มาลงตัววันที่ ๒๘ เมษายน ๒๕๕๓ ทุกอย่างพร้อม เริ่มถ่ายทำ ทั้งในอาคารและนอกอาคาร แพนด้า หมียักษ์ คู่ชีวิต ของหลินฮุ่ย จึงเก็บภาพบางส่วนเบื้องหลังการถ่ายทำ การแสดงแบบท่าออกกำลังกายผู้สูงวัย ทุกอย่างทำเสร็จภายในเวลาประมาณ สองชั่วโมง ช่วงแรกถ่ายทำในอาคารเสียเวลามาก

เนื่องจาก มีความจำเป็นต้องจัดฉากหลัง  ดังที่เห็น หลังจากถ่ายทำในอาคารเสร็จทีมงาน เสนอให้ถ่ายทำนอกอาคาร อีกหนึ่งชุด ซึ่งมีธรรมชาติ ของต้นไม้ที่ปลูกประดับรอบๆ อาคาร เรือนลำดวน โดยเฉพาะด้านหลังอาคารเรือนลำดวนเป็น สระว่ายน้ำ และมีสวนหย่อมที่ร่มรื่น แต่การถ่ายทำช่วงแดดจัด ช่วงเกือบ ๑๑ โมงแดดจัดมาก เลยจึงหลบมาถ่ายที่ศาลาหลังสระน้ำ ทุกอย่างพร้อมการถ่ายทำดำเนินได้อย่างคล่องตัวมาก การแสดงแบบ ท่าออกกำลังกาย ๑๔ ท่า สำหรับผู้สูงวัย ถ่ายทำเสร็จภายในเวลาที่รวดเร็วมากค่ะ ทุกๆท่าเทคเดียวผ่านค่ะ ความลับอยู่ที่ มีผู้ช่วยเบื้องหลังดังที่เห็นในภาพค่ะ

19 กุมภาพันธ์ เป็นวันที่ลุงเอกของชาวเฮ ( พลเอก เอกชัย ศรีวิลาส)จัดงานแต่งงานลูกสาวคนโต เลี้ยงฉลองแบบคอกเทล ที่โรงแรมมิราเคิลแกรนด์ กรุงเทพมหานคร เวลา 18.00 น งานเลี้ยงคอกเทล คอนเซปงาน ชมพูเขียว

อาม่า เป็นคนบ้านน้อก บ้านนอก ต้องออกจากโคราชตั้งแต่เช้า หมียักษ์ขับรถมาส่งที่บขส. กะว่าจะขึ้นรถเที่ยว 8.30 น. เผอิญรถไม่ติด ถึงบขส.ประมาณ 8 โมงเช้า จึงขึ้นรถเร็วกว่ากำหนด ถึงกรุงเทพลูกศิษย์มารับไป ทานมื้อเที่ยงที่ ร้านเหนือน้ำ จ.ปทุมธานี กุ้งนาง ตัวโตกว่าลอบสเตอร์ นานๆจึงจะเจอกุ้งนาง(พญา)ที่มีขนาดใหญ่แบบนี้ ทานอาหารที่บรรยากาศริมน้ำ อาหารอร่อย ถูกใจที่สุดค่ะ

แล้วไปทำบุญที่วัดหงส์ปทุมมาวาส และไปเลี้ยงอาหารปลาบริเวณท่าน้ำของวัด

กลับมาชื่นชมสายน้ำ และวิถีชีวิตที่ใช้ลำน้ำเป็นแหล่งทำมาหาเลี้ยงชีพ ที่หลากหลาย จนสมใจ แล้วช่วยลูกศิษย์ตกแต่งภาพ ให้ได้ขนาดที่ต้องการเพื่อใช้โพส ในบล็อก หรือ เวปบอร์ด ที่ต้องการ จากนั้นก็ล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนเสื้อผ้า ไปงานแต่งงานลูกสาวลุงเอก ที่มีคอนเซปงาน “ชมพูเขียว”

ลูกศิษย์ไปส่งที่โรงแรมมิราเคิล ก่อนหกโมงเล็กน้อย หมอจอมป่วนและ นายช่งใหญ่รอรับอาม่าตามเวลานัด หกโมงตรงทั้งสามคนก็เข้าไปในงานทันที อาม่าร่วมงานได้แค่ชั่วโมงเดียว เพราะมีงานเลี้ยงที่ลูกศิษย์จัดให้ที่แดรี่ควีน ตอนหนึ่งทุ่ม พอถึงเวลานัด ลูกศิษย์ก็มารับไปงานลูกศิษย์ค่ะ บรรยากาศงานที่ลูกศิษย์จัดให้ติดตามได้ ที่นี่ค่ะ

การลงพื้นที่คราวนี้ อาม่าประสานงานกับหลวงตาแชร์ (พระครูอมรชัยคุณ) เจ้าอาวาสวัดสุชัยคณาราม เจ้าคณะตำบลสีคิ้ว เขต ๑  ต.สีคิ้ว อ.สีคิ้ว จ.นครราชสีมา ปกติท่านจะมาอยู่ประจำที่วัดอาศรมธรรมทายาทค่ะ

เป็นสถานทีฝึกอบรม สร้างคุณภาพชีวิต ทั้งสงฆ์ และฆารวาส เน้นคุณธรรมจริยธรรม รู้จักสิทธิและหน้าที่ และช่วยเหลือชุมชน  วัด และโรงเรียน เกื้อกูลซึ่งกันและกันเพื่อความผาสุขของชุมชนอย่างยั่งยืน

ซึ่งจะมีอาศรมธรรมทายาท เป็นศาลาเอนกประสงค์สำหรับประชุม สัมนา ฝึกอบรม ฯลฯ วันนี้จึงพาท่านผู้ตรวจการแผ่นดิน ท่านรองเลขาธิการสำนักงานผู้ตรวจการแผ่นดิน และคณะ มาพูดคุยกับประชาชน ชาวบ้านชุมชนที่อยู่รอบๆวัดค่ะ

หลวงตาแชร์สรุป กิจกรรมที่หลวงพ่อร่วมกับชาวบ้านช่วยกันพัฒนาวัด ให้เป็นศูนย์รวม สร้างคุณภาพชีวิต รักษ์ น้ำ รักษ์ป่า อบรมคุณธรรมจริยธรรม เป็นศูนย์แห่งองค์ความรู้เกือบทุกด้าน

หลังจากท่านผู้ตรวจการแผ่นดิน และท่านรองฯ      ได้ให้ความรู้เกี่ยวบทบาทหน้าที่ของสำนักงานผู้งานแผ่นดิน โดยสรุปว่า เป็นหน่วยงานกลาง ระหว่างรัฐ กับประชาชน ช่วยลดขั้นตอนการทำงานของรัฐ เสริมสร้างคุณธรรมจริยธรรมในทุกชั้น ดูแลคุณธรรมจริยธรรมของนักการเมือง ข้าราชการและประชาชน นอกจากนี้แล้วเปิดโอกาสให้มีการพูดคุยซักถาม จากนั้นท่านผู้ตรวจการแผ่นก็เดินมาหาชาวบ้าน เพื่อพูดคุยซักถามเรื่องความเป็นอยู่ด้วยความสนใจ หนึ่งในนั้นเป็นคุณยาย อายุ 86 ปี ซึ่งแข็งแรงมาก ปฏิบัติธรรมมายาวนาน และช่วยเหลืองานของวัดมาโดยตลอด จนได้เวลาเพล  ท่านผู้ตรวจการถวายปัจจัยทำบุญวัด และถวายของซึ่งเป็นถุงผ้าภายใน ประกอบด้วยเอกสารข้อมูลเกี่ยวกับสำนักงาน และมีเสื้อยืด ปากการอกสารเกียวกับคุณธรรม หนึ่งกล่องใหญ่ หลวงตาแชร์เลี้ยงอาหารกลางวันแก่คณะผู้ตรวจการแผ่นดิน

หลังอาหารกลางวัน หลวงตาแชร์หารือร่วมกับคณะผู้ตรวจการแผ่นดิน เพื่อร่วมมือกันทำงาน สร้างเครือข่ายคุณธรรมจริยธรรม จนได้เวลาพอสมควรจึงลากลับ เดินทางต่อไปยังสำงานงาน ฯ ที่กรุงเทพเพื่อไปทำงานต่อ เพราะยังเป็นวันทำงานคณะผู้ตรวจการแผ่นทำงาน แบบ ททท ทำทันที่ ท่านทำงานรวดเร็วมากและลุยจริงๆ คนหนุ่มสาวเห็นแล้วอายเลยค่ะ ไม่กลัวแดด กลัวฝน ไม่ยอมกางร่ม ไม่สวมหมวก อาม่ายังสู้ไม่ได้ค่ะ ยังต้องสวมหมวกกันแดดค่ะ

ภาคเช้าประชุมสัมนา รายละเอียดดูได้ที่นี่

เครือข่ายเฮ เจอกันก็เป็นแบบนี้แหละ ใจถึงใจ พูดอะไร จะเข้าใจกัน แบบเพื่อนช่วยเพื่อน กำลังกอดท่านประธาน พลเอก ธีรเดช มีเพียร มีท่านผู้ตรวจการ ผาณิต ท่านรองฯ วิยะดา อาจารย์น้อยอยู่ในสุดค่ะ  ผู้ตรวจการกับอาม่า และคณะลงไปลุยกองขยะในช่วงบ่าย ส่วนการประชุมสัมนาก็ดำเนินการต่อไปในห้องประชุมค่ะ

ท่านผู้ตรวจการแผ่นดินลงไปลุยถึงกองขยะพื้นที่ ที่ประชาชนร้องเรียนในอำเภอสูงเนิน เพื่อมาดูด้วยตาของตัวเอง มีอาม่าร่วมด้วยช่วยกัน ท่านลุยจริงๆ คนหนุ่มสาวเห็นท่านทำงานแล้วต้องอายว่างั้นเถอะ

อาม่าก็ลงไปช่วยซิ งานที่ถนัดอยู่แล้ว ปัญหาทั้งคน ทั้งสิ่งแวดล้อม ทั้งสุขภาพ และการบริหารจัดการ สิ่งสำคัญคือเข้าใจ เข้าถึง จึงพัฒนาค่ะ

ฟังให้มากพูดให้น้อยดูให้เต็มตา มองอย่างผู้ตั้งใจแก้ปัญหา ปัญหาเรื่องขยะจัดการไม่ยาก แต่ปัญหาคนต้องอดทนใช้เวลาค่ะ

คนกับขยะ มองขยะเป็นทรัพย์ นั้นแก้ไม่ยาก แต่ปัญหาข้อยัดแย้งเป็นเรื่องของคนสองกลุ่ม มันไม่ง่ายนะ ปัญหาปล่อยให้เวลาผ่านไปได้อย่างไรถึง 40 ปี ท่านผู้ตรวจการผู้มีฝีมือ ท่านมีเคล็ดลับอะไร ต้องค่อยๆ เรียนรู้ต่อไปค่ะ ท่านทำงานเป็นทีม ททท(ทำทันที)รวดเร็วเห็นประเด็นปัญหา อย่างนี้น่ายกย่องยิ่งนัก อาม่าเต็มที่อยู่แล้วเราจัดทีมนักวิชาเกินแบคอัพทันที่ โดยเฉพาักลุ่มวุฒิอาสา และมีหมีแพนด้ายักษ์ใจสู้งานอีกคน ที่เป็นกองกำลังทางวิชาการที่สำคัญของอาม่าค่ะ

นับตั้งแต่ ปีใหม่มาเป็นต้นมา มีมณฑาทิพย์ บานเป็นระยะๆ และยังมีดอกตูมที่ทะยอยกันออก พอดอกหนึ่งร่วง จะเกิดดอกตูมใหม่ มาแทนที่่ในกิ่งเดียวกันต่อเนื่องทันทีเลยค่ะ ตอนนี้มีดอกตูมทุกกิ่งค่ะ มีอะไรที่เข็มขัดสั้นเป็นระยะๆ โดยเฉพาะการเจอ เวปไซต์ ของแอดไวซี http://www.cmgeo.net/ ที่มีเวปบอร์ดให้โพสข้อความ ทำให้ลูกศิษย์ ได้ทราบว่า อาจารย์ที่ปรึกษา(อาม่า) ที่ไม่ได้พบมาเป็นเวลานานถึงสามสิบสองปีอยู่ที่ไหน หลายคนตั้งความหวังว่าจะได้พบในงาน 45 ปีภูมิศาสตร์ ที่จัดเมื่อ 12 ธันวา 2553 ซึ่งตรงกับวันจัดงานแต่งงานลูกสาว จึงไม่ได้ไปร่วมงาน

หลังจากเข้าไปอ่านเวปไซต์ของลูกศิษย์  ได้อี-เมล์ ของลูกศิษย์บางคน จึงเมล์ไปหา ปรากฏว่าเวปมาสเตอร์ ขออนุญาติ นำข้อความบางส่วนในเมล์ ไปโพสในเวปบอร์ด จากนั้นมาปรากฏการณ์ ที่เหลือเชื่อจริงๆ ว่าแอดไวซี ผู้มีความรัก ความผูกพันกับอาม่ามากมายถึงเพียงนี้

00166 - BIG SURPRISE สำหรับลูกศิษย์ Geo 17 ครับ !!! - Geo-staff - [4 ม.ค. 2553] - (237 / 11) นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มีการวางแผนยกพลขึ้นที่ราบสูงโคราช เพื่อก่อการดีมาเยี่ยมอาม่า จึงเกิดการพบกันระหว่างศิษย์-อาจารย์ที่ปรึกษา ที่พลัดพรากจากกันมานานถึงสามสิบสองปี เมื่อ 30-31 มกราคม 2553 เสา์ร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่มีอะไรจะมีความสุขเท่ากับ สว.ที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยความรัก ความคิดถึง ความผูกพัน ที่โหยหามานาน ได้สมหวังกันเสียที แม้ว่าจะไม่สามารถมาครบทุกคนก็ตาม แต่ที่มาได้ถึง 11 คน แต่ละคนไม่ใช่ธรรมดา ทุกคนล้วนมีบทบาทหน้าที่่ การงานที่น่ายกย่อง ทั้งรับราชการ และทำธุระกิจส่วนตัว แต่เหนืออื่นใด คือเป็นคนเก่งที่เป็นคนดี มีคุณธรรม มีความกตัญญูเป็นคุณสมบัติ เป็นพื้นฐานของคนดี ทุกคนล้วนมุ่งมั่นตอบแทนแผ่นดินเกิด เต็มกำลังความสามารถ  เห็นความรักความสามัคคี แล้วเกิดความปิติใจยิ่งนัก เขาเหล่านี้ก็จะเพาะเมล็ดพันธุ์คนดี สืบทอดเจตนารมณ์ สร้างคนดีให้แผ่นดินสืบต่อๆ กันไปจากรุ่นสู่รุ่น……พวกเราคือจุลินทรีย์ที่เล็กๆ มิอาจมองเห็นด้วยตาเปล่า แต่เหล่าจุลินทรีย์ มิใช่หรือฟื้น คืนชีพแผ่นดินให้ เพื่อทุกคนใช้ประโยชน์จากดิน ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และยืนยาวอย่างมั่นคง

มันเกินความคาดฝัน นี่หรือเด็กเมื่อสามหกปีที่แล้ว ตอนนี้ท่านเติบใหญ่งดงามเหลือเกิน มีหน้าที่ตามธรรมชาติที่หลากหลาย แต่รุ่นนี้น่าแปลกใจมาก ทำงานด้านบริหารจัดการทรับพยากรน้ำมากเป็นพิเศษ ไม่ว่าใครทำงานอะไรที่ไหน อย่างไร เขารวมกลุ่มได้อย่างเหนียวแน่น ดูแลช่วยเหลือกันมาตลอด และยังเผื่อแผ่มาสู่อาจารย์ของพวกเขาทุกคน โดยเฉพาะอาจารย์ที่ปรึกษา

บารมีความดีของลูกศิษย์ ไม่ว่าทำงานที่ไหน ก็จะมีผู้ร่วมงานและผู้ใต้บังคับบัญชากรัก ความติดดินเข้าใจ จึงได้ใจไปเต็มๆ  ถึงแม้ย้ายไปที่อื่นแล้วยังคงพูกพัน บารมีจึงแผ่มาถึงอาม่า หลังจากลูกศิษย์ กลับไป วันรุ่งขึ้นก็มีจีออรุ่น18 พาลูกน้องมาให้รู้จักที่บ้าน เพื่อมาทำหน้าที่ดูแลต้นไม้ให้ จะไม่ยอมให้สว.ต้องเสี่ยงอันตรายตัดแต่งต้นไม้เอง และนัดกันวันพฤหัสนี้ค่ะ ขอบคุณเหลือเกิน

เคยได้ยินคำพูดที่หวานเลอเลิศมานักต่อนักแล้ว สารพัดอาสา แต่ว่าไม่มีการปฏิบัติค่ะ แต่ปรากฏการณ์นี้ จะถูกลบล้างไปโดยสิ้นเชิงสำหรับลูกศิษย์ของอาม่า ปฏิบัติมากกว่าพูด อาสาทันที่ ลงมือทันที่

วันนี้ก็มีโอกาสได้พบผู้มีบารมีสูงอีกท่าน ที่ลูกศิษย์ขอให้มาพบอาจารย์ของลูกศิษย์ ท่านนี้เป็นผู้บริหารภาคอุตสากรรม ผู้ซึ่งปฏิบัติธรรมสูงมาก เมื่อพบกันจึงรับรู้ได้ อาม่าให้ดอกมณฑาทิพย์แห้งไปบูชา และท่านขอดูต้นมณฑาทิพย์ ตอนแรกจะเด็ดใบให้ท่าน ท่านบอกว่าขอใบร่วงค่ะ แทนที่จะได้ร่วงเลยได้ดอกมณฑาที่แห้งแล้ว ซึ่งอาม่าเก็บมาไว้ห้องคอมตั้งแต่บานจนแห้ง มันเป็นเช่นนี้เอง วันนี้ได้รับทราบข้อมูลเกร็ดประวัติศาสตร์ไทยที่ไม่เคยรู้มาก่อน และวัติประเทศเพื่อนบ้าน เกร็ดประวัติพุทธศาสนามากมาย ขอบคุณสวรรค์ที่ ที่ทำให้ได้พบคนดีๆ นี่คือผลพวงบารมีของลูกศิษย์ค่ะ

ศิษย์มีครู เป็นคำโบราณบอกกล่าวไว้ เพื่อให้กำลังใจศิษย์ เพื่อให้ศิษย์หึกเหิม ระลึกถึงคำสั่งสอนของครูบาอาจารย์ แล้วนำความรู้มาปรับใช้อย่างชาญฉลาด ให้เหมาะกับยุคกับสมัย อย่างมีสติรู้ตัว สามารถพัฒนาปัญญา แล้วนำมาใช้ ให้บังเกิดผล รู้เขารู้เราย่อมชนะ(ใจ)ไปแล้วกว่าครึ่ง ปัญญานั้นต้องพัฒนาตลอดชีวิต
ใครทำใครได้ แค่ฟังแค่รับรู้ ไม่พอต้องพัฒนามาปรับใช้ แล้วจะรู้ว่าปัญญาสามารถพัฒนามาใช้ได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดค่ะ

อาจารย์ก็มีครู ครูผู้ให้ปัญญา จึงได้พัฒนาใช้ปัญญาอย่างต่อเนื่องตลอดมา เข้าทำนองที่ว่าเราหยุดพัฒนาปัญญาเมื่อใดเราถอยหลังทันที่ เพราะ ผู้มีปัญญาเขาพัฒนาล้ำหน้าเราไปแล้ว จงเรียนรู้สร้างองค์ความรู้ด้วยการลงมือทำด้วยตัวเอง มีความรู้อยู่กับตัวจะไปกลัวอะไร
อาจารย์ขอกราบคารวะครูทุกท่าน ที่ประสิทธิ์ประสาทปัญญาให้ อาจารย์ พรรณี วราอัศวปติเพื่อถ่ายทอดวิชาแก่ศิษย์รุ่นต่อๆไป

โดยเฉพาะ อาจารย์อาวุโส ของภาควิชาของภาคภูมิศาสตร์ ที่อยู่เชียงใหม่ท่านก็สูงวัยมากแล้วขอฝากศิษย์ ไปเป็นตัวแทนของอาจารย์ไปกราบคุณครูให้อาจารย์ด้วยค่ะ
1.อาจารย์นวลศิริ 2.อ.วันเพ็ญ 3.อ.อัญชลี 4.อ.ประหยัด

อยากให้ลูกศิษย์ทุกคน ได้ไปแสดงความรักความผูกพัน เหมือนที่ อาจรย์ได้รับในวันนี้ค่ะ

ก่อนเที่่ยงเล็กน้อยได้รับข้อมูลว่าคณะก่อการดี กำลังแวะไห้วหลวงพ่อโตที่สีคิ้ว คงใช้เวลาพอสมควรตามอัธยาศัย บ่ายสองโมงกว่า ได้รับโทรศัพท์ว่าถึงโรงแรมแล้ว ล้างหน้างตาเสร็จ ล้อจะหมุ่นทันที่ ถามเส้นทางมาบ้านอาม่า  สักครู่กะเวลาได้พอดี เปิดประตูรั้วบ้านออกมายืนคอยหน้า ก็เห็นรถตู้ชลอแถวหน้าหมู่บ้าน ก็เลยโบกมือให้สัญญาณ รถเข้าเลี้ยวเข้ามาจอดในบ้านทันที แอดไวซี ชาวจีออ 17 ก็ทะยอยลงมาพร้อมเข้าของเต็มมือ พอวางของลงมหกรรมกอดก็เกิดทันที กอดกันด้วยความรักความพูกพันและความคิดถึง วันแห่งการรอคอยของทุกคน ที่รอมาถึงสามสิบสองปีมาถึงแล้ว ประทับใจปลื้มใจ ปิติใจเป็นที่สุด ลูกศิษย์จำวันที่กินข้าวที่บ้านอาม่า ในมช.ครั้งสุดท้ายเมื่อ 21 มค.เมื่อสามสิบสองปีที่แล้ว อามายังจำไม่ได้เลย ความโหยหาถึงบรรยากาศเก่าๆ  บวกกับ ความรัก ความระลึกถึง ส่งผ่านการกอด ผ่านดวงตา ผ่านหัวใจที่ตรงกัน มันไม่สามารถบรรยยายออกมาเป็นคำพูดใดๆได้

คราวนี้มหกรรมของฝากเพี๊ยบ ตกใจมากเห็นขนลงจากรถยังกะจะสร้างครอบครัวใหม่  ถังโพมแช่เย็นกล่องเบ่อเล้อ พร้อมเสียงบอกของเจ้า มีปลาหิมะ ปลาแซลมอล มีใส้กรอก มีเนย แล้วมองขนมปังฝรั่งเศส ของที่จัดไว้อย่างครบครัน ลืมจนได้ขนมปังฝรั่งเศสที่อร่อยที่สุดจาก…อยากให้อาจารย์ลองชิม จากนั้นก็มีเนยและแยม พร้อมผลใไม้ต่างประเทศอีกถุงใหญ่  ส่วนตะกร้าหวายบุผ้าขลิบลูกไม้ สวยงามดูดีมากๆ บรรจุกล่องคุ๊กกี้สองกล่องสวยงาม ฝีมือที่สุดยอด ทั้งรูปแบบแพคเกจจิ้ง พร้อมแยมโรลในกล่องที่สวยงามอีกเช่นเคย อีกสองกล่องใหญ่ จากเป้า จีออรุ่นพี่ฝากมากราบอาจารย์ เป็นอะไรที่เข็มขัดสั้นจริงๆ จากนั้นก็เห็นกล่องของขวัญทะยองเรียงเป็นแถว พูดไม่ออก …วันนี้ต่างกับเมื่อสามสิบสองปีที่แล้ว ที่ลูกศิษย์จะโดนดุ ….พ่อแม่ส่งมาให้มาเรียน เงินทองต้องรู้จักใช้เพื่อการเรียน และการใช้ชีวิตที่จำเป็น  อย่านำค่าใช้จ่ายมาซื้อของให้อาจารย์ เอาไว้ให้หา้เงินได้เองเสียก่อน แล้วอาจราย์จะไม่ว่า…… แต่เอาเข้าจริงๆ อดบ่นไม่ได้อยู่ดี… ทำไมมันมากมายขนาดนี้ แล้วทำไมรู้ว่าชอบกินปลาแซลมอลปลาหิมะละ ก็หนูอ่านบล็อกของอาจารย์ แล้วใช้วิชาการสังเกตุศาสตร์ จดจำ ตามที่อาจารย์เคยสอนค่ะ อึ้งจริงๆ…. ว่าเมล็ดพันธุ์ที่เราบรรจงปลูก ได้เติบใหญ่เป็นผู้ใหญ่ที่สวยงามเหลือเกิน ปลื้มสุดๆค่ะ  เอ้าถ่ายรูปเป็นหลักฐานก่อนอาจารย์จะได้เก็บไว้เขียนบล็อก ไปโพสในเวปบอร์ดรุ่นของพวกเรา

คุยๆๆๆๆๆๆ กันให้หายคิดถึง จนลืมชวนเข้าบ้าน พอนึกได้ลูกศิษย์พากัน กุลีกุจอนำของกินที่ควรเก็บไว้ในตู้เย็น เข้าไปในครัวทั้งสามสาว นิด แมว พาณี แป๊บเดียวทุกอย่างถูกจัดเก็บ อย่างมือโปร ปลาเก็บช่องฟรีต ไส้กรอกเก็บในชั้นลิ้นชักตู้เย็น ….จัดสรรพื้นที่ในตู้เย็นด้วยความชำนาญ นี่หรือเด็กนักศึกษา ที่จากบ้านมาเรียนเสียไกลถึงเชียงใหม่ เมื่อสามสิปสองปีที่แล้ว เดี๋ยวนี้เธอคือ…นางฟ้าของลูก เป็นเทพธิดาของเพื่อน เป็นกัลยาณมิตร เป็นคนดีของสังคมที่อาจารย์ภาคภูมิใจมาก นี่แหละคนดีที่ชาติต้องการ

องุ่นที่เตรียมไว้ ถูกลืมไปสนิท  มัวแต่คะยั้นคะยอให้ดื่มน้ำเก็กฮวย แบบช่วยตัวเอง เสียงเข้าครัวของพวกผู้ชายสี่คน โกเหลา เปี๊ยก เดชา และโต๋ กุลีกุจอหากาน้ำต้มน้ำร้อนชงกาแฟ หมียักษ์ก็ตื่นเต้นจนลืมเสียบปลั๊กกระติกน้ำต้มน้ำร้อน แต่ก็นึกได้ เลยต้มทั้งใช้กาต้มน้ำธรรมดา คุยกันจนลืมกินองุ่น

ว่าฮากันแค่ไหนในภาพแค่เป็นส่วนหนึ่ง นักศึกษาที่เป็นแอดไวซี  เพียงแค่ลมพัดกิ่งไม้ไหวก็ฮากันได้แล้วค่ะ ให้ความรักก่อนให้ความรู้ ภาคปฏิบัติค่ะ

ลูกศิษย์ที่น่ารักเรียบร้อยก็มี (อิทธิพลของชุดเครื่องแบบนักศึกษาชุดใหญ่เป็นทางการ) เสื้อขาวกระโปรงสีม่วงดอกตะแบก สำหรับนักศึกษาหญิง และนักศึกษา ผู้ชายชุดขาวผูกเทคสีดอกตะแบกค่ะ ฉากหลังคือป่าไม้ที่แสนงามงามส่วนหนึ่งของดอยสุเทพค่ะ บรรยากาศอย่างนี้หาได้ที่ไหนในโลก พวกเราโชคดีเป็นที่สุด อยู่ในสถานที่ที่แสนโรแมนติกที่สุด……. ในเสี้ยวหนึ่งของชีวิต

ความรักสมัครสมานสามัคคี เป็นธรรมชาติที่งดงามสำหรับนักศึกษา ภูมิศาสตร์มช. เพราะพวกเราร่วมทุกข์สุข ร่วมสำรวจศึกษาธรรมชาตเิดินป่า เป็นประจำจนเป็นธรรมชาติ ของนักสำรวจชาวภูมิศาสตร์ฯ ความพูกพันได้ผูกมัดหัวใจพวกเราด้วยกันอย่างเหนียวแน่น ยิ่งนานวันยิ่งเพิ่มพลังแห่งความรักความคิดถึง จึงมีการพบปะกัน และบางครั้งจะต้อนรับเพื่อนผู้อยู่ในต่างแดนเสียนาน ที่กลับมาเยี่ยมเพื่อนๆ

เมื่อคืนดึกมากแล้ว อยากฟังเพลงเก่าเพลงๆ หนึ่งที่ชอบมากๆ ทั้งคำร้อง ดนตรี ฟังให้ดีจะรู้ว่าทำไมถึงฝังใจเด็กน้อยตัวน้อยๆ ที่อายุประมาณ ๕ ขวบกว่าๆ ทั้งที่ตอนนั้นจะฟังเพลงคลาสิก และไลท์มิวสิกจากวิทยุต่างประเทศเพื่อนบ้าน แต่ที่บ้านคุณแม่จะมีแผ่นเสียงสุนทราภรณ์ ตกแล้วแตก(แผ่นเสียงทำจากครั่ง) เล่นกับหีบเสียงต้องหมุนไขลาน ซึ่งเพลงไทยที่ฟังก็จะเป็นเพลงสุทราภรณ์ค่ะ

“สาวริมธาร” หาฟังยากมาก พอบอกลูกศิษย์ ลูกศิษย์ก็จัดหามาได้ได้ฟัง เป็นต้นฉบับแผ่นเสียงครั่งงด้วยค่ะ

เชิญหาความสำราญจากเพลงนี้ได้จากลิงค์นี้ได้ค่ะ

http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=dejadeja&topic=184

ได้ฟังเพลงเพลินอุรา ท่ามกลางกลิ่นหอบดอกไม้โบราณจากสวนและแมกไม้รอบบ้าน สุขใจเหลือเกินค่ะ

วันพุธซักผ้า น้ำที่มีผงซักฟอกที่ได้จากการซักผ้า ถูกเก็บไว้ในถังที่หนึ่ง น้ำที่ได้จากล้างผ้าน้ำที่หนึ่ง - ที่สอง ถูกเก็บในกาละมังใบใหญ่ ส่วนน้ำสุดท้ายที่มีผสมน้ำยาผ้าปรับผ้านุ่มแยกเก็บอีกกาละมัง

น้ำทุกหยดที่เก็บได้จากการซักผ้า ถูกนำมาใช้ให้คุ้มค่าทุกหยดเช่นกัน

-น้ำที่มีผงซักฟอกที่เก็บไว้ในถังที่หนึ่ง ถูกนำมาใช้ซักผ้าขี้ริ้ว ซักเสร็จนำน้ำจากซักผ้าขี้ริ้ว ใส่ถังที่สอง แบ่งน้ำเก็บที่ได้จากการล้างผ้าในกาละมังใบใหญ่ เอาใช้ล้างผ้าขี้ริ้วจนสะอาด นำน้ำจากการล้างขี้ริ้วจนสะอาด  เก็บรวมไว้ในไว้ในกาละมังอีกใบ นี่เป็นการนำน้ำที่ใช้แล้วมาใช้อีก เป็นการใช้น้ำที่ใชัซักผ้ามาใช้เป็นครั้งที่สอง

-นำน้ำที่เหลือจากกาละมังที่เป็นน้ำล้างผ้ามาใช้ถูบ้าน โดยใช้มอ๊บถูบ้าน แบบเส้นผ้าสังเคราะห์ที่ดูดสิ่งสกปรกแล้วล้างออกง่าย เทน้ำใส่กาละมังเล็กขนาดพอเหมาะกับม๊อบถูกบ้าน หมั่นล้างมอ๊บด้วยน้ำล้างผ้าที่หนึ่ง-ที่สอง ที่ยังคงเหลือจากในกาละมังใหญ่ ส่วนน้ำจากล้างม๊อบเก็บรวบรวมไว้ ถูกพื้นรอบสุดท้าย ให้ใช้น้ำสุดท้ายที่ได้จาก การเก็บน้ำสุดท้ายที่ ซักผ้าครั้งแรกที่ยังมีกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่ม เราก็จะถูบ้านได้สะอาดและมีกลิ่นหอม เป็นการใช้น้ำเดิมมาใช้เป็นครั้งที่สาม

-นำน้ำที่ยังคงเหลือจากกาละมังใหญ่มาล้างรถ โดยใช้ม๊อบที่ใช้ถูบ้านอันเดิม(ในกรณีรถเป็นรถกะบะรถจิ๊บรถตู้) หรือใช้ผ้าเช็ดรถธรรมดาในกรณี เป็นรถเก่ง แบ่งน้ำมาใช้แช่ ม๊อบ/ผ้า บิดพอหมาดๆ เช็ดถูรถให้ทั่วทั้งคันรถ หมั่นล้าง ม๊อบ/ผ้า เพื่อเช็ดฝุ่นออกจากรถให้ทั่ว น้ำสุดท้ายให้ใช้น้ำทีได้จากน้ำสุดท้ายของการซักผ้าครั้งแรก ที่มีน้ำยาปรับผ้านุ่มที่มีกลิ่นหอมๆ เช็ดถูให้ทั่วรถให้สะอาดเป็นรอบสุดท้าย เป็นการใช้น้ำเดิม เป็นครั้งที่สี อย่าลืมใช้ผ้าแห้งเช็ดกระจกรถ ให้ใสปิ๊ง และเช็ดทั่วตัวรถอีกครั้งด้วยนะค่ะ รับรองว่ารถจะสะอาด และหอมอีกด้วยค่ะ

-ที่เหลือจากการใช้ซ้ำครั้งที่สอง-สาม-สี่ ซึ่งมีเป็นสีคล้ำสกปรกเป็นที่ถูกอกถูกใจ นำไปรดน้ำต้นไม้ เป็นการคืนน้ำกลับไปเอาใจต้นไม้ พยายามรดที่โคนต้นไม้ ลาดลงดิน หลีกเลี่ยงการรดน้ำสกปรกที่มีฝุ่นถูกใบ เพราะจะไปอุดตันรูใบทำให้การสังเคราะห์แสงและการหายใจลำบาก เป็นการทำบาปกับต้นไม้  แต่ถ้ายังคงเหลือน้ำที่สะอาดเหลือ ก็สามารถรดน้ำต้นไม้ต้นเล็กๆ ทั้งต้นได้ค่ะ เป็นการส่งน้ำที่เหลือใช้กลับไปอยู่ในดิน พร้อมที่จะละเหยเป็นไอน้ำต่อไป ใครๆ ก็ทำได้

อย่างน้อยทุกครั้งที่ใช้น้ำกรุณา ใช้ให้คุ้มค่าที่สุดจะลดภาวะโลกร้อนได้ง่ายๆ ที่ทุกคนทำได้ค่ะ