http://lanpanya.com/lookkaew ลานความรู้สึก ความคิด ของพระจันทร์ดวงน้อยๆ Mon, 22 Sep 2014 04:27:50 +0000 http://backend.userland.com/rss092 en ห่างหายไปนานมากกกกกกกกกกกกกกกก ที่จริงก็ไม่นานนะคะ แค่ 1 2 3 ปี เท่านั้นเอง!!!! ^^ สวัสดี คุณลุงๆป้าๆ น้าๆ อาๆ พี่น้องทุกท่านน ณ ตอนนี้พระจันทร์ดวงกลมๆ ดวงนี้ได้สำเร็จการศึกษาเรียบร้อยแล้ว ช่วงนี้ได้มาใช้ชีวิตอยู่ในอำเภอแห่งหนึ่ง ในจังหวัดศรีสะเกษ ซึ่งระหว่างเดินทางจากตัวเมืองมา สองข้างทางยังเต็มไปด้วยทุ่งหญ้าสีเขียวขจี อำเภอยังไม่ใหญ่มาก มีประชากร 10,000 คน รพ. ขนาด 30 เตียง ที่สำคัญในโรงพยาบาลมีที่ให้วิ่งเล่นด้วยคะ ^^ อันนี้ปลาบปลื้มใจสุดๆ เมื่อได้มาอยู่ รพ.ช. งานไม่เยอะเท่ารพ.ศูนย์ หรือ รพ.จังหวัดคะ เคสไม่ยากเท่า แต่รพ.ช.ก๋มีเสน่ห์เฉพาะตัว คือที่นี่เราจะได้ใกล้ชิดคนไข้มากขึ้น ได้รู้จักคนไข้ของเรา ชีวิตของเค้ามากขึ้น  เพราะมันเป็นชุมชนไม่ใหญ่เท่าไหร่นัก มาถึงนี่เลยเพิ่งได้สัมผัสถึงคำว่า แพทย์เวชศาสตร์ครอบครัวว่ามันมีข้อดียังไง มันคงจะดีใช่ไหมคะ ถ้าเรามีหมอเป็นคนพื้นที่นั้นๆ ที่จะอยู่ดูแลคนไข้ในพื้นที่นั้นๆตลอด ไม่ใช่เฉพาะงานรักษา แต่คืองานป้องกัน สอนความรู้เบื้องต้นทางสาธรณสุขให้คนบ้านเราด้วย คิดๆแล้วมันก็เป็นสาาที่เท่ห์ไม่หยอกเลยนะคะ ... http://lanpanya.com/lookkaew/2014/09/22/%e0%b8%9a%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%97%e0%b8%b6%e0%b8%81-%e0%b8%8a%e0%b8%99%e0%b8%9a%e0%b8%97/ ^^ เช้าวันอาทิตย์ อากาศกำลังเย็นสบาย น่านอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ กลิ้งไปกลิ้งมาจังเลยคะ ถ้าไม่ติดว่า มีสอบพุร่งนี้ ?>?Q (แล้วมานั่งเขียนบล๊อกอยู่ได้ไงเนี่ย !!!!) ช่วงนี้ฝนตกหนักแถวอุบล ตกจนออกไปไหนไม่ได้ แว่วว่าน้ำจะท่วม ว่าแต่จะท่วมมาถึงโรงบาลไหมเนี่ย 555++ วันนี้มาว่าด้วยเรื่องคนใกล้ตัวกัน คนเราทำไมไม่ให้ความสำคัญกับสิ่งที่อยุ่ใกล้ตัว ไม่ทำดีกับคนที่ใกล้ชิด คนที่ดีกับเรา แต่ไปทำดีกับใครก็ไม่รู้ ซึ่งไม่ได้ดีได้เ่ท่าคนใกล้ๆตัวเราทำให้เลย กับครอบครัวเรื่องนี้ให้ความสำคัญอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ฉันอยุ่หอ ฉันขอพูดถึงในแง่คนใกล้ชิด ที่เรียกวา่า เพื่อน ละกััน ฉันมีเพื่อนที่ฉันรักคนหนึ่ง เค้าก็รู้ว่าฉันรัก ฉันปรารถนาดีกับเค้า แต่บางอารมณ์ฉันไม่เข้าใจ ทำไมเค้าชอบพูดทำร้ายน้ำใจฉัน ทำไมเค้าไม่พูดรักษาน้ำใจเค้า แต่เค้ากับไปทำดีกับเพื่อนคนอื่น เพื่อนคนที่ในวันที่เค้ามีทุกข์ เพื่อนคนที่ไม่ได้อยุ่เคียงข้างเ้ค้าในยามที่เค้าประสบปัญหา แต่ฉัน คนที่ยืนอยู่กับเค้าตลอดเวลา เค้ากับไม่ใส่ใจ ?? ฉันไม่เข้าใจเลย เพราะถ้าหากเป็นฉัน คนที่ฉันจะใส่ใจมากที่สุด คนที่ฉันจะให้ความสำคัญกับเค้ามากที่สุด คือคนที่อยุ่กับฉัน คนที่ร่วมทุกข์กับฉัน แต่กับคนอื่นที่ไม่ได้มีควาสำคัญอะไร ฉันก็แค่จะประคับประคองความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆ ไม่ใช่ทำร้ายคนที่ดีกับเรา แล้วไปดีกับคนอื่น ?? เฮ้อออออออออออ มนุษย์ http://lanpanya.com/lookkaew/2012/07/08/%e0%b8%84%e0%b8%99%e0%b9%83%e0%b8%81%e0%b8%a5%e0%b9%89%e0%b8%95%e0%b8%b1%e0%b8%a7/ ช่วงนี้เริ่มรู้สึก ไม่อยากอาหาร แต่ท้องก็หิว ต้องหาอะไรปะทังเป็นมื้อๆไป ตอนนอนก็นอนไม่ค่อยหลับ กระสับกระส่าย รู้สึกกระวนกระวายตลอดเวลา ใจหม่นๆตลอดเวลา เวลาในห้องเรียนก็เหม่อลอย ไม่ค่อยมีสมาธิ ดูๆอาการน่าจะเป็นของอาการเครียดเรื้อรังที่สะสมมานาน (กับเรื่องไร้สาระ) วันนี้เลยได้มีโอกาสไปทำแบบประเมินสุขภาพของกรมสุขภาพจิตมา คะแนน 30 ขึ้นไปถือว่าเครียดรุนแรง ถ้า 26-29 ถือว่าเครียดปานกลาง !! คะแนนที่ได้คือ 29 คะแนน ซึ่งเค้าบอกว่า "ระดับคะแนน 26-29 ท่านมีความเครียดอยู่ในระดับสูงกว่าปกติปานกลาง ขณะนี้ท่านเริ่มมีความตรึงเครียดในระดับ ค่อนข้างสูงและได้รับความเดือนร้อนเป็นอย่างมากจากปัญหาทางอารมณ์ที่เกิดจากปัญหาความขัดแย้ง และ วิกฤตการณ์ ในชีวิตเป็นสัญญาณเตือน ขั้นต้นว่าท่านกำลังเผชิญกับภาวะวิกฤตและความขัดแย้ง ซึ่งท่านจัดการ แก้ไขด้วยความยากลำบากลักษณะดังกล่าวจะเพิ่มความรุนแรง ซึ่งมีผลกระทบต่อการทำงานจำเป็นต้องหาวิธีการ แก้ไขข้อขัดแย้งต่างๆ ให้ลดน้อยลงหรือหมดไปด้วยวิธีการอย่างใด อย่างหนึ่ง สิ่งแรกที่ต้องการรีบจัดการคือ ท่าน ต้องมีวิธีคลายเครียดที่ดีและสม่ำเสมอทุกวัน วันละ 1-2 ครั้ง ครั้งละ 10 นาที โดยนั่งในท่าที่สบาย หายใจลึกๆ ให้ หน้าท้องขยาย หายใจออกช้าๆ นับ 1-10 ไปด้วย ท่านจะใช้วิธีการนั่งสมาธิหรือสวดมนต์ก็ได้ ท่านควรแก้ไขปัญหา ให้ดีขึ้น โดยค้นหาสาเหตุของปัญหาที่ทำให้เกิดความขัดแย้ง หาวิธีแก้ไขปัญหาหลายๆวิธี ... http://lanpanya.com/lookkaew/2012/06/08/%e0%b8%ad%e0%b8%b2%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%a3%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%94%e0%b9%80%e0%b8%a3%e0%b8%b7%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%87/ ห่างหายจากการเขียนบันทึกไปประมาณ 1 ปี วันนี้ได้โอกาสดีๆเลยมาเขียนบันทุกใหม่ สวัสดีคุณลุงๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ ทุกคนนะคะ ไม่รู้ว่าจะลืมกันหรือยัง ^___________^ ตอนนี้หนูได้ขึ้นเรียนอยู่ชั้นปี 5 แล้ว อีก 1 ปีก็จะจบ แต่.................... ทำไมรู้สึกว่ายังรู้อะไรไม่มากพอเลย วิชาแพทย์เป็นวิชาที่ความรู้้ไม่มีที่สิ้นสุดเลย เวลาหกปี ก่อนเข้ามาเรียน รู้สึกว่ามันนานจัง แต่พอเข้ามาเรียนแล้วกลับรู้สึกว่า ทำไม มันไม่พอ !!!!!!!!!!! เพิ่งเรียนจบวิชาเวชศาสตร์ครอบครัวในสัปดาห์ที่ผ่านมาได้มีโอกาสไปอยู่โรงพยาบาลชุมชน ได้เจอแพทย์ชนบทซึ่งเป็นตัวอย่างที่ดีๆมามากมาย แพทย์ผู็้ซึ่งเสียสละ แพทย์ที่ไม่ได้เห็นแก่เงิน แพทย์ที่ดูแลบุคคล ไม่ใช่ดูแลโรค หนึ่งในบุคคลที่ประทับใจ คือ นายแพทย์ธวัติ แพทย์ชนบทดีเด่นปี 49 ตลอดเวลา 5 วันที่อยุ่โรงพยาบาล เดินไปที่ไหน ไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ท่านใด ทุกคนต่างชื่นชมให้ฟังทั้งนั้น และยิ่งได้มีโอากสพูดคุย ได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ ก็ยิ่งรู้สึกประทับใจ รู้สึกดีมากเท่านั้น  การเจอตัวอย่างที่ดีๆ มีค่ามากกว่าคำสอน ... http://lanpanya.com/lookkaew/2012/06/06/%e0%b8%ab%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%87%e0%b8%ab%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b9%84%e0%b8%9b%e0%b8%99%e0%b8%b2%e0%b8%99/ ห่างหายไปนานเลยแหะเรา ^^ นี่ก็เข้าหน้าฝนแล้ว ฝนตกทั้งเช้า ทั้งเย็น ทั้งกลางคืนเลย ยังไงก็รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ คุณน้าคุณอคุณลุงทั้งหลาย ตอนนี้หนูอยู่บล๊อกที่สองของการเรียนแล้วคะ ผ่านบล๊อกศัลยกรรมมาแล้ว ตอนนี้ก็เข้าสู่บล๊อกอายุรศาตร์แล้ว ได้ยินกิตติศัพท์ร่ำลือของบล๊อกนี้มามาก ทั้งงานหนัก ต้องตื่นแต่เช้า เรียนเยอะ ไม่ค่อยมีเวลาว่าง ก็เลยกลัวตั้วแต่ยังไม่ได้ขึ้นว่า เราจะมีเวลาส่วนตัวไหมเนี่ย  กลัวว่าจะเหนื่อย กลัวนอนไม่พอ(นี่แหละประเด็น) สารพัดสารเพเลยคะ แต่พอได้ขึ้นมาจริงๆ ตื่นเช้าไหม เช้าคะ ไม่คิดว่าจะต้องตื่นตีห้ากว่าๆ หกโมง ตั้งแต่วันจันทร์ถึงอาทิตย์ เพื่อไปราวน์วอร์ด แต่นี่ยังพอตื่นได้นะคะ เพื่อนบางคนเนี่ยอาจารย์ที่ราวน์ด้วยไปเช้า ต้องตื่นตั้งแต่ตีสี่ก็ยังมี อิอิ ส่วนมากชีวิตเราจะมีพี่extern(พี่ปี6) คอยช่วยสอน ช่วยดูแลตามสายราวน์วอร์ดแต่ละคนคะ ชีวิตในตอนเรียนอายุรศายตร์จึงค่อนข้างอบอุ่น เพราะส่วนมากจะอยู่กันเป็นสาย บางสายไล่มาตั้งปต่ dent , intern , extern, ปี 4 กลายเป็นครอบครัวใหญ่ไปเลย ไม่เหมือนตอนเรียนอยู่ศัลย์ เพราะช่วงนั้นจะไม่ค่อยได้พูดคุยกับพี่ปี 6 เลย ถึงศัลย์จะไม่ต้องตื่นเช้าเท่าเมทก็เหอะนพ แต่ละบล๊อกก็มีจุดเด่นที่ต่างกันไป ... http://lanpanya.com/lookkaew/2011/09/12/block-%e0%b8%97%e0%b8%b5%e0%b9%88-2-%e0%b8%82%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%a3%e0%b8%b5%e0%b8%a2%e0%b8%99/ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเข้าอบรม จิตศึกษาพัฒนาปัญญา ซึ่งทางศูนย์แพทย์ได้จัดขึ้น ในระหว่าง วันที่ 12-15 สิงหาคมที่ผ่านมา ได้ฟังชื่อตอนแรก อะไรฟะ - - ค่ายธรรมะหรือไง แต่ด้วยตัวเองเป็นคนสนใจแนวๆนี้อยู่แล้วเลยเกิดความสนใจว่าจะเข้า แต่ว่า !! สุดท้ายการอบรมนี้ก็บังคับให้ปี 4 เข้าทุกคนอยู่ดี การอบรมนี้จะเน้นกายภาวนา คือจดจ่ออยู่ในสิ่งที่ร่างกายเคลื่อนไหว รับรู้ไปในแต่ละข้อต่อว่าเราเคลื่อนไหวอะไร ให้ร่างกายได้เคลื่อนไหวให้ได้อิสระดังที่ใจคิด ^^ แต่ปวดเมื่อยทั้งตัวเลย เพราะเคลื่อนไหวไปทุกส่วนจริงๆนี่แหละ ปวดจนวันแรกยันวันสุดท้ายก็ยังไม่หายปวด บางครั้งก็อาจารย์ก็จะให้สมมติตัวเองเป็น conductor ให้บรรเลงเพลงในจังหวะนี้สิ บางครั้งก็สมมติว่าเป็นคนตีกลอง บางทีก็ให้เป็นคนป่าวิ่ง ร้อง ไปทั่วหอประชุม ได้ทำอะไรแปลกๆที่ชีวิตนี้ไม่เคยทำเยอะเชียวละ วิทยากรสามท่านที่มาอบรมอาจารย์วิธาน อาจารย์สกล และก็อาจารย์พัฒนา  หลังจากท่านได้กลับไปแล้วเพิ่งมาเซริ์ซชื่ออาจารย์ใน google แล้วเพิ่งรู้ว่าแต่ละท่านเนี่ยยิ่งใหญ่มากขนาดไหน เป็นโอกาสดีจริงๆที่ได้มาเข้าการอบรมครั้งนี้  ^^ รู้สึกว่าตัวเองโชคดี ที่มีโอกาสได้พบบุคคลที่มีแนวความคิดดีๆ มุมมองดีๆ มีความมุ่งมั่นที่จะพัฒนา ตั้งแต่คราวไปสวนป่า แล้วมีโอกาสได้รู้จักครูบา และคุณลุงสุธีแล้ว และในครั้งนี้อีกเช่นกัน รู้สึกกลุ่มคนทั้งสองกลุ่มที่มีโอกาสรู้จักนี้ เป็นกลุ่มคนที่มีพลังอย่างน่าประหลาด ... http://lanpanya.com/lookkaew/2011/08/15/%e0%b9%82%e0%b8%8a%e0%b8%84%e0%b8%94%e0%b8%b5%e0%b8%88%e0%b8%b1%e0%b8%87/ ^^ หลังจากห่างหายไปนาน เพราะหลายสิ่งหลายอย่าง ทั้งภารกิจด้านการเรียนบ้าง เพราะต้องย้ายที่เรียน ต้องปรับตัวหลายอย่าง เพราะปัญหา(ขี้ประติ้ว) ที่แก้ไม่ออกสักที เลยมัวแต่เสียเวลาโทรไปปรึกษาคนนู้นคนนี้ ปรึกษาไปทั่วก็ไม่เห็นจะยักแก้ไขปัญหานั้นได้สักที วันนี้เลยลองมาคุยกับตัวเองอีกครั้ง เผื่อจิตใจจะกลับไปสงบอย่างเก่า ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าสิ่งที่ตัวเองต้องการคืออะไรกันแน่ เฮ่อ ^^ ความคาดหวังหนอ ช่างเจ็บปวด ความยึดติดหนอ ช่างทรมานดีแท้ ในเมื่อรู้แล้ว ทำไมจึงปล่อยวางไม่ได้ เพราะอะไรหนอ จิตใจ ผ่านมาจะครึ่งปีแล้ว ทำไมยังปล่อยวางไม่ได้สักที พูดนะพูดได้ คิดนะก็คิดได้ แต่ให้ทำเนี่ยสิ ยากดีแท้ แต่หากไม่เริ่มวันนี้ แล้วเมื่อไหร่หนอจะทำได้ เริ่มใหม่ ถึงแม้จะไม่สำเร็จมากี่ครั้ง แต่ทุกครั้งที่เริ่มใหม่ เราก็เพิ่มมากกว่าครั้งเดิมมาหนึ่งระดับแล้ว ต้องทำให้ได้ สู้ๆๆ   ขึ้นปี 4 แล้ว ขึ้นมาใช้ชีวิตคลินิคแล้ว มีหลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตที่ต้องเปลี่ยนแปลง หนึ่งในนั้นคือความรับผิดชอบที่มากขึ้น รับผิดชอบต่อการราวน์วอร์ด การอยู่เวร การเขียนรายงาน เพราะไม่มีใครมาบังคับ ไม่มีใครมาคอยบอกให้ส่งงานอีกแล้ว เราต้องรับผิดชอบตัวเอง เพราะต่อไปไม่ใช่แค่งานเท่านี้ที่เราต้องรับผิดชอบ เราต้องรับผิดชอบชีวิตคน ... http://lanpanya.com/lookkaew/2011/08/04/%e0%b8%a7%e0%b8%b8%e0%b9%88%e0%b8%99%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b9%86-%e0%b8%88%e0%b8%b4%e0%b8%95%e0%b9%83%e0%b8%88%e0%b9%86-%e0%b9%81%e0%b8%a5%e0%b8%b0%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b9%80%e0%b8%a3/ วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันดีๆ ที่คาดไม่ถึง ! ^^ เมื่อวานนี้ได้รับข้อความจากคุณลุงใจดีคนหนึ่งว่า ตอนนี้มาทำงานที่อุบล และกำลังพักอยู่ในมอ อ้าวละวะ ทำไงละทีนี้ข้าพเจ้า ... ก็เลยเกิดอาการป่วงๆกับตัวเองพักใหญ่ๆ ทำไงวะๆๆๆ - - จะพาคุณลุงไปเที่ยวส่วนไหนของมอเนี่ย ในนาทีนั้นนึกออกอยู่ที่เดียวคือ หนองอีเจมส์ ซึ่งเป็นสวนสุขภาพประจำมออุบล     เอาวะ! หนองอีเจมส์ก็หนองอีเจมส์ สรุปแล้วสถานที่ที่เมื่อมีแขกมาเที่ยวมออุบลที่เราแนะนำคือ หนองอีเจมส์นั่นเอง .... คุณลุงเลยบอกว่า เดี๋ยวจะเดิน วิ่งไป จากโรงแรมในมอไปหนองอีเจมส์ ถ้าเจอก็เจอนะ ไม่เจอค่อยนัดทานข้าวเย็น โห ! เกือบๆ 2 กิโลเชียวนะจากโรงแรมมา  โอ้ว วว  สุดยอด ....  และแล้วเราก็ได้เจอกัน อิอิ เดินไปได้สักพักหนึ่ง ก็เจออาจารย์ป่วน ซึ่งเป็นแขกประจำของสวนสุขภาพแห่งนี้อยู่แล้ว อาจารย์มักมาเดินออกกำลังกายทุก หกโมงเช้าและหกโมงเย็น เป็นคณบดีซึ่งเดินมากที่สุดในมอเลยทีเดียว จากนั้นอ.ป่วน(ตัวจริง) ก็เจอกับหมอป่วน (คุณลุงที่พูดถึงตะกี้นะแหละ แฮ่) และแล้ววงกับข้าวเย็นเราก็มีสมาชิกเพิ่มมาอีก ... http://lanpanya.com/lookkaew/2011/06/02/%e0%b8%a1%e0%b8%ad%e0%b8%ad%e0%b8%b8%e0%b8%9a%e0%b8%a5%e0%b8%a2%e0%b8%b4%e0%b8%99%e0%b8%94%e0%b8%b5%e0%b8%95%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%99%e0%b8%a3%e0%b8%b1%e0%b8%9a%e0%b8%84%e0%b8%b0/ ในที่สุดก็กลับมาได้ (เล็กน้อย) แล้ว สำหรับการดูจิตใจ แต่คราวนี้ก็เกิดปัญหา เอ๊ะ หรือว่าเรายังไม่เข้าใจจริงๆ จิตใจนะ สงบ ไม่ไหวไปกับเรื่องอะไร แต่สมองต่างหากละคราวนี้ คิดฟุ้งซ่านไปหมด คิดไปทั่ว คิดไปก็ทุกข์เองเปล่าๆ ทั้งๆที่จิตใจเราไม่ได้ไหวตามเรื่องมากระทบสักนิด เฮ่ออ แล้วจะมีวิธีจัดการไม่ให้คิดอย่างไรคะ หนูคิดว่าเราต้องพยายามมีสมาธิ หรือเปล่า ?? หรือต้องฝึก ต้องทำอย่างไรคะ ช่วยชี้แนะหนูที T^T http://lanpanya.com/lookkaew/2011/05/23/%e0%b8%aa%e0%b8%a1%e0%b8%ad%e0%b8%87-%e0%b8%84%e0%b8%a7%e0%b8%b2%e0%b8%a1%e0%b8%84%e0%b8%b4%e0%b8%94/               เมื่อวาน หลังจากระงับอารมณ์โกรธของตัวเองไม่ได้ ทุกอย่างก็รวนไปปหมด จิตใจที่เคยพิจารณาดูได้ ก็ตามดูไม่ได้ อารมณ์ที่เคยรู้ทัน ก็ไม่ทัน ทุกอย่างเหมือนกลับไปก่อนที่เราจะเริ่มพิจารณาจิต แสดงว่าเรายังตามดูจิตอย่างเข้าใจไม่มากพอ หรือไม่ก็เราฝึกไม่มากพอ เฮ่อ หลังจากนั้นอารมณ์เหงาก็ตามมา ถึงแม้มีผู้คนรอบกายก็เหงา ความรู้สึกยึดมั่นก็กลับมา ฮ่าๆ แต่เราก็ต้องเริ่มใหม่ เริ่มพิจารณาจิตใหม่อีกรอบ เพราะตอนนี้ไม่ไหวจริงๆถ้าอารมณ์ยังคงเป็นแบบนี้อยู่ รู้สึกสงบหากเราตามจิตเราทัน จึงอยากได้ความสงบนั้นกลับมา วันนี้ ไปเจอหนังสือเล่มหนึ่ง ชื่อ อานาปณสติ วิถีแห่งความสุข ของพระอาจารย์มิตซูโอะ รูปเล่มน่ารักดี เนื้อหาน่าสนใจ เห็นทีเราต้องฝึกอย่างจริงจังสักที แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะอ่านจบเล่ม เห็นข้างในหนังสือคร่าวๆกล่าวถึงวิธีอาณาปนสติตั้ง16 ขั้นแหนะ ! วันนี้ความเหงาเข้าครอบงำ และก็ไม่คิดจะทำจิตใจให้สงบ เลยได้แล่นลงมาหาเพื่อน มาพูดคุยเผื่อความเหงามันบรรเทา แต่ก็รู้ว่าวิธีที่ดีที่สุดคือการอยู่กับตัวเอง แต่เอาเป็นว่าพรุ่งนี้จะกำหนดสติใหม่ละกัน ^_^ http://lanpanya.com/lookkaew/2011/05/20/%e0%b9%80%e0%b8%a3%e0%b8%b4%e0%b9%88%e0%b8%a1%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b8%a1%e0%b9%88-_/