ลานอุ๊ยสร้อย

นิทานที่ชอบสมัยเด็กๆ มีอยู่หลายเรื่อง หนึ่งในนั้นคือกระต่ายกับเต่า

กระต่ายกับเต่าแข่งกันเดินทางไปถึงปลายทาง กติกาคือใครถึงก่อนก็จะชนะ (แต่ไม่ได้บอกว่าชนะแล้วจะได้อะไร หรือเป็นอะไร)
กระต่ายวิ่งได้เร็วกว่าเต่า ก็ชะล่าใจ วิ่งไปสักพักก็ขอนอนก่อน
เต่าเดินต้วมเตี้ยมแต่ก็ไม่หยุดเดิน
สุดท้ายเต่าถึงเส้นชัยก่อน

นิทานเล่ามาถึงแค่ตอนจบว่าเต่าชนะ และเตือนใจว่า ทำอะไรให้คงความสม่ำเสมอไว้ อย่าไปดูถูกฝีมือคนอื่น

นิทานเรื่องนี้ก็ยังคงเล่าสู่กันอยู่ และเวลาพูดว่า เต่ากับกระต่าย ก็ยังคงใช้นัยยะ การให้กำลังใจว่าถึงจะช้าบ้างแต่ก็ถึงหลักชัยได้ดีกว่าคนที่ทำอะไรไม่จริงจังหรือทำไม่รอบคอบ

…..
พอนึกถึงการจัดการความรู้ โดยนึกถึงเต่ากับกระต่าย ก็มองเห็นรูปแบบของความสำเร็จที่เกิดขึ้นเหมือนกัน คือต่างก็ถึงเส้นชัย แม้ว่าเวลาต่างกัน
ถ้าจะให้ดีทั้งเต่าและกระต่ายน่าจะถอดบทเรียนเรื่องการรู้ศักยภาพของตัวเอง และเรียนวิธีสู่ความสำเร็จของผู้อื่นด้วย (และน่าจะเขียนเจ้าเป็นไผคนละบันทึก??)
อะไรคือแรงจูงใจของเต่าและกระต่าย ที่จะไปสู่หลักชัย
อะไรคือสิ่งที่เรียกว่าชัยชนะ
ชัยชนะนั้นสมเหตุสมผลพอที่จะทุ่มเทให้มากถึงขนาดต้องมาแข่งขันกันเอาเป็นเอาตายไหม
หรือที่กระต่ายคิดว่าแข่งขัน…เต่าคิดด้วยไหม
หรือว่าเต่าเองก็ชอบเอาชนะ

ถ้าปลายทางคือเชิงตะกอนเหมือนกัน เต่าและกระต่ายยังจะตั้งหน้าตั้งตาแข่งกันไปให้ถึงก่อนไหม

…

คิดไปเขียนไป…..สุดท้ายสงสัยอีกว่าทำไมเต่ากินผักบุ้ง