<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><!-- generator="WordPress/2.5.1" -->
<rss version="0.92">
<channel>
	<title>หนูเดียวดาย</title>
	<link>http://lanpanya.com/max2005</link>
	<description>สุข เศร้า เหงา และรัก หลากหลายอารมณ์</description>
	<lastBuildDate>Sun, 25 Jul 2010 19:06:16 +0000</lastBuildDate>
	<docs>http://backend.userland.com/rss092</docs>
	<language>en</language>
	
	<item>
		<title>ขอคำแนะนำ</title>
		<description>พี่เบิร์ดคะ เวลาที่เรารู้สึกมีความทุกข์ในชั่วระยะเวลาหนึ่ง และไม่สามารถสลัดความทุกข์ที่มีได้ จะทำยังไงให้รู้สึกทุกข์น้อย ๆ คะ เพราะบางช่วงจะมีปัญหาเข้ามารุมเร้าไม่หนึ่งก็สองสามปัญหาเข้ามาทีเดียว บางทีรู้สึกแบกรับไม่ไหวปล่อยวางก็ไม่ได้ พี่แนะนำหน่อยได้ไหมคะ:-D </description>
		<link>http://lanpanya.com/max2005/?p=17</link>
			</item>
	<item>
		<title>ห่างหายไปนาน</title>
		<description>ห่างหายไปนาน ไม่ได้เข้ามาทักทายพวกพี่ ๆ ว่าง ๆ เลยแวะเข้ามาทักทายน่ะค่ะ หวังว่าพี่ ๆ คงมีความสุขกันทุกคนนะคะ </description>
		<link>http://lanpanya.com/max2005/?p=16</link>
			</item>
	<item>
		<title>อยากเปลี่ยนธีม</title>
		<description>หนูอยากเปลี่ยนธีมให้สวยกว่านี้ ต้องทำอย่างไรคะ </description>
		<link>http://lanpanya.com/max2005/?p=15</link>
			</item>
	<item>
		<title>มิต้องสงสัย</title>
		<description>หนูเป็นคนชอบอ่านหนังสือน่ะค่ะ บังเอิญมาเจอหนังสือเล่มหนึ่งคือ "เรื่องที่อยากป่วน" ของคุณหมอสุธี ฮั่นตระกูลของพี่ ๆ นี่แหละค่ะ แล้วมีความรู้สึกว่า อืมใช่เลย เออจริงเนอะ เป็นอย่างนี้จริง ๆ แหละ และมีความรู้สึกต่อมาอีกว่าถ้าเราลองเข้ามาดูในเว็บไซต์อย่างที่คุณหมอแนะนำไว้ในหนังสือ เราจะได้รู้อะไรอีกบ้าง เลยลองเข้ามาดูนี่แหละค่ะ อีกตอนนี้มีความรู้สึกที่อยากมีใครสักคนที่จะเข้าใจเราบ้าง ได้อ่านหนังสือได้เข้าใจอะไรมากขึ้น มีหลายข้อความในหนังสือที่หนูอ่านแล้วรู้สึกดี ๆ นี่เป็นจุดเริ่มต้นของการเข้ามาเยี่ยมชมลานปัญญานี่แหละค่ะ </description>
		<link>http://lanpanya.com/max2005/?p=8</link>
			</item>
	<item>
		<title>ขอบคุณค่ะสำหรับคำแนะนำดี ๆ ที่มีให้</title>
		<description>ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ อ่านแล้วรู้สึกดีใจ และคิดว่าที่ผ่านมาอาจมองเห็นปัญหาของตัวเองได้ไม่ชัดเจนเหมือนผงที่เข้าตาแล้วพยายามอยู่นานที่จะเขี่ยมันออก แต่ก็ไม่สามารถทำได้ อาจเป็นเพราะหนูสับสนวุ่นวายใจมากเกินไปจนมองไม่เห็นทางออก ความรู้สึกเหมือน ๆ กับว่าเดินอยู่ในเขาวงกตวนไปวนมาหาทางออกไม่เจอ หลายครั้งที่คิดว่าจะถอยหลังกลับไปจะดีไหม แต่มันถอยกลับไปไม่ได้แล้ว จะเดินหน้าต่อไปหรืออย่างไร หากจะเดินต่อแต่ไม่รู้จะไปทางไหน คิดสับสนไปหมด แต่ก็รู้สึกดีใจค่ะภูมิใจในตัวลูก ๆ ที่เขามีความคิดเป็นผู้ใหญ่และรู้สึกถึงหน้าที่ของตนเอง แต่ไม่อยากให้เขาต้องมารับมาเป็นภาระให้หนักตัวหนักใจเพราะสภาพของเขายังไม่พร้อมที่จะรับภาระในสิ่งที่เกินตัว หน้าที่ดูแลรับผิดชอบทุกชีวิตในครอบครัวเป็นหน้าที่ของผู้นำครอบครัว ส่งเสริมเขาจนกว่าจะช่วยตัวเองได้ จนเขายืนได้ด้วยตัวเองแล้วเขาจึงจะสามารถตอบแทนคุณบุพการี และผู้มีพระคุณได้โดยตัวเองไม่ลำบากเลย แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ โดยเฉพาะลูกคนเล็กเขาเพิ่งจะอายุ 15 เองและกำลังอยู่ในวัยที่กำลังศึกษา หนูอยากให้เขาได้เรียนได้เต็มที่โดยไม่ต้องมาใส่ใจในปัญหาของครอบครัว คอยบอกและให้กำลังใจเขาเสมอว่าให้เขาทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ไม่ต้องรับรู้ถึงปัญหาใด ๆ หนูและพี่ ๆ จะคอยปกป้องเขา และกำชับเขาตลอดเวลาว่าให้ดูแลพี่ ๆ และย่าให้ดี เพราะเรามีกันอยู่แค่นี้ เมื่อก่อนเด็ก ๆ จะคอยเป็นปฏิปักษ์กับย่าตลอดเวลา มีเถียงบ้าง ทะเลาะกันบ้างตามประสาวัยรุ่น แต่ด้วยสภาพครอบครัวที่มันเปลียนแปลงไป ทำให้ลูก ๆ เค้าเติบโตขึ้นและมองเห็นในสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ จากความคิดที่เอาแต่ใจก็เปลี่ยนไปเป็นห่วงใยและสงสารย่ามากขึ้น ซึ่งหนูรู้สึกดีใจที่ลูก ๆ ...</description>
		<link>http://lanpanya.com/max2005/?p=7</link>
			</item>
	<item>
		<title>แค่อยากหลุดจากกรอบ</title>
		<description>ที่มีความรู้สึกที่แย่ๆ อาจเป็นเพราะมีหลายเรื่องประดังประเดเข้ามาในชีวิต ตอนนี้หนูอยู่ในสถานะหย่าไม่ได้เลี้ยงดูลูกเอง เพราะอดีตสามีเป็นคนรับปากดูแลลูก ๆ ซึ่งผลออกมาว่าเค้ามีภรรยาใหม่และไม่ได้ดูแลลูก ๆ ให้ดีอย่างที่รับปาก ตัวหนูเองก็มีสามีใหม่ปัญหาต่าง ๆ จึงตกอยู่ที่ลูก ๆ อดีตสามีไม่ได้เลี้ยงลูก ๆและแม่ของเขาให้ดีอย่างที่รับปากหนูไว้เลยทุกคนต้องอด ๆ อยาก ๆ เค้าให้เงินซื้อข้าวปลาบ้างไม่ให้บ้าง ลูกคนโตทำงานแล้วแต่เงินเดือนไม่พอที่จะใช้จ่ายภายในบ้านเพราะมีทั้งย่าและน้อง ๆ ที่ต้องดูแล ลูกคนโตหนูจึงต้องมาขอเงินหนูใช้บ่อย ๆ ซึ่งนี่ก็ทำให้สามีใหม่ของหนูรู้สึกไม่พอใจ ตอนนี้หนูเองก็ไม่ได้ทำงานออฟฟิศเหมือนเก่า ออกมาทำกิจการค้าขายเอง(ขายก๋วยเตี๋ยวค่ะ) บางวันขายได้บ้างไม่ได้บ้างอยากจะแอบเก็บเงินส่วนหนึ่งส่งไปให้ลูก ๆ บ้าง แต่ก็ไม่สามารถทำได้ เพราะเคยตกลงรับปากกับสามีใหม่ไว้ว่าเราจะไม่มีเรื่องอะไรปิดบังต่อกัน เวลาลูกมาขอเงินไปทำงานหนูก็ให้ และคอยรายงานสามีใหม่ให้ทราบตลอด แต่ตัวสามีใหม่เองเรื่องเงินทองของเขาหนูไม่เคยได้รับรู้อะไรเลย ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นคนพูดเองด้วยซ้ำว่าจะไม่มีเรื่องปิดบังต่อกัน แต่หนูไม่เคยรู้เลยว่าเขามีเงินในบัญชีเท่าไรใช้จ่ายอะไรบ้าง แต่ตัวหนูเองต้องรายงานเขาตลอดเวลา ตอนนี้หนูรับจ๊อบพิเศษคือรับงานจากบริษัทเก่าที่เคยทำงานอยู่มาทำที่บ้าน ได้ค่าจ้างเป็นรายชิ้น ซึ่งงานบางชิ้นจะได้รับค่าตอบแทนเป็นเงินก็หลายร้อยอยู่ แต่หนูไม่เคยปิดบังเลยบอกให้สามีรู้ตลอดว่างานชิ้นไหนได้เงินกี่บาท พวกพี่ ๆ ป้า ๆ น้า ๆ อา ...</description>
		<link>http://lanpanya.com/max2005/?p=6</link>
			</item>
	<item>
		<title>รู้สึกแย่กับชีวิตจัง</title>
		<description>ตอนนี้รู้สึกแย่กับชีวิตมาก ๆ เหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก โดดเดี่ยวจังเลย </description>
		<link>http://lanpanya.com/max2005/?p=4</link>
			</item>
</channel>
</rss>
