยอมหยุดหนูไม่รู้จะทำอย่างไรเลย  แต่ว่าเพื่อนเขาเคยเลี้ยงน้องมาก่อนเลยปลอบน้องอุ้มบ้างจนน้องหยุดร้อง แล้วน้องคนนั้นก็ติดเพื่อนหนูไม่ยอมปล่อยเลย เก่งจริงๆค่ะ    ตักนี่ถือว่าเป็นที่นิยมของเด็กทุกคนเลยก็ว่าได้เพราะมักจะเกิดสงครามแย่งตักอยู่เป็นประจำ  อย่างเวลาไปดูการ์ตูนน้องๆก็มักจะมาแย่งนี่งตัก  ส่วนคนที่ลำบากก็คือหนูค่ะเพราะเจ็บตัวไปหมดเลยเนื่องจากน้องๆทั้งเหยียบ  ดึงเสื้อ  สารพัดแต่ก็ดูสนุกสนานกันดี

จากการมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กบ้านเด็กก็ได้ให้หลายสิ่งหลายอย่างมากมายเลยค่ะ  นอกจากจะได้อยู่กับน้องๆแล้วยังสอนให้รู้จักมีความอดทน  ต้องเข้าใจความรู้สึกของผู้อื่นเพราะบางครั้งเด็กก็ไม่สามารถสื่อสารออกมาเป็นคำพูดให้เราเข้าใจได้  ในการทำงานต้องมีความระมัดระวัง  เอาใจใส่  มีสมาธิในสิ่งที่ทำเพราะเด็กไม่แข็งแรงเหมือนกับผู้ใหญ่ สามารถเกิดอุบัติเหตุได้ วิธีการดูและเด็กยากมาก  ถ้าไม่ได้มาเจอกับตัวก็ไม่สามารถรู้ได้เลย  อย่างการใส่ผ้าอ้อมเห็นในโฆษณาทีวีทั่วไปดูง่ายมากๆ แต่พอมาทำดูเล่นเอาเหงื่อตกเลยทีเดียว  เพราะใส่ยากและหนูก็กลัวน้องเขาจะเจ็บด้วย  แล้วก็ได้เรียนรู้อีกว่าการจะสร้างผู้ใหญ่ที่มีประสิทธิภาพไม่เป็นภาระของสังคมต้องเริ่มจากตอนที่ยังเป็นเด็ก
กิจกรรม Reality เป็นกิจกรรมที่หนูชอบมากๆเลยค่ะเพราะได้สอนในสิ่งที่ไม่สามารถหาได้จากหน้าหนังสือ และทำให้ได้รู้ว่าอาชีพทุกอาชีพถือเป็นงานที่มีเกียรติ

วันแรกของการออกกำลังกาย เริ่มต้นเมื่อเย็นวันพฤหัสโดยมีพ่อวิ่งเป็นเพื่อน สถานที่ก็คือภายในบ้าน วิ่งไปพลางฟังเพลงไปพลาง ชมนกนมไม้ก็สนุกไปอีกแบบ

แต่พอวิ่งไปนานๆหลายๆรอบก็เริ่มเหนื่อย ไม่เหมือนกับพ่อที่วิ่งทุกๆวัน ถึงแม้จะอายุมากแต่ก็ยังวิ่งได้อย่างสบายๆ

เมื่อเอาชนะความเหนื่อยไม่ไหว เลยเผลอตัวหลับตาไปจำไม่ได้เหมือนกันค่ะว่าเกิดอะไรขึ้น มารู้ตัวอีกทีก็ได้ยินพ่อตะโกนว่า “ระวัง!ระวัง!”จากนั้นก็ ตู้ม! หนูก็ตกไปในบ่อน้ำเลย

ขึ้นมาตัวก็เลอะโคลนไปหมดโดยเฉพาะซีกซ้าย พ่อก็พามาล้างตัวที่ก๊อกน้ำ ทั้งอาราม อาอึ่ง ลุงยาม ก็มาดู จากวิ่งออกกำลังกายเพื่อสุขภาพเฉยๆ ก็ได้ทำสปาโคลนไปในตัวด้วย อ้า!!~ รู้สึกว่าผิวนุ่มชุ่มชื่นจัง อิอิ^o^ แล้ววันนั้นแม่ก็บ่นใหญ่เลยค่ะ

เห็นไหมล่ะคะว่าถ้าไม่ออกกำลังกายร่างกายก็จะอ่อนแอ เหนื่อยง่ายป่วยง่าย ดังนั้นหนูก็อยากจะเชิญชวนให้ชาวลานและผู้อ่านมาออกกำลังกายกันนะคะ การออกกำลังกายไม่ได้หมายถึงการต้องไปแข่งขันกีฬากับผู้อื่น แต่การออกกำลังกายเป็นการแข่งขันกับตัวเอง หลายคนก่อนจะออกกำลังกายมักจะอ้างเหตุผลของการไม่ออกกำลังกาย เช่น ไม่มีเวลา ไม่มีสถานที่ ปัญหาเกี่ยวกับสุขภาพ ปัญหาเกี่ยวกับอากาศ ทั้งหมดเป็นข้ออ้างที่จะไม่ออกกำลังกาย แต่ลืมไปว่าการออกกำลังกายอาจจะให้ผลดีมากกว่าสิ่งที่เสียไป การออกกำลังให้สุขภาพดีไม่ต้องใช้เวลามากมาย เพียงแค่วันละครึ่งชั่วโมงก็พอหรือจะน้อยกว่านั้นก็ได้ และก็ไม่ต้องใช้พื้นที่หรือเครื่องมืออะไร เช่น เลือกเดินขึ้นบันไดแทนการขึ้นบันไดเลื่อนหรือขึ้นลิฟท์ ทำงานบ้านด้วยตัวเอง ไม่ว่าจะซักผ้า กวาดถูบ้าน หรือล้างห้องน้ำ ก็ถือเป็นการออกกำลังกายที่เรียกเหงื่อได้ไม่น้อย แถมยังช่วยกระชับกล้ามเนื้อแขน ขาและหน้าท้องได้อีกด้วย (ซึ่งหนูก็ทำทุกวันเลยค่ะ โดยการถูบ้าน^^) หรือว่าเดินก็ได้ ถ้าใครไม่มีเวลาก็เดินวันละ 30 นาที อาจจะแบ่งเป็น 2 รอบรอบละ 15 นาทีก็ได้ค่ะ แล้วก็แถมด้วยการบำรุงผิวโดยการหมัก สปาโคลนแบบหนูก็ได้นะคะ อิอิ

ขอบคุณข้อมูลดีๆเกี่ยวกับสุขภาพจาก http://www.siamhealth.net