ลานอุ๊ยสร้อย

คติประจำใจค่ะ “มีเรื่องราวดีๆมากมายให้คิดให้ทำ”

เป็นคติที่ใช้บอกตัวเองเวลาที่ต้องเจอกับเรื่องราวไม่ค่อยถูกใจ…หรือไม่เป็นไปตามที่คาดไว้

เวลาที่ต้องเผชิญกับเรื่องที่ไม่ค่อยชอบใจ ถ้าขืนไปมัวกังวลสงสัยว่า “ทำไมถึงทำกับฉันได้” มันก็จะวนๆเวียนๆ

และความวนเวียนก็มักจะหมกมุ่นครุ่นคิดแต่ “เขาทำไมทำอย่างนี้ เขาทำไมไม่ทำอย่างนี้…หรือฉันไปทำอะไรให้เขาก่อนหรือ..ฯลฯ”

เวลาก็หมดไปกับเรื่องที่หมกมุ่น

พอเจออะไรที่ไม่ค่อยถูกใจ

ลุกไปล้างหน้าล้างตาให้เย็นๆ สบายๆ

กลับมามองเรื่องนั้นใหม่

ถ้าแก้ไขได้ก็หาทางแก้ไข

ถ้าไม่ได้ก็อย่าไปเสียเวลาคิดมันอีก

เก็บเวลาไว้เพราะมีเรื่องราวดีๆ มากมายให้คิดให้ทำอีกเยอะแยะในโลกนี้…เน๊อะ

คิด ตัดสินใจ สรุปผล

คิด ตัดสินใจ สรุปผล

คิด ตัดสินใจ สรุปผล

วงจรสามตัวข้างบนนี้สร้างความคุ้นเคยให้กับชีวิต จนเกิดความช่ำชองในการ คิด ตัดสินใจ สรุปผล เมื่อไปประสบพบเห็นเรื่องราวที่คล้ายคลึง หรือเดาว่าคล้ายคลึง ก็จะด่วน คิด ตัดสินใจ และสรุปผลไปอย่างว่องไวแถมซ้ำร้ายยังมักจะไป “ขยายผล” เที่ยวบอก ใครๆ ว่าเรื่องที่ “คิด ตัดสินใจ สรุปผล” นั้นถูกต้องแน่นอน…ช่างสามารถผสมโรงแฝงอคติไปด้วยอย่างฉกาจฉกรรจ์

ระยะหลังมานี้ มีเรื่องสะกิดใจหลายอย่างที่มาสั่นคลอน วงจร “คิด ตัดสินใจ สรุปผล” ของตัวเอง

ไม่ว่าการทะเลาะเบาะแว้งของผู้คนรอบข้างที่ต่างก็มี “ความคิด ได้ตัดสินใจ และได้สรุปผล” กับการเกิดภาวะขัดแย้งทางการเมือง…มีการโน้มน้าวให้เชื่อด้วยเหตุด้วยผลต่างๆนานา ..บางเรื่องที่คนมาโน้มน้าวก็คือเรื่องเล่าที่เคยฟังซ้ำๆ จากฟรีทีวีบ้าง ทีวีออนไลน์ บางคนก็เจาะลึกไปถึง “เขาเล่าว่า” ทั้งหมดทั้งปวงก็เพื่อให้คล้อยตาม “ความคิด การตัดสินใจและสรุปผล” ของผู้พูด

ตัวเองก็เลยวกวนไปกับข่าวซ้ำซาก จนเกิดอาการ “ไม่อยากคิด ไม่อยากตัดสินใจ และไม่สรุปผล” ไม่ว่า “ใคร” จะไปทำอะไร กับใคร ที่ไหน เมื่อไหร่” หรือ “ใครควรถูกกล่าวโทษเพราะไปอยู่เบื้องหลังใคร” จนกว่าจะได้ข้อมูลตรงๆ

เรื่องที่เป็นอุทาหรณ์ของการ “คิด ตัดสินใจ และสรุปผล” ที่รู้ใจตัวเองจังๆ ก็คือวันนี้ได้ขับรถตามมอเตอร์ไซด์กลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่ง คนขับผู้ชายและคนซ้อนท้ายผู้หญิงายุประมาณ ยี่สิบต้นๆ ผู้หญิงที่นั่งซ้อนท้ายก็หยิบของกินจากถุงป้อนเข้าปากตัวเองบ้าง คนขับบ้าง…พอของหมด ผู้หญิงก็โยนถุงหูหิ้วเข้าในพงหญ้าข้างทาง

แว็บหนึ่งของความคิด คือ “เอ๊ะ! อะไรทำไมถึงทำอย่างนั้น”  ความคิด การตัดสินใจและสรุปผลวิ่งตามกันรวดเร็วเกินกว่าจะจับอารมณ์ตัวเองได้ทันท่วงที

แต่พอทันความรู้สึกก็เกิดคำถามผุดขึ้นมาในใจว่า “เอ๊ะ นี่เรากำลังรู้สึกไม่ชอบเพราะอะไร เรากำลังใช้พื้นฐานของตัวเองไปหาเหตุผลอธิบายพฤติกรรมคนอื่นใช่ไหมเนี่ย  “

ถ้าการมองพฤติกรรมของคนจะทำให้เราด่วน คิด ตัดสินใจ และสรุปผล ได้ง่ายดายเพียงนี้แล้ว…การเจอเหตุการณ์อื่นๆ ที่มีการประโคมโหมข่าวของคนควบคู่กับพฤติกรรมก็คงยิ่งทำให้เกิด การคิด ตัดสินใจและสรุปผลอย่างง่ายดายได้แน่ๆ

เรื่องทั้งหมดทั้งปวงก็มองเห็นว่าการพิพากษาที่ผุดขึ้นในใจตัวเองแบบนี้ จึงอันตรายจริงๆ เพราะเป็นการประมาทอย่างยิ่งยวด ประมาทแล้วยังไม่รู้ตัวอีก เลยทำให้ทุกๆ นาทีของชีวิตเหมือนวางบนเส้นด้ายของคำพิพากษาที่เปราะบาง

เรียนรู้ว่า ต่อไปคงต้องอยู่อย่างมีสติ คงต้องฟังเสียงของตัวเองให้มากขึ้นกว่าการฟัง “การคิด ตัดสินใจ และสรุปผล” ที่ครอบงำไว้จนแทบจะขาดความเป็นไทแม้แต่ในอารมณ์ความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง

ใช้ใจฟังมากขึ้น อาจจะได้ยินเสียงตัวเองชัดเจนกว่าเสียงของ “ความคิด ตัดสินใจ และสรุปผล” อย่างประมาทนั้นได้….กระมัง