แม่

            “แม่” พูดยากน่ะครับที่จะเขียนถึง “แม่”  โดยเฉพาะแม่ของผมเพราะว่าท่านเป็นคนที่โลดโผนมากคือ มีหลากหลายรสชาติ และมีหลากหลายอารมณ์มาก แม่เป็นเหมือนเบื้องหลังความสำเร็จของพ่อก็ว่าได้ แม่คอยช่วยเหลือพ่อในหลายๆ เรื่อง แต่ผมขอเล่าเรื่องของท่านในฐานะที่เป็นคนพิเศษ เป็นแม่ที่ไม่ธรรมดาคนหนึ่งที่คอยเลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เกิด

ชื่อภาพ “อุ้ม”

            ขอเท้าความไปถึงการศึกษาของแม่ เพื่อจะได้เข้าใจถึงเรื่องที่ผมจะเล่าต่อจากนี้ แม่จบจากวิทยาลัยเทคโนโลยีและอาชีวศึกษา วิทยาเขตเพาะช่าง คณะศิลปกรรม เอกวิชาประติมากรรมสากล (ที่เดียวกับพ่อ) แม่เป็นที่ปรึกษาที่ดีมากของครอบครัว ไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือผมเองก็เคยใช้บริการให้คำปรึกษาจากแม่มาแล้ว แม่จะให้คำแนะนำดีๆ กับผมตลอด ทำให้ผมมีกำลังใจที่จะก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ

ชื่อภาพ “อิง”

              เอกลักษณ์โดดเด่นของแม่ก็คือ อาการ “ติส”  ขออ้างอิงอาการนี้มาจากหนังสือกลิ่นสีและกาวแป้งว่า อาการ “ติส”นั้นคืออาการที่อารมณ์ศิลปินนั้นพุ่งถึงขีดสุด จะมีอาการต่างๆ  นานา เช่น แม่อยากวาดรูปมาก ก็สั่งให้ผมซื้อกระดาษวาดสีน้ำจากเชียงใหม่ไปให้ท่าน ลองทายราคาดูสิครับว่าราคาแผ่นล่ะเท่าไรแผ่นหนึ่งก็ขนาด 18×22 นิ้ว…………ราคามันแผ่นล่ะ 150 บาทครับ……แพงมาก  แม่บอกให้ซื้อมา  2 แผ่น ทั้งหมดก็ 300 บาทถ้วนครับ  ด้วยความหนักใจว่าจะเอากลับบ้านยังไง ผมเลยตัดสินใจไปซื้อกระบอกพลาสติคสำหรับใส่กระดาษเขียนแบบ แต่ปรากฏว่ากระดาษขนาด 300 เกรม นั้นมันเเข็งมากม้วนเข้าไปในกระบอกไม่ได้ ผมต้องนั่งรถประจำทางกลับบ้านจากเชียงใหม่ไปเชียงรายพร้อมกับกระดาษ เขียนสีน้ำราคา 300 บาทกับ กระบอกเปล่าๆ ที่ไม่ได้ใส่อะไรไว้ข้างในเลย  ผมสังเกคุเห็นมีคนมองผมแปลกๆ ตลอดทางเลยครับ พอถึงเชียงรายพ่อเห็นถึงกลับแปลกใจว่าผมแบกอะไรมาด้วย ราวกับกระบอกอาวุธลับติดหลังของพวกนินจา

ชื่อภาพ “โอบ”

        แม่ชอบซื้อหนังสือมาเก็บไว้ อ่านบ้างไม่อ่านบ้าง หนังสือที่แม่ชอบซื้อจะเป็นแนว ศิลปะการเขียนสีน้ำ ซื้อครั้งละหลายเล่ม ราคาที่ผมจำได้มีเล่มหนึ่งราคา 600 บาท พ่อได้แต่หัวเราะ เพราะเข้าใจแม่ดี พ่อบอกกับผมว่า “รู้จักแม่น้อยไปแล้ว” ผมก็ยิ้มรับมุขของพ่อผมก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ชอบซื้อหนังสือเก็บไว้เหมือนกับแม่ ถึงแม้จะไม่ได้อ่านก็ตามขอแค่ได้ซื้อมาเก็บไว้ก่อน เหมือนกับการสะสมของรักของหวงอีกแบบหนึ่ง

            ผมทำงานได้หลายอย่าง เป็นเกือบทุกอย่างเลยก็ว่าได้ เพราะมีแม่ที่สอนให้ฝึกทำตั้งแต่เล็กๆ รวมถึงการทำอาหารด้วย แม่บอกว่าผมทำอาหารเป็นตั้งแต่ ป.3 แล้ว  เท่าที่ผมจำได้ผมเริ่มทำอาหารให้พ่อแม่ทานโดยการเดินไปจ่ายตลาดเองตั้งแต่ ป.6 โดยได้วิชาจ่ายตลาดมาจากพ่อและแม่ โดยท่านจะสอนให้ตรวจสอบคุณภาพสินค้า หรือสอบถามรายละเอียดเพื่อให้ได้สินค้าที่ครงกับความต้องการและมีคุณภาพ เพราะเงินของเราก็ไม่ใช่เงินปลอมเหมือนกัน

             ครั้งหนึ่งผมไปซื้อกับข้าวที่ตลาด ผมถามแม่ค้าว่าใส่ผงชูรสหรือเปล่า แม่ค้าเขาก็ไม่สนใจในคำถามของผม และไม่ยอมตักอาหารให้ผมสักที ผมรออยู่นานมากจนแม่เดินมาบอกว่า เขาไม่ขายให้เพราะทุกอย่างใส่ผงชูรสหมด ต่อไปเราก็เลิกซื้อกับข้าวเจ้านี้เขาไม่ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่ ไม่ยอมบอกข้อมูลข้อเท็จจริง และลัดคิวเด็กถือว่าน่ารังเกียจที่สุด แม่เป็นนักสิทธิมนุษยชนด้วยนะเนี่ย

            ตอนเรียนจบ ม.3 ผมเลือกเรียน ปวช. เพื่อนของผมยังงงเลยครับที่ผมตัดสินใจเรียน อิเล็กทรอนิกส์ นึกว่าผมไปเรียนคหกรรมศาสตร์ ซึ่งก็อดยิ้มไม่ได้ ผมว่าก็ดีนะที่ทำอาหารเป็น เพราะจะได้ไม่ลำบาก เมื่อเราต้องอยู่คนเดียว แต่พอถึงเวลาที่ผมอยู่หอพักจริงๆ ผ่านมาแล้ว 4 ปียังไม่เคยทำอาหารกินเองที่หอพักเลยสักครั้ง มีแต่ตอนกลับบ้านเท่านั้นที่พอจะได้แสดงฝีมืออยู่บ้าง

ชื่อภาพ “ทำไปได้” ภาพแม่กับเพื่อนๆ ของลูกชาย ทายดูสิครับคนใหนคือ แม่

                นอกจากวิชาทำอาหารแล้วผมก็ได้เรียนวิชาศิลปะที่ล้ำลึกมาจากท่านพ่อ และท่านแม่ พ่อของผมจะเก่งเรื่องลายเส้นและการออกแบบ แม่ของผมจะเก่งเรื่องการลงสี ทั้งสีน้ำและสีน้ำมัน สีที่แม่ใช้ราคาก็แพงเช่นเดียวกัน พ่อชอบแซวว่า สีของแม่นั้นหกใส่กระดาษยังออกมาสวยเลย ผมจำได้ว่าตอนผมเรียนอยู่ ป.1 ได้วาดภาพระบายสีส่งเข้าประกวด แต่ครูสอนศิลปะไม่เชื่อว่าผมทำเองบอกว่าพ่อแม่ทำให้ ทั้งๆที่ผมทำเอง ก็รู้สึกเสียดายอยู่เล็กน้อยครับที่ไม่ได้รางวัล แต่แม่ก็ได้ให้กำลังใจผมว่า “ไม่เป็นไรหรอกถ้าเราทำจริงๆ ไม่มีใครเชื่อก็ไม่เป็นไร เรารู้ตัวเองว่าเราทำเองเป็นฝีมือของเรา เราภูมิใจกับงานที่ออกมาดีแค่นี้ก็พอแล้วหละ ใครไม่เชื่อไม่เห็นจะเป็นไรเลย” แม่ของผมสอนได้อย่างแยบยลซึ่งก็คล้ายๆ กับการปิดทองหลังพระ แม้ใครไม่เห็นแต่เราเองที่เห็น

                ตอนนี้ผมยังชอบวาดรูปอยู่เพราะว่าการวาดรูปนั้นทำให้เราได้ฝึกสมาธิ ทำให้ผมใจเย็นขึ้น       

ชื่อภาพ “อย่าดื้อกับลูกนะครับแม่”

เอกลักษณ์อีกอย่าหนึ่งของแม่คือ ชอบนุ่งผ้าถุงแบบโบราณ และแอบหยิบผ้าขาวม้าของพ่อมาคล้องคอ ซึ่งก็ดูเข้ากันดีกับพ่อ  นอกจากนั้นอาการดูหนัง ดูทีวี แล้วแม่หัวเราะจนตัวงอ ส่วนพ่อยิ้มแค่มุมปากหรือไม่ก็ส่งเสียงหึหึอยู่ในลำคอ แม้จะมีบางครั้งที่แม่แสดงอะไรบ้าๆบอๆออกมา มันก็เหมือนเป็นการผ่อนคลายอย่างหนึ่ง ผมก็พอเข้าใจอาการติสของแม่นะครับ เพราะแม่เป็นคนที่ละเอียดอ่อน และก็เข้มแข็งมาก เรียกว่าเป็นแรมโบ้หญิงประจำบ้านเลยละครับ

 ชื่อภาพ “แรมโบ้หญิง”

พ่อ

  พ่อเป็นคนแรกๆที่ผมอยากเขียนถึงที่สุดคนหนึ่ง พ่อเปรียบเสมือน ไอดอล (Idol) ที่ตัวผมยึดถือเป็นตัวอย่าง เพราะว่าพ่อนั้นเป็นได้หลายๆ อย่าง เช่น เป็นครู เป็นที่ปรึกษา เป็นเพื่อนร่วมงาน และที่สำคัญที่สุดก็คือเป็น ผู้ให้กำเนิดผม พ่อขอผมถือว่า มีความเป็นเด็กอยู่ในตัว เป็นคนที่รักครอบครัว อีกทั้งยังเป็นคนที่มีมนุษย์สัมพันธ์ที่ดีมาก สามารถคุยได้ทุกเรื่องไม่ว่าบุคคลนั้นจะเป็นใคร มีความคิดแตกต่างกันมากเท่าใดก็ไม่เป็นอุปสรรค

         ถึงพ่อจะเป็นคนที่ทำงานหนักมากคนหนึ่งแต่ท่านก็ไม่ลืมที่จะให้เวลากับครอบครัว ใส่ใจกับทุกคนในครบครัว ท่านไม่เคยทำให้ผมรู้สึกเหงาเลย เรียกได้ว่าเป็นคุณพ่อตัวอย่างเลยก็ว่าได้ การที่ผมได้ติดตามพ่อไปทำงานในที่ต่างๆนั้น ถือว่าผมได้กำไรมากกว่าคนอื่นๆ มาก เพราะได้ทำในสิ่งต่างๆ ที่หลายๆ คนไม่ได้ทำ เช่น หนังสั้น เขียนหนังสือ ทำสารคดี และการติดต่อประสานงานกับบุคคลต่างๆ เรียกได้ว่าได้ฝึกงานจริงๆ และได้ทดลองทำในหลายๆ อย่างที่ตัวผมเองก็ชอบอยู่ด้วย

           เนื่องจากพ่อของผมทำงานเกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรม และด้านปลุกจิตสำนึกให้เยาวชนรักถิ่นฐานบ้านเกิด รู้จักรากเหง้าของตนเอง เพราะอำเภอเชียงแสนที่ผมอาศัยอยู่เป็นเมืองโบราณจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องสร้างเยาวชนรุ่นใหม่ให้ได้รู้จักรัก และหวงแหนในเมืองโบราณที่บรรพบุรุษเสียเลือดเสียเนื้อ ปกป้องมาเพื่อคนรุ่นหลัง ในขณะที่เมืองนั้นเปลี่ยนแปลงไปในด้านของเมืองหน้าด่านการค้าชายแดน

        กระแสของการพัฒนาที่ไร้ทิศทางได้กระหน่ำซ้ำเติมเมืองประวัติศาสตร์เชียงแสนอย่างหนัก การระเบิดเกาะแก่งในแม่น้ำโขงเพื่อให้เรือสินค้าขนาด 500 ตัน ของจีนแล่นเข้ามาได้สะดวก การสร้างนิคมอุตสาหกรรมจีนจากยูนนาน บนพื้นที่อู่ข้าว อู่น้ำใจกลางชุมชนใน ต.ศรีดอนมูล ที่มีหมู่บ้านรอบพื้นที่ถึงสิบหมู่บ้าน ทำให้พ่อ ตัวผม และเพื่อนๆ ต้องกระโจนเข้าสู่เวทีสาธารณะ ในฐานะแกนนำในการคัดค้านการสร้างนิคมอุตสาหกรรมจีนยูนนาน

         ประสบการณ์ตรงที่ได้เรียนรู้จากการทำงานร่วมกับพ่อ ทำให้ผมทึ่งในการวางแผนงาน ถ้าใครบอกผมว่าการทำงานให้สำเร็จต้องทำงานเป็นทีม ผมคงต้องไม่เห็นด้วยแน่ เพราะสิ่งที่พ่อทำนั้นบางครั้งก็ทำคนเดียวเพื่อความคล่องตัวรวดเร็ว บางครั้งต้องอาศัยทีมเพื่อให้มีพลังขับเคลื่อน การรู้จักเลือกใช้วิธีการมากกว่าที่เป็นสิ่งสำคัญ และทำให้งานสำเร็จ

         ทางทีมงานหนังสือ ฅ คน ก็ได้สนใจติดต่อสัมภาษณ์เกี่ยวกับการทำงานปลุกจิตสำนึกให้กับเยาวชน หรือนักเรียน ให้เกิดความรักความหวงแหนในบ้านเมืองของตัวเอง ซึ่งก็ได้ตีพิมพ์ลงในนิตยสาร ฅ. คน ปีที่ 3 ฉบับที่ 10 [34] สิงหาคม พ.ศ. 2551 ในบทความเรื่อง “การต่อสู้เล็กๆ ในสนามการค้าเสรี”

           ด้วยเหตุนี้เมื่อ 10 - 11 ก.ย. 51 ที่ผ่านมา ทีมงานครอบครัวข่าวช่อง 3 ของคุณไก่ มีสุข ได้โทรศัพท์มาขอสัมภาษณ์สดในรายการของเธอ..เพราะเธอสนใจในแนวคิดพ่อ จากการอ่านเจอในนิตยสาร ฅ.คน ฉบับเดือนสิงหาคม  ในประเด็น แค่เปลี่ยนความคิด ชีวิตก็เปลี่ยน …เนื้อหาเก็บมาบางส่วนเท่าที่จำได้ 2 วันรวมกัน

คุณไก่ - ไก่อ่านเรื่องราวของครูจากหนังสือ ฅ.คน ไก่คิดว่าแนวความคิดของครูเป็นประโยชน์อย่างมาก  เพราะอะไรครูมิติ ต้องออกมาทำงานเพื่อสังคมประเทศชาติจนได้รับผลกระทบถึงขั้นให้ย้ายและขู่เอาชีวิตแทนที่จะมีชีวิตสงบสุขในบทบาทของครู

พ่อ- เพราะผมเป็นข้าราชการ ข้าราชการที่หมายถึง ผู้ทำงานรับใช้พระราชา ในภารกิจที่พระองค์ท่านมอบหมาย และภารกิจที่เราเห็นว่าเป็นประโยชน์ต่อชาติบ้านเมือง เพื่อความสงบสุขอยู่ดีของประชาชนตามอัตภาพ ผมจึงยึดเอาพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ มาเป็นแนวทางในการประพฤติปฏิบัติตน

คุณไก่- ยิ่งใหญ่มากเลยค่ะ คุณครูเริ่มมีแนวคิดอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่คะ

พ่อ- ผมต้องบอกคุณไก่ก่อนเลยว่า ผมไม่มีโอกาสได้ฟังพระราชดำรัส ด้วยตัวเอง เพราะผมตัดสินใจมาสอบครูแทนที่จะเข้ารับพระราชทานปริญญา  ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกัน ผมต้องตัดสินใจเลือกอาชีพก่อน เพราะคุณพ่อของผมเริ่มป่วยหนัก ผมต้องทำงานหาเงินมาเลี้ยงท่านเป็นการตอบแทน  และบังเอิญผมสอบได้

คุณไก่- ไม่ใช่บังเอิญค่ะคุณครู เป็นความสามารถล้วนๆ และความกตัญญูของคุณครูเองที่ส่งผลทันที…หลังจากเป็นครูแล้วทำอย่างไรต่อคะ

พ่อ- ผมสืบค้นและยึดเอาพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวฯ ความว่า “งานที่แต่ละคนกำลังทำอยู่นี้ คือความเป็นความตายของประเทศ เพราะอนุชนที่มีความรู้ ความดีเท่านั้น ที่จะรักษาบ้านเมืองไว้ได้” ผมเลยเริ่มทำงานถวายพระองค์ท่าน ถึงแม้เราจะเป็นส่วนประกอบเล็กๆ ขององค์กร แต่ภาระหน้าที่ของเรายิ่งใหญ่เหลือเกิน ถ้าเราไม่ตระหนักในความสำคัญตรงนี้ เราก็เป็นข้าราชการที่ดีไม่ได้  เราก็เป็นครูที่ดีไม่ได้

คุณไก่- โอ้โห! คุณครูคะอุดมการณ์ของคุณครูยิ่งใหญ่จริงๆ ค่ะ ……. ไก่ได้อ่านบทความของคุณครูมาว่า “ผมเคยรู้สึกเหนื่อยหน่ายและท้อแท้กับการทำความดีเพื่อแทนคุณแผ่นดิน ผมเฝ้าถามหาความยุติธรรมให้กับตัวเอง แต่ก็ได้รับการปฏิเสธอย่างเย็นชา ผมเคยถูกข่มขู่เอาชีวิตหลายครั้ง “  ช่วงนั้นเกิดอะไรขึ้นคะ

พ่อ- ช่วงนั้นนักเรียนของผมได้จับประเด็นการสร้างนิคอุตสาหกรรม ที่อ.เชียงแสนมาเป็นกรณีศึกษา จนในที่สุดกลายเป็นแกนนำในการคัดค้านและได้รับชัยชนะในที่สุด ผมทำงานหนักทั้งในโรงเรียนและนอกโรงเรียน …

คุณไก่- คุณครูทำอย่างไรคะ จึงผ่านพันเหตุการณ์ร้ายๆ มาได้ เพื่อเป็นแนวทางให้กับผู้ที่กำลังต้องการหาทางออกในการแก้ปัญหาอยู่

พ่อ- ผมใช้วิธีการทำให้มาก ทำแต่ไม่ท้อ เพราะถ้าเราหยุดทำคนที่เขาศรัทธาในตัวเรา เด็กที่ยึดเราเป็นแบบอย่าง ชาวบ้านที่เราปลุกเขาขึ้นมา เขาเหล่านั้นจะมีกำลังใจต่อสู้ชีวิตได้อย่างไร ถ้าแบบอย่างของเขาล้มเสียแล้ว ผมคิดให้กำลังใจตัวเองตลอดเวลาว่า ภาระเรายิ่งใหญ่ถึงแม้เราจะเป็นส่วนประกอบเล็กๆ ถ้าเป็นร่างกายเราเป็นแค่เส้นเลือดฝอยเท่านั้นเอง แต่บังเอิญเรามันเป็นเส้นเลือดฝอยในสมอง ถ้าเราท้อเราหยุด เส้นสมองก็จะหดตัว ร่างกายหรือประเทศก็แย่ เกิดแตกขึ้นมาเมื่อไหร่ ประเทศก็อยู่ไม่ได้

คุณไก่- ครูคะ ไก่ทึ่งในแนวคิดของครูมากเลย หลายคนต้องการกำลังใจจากคนอื่น แต่ครูมีวิธีให้กำลังใจตัวเอง เป็นเส้นเลือดฝอยในสมอง (หัวเราะ) ไก่ต้องเอาไปใช้บ้าง…..ครูคะมีคนโพสต์มา ถามค่ะ ว่าทำดีแล้วไม่ได้ดี จะทำดีไปทำไมกัน

พ่อ- ทำต่อไปเถอะครับ เหตุผลที่ทำดีแล้วไม่ได้ดี เพราะมันยังไม่ถึงเวลา เรามีวงล้อความดีไม่เท่ากัน คนที่มีวงล้อเล็กทำดีแป็บเดียวก็ได้รับผลแล้ว แต่วงล้อความดีของเราใหญ่ วงรอบกว้างเพราะเราทำเพื่อส่วนรวมประเทศชาติ มันเลยกลับมาครบรอบช้า แต่ถ้าครบรอบวันใดจะส่งผลที่ยิ่งใหญ่มาก ทำต่อไปนะครับอย่าท้อ (เสียงปรบมือ)

คุณไก่- คุณครูค่ะ ทีมงานทุกคนเขาปรบมือให้ครูค่ะ ………สำหรับผู้ที่บอกว่า ทำดีแล้วไม่ได้ดี นั่นแสดงว่าวงล้อความดีของคุณยิ่งใหญ่ เมื่อครบรอบผลตอบแทนก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กันค่ะ…..สองวันเต็มๆ กับข้อคิดดีดี จากครูหนุ่ม ครูมิติ  ยาประสิทธิ์ ขอบพระคุณค่ะคุณครู

         ผมว่าคนที่ถึงแม้นจะไม่ได้ฟังด้วยตนเอง แต่ได้อ่านบทสัมภาษณ์นี้ก็ต้องมีกำลังใจที่จะทำความดีเพิ่มขึ้นอีกแน่นอนครับ แม้แต่ตัวของผมเองก็มีกำลังใจที่จะทำความดี และไม่ย่อท้อกับอุปสรรคที่เข้ามาทดสอบเราและเมื่อเราทำมันสำเร็จ ผมรับรองว่าผลตอบแทนที่ได้มามันย่อมเป็นสิ่งที่ดี ตามกฎของการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม

เนว์

Navigator

Navigator แปลตรงตัวเลยว่า คนนำทาง เป็นชื่อเล่นที่ พ่อแม่ตั้งให้ด้วยความภาคภูมิใจ  ตัวผมเองก็ชอบเที่ยวตั้งแต่เล็กแล้ว โดยมีพ่อแม่ของผมพาไป ผมถูกเลี้ยงดูมาด้วยความรักมาตลอด พ่อแม่ของผมมีวิธีการสอนผมต่างๆ นานา เช่น พูดคุย สอนเป็นเรื่องเป็นราว และทำให้ดูเป็นตัวอย่าง

ถ้ามองผ่านๆ อาจคิดว่าผมเป็นคนที่ติดพ่อติดแม่มาก ผมก็ไม่ปฏิเสธนะ  เพราะว่าการที่ผมได้ไปที่ต่างๆ กับพ่อแม่ มันไม่ใช่แค่การไปเที่ยวอย่างเดียว มันรวมถึงการที่ผมไปช่วยพ่อทำงานต่างๆ ไปด้วย ทำให้ผมได้เรียนรู้ วิธีการทำงานอีกแบบหนึ่ง การติดตามพ่อไปพบปะกับบุคคลต่างๆ หลายรูปแบบ ซึ่งมันก็สอนผมว่าเราดูคนจากภายนอกไม่ได้เลยจริงๆ เห็นแต่งตัวเซอร์ๆ ปอนๆ แต่เป็นนักวิจัย นักวิชาการ นักสิทธิมนุษยชน นักพัฒนา  ทำให้ผมอึ้ง และทึ่งเลย

บางทีแต่งตัวดูดีแต่เป็นคนไม่ดีไปก็มี  

การได้เจอกับบุคคลเหล่านี้ก็ทำให้ผมรู้จักการวางตัวที่ดี ผมเป็นผู้น้อย  เจอใครก็ไหว้ไปก่อนไม่ว่าคนนั้นจะเป็นใครมีตำแหน่งอะไร แต่ด้วยวัยวุฒิที่เขามีมากกว่าเราจึงสมควรจะไหว้ก่อน พ่อสอนว่ามันเป็นวัฒนธรรมไทย

อีกเรื่องหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กันคือความอดทนอดกลั้น เมื่อเราต้องทำงานกับคนหลายๆ คน แน่นอนว่าต่างคนก็ต่างความคิด เราควรรู้จักและเข้าใจความเป็นประชาธิปไตยไม่ใช่อัตตาธิปไตยที่เอาตัวเองเป็นใหญ่ ต้องยอมรับความคิดเห็นคนอื่นด้วย เค้าหนักมาเราต้องเบาไป การทำงานมันก็จะราบรื่น

ผมทราบว่าพ่อกับแม่นั้นรักผมมากและ ผมก็รักท่านมากเช่นกันผมได้อ่านบันทึกที่พ่อกับแม่ได้เขียนถึงผมความว่า  “ลูกอายุ 18 ปี แล้วเมื่อต้นปี ทำให้พ่อนึกถึงเพลง 18 ฝน 18 หนาว จึงไปหามาฟังเพื่อศึกษาเนื้อหาของเพลง เพราะพ่ออยากรู้ว่าตอนนี้ลูกของพ่อมีความรู้สึกนึกคิด ความฝัน แรงบันดาลใจอย่างไร พ่อมีความรู้สึกว่าลูกในวันนี้ กับวันที่พ่อส่งลูกไปโรงเรียนวันแรกตอนสองขวบครึ่ง และตอนที่พ่อไปส่งลูกที่มหาลัยฯ เป็นความรู้สึกเดียวกันเลย   ตอนแรกพ่อคิดว่าลูกไม่รู้จักโตสักที แต่พอลูกย้ายไปอยู่หอพักพ่อเริ่มคิดได้ว่า เป็นพ่อเองที่ไม่รู้จักเลี้ยงลูกเห็นลูกเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ลูกของพ่อโตเป็นหนุ่มแล้ว ที่พ่อเป็นเช่นนี้เพราะลูกคือนวัตกรรมแห่งความรักที่ยิ่งใหญ่ของพ่อและแม่ วันที่พ่อและแม่ตกลงใจว่าจะมีลูกสักคน .. ลูกรู้มั๊ย..พ่อกับแม่ได้เดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ไปไหว้พระขอพรทั่วภาคเหนือ  เพื่อขอให้ลูกที่จะเกิดมาเป็นคนดีของพ่อแม่ ของสังคม เป็นผู้สืบทอดวงศ์ตระกูลของเรา..พ่อขับมอเตอร์ไซค์พาแม่หลงทางก็บ่อยครั้ง บางครั้งเหนื่อยก็จอดพักข้างทาง  นั่งมองท้องฟ้า มองหาแผนที่บนท้องฟ้าที่จะนำพาพ่อไป..มีฟ้าเป็นผู้นำทางจุดหมายคือลูก..พ่อกับแม่เลยได้แรงบันดาลใจในการตั้งชื่อของลูกว่า navigator (เนว์) แม่บอกว่าถ้าเป็นผู้หญิงจะให้ชื่อ “มิตาพร” พ่อบอกว่าถ้าเป็นผู้ชายจะตั้งชื่อว่า “มติพงษ์” ตอนนี้ลูกรู้ถึงที่มาของลูกแล้วนะลูก “เนว์” ถึงแม้คนรอบข้างจะเรียกว่า “โนเน” บ้าง “อาโนเนะ” บ้าง “บั๊กโจ้” บ้าง แต่ลูกก็ยังเป็น “เนว์” เป็นผู้นำทางให้กับพ่อและแม่อยู่ดี…เอาไว้พ่อจะเล่าให้ลูกฟังอีก…ถึงนวัตกรรมที่พ่อแม่ภาคภูมิใจที่สุด”

                อ่านแล้วน้ำตาจะไหลครับ  จากนี้ไปผมจะไม่สงสัยอีกเลยว่า “พ่อกับแม่รักผมหรือเปล่า”   ทำไมพ่อกับแม่ถึงทำแบบนี้ เพราะคำตอบมันได้อยู่ในบทความด้านบนนี้ และอยู่ในการกระทำ การแสดงออกของพ่อแม่ ว่ารักผมมากขนาดไหน ผมก็จะไม่อายที่จะเข้าไปกอด และบอกท่านว่า  ”ผมรักพ่อกับแม่มากที่สุดครับ”

ลูกอายุ 18 ปี แล้วเมื่อต้นปี ทำให้พ่อนึกถึงเพลง 18 ฝน 18 หนาว จึงไปหามาฟังเพื่อศึกษาเนื้อหาของเพลง เพราะพ่ออยากรู้ว่าตอนนี้ลูกของพ่อมีความรู้สึกนึกคิด ความฝัน แรงบันดาลใจอย่างไร พ่อมีความรู้สึกว่าลูกในวันนี้ กับวันที่พ่อส่งลูกไปโรงเรียนวันแรกตอนสองขวบครึ่ง และตอนที่พ่อไปส่งลูกที่มหาลัยฯ เป็นความรู้สึกเดียวกันเลย ตอนแรกพ่อคิดว่าลูกไม่รู้จักโตสักที แต่พอลูกย้ายไปอยู่หอพักพ่อเริ่มคิดได้ว่า เป็นพ่อเองที่ไม่รู้จักเลี้ยงลูกเห็นลูกเป็นเด็กอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ลูกของพ่อโตเป็นหนุ่มแล้ว ที่พ่อเป็นเช่นนี้เพราะลูกคือนวัตกรรมแห่งความรักที่ยิ่งใหญ่ของพ่อและแม่ วันที่พ่อและแม่ตกลงใจว่าจะมีลูกสักคน .. ลูกรู้มั๊ย..พ่อกับแม่ได้เดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ไปไหว้พระขอพรทั่วภาคเหนือ  เพื่อขอให้ลูกที่จะเกิดมาเป็นคนดีของพ่อแม่ ของสังคม เป็นผู้สืบทอดวงค์ตระกูลของเรา..พ่อขับมอเตอร์ไซค์พาแม่หลงทางก็บ่อยครั้ง บางครั้งเหนื่อยก็จอดพักข้างทางนั่งมองท้องฟ้า มองหาแผนที่บนท้องฟ้าที่จะนำพาพ่อไป..มีฟ้าเป็นผู้นำทางจุดหมายคือลูก..พ่อกับแม่เลยได้แรงบันดาลใจในการตั้งชื่อของลูกว่า navigator (เนว์) แม่บอกว่าถ้าเป็นผู้หญิงจะให้ชื่อ “มิตาพร” พ่อบอกว่าถ้าเป็นผู้ชายจะตั้งชื่อว่า “มติพงษ์” ตอนนี้ลูกรู้ถึงที่มาของลูกแล้วนะลูก “เนว์” ถึงแม้คนรอบข้างจะเรียกว่า “โนเน” บ้าง “อาโนเนะ” บ้าง “บั๊กโจ้” บ้าง แต่ลูกก็ยังเป็น “เนว์” เป็นผู้นำทางให้กับพ่อและแม่อยู่ดี…เอาไว้พ่อจะเล่าให้ลูกฟังอีก..ถึงนวัตกรรมที่พ่อแม่ภาคภูมิใจที่สุด

รักลูก…………พ่อ