ลานอุ๊ยสร้อย

ความรู้กับความจริง=ความรู้จริง

ประทับใจคำของครูบาที่บรรยายไว้ค่ะ

เพราะสามารถนำไปอธิบายพฤติกรรมผู้เรียนได้เป็นอย่างดี อย่างเช่นว่าทำไมบางคนเก่งทฤษฎีได้เกรดดีมากแต่พอลงมือปฏิบัติทำไม่ค่อยได้ หรือว่าทำแบบทุกข์ ไม่มีความสุขในการลงมือทำ ก็เพราะมัวแสวงหาความรู้จากทฤษฎีต่างๆ แต่ไม่แสวงหาความรู้จากประสบการณ์จริง

แต่บางคนชอบเรื่องได้ลงมือปฏิบัติ ชอบประสบการณ์ได้ฝึกลงมือทำมากๆ ก็ชำนาญสามารถไปสอนเพื่อนต่อได้ว่า จะทำให้ได้ดีขึ้นๆ ทำอย่างไง ก็เพราะเข้าถึงอารมณ์ความรู้สึกที่ตัวเองสามารถทำได้ เห็นศักยภาพจากการลงมือปฏิบัติของตัวเอง แล้วพัฒนาต่อยอดไปเรื่อยๆ

ถ้าจัดแบ่งผู้เรียนเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ คือกลุ่มนิยมทฤษฎีกับกลุ่มนิยมปฏิบัติ

กลุ่มแรกจะกลัวการฝึกปฏิบัติ ไม่ชอบลงมือ เวลาให้ลงมือปฏิบัติจะชอบยืนดูมากกว่า และจะถนัดกับการสอบปรนัยมากกว่าอัตนัยที่ยกตัวอย่างกรณีศึกษามาวิเคราะห์

กลุ่มที่สองจะกล้าเผชิญ มักจะเป็นคนแรกที่อาสาลงมือทำก่อนเพื่อน แต่บางทีก็จะไม่ชอบให้ซักถามเนื้อหาทฤษฎีที่ต้องการคำตอบทันที ไม่ชอบการสอบแบบท่องจำ แต่จะถนัดทำข้อสอบที่ยกตัวอย่างมาวิเคราะห์แก้ปัญหา

ถ้าทั้งสองกลุ่มนี้มาแบ่งปันความรู้ และประสบการณ์กันได้ ช่วยเหลือกันในเรื่องการเรียนให้เข้าใจและช่วยกันแบบเพื่อนช่วยเพื่อน ก็จะทำให้เรียนมีความสุขด้วยกันทั้งสองฝ่าย

หรือถ้าสามารถปรับสภาพให้แต่ละคนมีทั้งความรู้และปฏิบัติจริง สิ่งที่จะติดตัวไปจะเป็นส่วนผสมที่ลงตัวก็คือ ความรู้จริง

ความรู้จริงจะเรื่องอะไรก็ตาม มีคุณค่าเสมอ อย่างน้อยๆ คนที่รู้จริงก็จะสนุกกับการแสวงหาความรู้เพื่มเติมและนำมาคิดริเริ่มหาทางเรียนรู้ไปอย่างไม่รู้จบ

เรียกว่าเป็นนักเรียนรู้ไปตลอดชีวิต

ในการจัดหลักสูตรการเรียนการสอน ก็จะเป็นเรื่องที่ผู้สอนก็ต้องใช้แนวความคิดของ ความรู้กับความจริง=ความรู้จริง เหมือนกัน

แล้วก็คงจะเลิกคำพูดที่ว่า เธอจงทำอย่างที่ฉันพูด อย่าทำอย่างที่ฉันทำ ….(อิอิ)

และถ้าเป็นนักเรียนรู้ตลอดชีวิต ….เรื่องของการเรียนก็คงสนุกด้วยกันทุกฝ่าย เจอตำรางานวิจัยใหม่ๆ ก็สนุกที่จะอ่าน เจอประสบการณ์ตรงก็สนุกที่จะลองประยุกต์ทฤษฎีที่เรียนมาไปทดลองทำให้ผลลัพท์ออกมาดียิ่งๆ ขึ้น…

แต่ที่อ้ำๆอึ้งๆ อยู่ ก็ตรงที่ไม่รู้ว่ามีความรู้ไหม และก็ไม่อยากทำอะไรเอาซะเลย….นั่นซิ…เน๊อะ